Εντάξει;
Να βάλουν κι οι άλλοι τα ακουστικά τους, Πολ;
Τζον, βάζεις τα ακουστικά;
ΤΟ 1991, 21 ΕΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ,
ΟΙ ΤΡΕΙΣ BEATLES ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ.
-Δουλεύει το μικρόφωνο; -Τζορτζ;
-Πέτα τα όπου να 'ναι. -Νομίζω να ξεκινά…
-Έτοιμοι; -Φωναχτά.
-Γυρίζουμε. -Σωστά. Πάμε.
-Δυνατά στο ξεκίνημα. -Μέτρα εσύ, τότε.
Το ξεκίνημα είναι διαφορετικό τώρα. Εντάξει;
-Χαμηλώνω το μικρόφωνο. -Πάμε;
Η ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΗΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ BEATLES ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΑ.
Καθαρό ξεκίνημα.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Γράφεις;
Τι σας είπα;
Ευχαριστώ.
Παλιόπαιδα, δεν κάθονται φρόνιμα.
Γεια.
ΤΟΝ ΜΑΪΟ ΤΟΥ 1995, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ,
Ο ΠΟΛ, Ο ΤΖΟΡΤΖ ΚΙ Ο ΡΙΝΓΚΟ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ABBEY ROAD.
THE BEATLES: ΑΝΘΟΛΟΓΊΑ ΕΝΝΕΑ
Πιστεύετε ότι η Ανθολογία μπορούσε να είχε γυριστεί, π.χ. το 1975;
Όχι, δεν μπορούσε να γίνει τότε.
Όχι. Μόνο τώρα μπορούσε να γίνει.
-Ήμασταν στα μαχαίρια τότε. -Δεν μιλούσαμε.
Επίσης, αν την είχαμε κάνει τότε,
δεν θα ήταν τόσο ενδιαφέρουσα
όσο τώρα, που πέρασαν 20 χρόνια.
-Είκοσι πέντε. -Ναι.
Πριν λίγο καιρό, όταν λύσαμε τις επιχειρηματικές μας διαφωνίες,
είπαμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε
την επίσημη ιστορία των Beatles, αφού το είχαν κάνει κι άλλοι.
Καλύτερα εμείς που ήμασταν μέσα
παρά οι άλλοι που ήταν απέξω.
Την ακούσαμε από τους άλλους. Ακούστε την κι από μας.
Από τον Πολ, τον Τζορτζ κι εμένα. Με πλάνα αρχείου του Τζον, βεβαίως.
Θα σας πούμε πώς ήταν να είσαι στους Beatles.
Εντάξει;
Έγινε ένα πρότζεκτ που δουλεύαμε όλα αυτά τα χρόνια,
και τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να κάνουμε συνεντεύξεις.
Εντάξει; Στρίψε το κεφάλι.
Και να χτίζουμε την ιστορία γύρω από τις αναμνήσεις μας.
Πού είχαμε μείνει; Κάνε μου ξανά την ερώτηση.
Το πρώτο μοντάζ έγινε το 1970.
Τόσο παλιά το ξεκινήσαμε.
Μετά, χάλασε το πράμα. Κι ανέλαβε ο Νιλ.
Ο Νιλ Άσπιναλ ασχολήθηκε από την αρχή. Έβαλε τάξη.
Εμείς δεν μπορούσαμε.
Όλα γίνονται στον καιρό τους.
Τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα ότι όλοι…
ΝΙΛ ΑΣΠΙΝΑΛ APPLE
…μέχρι κι ο θείος του Τζον, έγραψαν ή μίλησαν για τους Beatles.
Κι ότι ίσως έπρεπε, έτσι, για τους ίδιους,
να πουν τη δική τους ιστορία.
Θα προσθέταμε βίντεο και θα γίνει κανονική ταινία.
Πρέπει να ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το '70 ή το '71.
Συγκέντρωσα όσο υλικό μπορούσα απ' όλο τον κόσμο,
και φτιάξαμε ένα ντοκιμαντέρ, μια ταινία,
χωρίς να πάρουμε συνεντεύξεις των Beatles ή τίποτε τέτοιο.
Και το έβαλα στο ράφι.
Ο Νιλ μάζεψε όλα τα βίντεο
που είχαμε γυρίσει ή που μας ανήκαν,
και ό,τι υλικό μπορούσε να βρει.
Τα έβαλε σε χρονολογική σειρά,
με προσωρινό τίτλο The Long And Winding Road,
αλλά αυτό ήταν το '71, όταν είχαμε μπουχτίσει απ' όλα αυτά.
Χαίρομαι που δεν έγινε τώρα. Ήταν καλό και για μας
και για το κοινό να ξεχαστούν λίγο οι Beatles,
να καταλαγιάσει η σκόνη,
και να το ξαναδούμε τώρα με φρέσκια ματιά.
Εκείνο που πήγαινε έτσι…
Όχι.
-Ναι. -Τα τέσσερα τελευταία χρόνια,
γιατί το δουλεύουμε τα τέσσερα τελευταία χρόνια,
φαίνεται να πηγαίνει καλά.
Περάσαμε από μια φάση που οι τρεις μας
λέγαμε ένα "γεια" σε διαφορετικές περιστάσεις,
σε εστιατόρια, γραφεία.
Ξαναρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί.
Και τελικά ηχογραφήσαμε μαζί.
Άργησες εικοσιένα λεπτά.
Και; Θα μου τα κρατήσεις από τον μισθό;
Τι είναι αυτό;
-Γεια. -Γεια σου, Τζορτζ.
-Γεια. -Γεια σου, Πολ.
-Γεια σου, Νιλ. -Τι λέει;
Γεια σου, Τζορτζ. Πολύ καλά, ευχαριστώ.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Δερμάτινο για χορτοφάγους;
-Ναι. Είναι. -Ναι.
Και τα παπούτσια είναι δερμάτινα για χορτοφάγους.
-Γεια σου, γλυκέ μου. -Γεια.
-Να σε φιλήσω; -Ναι. Θέλω ένα φιλάκι.
Πώς τα πας;
ΛΙΝΤΑ ΜΑΚΚΑΡΤΝΕΪ
Ωχ, όχι!
