- Dostanę zwrot? - Tak. Szkoda.
- Paryż jest piękny wiosną. - Słyszałam.
Nie pojechałam do Paryża, choć mogłam.
Dawson powiedział prawdę.
- Idź, Rain Manie. Życie czeka. - Twoje też
Miał rację. Życie czekało.
Ale to nie znaczy, że musiałam jechać na koniec świata,
żeby je znaleźć. Spędziłam zwykłe, trochę nudne lato w Capeside.
Czytałam, słuchałam muzyki, obsługiwałam stoliki w Jacht Klubie.
Poznałam chłopaka. Przystojny, miły, wszystko było dobrze,
- dopóki nie powiedział... - Zakochałem się w tobie.
Biedna Joey. Zakochał się w niej fajny chłopak.
Tragedia. Pacey i Audrey byli sprytni.
Niczego nie komplikowali. Bawili się w Los Angeles do upadłego.
Erik wreszcie się ujawnił i razem z Jackiem spędzili fantastyczne lato,
robiąc to, co wszyscy zakochani.
Jacka spotkał los zwykle zarezerwowany dla kobiet:
został porzucony dla młodszego i ładniejszego.
Za pomocą mejla. Był przybity, ale jakoś się pozbierał
i wrócił do gry.
Tymczasem Jen otrzymała alarmujące wieści.
Państwo Lindleyowie poinformowali córkę, że biorą rozwód.
Ucieszyła się.
To najmądrzejsza decyzja jej rodziców.
Potem spędziła cudowne wakacje.
I Dawson. Nie rozmawialiśmy przez całe lato.
Miałam do niego zadzwonić, ale czas uciekał,
tygodnie zmieniały się w miesiące i zanim się obejrzałam,
wracaliśmy do szkoły. Dawson powiedział prawdę.
Życie czeka na mnie.
Najfajniejsze jest to, że nie wiem, czego się spodziewać.
Cokolwiek to jest, jestem gotowa.
Czekam!
- Mocno walisz jak na dziewczynę. - Przepraszam.
- Nie słyszałaś o budziku? - Przeprosiłam.
I co z tego? Potłukłem się.
Joey Potter do prof. Hetsona.
- Przepraszam za spóźnienie. - On też się spóźnia.
Psiakrew.
- Trzeba go obudzić. - Musimy?
Wiem, że nie chciałeś go zabierać, ale nie miał wyboru.
Mieszkamy po sąsiedzku, starzy chcą, by w studiował w Worthington.
Nie jest taki straszny.
Zmuszał mnie do słuchania muzyki i opowiadał,
ile razy widział cię nago.
- Nie widział. - Wie o tatuażu.
- Wstawaj! Kiedy widziałeś mnie nago? - Coś jej powiedział?
- To, co ty mnie. - Ładna mi podzięka za zwierzenia!
Czekam!
Mam teleskop w sypialni. Nie patrzyłem w gwiazdy.
- Powiem twojemu ojcu. - On też podglądał.
- Mówił same pochlebstwa. - Powiem twojej mamie.
- Da ci popalić. - Wysiadam.
- Za co? - To koniec.
- Co? - Żadna z par nie przetrwała
w prawdziwym świecie. Bonnie i Clyde, Dawson i Joey.
- Chyba nie liczysz, że mamy szansę? - Co z tobą?
Lato się skończyło, wracamy do nudnej normalności.
Spójrz na tych ludzi.
Zapisują się na zajęcia, kupują książki.
Dlaczego nie chodzisz z nimi?
Pierwszego dnia nigdy nic się nie dzieje.
Oczywiście.
Miałeś fajne wakacje?
Fantastyczne. Dziękuję, że pokazałaś mi Los Angeles
i że przedstawiłaś mnie swojemu ojcu.
- Dzięki niemu dostałem pracę. - Nie chciałam, żeby ojciec cię polubił.
- Miałem go wystraszyć? - Nie w tym rzecz.
- A w czym? - Nie chcę, żebyś się zmienił
w nudnego pracusia.
Muszę pracować.
Fajnie mieć trochę gotówki.
Są tysiące restauracji.
Może chcę czegoś lepszego?
Może Pacey Witter też chce coś osiągnąć.
Nie można wiecznie balować.
Wniesiesz moje walizki?
- Co? - Powiedziałaś „psiakrew”.
- Wypsnęło mi się. - Nawet Doris, moja sekretarka,
rzuciłaby coś mocniejszego.
- Doris to twarda babka. - Jutro masz urodziny.
