Robinson Crusoe (1997) HDTV OCR 23.976 fps runtime 01:30:41
ลอนดอน ปี 1718
ข้าเป็นนักข่าว รอเบิร์ต รับรองได้ ข้าไม่สนใจนิยายของท่าน
แดเนียล เดโฟ ท่านเป็นนักเขียน
ท่านต้องตีแผ่เรื่องราว ของชายน่าทึ่งคนนี้
เรื่องราวการต่อสู้ มิตรภาพประหลาด และความรัก ให้โลกรับรู้
ดีมาก
ความเป็นความตาย เสน่หา
ท่านอาจไม่อยากเอาเรื่องนี้ ทำบทละคร
แต่อะไรทำให้ท่านนำมาบอก นักเขียนไส้แห้งอย่างข้า
เพราะท่านเป็นนักเขียนไส้แห้ง คนโปรดของข้า
อะไร
บันทึกการค้นพบ ของโรบินสัน ครูโซ
- ท่านเล่าเรื่องจริง - ทุกคำเลย
การเดินทางของกะลาสี ผู้ดื้อรั้น
อ่านดู แดเนียล
ข้ามั่นใจ ท่านต้องเจอสิ่งน่าสนใจ ในเรื่องที่เขาเล่า
เรื่องของข้าเริ่มขึ้น เหมือนเรื่องอื่นมากมาย กับหญิงคนนึง
นานเท่าที่ข้าจำได้ แมรี่ แมคเกรเกอร์กับข้า จะแต่งงานกัน
แต่ตระกูลแมคเกรเกอร์ ยิ่งมั่งคั่ง ส่วนทรัพย์สินของตระกูลครูโซ ร่อยหรอ
เป็นผลให้ผู้หญิงที่ข้ารัก จำต้องหมั้น แพททริก คอนเนอร์ เพื่อนรักของข้า
แม้แพททริก รู้เรื่องความรักของเรา เขาปฏิเสธจะปล่อยมือจากแมรี่
มันไม่จบแบบนี้ก็ได้ แพททริก
งั้นแบบไหน
ยุติการหมั้น ให้ตระกูลเสื่อมเสียเหรอ
แพททริก
เราเคยเป็นเพื่อนกัน
มันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ
เราเคยเป็นเพื่อนกัน
แต่มิตรภาพของเรา จบลงแล้ว
งั้นมาสู้กัน
นางต้องเป็นเมียข้า โรบิน เป็นประสงค์ของพระเจ้า
เจ้ารู้แมรี่กับข้า รักกันตั้งแต่เด็ก
แพททริก
นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า เจมส์
เจ้าไม่เหมือนพี่เจ้า
อย่าเป็นเหมือนพี่เจ้า
เจ้าไม่มีวัน จะได้อยู่ด้วยกัน
แพททริก
พระเจ้า อภัยข้าด้วย
เขาตายแล้วขอรับ
ฆาตกร
ขึ้นม้าไปขอรับ
- ข้าไม่ไป - ไปสิขอรับ
ฆาตกร
เขารู้ข้าไม่รักเขา ข้าบอกเขาแล้ว
- เขายังเลือกสู้อีกเหรอ - พวกท่านเลือกจะสู้ทั้งคู่
เจ้าพูดอะไร แมรี่
เจ้าเชื่อว่าข้า อยากฆ่าเพื่อนเหรอ ข้าเดินหนีแล้ว
ท่านรับคำท้าเขา
มีทางไหน ดีกว่าการสู้เหรอ
พี่เขาตามแก้แค้นแน่
พวกเขาเริ่มแล้วล่ะ
เขาเป็นเพื่อนข้า แมรี่
ข้าไม่เคยมีเจตนาร้าย กับแพททริก
ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้ มันไม่ปลอดภัย สำหรับท่านแล้ว
มันเคยปลอดภัย สำหรับข้าเหรอ
เวลาจะช่วยเยียวยา โรบิน