Γεια.
-Γεια. -Μπάρμπαρα, πώς είσαι;
ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΣΤΑΡΚΙ
Γεια σου, γλυκέ μου.
Ωραία, όλα τα κορίτσια.
-Γεια. -Φιλάκια.
ΟΛΙΒΙΑ ΧΑΡΙΣΟΝ
Δείξε κι εμένα. Πολ;
-Να τος. -Πώς είναι το φως;
Θαυμάσιο. Δεν κάνεις τίποτα πιο συναρπαστικό;
Ένα, δύο…
Ξύπνησαν καλές αναμνήσεις,
κι είχα την ευκαιρία να ξαναβρεθώ με τον Πολ και τον Τζορτζ.
Το καλύτερο ήταν όταν ήμασταν οι τρεις μας.
Δεν νομίζω ότι το κάναμε σωστά. Δεν ήταν έτσι, ε;
Μιλάγαμε διαρκώς. "Τι;"
"Το θυμάσαι αυτό;" "Όχι". "Α, ναι, τώρα θυμάμαι".
-Ποιος είναι αυτός; -Ο Τζον.
-Ναι. -Ο Τζον Λένον από τους Beatles.
Το καλό με την Ανθολογία είναι ότι είμαστε οι τέσσερίς μας.
Αν και ο Τζον δεν είναι μαζί μας, είναι.
Εμφανίζεται. Μιλάει.
Εντάξει, μέσα από παλιές συνεντεύξεις. Δεν πειράζει. Είναι εδώ.
Η οπτική του είναι παρούσα.
Ο κόσμος ρωτάει πόσο καιρό θα κρατήσουμε.
Δεν ξέρουμε. Μπορούμε να πούμε αλαζονικά
"Θα κρατήσουμε δέκα χρόνια".
Αλλά αν το πούμε, θα σκεφτούμε,
"Θα αντέξουμε τρεις μήνες".
Ήταν ενδιαφέρον που ξαναβρεθήκαμε.
Από μια άποψη λυπάμαι για τον Τζον, γιατί
οι Beatles πέρασαν καλές εποχές
αλλά και δύσκολες.
Κι όπως ξέρουν όλοι, όταν διαλυθήκαμε,
είχαμε μπουχτίσει ο ένας με τον άλλον, αλλά…
ο Ρίνγκο, ο Πολ κι εγώ είχαμε την ευκαιρία
να τα ξεχάσουμε αυτά
και να ξαναβρεθούμε
υπό νέες συνθήκες.
Στεναχωριέμαι λίγο που ο Τζον δεν μπόρεσε να το κάνει αυτό.
Πιστεύω ότι θα του άρεσε πολύ η ευκαιρία
να ξαναβρεθεί μαζί μας.
Είχαμε όλοι χρόνο να ανασάνουμε, κι είναι πολύ πιο εύκολο
να το δούμε από απόσταση.
Ξεκινήσαμε να κάνουμε την επίσημη ιστορία των Beatles
και συνειδητοποιήσαμε ότι είναι σχεδόν αδύνατο
να το κάνουμε,
γιατί οι άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά.
Το The Beatles: Ανθολογία είναι όση ιστορία των Beatles
μπορούμε να μαζέψουμε.
Αν έκανα τη δική μου ανθολογία, θα την έκανα διαφορετικά.
Θα είχε διαφορετικά πράγματα.
Ο Τζορτζ το ίδιο, ο Πολ το ίδιο.
Έτσι είναι.
Το θέμα είναι ότι όλοι βλέπουν τη ζωή
με τα δικά τους μάτια.
Ασφαλώς, σε μια περίπτωση σαν την ιστορία των Beatles,
όλοι έχουν τη δική τους οπτική για το τι συνέβη.
Προσωπικά, έμαθα περισσότερα για τους άλλους από την Ανθολογία.
Είναι σαν απομνημονεύματα, ξαφνικά.
Ορίστε, το πιο μοδάτο συγκρότημα όλων των εποχών.
Στην αρχή, όταν μπήκα στο συγκρότημα,
μόνο ο Πολ κοιμόταν μαζί μου.
Βασικά, υπήρχε κάτι πίσω απ' αυτό.
-Δεν είχα προκαταλήψεις. -Όχι.
-Νομίζω ότι ήταν η καλύτερη… -Τι;
…κίνηση, γιατί όταν ήρθες,
κι ήσουν ο νέος της υπόθεσης…
-Ναι. -…και κανείς…
Είπα ότι αν κάνω παρέα μαζί σου,
οι άλλοι θα…
Οπότε θα ήταν καλό να…
-Βάλουμε τον Πολ μαζί του. -Ναι. Γιατί…
-Γιατί έτσι θα ήταν εντάξει. -Ναι, γιατί έτσι…
Τέλος πάντων… Αυτό άλλαξε όμως, έκανε παρέα με όλους.
Για λίγο, ήμασταν οι δυο μας.
Μετά με τον Τζον… Δεν…
Ήταν τέλεια. Έμενες σ' ένα δωμάτιο
μ' έναν φίλο κι έβλεπες τις συνήθειές του.
Εσύ ξενυχτούσες, έτσι;
-Ναι. -Δεν κοιμόσουν.
Πάντα άφηνε το φως ανοιχτό,
-και… -Φοβόμουν το σκοτάδι.
Τον καημένο. Άφηνε το φως αναμμένο εκεί κι έπρεπε
να κοιμάσαι προς τα δω, δεν μπορούσες να του πεις να το σβήσει.
Ήταν ωραία, όμως.
Μάθαινες τον άλλον.
Νομίζω ότι μετά από τη συναυλία
αρχίζουν τα προβλήματά σας.
Επίτηδες κάνετε το κοινό να ουρλιάζει;
Όχι, απλώς φτάνουμε στον χώρο
κι ο κόσμος μάς περιμένει εκεί.
Όποτε δίνουμε συναυλία, η αστυνομία λέει
"Μην πάτε στο παράθυρο, τους ξεσηκώνετε".
Τι;
Ήμασταν πολύ αγχωμένοι.
Έπρεπε να διασχίσουμε το πλήθος
σε κάθε πόλη που πηγαίναμε, γινόταν χαμός.