- Zgadza się. - Jakieś plany?
- Nie. - Zresztą nie ma za co balować.
Stypendium ledwie pokrywa czesne. Masz pracę?
- Nie. - Szukasz?
- Tak. - Jest posada asystentki
w Departamencie Anglistyki. Zainteresowana?
- Może. - Studenci zabijają się o taką pracę.
Zastanów się i daj mi znać.
- Mamy problem. - Jaki?
- Zapisałaś się na moje zajęcia. - Wyglądają ciekawie.
- Są dla zaawansowanych. - Pan mnie nie zna.
Nie jestem typową studentką.
- I przeczytałam większość lektur. - A Piekielny Brooklyn?
Przeczytasz tę książkę na pierwsze zajęcia, a ja zapomnę,
że jesteś dopiero na drugim roku.
Zgoda.
Pierwsze zajęcia?
- Przecież to dziś. O trzeciej. - W czym problem?
W niczym.
- Dzień dobry, babciu. - Dzień dobry.
- Zauważyłaś we mnie jakieś zmiany? - Nie.
Jestem szczęśliwa. Dziś pierwszy dzień drugiego roku studiów.
Cieszę się. Może nie zauważyłaś,
- ale zwykle jestem ponura. - Naprawdę?
Jestem zniesmaczona swoim życiem, ale cieszę się, że tu jestem.
To dobrze.
Rozpad małżeństwa Lindleyów
przywrócił mi wiarę w ludzkość.
Jeśli oni mogą zrobić coś konstruktywnego,
to znaczy, że wszystko jest możliwe.
- Co? - Gdzie moja wnuczka?
Jeśli ją pożarłaś, to masz natychmiast wypluć!
Witam, panie Smalls.
Nie mam żadnych planów...
Jak dobrze! Bez względu na to, co powiem,
nie zgódź się, żebym tu został.
- Joey Potter, niech ja skonam! - Audrey, moja Nemezis.
Pacey może z nami zostać przez kilka dni?
To nie jest dobry pomysł.
Mam dużo nauki, a Pacey zachowuje się jak dzieciak.
Jeśli nie poświęcasz mu uwagi beka, puszcza bąki...
- Mnie to mówisz. - Ja tu stoję!
- Przykro mi. - Przekimasz się u babci.
Znamy się tyle lat.
Myślałem, że stać cię na gest. Jestem dotknięty.
- Skoro tak... - Nie odkręcaj kota ogonem.
Idziemy.
- Co dziś robisz? - Możemy wyjść i balować.
Chcesz uczcić mój powrót do Worthington? Jak miło.
Nie ma innego pretekstu.
Joey, to ja, Dawson.
Przyjechałem na weekend. Umówimy się na kawę?
Odłóż ten cholerny telefon!
Spotkajmy się o drugiej
w kawiarni na rogu Front i Princess.
Muszę kończyć.
Co sądzisz?
- Na tobie wygląda lepiej. - Nie za bardzo się odstawiłem?
- Co to za robota? - Będę sprzedawał akcje.
- Znasz się na tym? - Ojciec Audrey uważa,
że jestem urodzonym kanciarzem.
Posiadasz tupet i chamstwo niezbędne w tym zawodzie.
Dzięki.
- A więc tak wygląda życie u babci? - Mniej więcej.
- Trochę... - Nudne?
- Chciałem powiedzieć staroświeckie. - Coraz trudniej mieć własne życie,
- jeśli wiesz, o co mi chodzi. - Wiem.
- Nie, nie wiem. - Poznajesz kogoś, podoba ci się,
chcesz go zaprosić w kameralne miejsce...
- Reszty nie chcesz słyszeć. - Nie krępuj się.
Pacey Witter, słynny przyjaciel gejów.
- Myślałeś o wynajęciu własnego lokum? - Nie stać mnie.
Mnie też. A gdybyśmy tak
- wynajęli chatę we dwóch? - Ty i ja?
- Czemu nie? - Z wielu powodów.
- Podaj jeden. - Mogę odpowiedzieć później?
Poszukam chałupy.
Historia sztuki.
- Co tu robisz? - To samo, co i ty.
Ty na moich zajęciach?
- Dno. - Rano próbowałam ci powiedzieć,
- ale nie dałaś mi dojść do słowa. - Jak to się stało?
Chodziłam na wakacyjne zajęcia Cliftona.
Było wspaniale.
Już zapomniałam, jak bardzo lubiłam studiować.
Postanowiłam wrócić do szkoły.