ข้าจะอธิบาย กับครอบครัวเขาเอง
พวกเขาจะต้องเข้าใจ
ไปกับคนขับรถม้า
ไว้ใจเขาได้
เขาจะพาท่านไป เอดินเบิร์ก และดูแลความปลอดภัยท่าน
ท่านจงกลับมา อย่างคนฉลาด
ใน 1 ปี
ข้าจะกลับมา
เราจะแต่งงานกัน
ถ้าเลย 1 ปีล่ะ โรบิน
ให้ข้าแต่งกับคนอื่นมั้ย
ข้ารักเจ้า
ข้าจะมองเห็นหน้าเจ้าเสมอ
1 ปี
ไม่นานกว่านั้น
ดังนั้น ข้าจึงออกทะเล
ที่แห่งเดียวข้ารู้ ว่ามันจะปลอดภัย
เราท่องมหาสมุทรกว้างใหญ่ อยู่หลายเดือน
และเทียบท่าเกาะลึกลับ ใต้เซาเทิร์นครอส
เราว่ายน้ำกับปลาโลมา มีผ้าไหม เครื่องเทศ หยกและมะฮ็อกกานี เป็นสินค้า
มีครั้งนึงด้วยซ้ำ เรามีทาสเป็นสินค้า
พระเจ้าบัญชาให้ข้า เป็นคนไร้ประเทศ
ให้ข้าเป็นคนไร้เป้าหมาย
ข้าเคยรับใช้ชาติ อยู่ในกองทัพ
มันจึงเป็นพื้นฐานทางวิชาการ และความรู้ประวัติศาสตร์ ทำให้กัปตันเรือ
ขอให้ข้าบันทึกการเดินทาง ผ่านตัวหนังสือ
เข้ามา
ด้วยความปรารถนาดี ของกัปตันครับ
ขอบใจ ปิดประตูด้วย
ถึงการตายของแพททริก ทำให้ข้าถูกเนรเทศ
แต่เพราะความคิดถึงแมรี่
ความคิดจะกลับไปแต่งงานกับนาง ทำให้ข้าเข้มแข็ง ขณะการเดินทางดำเนินไป
เรือน้อยของเรา มีชัยเหนือสภาพอากาศเลวร้าย 3 คาบสมุทร
บางครั้ง พายุนานกว่า 1 อาทิตย์
แต่ข้าเชื่อมือกัปตัน และลูกเรือของเขา
บนนั้นเห็นอะไรบ้าง
พายุอยู่ข้างหน้า
- หันกลับมั้ย - ไม่
พายุตั้งเค้าแล้ว
ตามมันไป
- ปิดช่องดาดฟ้าเรือ - ครับผม
มาทางนี้
จะจมแล้ว
- จับพวงมาลัย - ส่งมือมา
ช่างพวงมาลัยเถอะ ส่งมือมา
ส่งมือมาเร็ว
ใครก็ได้ ช่วยด้วย
ทันทีที่ข้าเหยียบก้าวแรก บนแดนลับแล
ความกลัวแผ่ซ่านเข้ามา
ข้าตระหนักว่า สภาพของข้าเลวร้ายเพียงใด
สวัสดี
ขณะฝังเพื่อนของข้า
ข้ายอมรับว่า คิดถึงแต่ตัวเอง
ข้าไม่รู้ว่า อยู่แห่งหนตำบลใด
ประเทศอะไร อยู่ในชาติไหน
หรือข้าจะทนอยู่ที่นี่ ได้หรือไม่
อาจอยู่เป็นอาทิตย์ หรือเป็นเดือน
ในคืนแรก ข้าไม่กล้าคิดถึงอันตราย ที่อาจคืบคลานอยู่เบื้องล่าง
นอนไม่หลับด้วยคิดว่า อาจไม่รอดวันต่อไป ไม่มีอาหารหรืออาวุธ หรือเพื่อน
แต่ขณะตะวันขึ้น จิตข้าตื่น
ตอนนั้นข้าเห็นซากเรือ ติดอยู่กับโขดหิน ที่ทำให้มันอับปาง
บนเรือข้าอาจเจออาหาร และน้ำไว้ยังชีพ
มันทำให้ข้ามีหวัง
สวัสดี มีใครอยู่มั้ย
ข้าพบว่าเรือ เกยโขดหิน โดนน้ำท่วมครึ่งเดียวเท่านั้น