Φασαρία, κόσμος που ούρλιαζε
κι εμείς ήμασταν στριμωγμένοι σ' ένα δωμάτιο, στο αεροπλάνο ή το αμάξι.
Δεν το πολυσκεφτόμασταν όμως, γιατί συνέβαινε συνέχεια.
ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΛΕΝΟΝ
Συνέβαινε σ' εμάς και δυσκολευόμασταν να δούμε,
ήμασταν στη μέση και μας πήγαιναν από δωμάτιο σε δωμάτιο.
Τρελά χρόνια, αλλά ωραία χρόνια.
Πέρασα πολύ ωραία,
αλλά ήταν τρέλα.
Ήμασταν τυχεροί που ήμασταν τέσσερις
και μοιραζόταν η πίεση.
Συγκρατούσε ο ένας τον άλλον
όταν σε κάποιες φάσεις, κάποιος από μας τρελαινόταν.
Οι άλλοι τρεις τον επανέφεραν.
Ήμουν μοναχοπαίδι
και ξαφνικά απέκτησα τρία αδέρφια.
Προσέχαμε ο ένας τον άλλον
κι αυτό το έβρισκα φανταστικό.
Είχαμε ο ένας τον άλλον για να διώχνει το άγχος.
Έχοντας γεννηθεί στο Λίβερπουλ, το χιούμορ
ήταν πολύ σημαντικό, οπότε γελούσαμε συνέχεια.
Έφτασε όμως κάποια στιγμή που δεν πήγαινε άλλο,
κι αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο
στη διάλυση των Beatles, το άγχος.
Θέλαμε όλοι να φύγουμε.
Να ηρεμήσουμε λίγο.
Όταν διαλύθηκαν, ο Τζον είπε
"Τι θέλεις; Δώσαμε όλη μας τη ζωή σ' αυτό το πράγμα",
παράτησαν οτιδήποτε άλλο,
όλα τους τα νιάτα.
-Γύρνα πίσω. -Τελείωσε.
Πάμε να κάνουμε κάτι άλλο.
Μετά, κοιτάς πίσω και σκέφτεσαι
"Πώς το έκανα αυτό;"
"Πώς άντεξα;"
Ό,τι κάναμε, το κάναμε για καλό.
Κι αυτό φαίνεται σήμερα.
Πάντα έχει να κάνει με τη μουσική,
με τις προσωπικότητες. Μόνο αγάπη χρειάζεται!
ΑΓΑΠΗ
Ναι, κλείσ' το. Πολύ καλό.
Ευχαριστώ, Τζον. Νομίζω ότι μας κάνει
για δεύτερα φωνητικά.
Πάμε στους μουσικούς τώρα.
-Και θα το ξανακάνουμε. -Ωραία.
Γύρνα το πίσω, Ρίτσαρντ.
Ασφαλώς, πίστευα ότι είχαμε κάτι διαφορετικό,
έστω κι αν αυτό ήταν μόνο το ύφος μας.
Είναι λίγη μαγεία,
όταν βρίσκονται κάποιοι άνθρωποι μαζί,
γεννιέται φωτιά ή δυναμίτης.
Ήταν όλα τυχαία, βασικά.
Τα αστεία κουρέματα, τα αστεία σακάκια
και τα αστεία παπούτσια.
Ήμασταν πολύ απλοί και… αφελείς.
Έχω μια ερώτηση. Σκοπεύετε να κουρευτείτε ποτέ;
-Όχι. Ευχαριστούμε. -Μπα.
Εγώ κουρεύτηκα χθες.
Θυμάμαι όταν ο Τζον
έγινε 21 ετών και του έδωσε 100 λίρες ο θείος του,
ένας οδοντίατρος στο Εδιμβούργο.
Πολύ χάι πράγματα.
Δεν ξέραμε κανέναν
που να έχει συγγενή οδοντίατρο.
-Ή κανέναν που να έχει 100 λίρες. -Εκατό λίρες;
Μέχρι και σήμερα,
δεν έχω πάρει 100 λίρες σε γενέθλια.
Εκατό, κολλαριστές!
Αλλά ο Τζον πήρε τις 100 λίρες και είπε "Τι να κάνουμε;"
Γιατί ήμασταν μαζί. Κι αποφασίσαμε να πάμε στην Ισπανία
και να τις χαλάσουμε. Φτάσαμε μέχρι το Παρίσι.
Κάναμε οτοστόπ.
Πετύχαμε τον Γιούργκεν, που ήταν φίλος από την παρέα της Άστριντ,
του Γιούργκεν και του Κλάους.
Πετύχαμε τον Γιούργκεν και του είπαμε "Ωραίο μαλλί".
"Μπορείς να μας κουρέψεις κι εμάς έτσι;"
Μας λέει "Είστε σίγουροι; Μήπως να…"
Ξέρεις,
είμαστε διακοπές, Παρίσι και τα σχετικά.
Μας κούρεψε λοιπόν και γυρίσαμε στο Λίβερπουλ,
εγώ κι ο Τζον είχαμε μια φράντζα
που θεωρούσες αστεία,
κι όλοι είχαν τις αμφιβολίες τους,
αλλά τις κρατήσαμε.
Τα χτένισες κι εσύ μπροστά,
ο Ρίνγκο είχε πάντα μια γκρίζα τούφα στο πλάι
-από παιδί. -Ακόμη την έχει.
Έπρεπε να τη βάψει για να μπει στο συγκρότημα.
Είχε πλάκα. Όταν έπεφτε μπροστά,
-δεν φαινόταν το γκρίζο. -Είχε και μούσι.
-Θα έφευγε. -Να το ξυρίσει.
-Μόνο έτσι θα έμπαινα. -Αναγκάστηκε…
Θέλαμε να φαίνονται τα πρόσωπα.
Είδαμε ένα συγκρότημα από το Λονδίνο στο Αμβούργο.
Σ' ένα απ' αυτά, φορούσαν όλοι μπότες
με μυτερή μύτη και τακούνι,
κι είπαμε "Ωραίες".