Przynosisz mi wstyd, i jeszcze robisz to dla mężczyzny?
Robię to dla siebie.
Czemu historia sztuki? Dlaczego nie matematyka?
Używanie tej półkuli mózgu powstrzymuje rozwój Alzheimera.
Muszę panie rozsadzić?
- Emma. - Pacey.
Proszę.
- Fantastyczna chata. - I bardzo droga.
- Twoje? - Mojego chłopaka.
Trudno uwierzyć, że dziewczyna gra na instrumencie?
Wypsnęło mi się. Byłaś wspaniała.
- Jak mówiłam, jest drogo. Studiujesz? - Nie. A ty?
Akademia Muzyczna. Masz pracę?
- Chwilowo nie, ale... - Miło było cię poznać.
Jutro mam rozmowę w sprawie pracy, jeśli to się liczy.
- Nie. - Daj mi szansę, to nie pożałujesz.
- Mój kolega też szuka lokum... - Facet?
- Świetny. - Mieszkanie z dwoma facetami
to zły pomysł. Jutro przyjdzie para lesbijek.
Obie mają stałą pracę.
- Pomogą dźwigać perkusję? - Raczej tak.
Prędzej niż ty.
Musisz mnie kastrować - trudno, ale daj mi szansę.
- Przyprowadzę Jacka. - Jest uroczy,
- ale to nie jest konieczne. - Czego się boisz?
Napięcia seksualnego?
Ręczę ci, że żaden z nas się w tobie nie zakocha...
Źle to zabrzmiało. Spróbuję jeszcze raz.
- Nie trzeba. - On jest gejem...
- Co robisz? - Upewniam się, że babci nie ma.
Historia pop kultury
to nie jej działka.
Nie wiadomo. Zupełnie zwariowała.
Jest piękny.
Mam nadzieję, że to będzie udany semestr.
Zapewne liczycie, że zajęcia będą łatwe i przyjemne.
Można odnieść takie wrażenie, patrząc na materiał:
filmy z Keanu Reevesem, reality show...
- Myślisz, że to gej? - Mnie pytasz?
Mój gej radar zawsze zawodzi.
Gej. O ile się założymy?
Milion dolarów.
Jestem do waszej dyspozycji.
Jestem taki jak wy.
Uzależniony od pop kultury. Żona mówi, że oglądam za dużo telewizji.
Pewnie ma rację, ale mam alibi - to moja praca.
- Jak mam zapłacić? - Setkami.
Piekielny Brooklyn to klasyczna powojenna powieść amerykańska.
Dzień dobry, jak zdrowie?
- Dobrze. - Proszę usiąść.
Podać coś?
Wygodnie? Są jeszcze wolne miejsca tam.
- Wygodnie. - Na czym skończyłem?
Piekielny Brooklyn to klasyczna powieść powojenna...
Jeśli nie możesz wyłączyć,
- to przynajmniej odbierz. - Nie chcę być niegrzeczna.
W takim razie ja to zrobię. Kto mówi? Audrey?
Tu profesor Greg Hetson.
Joey nie może podejść do telefonu. Coś przekazać?
Na czym stanąłem?
Zanim zapomnę.
Dawson nie może się wyrwać,
ale spotkacie się o 8.30 w Piekiełku.
O czym mówiłem?
Piekielny Brooklyn.
Jakieś przemyślenia?
Joey?
Zdążyłam przeczytać tylko jeden rozdział.
Pierwszy dzień zajęć i już złamałaś obietnicę.
- Przykro mi. - Żadnych wymówek.
Co sądzisz o tym, co przeczytałaś?
To wstrząsające.
Ludzie, których los jest przesądzony.
Świat, w którym nigdy nie świeci słońce.
Jak masz na imię?
- Eddie. - Czemu się zżymasz, Eddie?
- Nie zżymam się. - Czuję, że masz inne zdanie.
Mów.
Współczucie jest trochę protekcjonalne.
Kto powiedział, że świat, w którym nie świeci słońce,
nie może być piękny?
- Przeczytałeś całą książkę? - Wiele lat temu. Wspaniała.
Masz przewagę nad panną Potter.
- Przepraszam. - Znowu ty.
- To musi być znak. - Raczej ostrzeżenie.
- Kto to? - Emma Jones, ta od mieszkania.
Opowiadałem ci.
A to moja ukochana dziewczyna, Audrey.
- Co chcesz powiedzieć? - Że mam piękną dziewczynę.
- Świetnie. - A więc nie musisz się martwić.