ส่วนหน้าของเรือแห้งผาก
ที่นั่น ข้าเจอดินปืนกับอาวุธ
และของจำเป็น
ข้าพบหีบของช่างไม้ด้วย
ข้าเป็นผู้ดีเก่า ไม่ถนัดเรื่องเครื่องไม้เครื่องมือ
ถึงกระนั้น ข้าต้องหัดแก้ไขปัญหา
เรือบดถูกพายุ ขยี้แตกเป็นชิ้น ๆ
แต่ข้าพบชิ้นส่วนของดาดฟ้า หลุดออกมา
ข้าใช้มัน ทำแพชั่วคราวได้
ขอบคุณน้ำขึ้น และลมพัดเอื่อย ๆ
ทำให้ข้านำแพ ตรงขึ้นฝั่ง
ข้าเริ่มภูมิใจ กับความสำเร็จแล้ว ณ ตอนนี้
ข้าจึงคาดว่า ทรัพย์สินของข้าเพิ่มขึ้น
ข้ามีของจำเป็น อยู่ได้เป็นเดือน
มีเครื่องมือ มีไม้ดี ๆ
แม้แต่เจ้าหมาแก่เพื่อนกัปตัน สกิปเปอร์
เอาเลย สกิปเปอร์
ไม่มีแล้ว
จากนี้ แกต้องหากินเอง
ข้าเดินทางออกจาก แนวชายฝั่งทุกวัน
เจาะเข้าไปด้านใน ของพื้นที่มากขึ้น
ข้ารู้แต่ว่า เราล่องเรือ ออกห่างจากฝั่งกีนีหลายไมล์
และคิดว่าพื้นที่นี้ อาจติดต่อกับแผ่นดินใหญ่
ที่ซึ่งอาจจะพบ อารยธรรมของมนุษย์
ข้าอยู่บนเกาะ
เพื่อให้มองเห็นเรือลำแรก ที่อาจล่องผ่านมา
ข้าตัดสินใจ อยู่ใกล้ชายฝั่งให้มากที่สุด
อาทิตย์กลายเป็นเดือน
ไม่มีวี่แววเรือซักลำ
แต่ข้าเชื่อว่า มันต้องผ่านมา
ต้องมีเรือล่องมา ทางชายฝั่งของข้า ไม่ช้าก็เร็ว
สกิปเปอร์
เงียบ ๆ สกิปเปอร์
คุณพระช่วย
ไม่
กลับมา
ข้าอยู่นี่
กลับมา
ไฟ
กลับมา ได้โปรด
กลับมาเถอะ
วันนั้นเอง ข้าเห็นว่า ต้องไม่ฝากความหวังกับโอกาส
โชคชะตา
หรือพระผู้เป็นเจ้า ในการอยู่รอด
แต่ข้าต้องพึ่ง ความพยายามของตัวเอง
ในฐานะมนุษย์
เมื่อเวลาผ่านไป ข้าพบว่า
ข้าเริ่มชอบเกาะของข้า มากขึ้นด้วยซ้ำ
อยู่บนเกาะนี้ ข้าไม่ปล่อยให้เวลาไร้ค่า
แม้กระนั้น ข้ายังคิดจะกลับ สู่ชีวิตเมื่อหนหลัง
สกิปเปอร์ มานี่
เจ้าจะได้ฟังเสียง ที่หวานที่สุดในโลก
วิญญาณของสก็อตแลนด์
มาสิ
ความคิดถึงแมรี่ผลักดันข้า เพราะข้ารู้ว่า ซักวันจะกลับไป
ข้าตั้งอนุสาวรีย์ เพื่อจับจองที่ดิน
บนป้าย ข้าบันทึกวันคืน นับตั้งแต่มาถึงเกาะนี้
1 ปี สกิปเปอร์
ปีเต็ม ๆ
หลายครั้ง ความเพ้อคลั่งทรมานจิตใจ ขณะข้าคุ้มกัน ปราสาทของตัวเอง
ข้าเพ้อว่า สุมทุมพุ่มไม้เป็นคน
ข้าทนทุกข์กับความกลัว จินตนาการว่า ซาตานสวมร่างคน ทิ้งรอยเท้าไว้บนฝั่ง
มีเสียงที่ข้าไม่อยากได้ยิน ลอยมาจากที่ไหนซักแห่ง
ที่แน่ ๆ เป็นเสียงมนุษย์
แต่ไม่เหมือนเสียง ที่ข้าเคยได้ยิน
รออยู่นี่