"Από πού τις πήρατε;"
Μας λένε "Από το Anello and Davide". Και πήγαμε στο Anello and Davide,
πήραμε τις μπότες και μετά σκεφτήκαμε
"Αφού φτιάχνουν, γιατί να μη φτιάξουμε τις δικές μας;"
Μαγαζί μπαλέτου ήταν;
Αυτή που έγινε μπότα των Beatles
ήταν σαν αυτές που φτιάξαμε, αλλά η πρωτότυπη,
αν θυμάστε, είχε λάστιχο στο πλάι…
Ήταν μαγαζί για παπούτσια μπαλέτου.
Το Anello and Davide
έφτιαχνε παπούτσια και φούστες για μπαλέτο.
Για μικρά κορίτσια.
Όταν πηγαίναμε για τις μπότες μας,
-ήταν εκεί… -Μας έφτιαχναν φούστες.
…μαμάδες με παιδιά.
Τέσσερα από τα πιο καλά παιδιά που είχαμε ποτέ
στην εκπομπή μας. Οι Beatles! Φέρτε τους!
Αυτά εξαφανίζονται στην ιστορία,
πέρασαν 30 χρόνια
κι έχουν γίνει θρυλικά,
υπερβολικά θρυλικά για τα γούστα μας,
γιατί το ζούμε ακόμα. Είναι όμορφο, όμως,
ιδιαίτερα όταν τα νέα παιδιά
λένε "Παίζετε ωραία ζωντανά".
Γιατί ξέρουν πόσο δύσκολο είναι
να τραγουδήσεις καλά ζωντανά.
Ήθελα μόνο να μπω σε συγκρότημα.
Δεν ήθελα σοβαρή δουλειά, δεν είχα ιδέα
τι θα έκανα αν δεν τα κατάφερνα.
Αλλά στα 17 μου, ήμουν στο Αμβούργο
και στα 23 μου είχαμε βγάλει το Sgt. Pepper.
Παίζαμε συνέχεια.
Αυτό θέλαμε να κάνουμε. Το ονειρευόμασταν από παιδιά.
Το να γίνω τόσο διάσημος δεν ήταν ποτέ το κίνητρό μου.
Ήταν να παίζω με καλούς ανθρώπους.
Τα υπόλοιπα ήρθαν στην πορεία.
Δικό σας.
-Ναι. -Θεέ μου.
Να σου πω λίγο;
Όταν πήγαμε για το πρώτο άλμπουμ,
είχαμε παίξει τόσο πολύ, που μπορούσαμε να το ηχογραφήσουμε σε μια μέρα.
Κι αυτό κάναμε,
από 10:30 το πρωί ως 10:30 το βράδυ.
Αλλά γράψαμε το πρώτο μας άλμπουμ σε μια μέρα.
Με το που μπήκαμε στο στούντιο και βρήκαμε λίγη δύναμη,
ήμασταν ενθουσιασμένοι που βρισκόμασταν εκεί.
Ήταν σαν μεγάλη παιδική χαρά.
-Τι θα ακούσουμε, Τζορτζ; -Έρχεται.
-Ποια εκτέλεση; -Όλες.
Όλες τους.
-Την πρώτη. -Τρεις είναι.
Είναι πολύ παράξενη.
-Παίξε την παράξενη. -Άκουσε αυτή…
ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΡΤΙΝ
Σαν να είναι τα ντραμς και η κιθάρα στη μισή ταχύτητα.
Έγινε ευκολότερο να πειραματιζόμαστε
γιατί είχαμε κάνει μερικές επιτυχίες. Αυτό ήταν το κλειδί.
Αλήθεια είναι.
Το κλειδί ήταν οι επιτυχίες.
Και μετά άρχισαν τα "Περάστε, παιδιά.
Χαιρόμαστε που σας ξαναβλέπουμε".
Όσο περισσότερες επιτυχίες είχαμε,
τόσο πιο πολύ μπορούσαμε
να δοκιμάσουμε κάποιες τραβηγμένες ιδέες.
Ο Τζορτζ ήταν πάντα πρόθυμος να δοκιμάσουμε.
"Τι άλλες ιδέες έχεις;"
Έχουμε μόνο δύο εκτελέσεις τραγουδιών,
την πρώτη και την τρίτη.
Ωραία.
Υποβρύχια σκηνικά.
Να το παίξουμε πιο γρήγορα για να δούμε τι ήταν,
-ακούστε τα ντραμς. -Ωραία ακούγονται.
Εντελώς διαφορετικά.
Η γκάιντα.
Ναι, δύο είναι. Δεν έχει τίποτα στη δύο και την τρία.
Άκου την κιθάρα, πόσο αργά παίζει.
Ήταν τραυματική η περίοδος
που ακούγαμε ξανά όλες τις εκτελέσεις. Και γι' αυτούς,
γιατί το ξαναζούσαν.
Ο Πολ μού είπε "Το να ακούμε πώς ήμασταν
πριν 30 ή 25 χρόνια και να συζητάμε,
είναι παράξενη εμπειρία.
Είναι σαν να βλέπεις ένα παλιό λεύκωμα να ζωντανεύει".
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Τζορτζ, πώς ακούστηκε με το παράξενο μπάσο;
Ήταν καλό ή μια χαρά χάλια;
Δέκα χρόνια ηχογραφήσεων.
Ήταν ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο.
Ακούσαμε όλες τις εκτελέσεις απ' όλα τα τραγούδια μας
και, καθώς θυμόμασταν τα παλιά,
ανακαλύψαμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα.
Κάποιες από τις πρώτες εκτελέσεις τραγουδιών έχουν ενδιαφέρον.
Βλέποντας πώς εξελίχθηκαν τα τραγούδια, πώς άλλαξαν.
Σε κάποιες περιπτώσεις, ξεκίνησαν πολύ διαφορετικά
από τα τραγούδια που όλοι ξέρουν.
Φέρνουμε στο φως κάποια πράγματα για τους Beatles,
ως προς το πώς έγραφαν τους δίσκους τους.
-Αυτό ήταν το μπρέικ. -Έτσι μπράβο.
Μιλάμε για σοβαρή μουσική τώρα.
-Είπες ότι είναι η τρίτη; -Μπαίνουν τα ταμπούλι!