- Kapujesz? Powiedz jej. - Ale co?
- Jestem wymarzonym współlokatorem. - Nic nie powiem. Jest atrakcyjna.
Nie chcę, żebyś mieszkał z atrakcyjną dziewczyną.
Widzę, że się zgadzacie. Przedstawię ci mojego przyjaciela, Jacka.
Jack, to Emma.
- Jack jest gejem, - Nie wygląda.
- Gej? - Tak.
- Fajnie. - Mamy szanse na mieszkanie?
Tak myślałem.
- Kiedy będzie moja piosenka? - Może szafa grająca odmówiła.
Wystarczy łzawego rocka na jeden wieczór.
Spadaj.
- Wytłumacz się. - Z czego?
Dlaczego bałeś się zostać w jednym z pokoju z pewną blondynką,
- z którą spędziłeś lato? - O to chodzi.
- Pamiętasz nasze wakacje? - Mniej więcej.
Po powrocie żałowaliśmy, że lato się skończyło.
Mów za siebie, ale możliwe.
Teraz nie żałuję, że lato minęło.
Było cudownie, świetnie się bawiłem,
ale codzienne hollywoodzkie imprezy z przyjaciółmi Audrey...
- Męczące. - Tak.
Jestem rozdarta.
Twoja przyjaciółka mówi:
życie jest krótkie, łap szczęście.
Ale przyjaciółka Audrey mówi:
jeśli złamiesz jej serce, wybiję ci zęby.
Rozumiemy się?
- Gdzie on jest? - Godot Leery?
Tak było przez całe lato.
Wychodził, zanim wstaliśmy, i wracał po północy.
- Todd gonił go do roboty. - Todd?
Pamiętasz reżysera, który go wyrzucił rok temu?
Zatrudnił go jako swojego asystenta.
- A Oliver? - Zwiał. Nienawidził Los Angeles.
Czuł, że jego dusza opuszcza ciało.
Zostawił kartkę: „Do zobaczenia w Piekle”.
Dramatyczny do końca. Nie rozmawiałaś z nim?
- Z Oliverem? - Z Dawsonem.
Nie. Miałam zadzwonić, ale...
- Interesujące. - Sprawdzę, co z moją piosenką.
Zeżarła monetę.
To szafa grająca. Nie wypadnie batonik.
- Pouczasz mnie? - To nieuniknione.
- Na co się gapisz? - Pijaczek z rozpiętym rozporkiem.
- Dobre. - Świetnie sobie radziłaś.
- W tej pracy trzeba być ostrym. - Przez cały ogólniak
pracowałam jako kelnerka. Jestem barową jędzą.
Nie szukasz pracy? Przydałaby nam się taka jędza.
- Nie wiem, może. - Jak się nazywasz?
- Joey Potter. - Emma Jones.
Zastanów się. Szafa jest zapchana.
Też czekam na swoją piosenkę.
Spływam do domu.
Ty amatorze!
- Muszę odpocząć. - Gdybym miała kogoś zatrudnić,
wzięłabym faceta, od którego czuć gorzałę i seks.
Wezmę to pod uwagę.
Nie lubię nowego Pacey’ego. Gdzie się podział dawny Pacey?
Jest wyczerpany. Przejechał w trzy dni pięć tysięcy kilometrów.
Nie jesteś zmęczona? Nie masz jutro zajęć?
Tak, ale są pewne priorytety.
Idę do domu.
- Zaczekaj. - Mówiłem, że muszę odpocząć.
Nie złość się. Za dwie minuty pożałujesz,
że byłeś na mnie zły, i poczujesz się jak palant.
- Co to? - Klucz do pokoju
w eleganckim hotelu.
Postanowiłam, że ostatnią noc wakacji spędzimy w wielkim stylu.
To będzie miła odmiana po tych motelach.
Obiecuję, że dam ci odsapnąć.
Zero seksu, tylko sen.
- Czuję się jak palant. - A nie mówiłam.
Przepraszam. Chcę zrobić dobre wrażenie.
Twój ojciec załatwił mi tę rozmowę.
Nie chcę go zawieść.
Robisz się strasznie poważny.
Chodźmy odpocząć.
Nie musimy rygorystycznie trzymać się reguł.
Mogę harować u stukniętego profesora albo pracować tutaj
i kasować napiwki od pijaczków.
- Nie masz wyboru. - Też tak sądzę.
- Jak to? - Zawsze pójdziesz wyboistą drogą.
W tym wypadku to stuknięty profesor.