ไม่ต้องกลัว
ข้าเป็นมิตร
เอาคืนมา
เจ้าคิดว่าทำอะไรอยู่
ข้าช่วยชีวิตเจ้านะ
ข้าอยากเป็นเพื่อนเจ้า
ทำยังไงถึงจะเข้าใจ
เพื่อน
ข้าเป็นเพื่อนเจ้า
อาหาร
นี่อาหาร
เอาไป
ของขวัญ สันติ
เจ้าอยากได้ปืน
ไม่ได้ อันตราย
ถ้าเจ้าแย่งไป ข้าจะใช้มันฆ่าเจ้า ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า
เจ้าเป็นเพื่อน
อาหาร
อย่า
การลบหลู่
ข้าคิดจะเป็นเพื่อน กับคนป่าได้ยังไง
ข้าเห็นแล้วว่า เขามาจากอีกโลกนึง
โลกที่ปกครองโดยซาตาน
ข้า, โรบินสัน ครูโซ จะนำพา และคุ้มครองอาณาจักร จากสิ่งชั่วร้าย
สกิปเปอร์
เตรียมตัวไว้
ท่าทางจะมีคนป่าไม่เป็นมิตร อยู่บนเกาะ
สิ่งที่เจ้านอกรีตรู้จัก นอกจากศัตรู คือเขาถูกฝึกเป็นทหาร
เขาจะต้องเจอกับยุทธศาสตร์ และศิลปะทางทหาร
มันยากจะบรรยาย ความขัดแย้งของอารมณ์
ตลอด 2 ปี ข้าอยากมีมนุษย์อีกคนเป็นเพื่อน
แต่ตอนนี้ เราเป็นศัตรูกัน
นายพรานกับเหยื่อ
และเขาอยู่ข้างนอกนั่น
ที่ไหนซักแห่งบนเกาะ
ไปไกล ๆ ไอ้ตัวดำ
อย่ายุ่งกับมัน
ได้ยินมั้ย
ระเบิดสมองตัวเองเลย
เหนี่ยวไกสิ
เอาปืนมา
เอามานี่
ข้าให้
ดูสิ
ลุกขึ้น
ใจเย็น ๆ
มันอันตรายเข้าใจมั้ย
ตาย
เจ้าเป็นใคร
เจ้าเป็นอะไร
ดูนั่น
เห็นมั้ย
ดี
คงปฏิเสธไม่ได้ ว่าเขาเป็นคนป่า
แต่เขาดูเป็นเพื่อนที่ใช้ได้
ต่อไปข้าอาจเปลี่ยนเขา จากวิถีความป่าเถื่อน
นี่อาจเป็นภารกิจของข้า
เจ้าชื่ออะไร
เฮมิชดีมั้ย
ข้ามีน้องชื่อเฮมิช
วันนี้วันพฤหัสเหรอ
ไม่ นี่วันศุกร์
ฟรายเดย์
เจ้านาย
เจ้านาย ฟรายเดย์
ใช่
ฟรายเดย์
เจ้านอนนี่
นอนที่นี่
แค่ถึงตอนเช้า
อาหาร
อยู่นั่นล่ะ
อาหาร
เจ้านาย
อย่าเพิ่งไป
มานี่
ข้าผิดต่อเจ้าคนป่าและเสียใจจริง ๆ
ข้าเข้าใจแล้วว่า คงไม่เจอสิ่งมีชีวิตไหน ให้ปกครองด้วยเมตตา ได้ดีกว่านี้
อย่างน้อยตอนนั้น ข้ามองอย่างนั้น
ฟรายเดย์กลายเป็นคนหมั่นเพียรในการงาน
เขารู้เรื่องการปลูกพืชเก็บผัก เป็นอย่างดี
ข้าแปลกใจ เขาเริ่มสอนข้าแล้วด้วยซ้ำ
ต่อมา ข้ามีภารกิจสอนฟรายเดย์ เป็นจ้าวภาษาอังกฤษ
6 เดือนผ่านไป ข้าต้องประหลาดใจ เขาฝึกภาษาอย่างคล่องแคล่ว
แต่การศึกษาด้านอื่นของฟรายเดย์ ยิ่งลำบากกว่า
ฟรายเดย์ ข้าอยากคุยเรื่องพระเจ้า
พระเจ้า
ผู้สร้างเจ้า ให้กำเนิดเจ้า
พระเจ้า
พระองค์สร้างทุกอย่าง
สร้างเจ้า
ปาเกีย
ปาเกีย พระเจ้า
จระเข้เหรอ