Τι έχουμε εκεί, Τζορτζ;
Αυτό είναι το καλό.
Όλος ο ρυθμός στο ένα.
-Ναι. -Τα φωνητικά στο τρία.
Με τον ταμπουρά.
Και στα κανάλια δύο και τρία,
έχει διάφορες λούπες, την κιθάρα και τον ταμπουρά.
Θυμάμαι που είχα φέρει ένα σακουλάκι με λαστιχάκια
και τα βάλαμε σε όλο το στούντιο, στα μηχανήματα.
Δεν το θυμάσαι; Αυτό ήταν το βασικό τετρακάναλο.
Και μετά πήραμε αυτό όπου γίνονταν οι μίξεις.
Το ακούς αυτό;
Δεν το είχαμε βάλει.
Τότε.
Ένα από τα ωραία σ' αυτό το στούντιο
ήταν ότι η EMI είχε πάντα
εκατομμύρια όργανα, μέχρι σήμερα,
μεγάλα πιάνα, μικρά πιάνα, τσέμπαλα.
Όλα αυτά που έχεις στο δικό σου στούντιο.
Κατέληξαν στο δικό μου στούντιο
γιατί ήθελαν να τα διώξουν από δω.
Τα ήθελα εγώ.
Αυτός ήταν ένας από τους λόγους
που είχαν ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση οι δίσκοι των Beatles.
Χωρίς αυτά, θα είχαμε μόνο κιθάρες,
μπάσο και ντραμς.
-Λίγο ξενέρωτο. -Σόλο κιθάρας…
στο ίδιο κανάλι με τα φωνητικά.
Ρίξ' το.
Ούτε αυτήν την αρμονία θυμάμαι.
Μερικοί από δω, ο ηχολήπτης για παράδειγμα,
ήθελε να φεύγει στις 5:30.
Ενώ εμείς προσπαθούσαμε να γράψουμε ιστορία.
Κι ο Μαλ, ο συνεργάτης μας, είχε μια μεγάλη τσαγιέρα,
μια μεγάλη αλουμινένια τσαγιέρα, και…
μια φορά, έφτιαξε τσάι για όλους
και ρίξαμε μέσα ναρκωτικά.
Ήταν επάνω με τον Τζορτζ Μάρτιν
και νομίζω ότι ο Τζεφ Έμερικ του έδωσε να πιει.
Γιατί μας έλεγε "Μπορώ να φύγω τώρα;"
"Όχι, δεν μπορείς. Πιες λίγο τσάι!"
Και…
Έμειναν πάνω
ως τις 11 το βράδυ.
Και δεν ήθελαν να γυρίσουν σπίτι.
-Ναι. -Δεν μας άφηναν να φύγουμε.
Δεν το ήξερε, θα το μάθει τώρα.
Ο Τζορτζ Μάρτιν δεν έχει κατέβει ακόμα.
-Ναι. -Ακόμα επάνω είναι.
Ένας τύπος επάνω μπορούσε να σου φτιάξει δίσκο.
-Ή σου έδινε… -Μια μπομπίνα.
Αντεγραμμένη.
-Ναι. -Μια τόσο μικρή μπομπίνα,
ή σ' ένα μολύβι, τυλιγμένη σ' ένα μολύβι.
Όταν βγήκαν οι κασέτες, είχαμε κάτι Philips,
τις βάζαμε στην κονσόλα
κι ακούγονταν από τα ηχεία.
Η ποιότητα δεν ήταν καλή.
Αλλά εντάξει. Γύριζα σπίτι
με το βαν και άκουγα το Please Mister Postman.
Και λέγαμε "Ναι, φανταστικά!"
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Εδώ ερχόμασταν όταν μας έπαιρνε ο Πολ.
-Μας έπαιρνε τηλέφωνο. -Νόμιζαν ότι
εγώ ήμουν ο κολλημένος. Θυμάμαι
μια συνάντηση για το Let It Be.
Αράζαμε και δεν είχαμε δουλέψει
για δύο μήνες. "Ωραία!", λέω.
Τέλος τα καλλιστεία.
Αυτό…
Ήμουν κριτής σε πολλά καλλιστεία εκείνη τη χρονιά.
Θυμάμαι ότι ήμουν στην Apple κι έλεγα
ότι πρέπει να κάνουμε κάτι σαν ταινία.
Θα ήταν ωραία ιδέα. Όλοι απόρησαν "Γιατί;"
Τελικά, νομίζω ο Τζον είπε "Κατάλαβα. Θέλει δουλειά".
Είπα "Ναι, σωστά. Ωραία θα ήταν να δουλεύαμε".
ΕΔΩ ΗΧΟΓΡΑΦΕΙ Η E.M.I.
Σωστό ακούγεται.
Μπορούσαμε να κάτσουμε στον κήπο πιο πολύ από σένα.
Ναι. Μου άρεσαν οι Beatles, να δουλεύω με τους Beatles.
Δεν ντρέπομαι γι' αυτό.
Αυτό μου αρέσει στη ζωή, να γράφω μουσική.
Επόμενος γύρος.
Σειρά σου.
Γύριζα όλο τον κόσμο κι ένας δημοσιογράφος μού είπε
"Θα ξανασμίξουν οι Beatles;"
Ή μάλλον… "Αληθεύει ότι οι Beatles…"
Κι έπρεπε να δώσω μια απάντηση.
Οπότε, απάντησα "Μπορεί
οι τρεις μας να γράψουμε περιστασιακά μουσική,
ίσως ορχηστρική, για το νέο πρότζεκτ των Beatles που ετοιμάζουμε,
το ντοκιμαντέρ Ανθολογία".
Κι έγινε αυτό που πίστευα ότι θα κάναμε.
Ακούστηκαν διαφορετικές ιδέες,
όπως να γράψουμε μουσική υπόκρουση
ή και νέο τραγούδι.
Πάντα το είχαμε αυτό οι τρεις μας,
ή οι τέσσερίς μας παλιά, ότι αν ένας δεν θέλει,
δεν θα είχε την υπογραφή των Beatles.
Αν κάναμε κάτι οι τρεις μας,
όσο ενδιαφέρον και να ήταν,
όσο ωραίο και να το κάναμε,
το να είχαμε τον Τζον μέσα ήταν αυτονόητο.
Καθώς το επεξεργαζόμασταν, η επόμενη σκέψη ήρθε φυσικά,
"Κι αν υπήρχε μια κασέτα του Τζον;"
Ο Πολ, νομίζω ο Πολ ήταν, ρώτησε τη Γιόκο
αν υπήρχε τίποτα ακυκλοφόρητο του Τζον.
Ίσως δουλεύαμε πάνω σ' αυτό.
Μας έστειλε κάτι κασέτες, κι έτσι προέκυψε αυτό.
Αν θυμάμαι καλά, υπήρχαν
τρεις ή τέσσερις διαφορετικές εκτελέσεις,
αλλά ο Τζεφ Λιν κι εγώ
είχαμε το συγκρότημα Traveling Wilburys.
Μαζί με τον Ρόι Όρμπισον.
Ώσπου ο Ρόι Όρμπισον πέθανε. Κανείς δεν μπορούσε να τον αντικαταστήσει,
αλλά ίσως έπρεπε να βρούμε ένα άτομο.
Σκεφτήκαμε τον Έλβις,
κάποιος είχε μιλήσει με την εταιρεία του
και άρεσε η ιδέα να μπει στους Wilburys.
Η ιδέα ήταν να βάλουμε τη φωνή του Έλβις σε ένα πολυκάναλο ηχοσύστημα
και να αλλάξουμε τα πάντα,
τις συγχορδίες, τη μελωδία, οτιδήποτε,
μέχρι και τους στίχους.
Μετά, θα πούμε αυτό το τραγούδι
κι όταν φτάσει στο ρεφρέν, θα βάλουμε το άλλο κανάλι
και θα τραγουδάει ο Έλβις το ρεφρέν!
Δεν το κάναμε ποτέ, γιατί τότε
μας φάνηκε λίγο υπερβολικό.
Μίλησα στη Γιόκο, της είπα την ιδέα
και μου είπε "Νομίζω ότι έχω μια κασέτα του Τζον".
Έγινα ο αγγελιοφόρος,
πήρα την κασέτα, είπα στη Γιόκο τι θέλαμε να κάνουμε,
και της ζήτησα να μας δώσει πολλή ελευθερία,
να μη μας βάλει πολλούς περιορισμούς.
Να μας αφήσει να δοκιμάσουμε. Αν δεν σου αρέσει, το πετάμε.
Αυτό ήταν λοιπόν το νέο πρότζεκτ
και μ' ενθουσίασε περισσότερο απ' όλα,
γιατί έλεγα "Είναι απίθανο,
ο Τζον δεν ζει, αλλά θα μπορέσουμε να ξαναπαίξουμε μαζί".
Η ιδέα ότι θα το κάναμε μαζί
ήταν πολύ παράξενη,
γιατί βρισκόμασταν, συζητούσαμε, κάναμε γυρίσματα,
αλλά τώρα θα παίζαμε μουσική.
Ήταν τεράστιο βήμα
για τους τρεις μας,
γιατί ήμασταν τέσσερις στο συγκρότημα,
και, υπό μια έννοια, έπρεπε να ξεπεράσουμε το εμπόδιο
ότι η φωνή του Τζον θα ακουγόταν από τα ηχεία,
αλλά ο ίδιος δεν θα ήταν παρών… Ήταν βαριά περίοδος για μένα.
Είπα στα παιδιά,
"Ας υποκριθούμε ότι ο Τζον έχει πάει διακοπές".
Ότι πήρε τηλέφωνο και είπε
"Σχεδόν τελειώσαμε το άλμπουμ.
Ένα τραγούδι μού αρέσει, αλλά δεν το έχω τελειώσει.
Το τελειώνετε εσείς; Σας εμπιστεύομαι".
Αυτή ήταν η λέξη-κλειδί
στο σενάριο που είχαμε φτιάξει για μας.
"Κάντε τα δικά σας.
Μη χαζεύετε. Κάντε το".
Έχοντας αυτό κατά νου, μπήκαμε στο στούντιο.
Βγαίνω.
Ωραία μέρα.
Υπέροχη μέρα, πάμε για δουλειά.
Φτάσαμε και γρήγορα.
Είχαμε την κασέτα του Free as a Bird.
Πολύ κακή ποιότητα. Μονοφωνική κασέτα
με τον Τζον και το πιάνο σ' ένα κανάλι,
κανείς δεν θα έμπλεκε μ' αυτό κανονικά.
Λες "Δεν ασχολούμαι μ' αυτό".
Το τραγούδι όμως ήταν τόσο δυνατό
που ξεπεράσαμε τις τεχνικές δυσκολίες,
δηλαδή ο Τζεφ Λιν, που έκανε την παραγωγή.
Πόσοι παραγωγοί χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
-Δεκαοκτώ; -Δεν ξέρω, εσύ πόσοι λες;
Δεν ξέρω, εσύ τι λες;
Ο Τζορτζ πρότεινε…
ΤΖΕΦ ΛΙΝ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
…να δουλέψω αυτά τα τραγούδια για την Ανθολογία.
Ενθουσιάστηκα.
Τεχνικά, ήταν σχεδόν αδύνατο.
Χρειάστηκε να περάσω δύο εβδομάδες για να τα καθαρίσω ψηφιακά.
Ήταν πολύ δύσκολο, γιατί όταν κάποιος
παίζει λίγο πιάνο και τραγουδάει
ένα νέο κομμάτι που μόλις έγραψε,
είναι πρακτικά αδύνατο να συγχρονιστείς τέλεια.
Χρειάστηκαν ατελείωτες ώρες για να το καθαρίσουμε,
γιατί ήταν σε κασέτα, χωρίς μετρητή,
ήταν ταλαιπωρημένη και τέτοια.
Πολλή παραμόρφωση και θόρυβος, ο Τζεφ δούλεψε σκληρά.
Έκανε εξαιρετική δουλειά.
Έτσι, μπορέσαμε να το βάλουμε σ' ένα 24κάναλο
μ' έναν ψηφιακό μετρονόμο για να παίζουμε μαζί του,
αφού δεν ήμασταν και οι τέσσερις εκεί.