ก่อนกาลสมัย ไม่มีพื้นดิน มีแต่น้ำ
คัมภีร์เจเนซิส
ปาเกียอาศัยอยู่ในน้ำ
เขาสร้างติงโปโป
เขาสร้างทามโปโป
สร้างตะวัน จันทรา
ตะวันจันทราแต่งงาน และมีลูก
มนุษย์
สร้างทุกคน
สร้างข้า
ไม่ พระเจ้าสร้างเจ้า
ปาเกีย
เจ้าบูชาจระเข้ไม่ได้
ทำไม
ฟันของจระเข้
เจ้าจระเข้ ปาเกีย
บอกให้เจ้ากินเนื้อศัตรูเหรอ
สร้างพลัง
เรากินปลา ว่ายน้ำเก่ง
กินกิ้งก่า คลานเก่ง
กินหัวใจ มีพลัง
มันเป็นการลบหลู่ของพวกนอกรีต
พระเจ้าแท้จริงยิ่งใหญ่ และทรงพลังกว่า
พระเจ้าคือความรัก
พระองค์สอนให้เรารักศัตรู
ปาเกียไม่ใช่พระเจ้า
ขอดูพระเจ้าหน่อย
ข้าให้ดูไม่ได้
ข้าให้ดูปาเกีย ท่านให้ดูพระเจ้า
เจ้ามองไม่เห็นพระเจ้า พระองค์อยู่ในจิตวิญญาณ
ข้าเห็นวิญญาณในต้นไม้
ข้าเห็นวิญญาณในปลาและสัตว์
ข้าเห็นอยู่ทุกแห่ง
นี่คือพระเจ้า
นี่คือหลักฐานการมีอยู่ของพระเจ้า พระวาจาศักดิ์สิทธิ์
นี่คือคัมภีร์ของพระองค์ ความรัก ปัญญา และแผนของพระองค์
ข้าไม่เห็นพระเจ้า
เจ้าต้องอ่านมัน ดูซิเจ้าทำอะไรลงไป
ลบหลู่แบบนี้วิญญาณเจ้าจะถูกสาป ชั่วกัปชั่วกัลป์
ข้าไม่ชอบพระเจ้าของท่าน
ข้าไม่ชอบท่าน
โปรดอภัยให้ผู้ล่วงละเมิดพระองค์
ข้ารู้ว่าควรเสียใจ กับความเกรี้ยวกราด
การพบกันทำให้ฟรายเดย์ดีขึ้นมั้ย ข้าไม่รู้
แต่ข้าต้องขอบคุณพระเจ้า ที่ส่งเขามารับใช้
ข้าอยู่คนเดียวอีกครั้ง
ไม่มีเขา ข้าจัดการได้ดี กินดีพอใช้และอยู่ดีพอควร
แต่ข้าเริ่มคิดถึงเขาในฐานะเพื่อน
ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว
ทางของเรายังสวนทางกัน แต่ไม่คุย ไม่สื่อสาร
ในการศึกษาประวัติศาสตร์ ข้าบันทึกสงครามศาสนา
ที่รบกวนมนุษย์ตั้งแต่ต้นยุค
มันน่าเศร้าเมื่อคิดว่า ในโลกของเราสองคน
ศาสนาดึงเรามาอยู่ในสงครามแล้ว
ข้าต้องทำอะไรซักอย่าง
ฟรายเดย์
เราเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
อยู่บนเกาะเดียวกันแต่ไม่คุยกัน ไม่แบ่งของ
ข้าขอโทษกับสิ่งที่พูด
สิ่งที่ข้าทำ
ข้าโมโห
ข้าขอโทษ
ข้าอยากให้เจ้ากลับไป
ปลาอร่อย กิน
ตอนนี้เรามี 3 ชีวิต
ข้าได้ยินเสียงหัวเราะของมนุษย์อีกครั้ง
ของเขากับของข้า
ข้าชนะ
เจ้าวิ่งเองเลยดีกว่า
เอาตัวใหญ่ไปกินเถอะ
ไม่ได้ นี่ของข้า
ข้ายังไม่ลืมพวกที่พาฟรายเดย์มาเกาะ
และไม่อยากให้กลับมาด้วย