Συγκινηθήκαμε όταν ακούσαμε την κασέτα για πρώτη φορά.
Χρειάστηκε να τη μελετήσουμε πολύ
για να δούμε τι θα κάνουμε. Συγκινηθήκαμε.
Προειδοποίησα τον Ρίνγκο, "Να έχεις έτοιμο ένα μαντίλι
όταν το ακούσεις".
Ήταν συγκινητικό να ακούμε τον φίλο μας
να τραγουδάει.
Και μόνο που ακούσαμε την κασέτα που μας έστειλαν, συγκινηθήκαμε.
Μετά, μπήκαμε στο στούντιο κι ήταν δύσκολα στην αρχή.
"Δεν είναι εδώ. Όλοι είμαστε εδώ. Πού είναι ο Τζον;"
Έπρεπε να το ξεπεράσουμε αυτό.
Το ξεπεράσαμε λέγοντας ότι είχε πεταχτεί να φάει.
Ότι είχε πάει για τσάι.
Τζον; Βάζεις να γίνεται τσάι;
Είναι μια άδεια καρέκλα
-στον χώρο… -Ναι.
…που καθόταν.
Πρέπει να ήξερα τον Τζον όσο λίγοι
στη ζωή του. Είμαι ένας από τους τρεις.
Ήξερα πώς του άρεσε να δουλεύει. Ήξερα τι τον ενθουσίαζε.
Ήξερα τι τον ενθουσίαζε στη μουσική,
τουλάχιστον, όσο δουλεύαμε μαζί,
και θα ήταν πολύ ευχαριστημένος μ' αυτό.
Το Free As A Bird ήταν μισό τραγούδι.
Η κασέτα που πήραμε από τη Γιόκο.
Ο Τζεφ κι οι τρεις μας
φτιάξαμε ένα βασικό κανάλι με κενά.
Και σ' αυτά ρίξαμε το τραγούδι.
Οπότε, το γράψαμε όλοι.
Ο Τζον δεν ολοκλήρωσε τη μέση του τραγουδιού. Αν ακούσετε το πρωτότυπο,
ο Τζον παίζει πολλές διαφορετικές συγχορδίες.
Υπό κανονικές συνθήκες, αν κάποιος έρθει στο στούντιο και πει
"Έχω ένα τραγούδι που δεν είναι τελειωμένο,
πώς σας φαίνεται;" και το παίξουμε,
συνήθως λέμε
"Δεν είμαστε σίγουροι γι' αυτήν τη συγχορδία.
Γιατί δεν δοκιμάζουμε αυτή;"
Πήραμε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να κάνουμε το ίδιο.
Όταν τελειώσαμε τους στίχους,
ολοκληρώσαμε την παραγωγή του τραγουδιού
βάζοντας τον Τζον μέσα.
Ωραίο θα είναι να τελειώνει έτσι.
Τις περισσότερες μέρες θυμάμαι τον Τζον, τον σκέφτομαι,
γιατί ήταν μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.
Είμαι πολύ περήφανος που τον γνώρισα
κι υπήρξα μεγάλο κομμάτι της ζωής του,
οπότε, τις περισσότερες μέρες τον σκέφτομαι, έτσι κι αλλιώς.
Φυσικά, όταν ετοιμάζαμε την Ανθολογία και τον δίσκο
ήταν στα ακουστικά μου καθώς τραγουδούσα.
Πάει καιρός από τότε που το έκανα αυτό.
Ήταν σαν τα παλιά τα χρόνια.
Πάμε!
Το έγραψες αυτό;
Είναι καταπληκτικό τραγούδι,
κι επειδή έχει περάσει τόσος καιρός…
όταν το άκουσα, σκέφτηκα ότι ακούγεται εντελώς Beatles.
Είχα αποστασιοποιηθεί τόσο καιρό,
που το άκουγα σαν να ήμουν ξένος.
Ακούγεται δικό τους. Είναι τέλειο.
Νομίζω ότι είναι ο συνδυασμός των τεσσάρων,
σαν σούπα. Γίνεται
από τον συνδυασμό των τεσσάρων.
Αν βγάλεις ένα από τα υλικά, μπορεί να μοιάζει,
αλλά δεν θα έχει την ίδια γεύση.
Η πρώτη επιλογή ήταν το Free As A Bird
και το κάναμε τον Φεβρουάριο του '94.
Ύστερα, δεν κάναμε και πολλά,
δουλέψαμε για την Ανθολογία μέχρι τον Φεβρουάριο του '95.
Εντάξει.
Ξαναμπήκαμε στο στούντιο για το Real Love.
Το έχασα.
-Πολύ τεχνικό, Πολ. -…σχεδόν έτοιμος για δράση.
Δώσε μας ένα Μι, Τζον.
Ξέρεις ποιου σόλο μού άρεσαν οι αρμονίες;
Του Come Together.
-Ναι. -Εκείνο το…
-Λίγο… -Που ήταν…
Μπορούμε να το κάνουμε κάπως έτσι.
Αλλά να το ανεβάσουμε μια οκτάβα.
Αλλά οποιοδήποτε κομμάτι του μπορεί να κολλήσει
σε κάτι άλλο, με αυτές…
Να συνεχίζει…
Ήταν κι οι αρμονίες του Real Love.
Μαζεύονται, κάνουν την πλάκα τους
και συζητάνε.
Ωραίο αυτό.
Αρχίζουν να τραγουδάνε και είναι Beatles.
Ο ήχος τους.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη αρμονία.
Κουμπώνουμε πολύ εύκολα.
Ο ήχος είναι Beatles,
χωρίς να προσπαθούμε πολύ.
Μετά τις αρμονίες με τον Τζορτζ,
πήγαμε στην κονσόλα κι ο Ρίνγκο είπε
"Ακούγεται σαν Beatles".
Ήταν μια τρελή στιγμή που σκεφτήκαμε "Ναι", γιατί
δεν το κάναμε τόσο καιρό κι είχαμε γίνει πρώην Beatles.
Φυσικά, όταν ξαναβρεθήκαμε
και δουλέψαμε για την Ανθολογία, επιστρέψαμε.
Έτσι είναι.
Δείξ' τους τις συγχορδίες, Τζεφ. Για πάμε.
Πολ, θέλεις να…
Ένα, δύο, τρία.
Τέσσερα!
Εντάξει. Αυτό ήταν καλό.
Το θέλεις με όλο το…
ή το έχουμε;
Εντάξει είναι. Ο τόνος της φωνής μου ήταν λίγο…
Δεν κολλάει με του Τζον. Είναι πολύ…
Ναι. Αλλά μπορώ να προσπαθήσω να κάνω το στιλ του
πιο πολύ, ξέρεις.
Πολ, μήπως να ξαναπάμε και το πρώτο κομμάτι;
Μου φάνηκε τέλειο!
-Έλα να ακούσεις. -Ναι!
Σαν αυτούς ακούγεται.
Ακούγεται ξανά σαν Beatles;
Όντως.
Μακάρι να 'χαμε και τρίτο τραγούδι,
και πράγματι έχουμε.
-Ναι; -Ναι.
Μια άλλη ιδέα ήταν να μπούμε με ντραμς…
Με τα φωνητικά του Τζον,
-αν τα καλύψουμε αρκετά… -Ναι.
Ήταν ένα που είχαμε βάλει στο μάτι, το Now And Then.
Σε Μι;
Θα ήθελε πολλή δουλειά.
Ο κόσμος θα 'πρεπε να δείξει υπομονή.
Κι η Γιόκο, βέβαια,
θα 'πρεπε να δεχτεί να το πειράξουμε.
Ναι. Και συγχορδία Ρε μετά απ' αυτό.
Αντί να γυρίσουμε για το ρεφρέν,
βγαίνουμε στη μέση.
Αλλά θέλει τόση δουλειά
που φοβόμαστε λίγο να το ξεκινήσουμε.
Δυστοκία;
Πότε θα κοιμηθούμε, επιτέλους;
-Καλή ερώτηση. -Καμία ανάπαυση για τους αμαρτωλούς.
Έλα, φτιάξ' το λίγο. Και μετά θα το ακούσουμε,
αλλά μαζί με όλα όσα έχει η κασέτα.
Υπήρχε πρόβλημα χρόνου, γιατί θα κάναμε τρία στην αρχή,
αλλά μετά δεν μπορούσαν όλοι
να βρίσκονται στο ίδιο μέρος για τόσο μεγάλη περίοδο.
Έτσι, αποφασίσαμε να τελειώσουμε αυτό που ήταν πιο ολοκληρωμένο.
Ναι, θα το τελειώσουμε αυτό.
Θα το δουλέψουμε και…
Θα το ετοιμάσουμε
και θα ξαναπιάσουμε το άλλο την επόμενη φορά.
Μάλλον.
Ο τρίτος στίχος.
Με οποιονδήποτε άλλο, θα είχε τελειώσει.
Αλλά με τους Beatles, δεν ξέρεις ποτέ.
Μπορεί να το κάνουν.
Πάντα παραμονεύει μια έκπληξη.
Μπορεί να μη φύγει αυτό.
Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο
όταν βρίσκεις κάποιον και συνεννοείσαι, είναι κάτι ιδιαίτερο.
Όταν βρίσκεις κάποιον για να παίξεις μουσική, είναι σπουδαίο.
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι μουσικοί ψάχνουν όλη τους τη ζωή
τον τέλειο ντράμερ, τον τέλειο μπασίστα,
τον τέλειο κιθαρίστα,
τον τέλειο τραγουδιστή για να ταιριάξουν.
Ένιωσα προνομιούχος.
-Ναι. -Αυτή δεν είναι η κανονική ταχύτητα;
Ναι.
Είναι η κανονική ταχύτητα Η κανονική ταχύτητα
Είναι σίγουρα μια κορύφωση.
Γράψαμε την ιστορία μας.
Δεν ξέρω αν είναι το τέλος.
Δεν νομίζω ότι έμειναν αρκετά τραγούδια του Τζον για να δουλέψουμε,
οπότε αυτή η ιστορία μάλλον φτάνει στο τέλος της.
Δεν νομίζω ότι ενδιαφερόμαστε
να παίξουμε οι τρεις μαζί,
γιατί θα υπήρχε μια τρύπα στη σκηνή…
που δεν γεμίζει.
Αφού δεν θα ξανασμίξουμε…
Με τον Πολ θα παίξουμε σε μερικά στάδια του χρόνου…
-Θα παλέψουμε στη λάσπη. -…μαζί.
Πάλη στη λάσπη. Το 'χουμε κι αυτό.
Εγώ θα είμαι διαιτητής.
Θα έχουμε τον τύπο που έγραψε το The Green Door,
να εμφανίζεται και να λέει…
"Είναι το τραγούδι μου".
Έχουμε μείνει τρεις Beatles, αλλά
το συγκρότημα δεν υπάρχει πλέον.
Θα μπορούσαμε να είμαστε οι Πολ, Τζορτζ και Ρίνγκο,
όχι όμως οι Beatles.
Σας παρουσιάζω τους Beatles!
Οι Beatles… Θα μείνουν για πάντα
μέσα από τους δίσκους, τις ταινίες, τα βίντεο, τα βιβλία,
στις αναμνήσεις και τα μυαλά των ανθρώπων.
Οι Beatles είναι κάτι ξεχωριστό πια,
και οι Beatles πιστεύω πως θα υπάρχουν και χωρίς εμάς.
"Παίξε το παιχνίδι της ύπαρξης μέχρι το τέλος της αρχής".
Tomorrow Never Knows.
Πάμε.
Παιδιά, εγώ πέρασα ωραία σήμερα.
-Αλλά πρέπει να φύγω. -Κι εγώ χάρηκα.
-Να προλάβω την πτήση. -Θα σε ξαναδούμε
-σε 40 χρόνια. -Ναι.
Να κλείσουμε έτσι, τότε…
Ήταν πολύ ωραία σήμερα. Ευχαριστούμε, Τζορτζ.
Ευχαριστούμε.
Ήταν πολύ όμορφα και συγκινητικά.
Μου αρέσει να κάνω παρέα μαζί σας.
Υποτιτλισμός: Άντζελα Φωτοπούλου