ท่าทางพวกนีมมาส เป็นเผ่าที่ครองเกาะของฟรายเดย์
และฟรายเดย์ถูกเสนอให้คนพวกนี้ ในฐานะบรรณาการ
ต่อคนป่าพวกนี้
ปืนทรงพลัง
พวกนีมมาสมาหาสิ่งนี้
- มันทรงพลังมาก - สร้างยอดนักรบ
มันกลับมาแน่
ข้าจึงตัดสินใจเตรียมเจอกับพวกมัน
เหมือนพรานวางกับดักจับสัตว์
เราเตรียมการต้อนรับ
ข้าบอกฟรายเดย์ว่าเวทมนตร์นี้ จะส่งศัตรูของเราไปหาพระเจ้าหรือปาเกีย
และเร็วกว่าที่คิดด้วย
สกิปเปอร์
พระผู้เป็นเจ้า
ขอบคุณที่ท่านให้ข้าอยู่กับสัตว์ผู้ซื่อสัตย์
มันเป็นเพื่อนข้า
สกิปเปอร์ขึ้นสวรรค์ของครูโซแล้วเหรอ
หมาไม่มีวิญญาณ ฟรายเดย์
แต่คนมีวิญญาณ
มีแต่คนที่ขึ้นสวรรค์
แย่จัง หมาดี
ใช่
ฟรายเดย์จะขอปาเกีย ให้ดูแลวิญญาณของหมา
ปาเกีย
ความเจียมตัวไม่ประจักษ์ แก่วิญญาณดื้อรั้นง่าย ๆ
ข้าเคยคิดว่าเส้นทางของข้า เป็นเส้นทางที่แท้จริง
ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจแล้ว
พวกนีมมาสต้องกลับมา
เมื่อพระจันทร์ขึ้น นักรบมากมายจะมา
เพราะต้องการเวทมนตร์
แต่เราสู้มันไม่ได้
เราจะสร้างเรือ แล้วไปเกาะของเจ้า
ไม่ เรากลับเกาะของข้าไม่ได้
ทำไมล่ะ
เราไปไม่ได้ ไม่ได้
ข้าคือคนตาย นี่เป็นเกาะของคนตาย
ใช่ ถ้าอยู่นี่ได้ตายแน่
งั้นเราสร้างเรือ ท่านไปเกาะของท่าน
ไปได้ก็ดี
เกาะข้าอยู่อีกฝั่งนึงของโลก
ไกลออกไปหลาย ๆราตรี
เกาะท่านชื่ออะไร
บริเทน
เกรท บริเทน
บริตานี
ใช่ นอ บริตานี
รู้จักบริเทนเหรอ
ไม่นานหรอก อาจราตรีเดียว
หมายถึงบริเทนใหม่เหรอ
นอ บริตานี
ชื่อจริง ๆ อัว มา เทอผิด
คนขาวเรียก นอ บริตานี
เคยเห็นคนขาวก่อนข้าเหรอ
พ่อข้าเล่าเรื่องคนขาวให้ฟังนานแล้ว
ไม่ดี
คนขาวเอาไปหมดทุกอย่าง ไม่คืนมาเลย
เอาที่ดิน เอาคนไป
คนทังก้า ให้พวกเขาเป็นทาส
ท่านไม่ใช่คนขาว เจ้านาย ท่านเป็นคนดี
ถ้าเกาะเจ้าใกล้บริเทนใหม่ เราสร้างเรือไปได้
ข้าไปไม่ได้
อย่าขอข้า เจ้านาย
ข้าไม่ได้ชื่อเจ้านาย
ข้าชื่อ โรบินสัน ครูโซ
- โรบีน่า ครูส - ครูโซ ใช่
เจ้านายเป็นอะไร
คนขาว
- ข้าเป็นทาสท่านเหรอ - ไม่
มันเป็นความผิดพลาด
ข้าไม่ใช่ทาส
เจ้าไม่ใช่ทาสของข้า
เราเป็นเพื่อนกัน อยู่อย่างเพื่อน
- แต่เราไปจากนี่ไม่ได้ - สร้างเรือแล้วไปจากที่นี่
ท่านให้ชีวิต ข้าฆ่าท่านไม่ได้
ข้าฆ่าตัวตายดีกว่า
ตายบนเกาะนี้
แต่ข้าจะสร้างเรือ
ข้าจะมีชีวิตอยู่
ความเกรี้ยวกราดโง่ ๆ ทำให้ข้าเสียเพื่อนครั้งที่สอง
ข้าอยู่คนเดียวอีกครั้ง
ถ้าสิ่งที่ฟรายเดย์พูดเป็นจริง
ข้าเดินทางไปบริเทนใหม่ไม่ถึง 1 เดือน
อาณานิคมหนึ่งอยู่นอกชายฝั่งนิวกีนี
แต่มีเวลาไม่มาก
ข้าต้องไปก่อนพระจันทร์เต็มดวง ฤดูของไต้ฝุ่นกำลังมา
ข้าต้องรีบไปไม่อย่างงั้นจะพลาดโอกาส
ถ้าข้าไม่พลาดไปแล้ว
ข้าเสียใจเหลือเกินที่ปากเปราะ
และอาจไม่ได้เจอเพื่อนข้าอีกเลย
ข้าไม่ใช่ทาส
ข้ารู้ ฟรายเดย์
เจ้าเป็นเพื่อน
ข้าจะบอกชื่อวิญญาณของข้า
มีแต่วิญญาณ ข้าและทังก้ารู้
เจ้าบอกข้าทำไม
ครูโซให้ชีวิต
ไม่ต้องพูดแล้ว
ให้พลังของนกบินไปอย่างปลอดภัย
เร็วเข้า
ด้วยกลัวว่านี่อาจเป็นพายุแรงที่สุด ที่ข้าเจอบนเกาะนี้
เราจึงนำสัตว์เลี้ยงไปกระท่อมที่สร้างไว้
เรารอเผชิญหน้ากับพายุด้วยกัน ซึ่งแรงและดุดันกว่าที่แล้ว ๆมา
ไม่มีเวลาสร้างเรือใหม่
พระจันทร์จะใหญ่แล้ว นีมมาสมา นักรบมากมาย
แต่เราไม่มีที่ซ่อน เราต้องสู้มัน
เราอาจตาย
ความตายไม่สำคัญ ต้องตายทุกคน
สำคัญคือจะตายยังไง
งั้นเราจะตายเยี่ยงนักรบ
เมื่อจันทร์เต็มดวงครั้งก่อน
ข้ารู้ว่ามีนีมมาสหลายคนพ้นกับดักเรา
ฉะนั้นครั้งนี้ศัตรูต้องรู้ว่าเราอยู่นั่น
มิตรเดียวของเราคือปัญญาของเรา
และดินปืนของเรายังอยู่
ข้าไม่รู้ว่านอนอยู่นานแค่ไหน ขณะที่ฟรายเดย์ช่วย
ข้ารู้สึกเจ็บนิด ๆ
แต่ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ข้าไม่อยากตายที่นี่
เจ้าอยู่กับข้านะ ได้โปรด
แล้วกลับไปหาพวกเจ้า
ข้าไปไม่ได้
เจ้าต้องไป
ฟรายเดย์เป็นคนตาย
ข้ากลับไปไม่ได้
ข้าตายแล้วสำหรับพวกข้า
ข้าเป็นทานวาน
นี่เป็นเกาะของคนตาย
ไม่มีใครไปจากนี่
ข้าไม่อยากตายที่นี่
เพราะเขาถูกนำมาบูชายันต์ คนของเขาจึงคิดว่าเขาตายแล้ว
บางครั้งโชคชะตาร้ายกว่าความตาย
เพราะเผ่าของเขาจะไม่ยอมรับเขาอีก
เหมือนประชดกัน
คนตายคนนี้ เป็นโอกาสรอดเดียวของข้า
ฟรายเดย์
โรบิน
แมรี่
ท่านต้องรอด
ฟรายเดย์จะดูแลท่านเอง
ฟรายเดย์จะพาท่านกลับบ้าน
ไม่ว่าจะมีของจำเป็นหรือไม่ ข้าอยากไปบริเทนใหม่
ฟรายเดย์กับข้าเดินทางไปเกาะของเขา
ฟรายเดย์เชื่อว่าคนของเขารักษาข้าได้
แต่ชะตากรรมเขาเอาแน่ไม่ได้
ข้าไม่รู้ว่าเราอยู่ในทะเลกี่วัน
ด้วยเมตตาพระเจ้า เราเจอแต่ลมพัดเอื่อย
มีฟรายเดย์นำทาง เราจึงถึงเกาะเขาอย่างปลอดภัย
ฟรายเดย์
ท่านจะดีขึ้น
นางใช้ใบเวทมนตร์
ขอบใจ
เมียเจ้าเหรอ
เนทวนน่า
เคยเป็นเมียข้า
นางคิดว่าข้าตายตอนนีมมาสจับไป
ข้าไม่กลับมา นางแต่งกับคนใหม่
ข้าเป็นผีร้ายหรือเปล่า
พวกเขาคิดว่าท่านเป็นพ่อค้าทาส
มีหลายครั้ง คนขาวมาและจับนักรบไป
เด็กหนุ่มหลายคนกลายเป็นทาส
จับลูกข้าไป
ฟรายเดย์
พวกเขาคิดว่าข้าพาท่านมาจับทาส
ถ้าข้าเป็นผีร้าย นางช่วยข้าทำไม
ท่านเป็นคนป่วย
การฆ่าคนป่วยไม่ดี
เสียมารยาท
เขาภาวนาต่อเทพเจ้า
ว่ายังไงล่ะ
เราสู้ คนนึงต้องตาย
ถ้าข้าฆ่าท่าน ข้าอยู่
ถ้าท่านฆ่าข้า ท่านไปได้
ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า
- ข้าเป็นคนตาย - ไม่
ไม่มีเมีย ไม่มีลูก
ตายเยี่ยงนักรบยังดีกว่า
ข้าไม่สู้กับเจ้า
ท่านต้องสู้
พวกเขาจะฆ่าเรา
ข้าทำไม่ได้
พระผู้เป็นเจ้า
รับข้าสู่สรวงสวรรค์ถ้าข้าคู่ควร
ฆ่าข้าและอยู่ต่อไป
ข้าไม่ฆ่าเพื่อน
ฆ่าข้า
เร็วเข้า ทางนี้
ทางนี้เร็ว
ไม่ต้องห่วงนะ
คนป่าทำร้ายเจ้าไม่ได้แล้ว
ไม่
โชคชะตาเก็บเล่ห์กลไว้จนวาระสุดท้าย
การดวลกันทำให้ข้าต้องหนีจากบ้านเกิด
การสู้กับเพื่อนรักทำให้ข้าได้กลับบ้าน
ข้าเป็นหนี้อิสรภาพต่อผู้ฆ่าเพื่อนของข้า
ผู้ทำลายเพื่อนพ้องและครอบครัวเพื่อนข้า
พวกทาสดูแลข้าจนหายดี และส่งขึ้นฝั่งที่ลิสบอน
ข้าได้ขึ้นเรือสินค้าที่นั่น
หลังจากสก็อตแลนด์มา 6 ปี
ข้าได้กลับบ้าน
เขาเป็นคนมอบบันทึกให้ท่านเหรอ
ใช่
รอเบิร์ต ข้าต้องเขียนเรื่องนี้
ท่านคิดถึงเขาใช่มั้ย
เขาช่วยชีวิตข้า
เขาพาท่านกลับมาหาข้า
ข้าฉลาดขึ้นมั้ย
คงอย่างงั้น
ข้ากับแมรี่แต่งงานกันและสร้างครอบครัว
เราได้รับพรแห่งความสุขและความมั่งคั่ง
แต่ในชั่วชีวิตที่เหลือ
ข้าจะคิดถึงคนให้ของขวัญอันยิ่งใหญ่ที่สุด แก่ข้าให้บ่อย
ชีวิตข้า
ขณะที่ข้าเสียมันไปแล้ว
และมิตรภาพของเขา
จนถึงวันตาย
ในปี 1717 แดเนียล เดโฟ เขียนนิยายเรื่องแรกสำเร็จ
"ชีวิตและการผจญภัยของโรบินสัน ครูโซ"
หนังสือประสบความสำเร็จ เขาถูกขนานนามว่าเป็นนักประพันธ์
ผู้นำเรื่องของชายน่าทึ่งคนนี้มาให้โลกรู้จัก
เดโฟเขียนนิยายคลาสสิกอย่างเรื่อง "มอลล์ แฟลนเดอร์ส"
"อะ เจอนัล ออฟ อะ เพล๊ก เยียร์" "โรซานน่า"
แดเนียล เดโฟ มรณกรรมในปี 1731 แต่เรื่องราวของโรบินสัน ครูโซยังอยู่
บรรยายไทยจาก DVD Master MODIFIED BY JOYTHUN