- Ładnie powiedziane. - Tak o mnie myślicie?
Taka jesteś i taką cię kochamy.
Idę do domu. Nasza uczennica chce iść rano do biblioteki.
- Idziesz? - A ty?
Zostanę jeszcze trochę.
- Co? - Nic.
Idźcie już.
- Zgadnij. - Co?
- Zgaduj. - Jesteś gejem.
Rozmawiałem przez telefon ze Spielbergiem.
- Serio? - Mniej więcej.
Zadzwonił do Todda, a ja powiedziałem „proszę zaczekać”.
- To wszystko? - Ręce mi drżały.
Tylko tyle zdołałeś powiedzieć swojemu idolowi?
- Bałem się, że cię nie złapię. - Niewiele brakowało.
Wszyscy już wyszli.
Ty nie mogłaś. Musiałaś mnie zobaczyć.
Zarozumialec. Wrzuciłam dolca do tej szafy trzy godziny temu.
Nie wyjdę, dopóki nie wysłucham piosenki.
Mój błąd.
Opowiedz o swoim filmie.
To horror. Todd twierdzi, że thriller w stylu Hitchcocka.
Równie dobrze można powiedzieć,
że Farciarz Gilmore to hołd dla Woody’ego Allena.
Pięknie wyglądasz.
Kiedy cię zobaczyłem, od razu uderzyło mnie,
że tak ślicznie wyglądasz. Teraz ci to mówię.
- Takich sztuczek uczą w Los Angeles? - Nie można powiedzieć komplementu,
żeby nie narazić się na zarzut manipulacji?
Nie.
Do nas nie stosują się ogólne zasady.
Mogę cię o coś spytać?
Nie rozmawialiśmy przez wakacje. Dlaczego?
Byłem bardzo zajęty i nie miałem czasu.
To prawda, ale nie cała.
Myślałem o tobie, o tym, co powiedziałaś,
jak to się wszystko ułoży.
Było mi dobrze.
Nie chciałem psuć tego uczucia.
- Czy to ma sens? - Ma.
- Wiesz, co to oznacza? - Co?
Dorastamy.
- To nudne. - Smutne, ale prawdziwe.
Zmieniłeś się.
- Jak? - Jesteś inny.
Spełnianie marzeń ci służy.
Nie wiem, czy noszenie kawy i dbanie o samochód Todda
- było moim marzeniem... - Wiesz, o czym mówię.
Wiem.
- Co u ciebie? - U mnie?
Co robiłaś w lecie? Poznałaś kogoś?
- Nikogo. - A ty?
Nareszcie.
Znam tę piosenkę. Piękna.
- Co? - Coś mi przypomina.
Wakacje między siódmą a ósmą klasą. Słodkie zmartwienia.
- To ścieżka dźwiękowa filmu? - Nie.
Poszliśmy do Rialto. Kiedy wyszliśmy z kina, lał deszcz.
Twoja mama przyjechała,
ale samochód stał po drugiej stronie.
Wziąłeś mnie za rękę
i pobiegliśmy.
Kiedy wpadliśmy do auta, mogłam myśleć tylko o tym,
że trzymałeś mnie za rękę.
- A ta piosenka? - Grali ją w radiu.
- Co robisz? - Zatańczysz ze mną?
- Zwariowałeś? - Tak, ale podtrzymuję propozycję.
- Dziękuję, że mnie odprowadziłeś. - Nie ma za co. Taki jestem.
- Pójdę już. - Nie musisz.
Audrey spędzi noc z Paceyem. Możesz się przespać na jej łóżku.
Złapię taksówkę i wrócę do hotelu.
Nie chcę, żebyś łaził nocą po mieście.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Już taka jestem.
Nie śpisz?
- Przepraszam, zasnąłem. - Jesteś zmęczony.
- Pogadamy rano. - Która godzina?
11.55.
Co robisz?
Nie mogę dłużej czekać.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
- Pamiętałeś. - Jestem w tym dobry.
- Dziękuję. - Tandeta.
Nieprawda. Cudo.
Mówiłaś, że marzenia mi służą.
Nie miałbym żadnych marzeń,
gdyby nie ty.
W tych surrealistycznych sytuacjach
myślę, co byś powiedziała,
gdybyś mnie zobaczyła.
Każdy ma kogoś, kto go zachęca i wspiera.
Namawia, by sięgał po coś, co wydaje się poza zasięgiem.
Ty jesteś dla mnie taką osobą.
Nie rozmawialiśmy przez wakacje.
Może będziemy rozmawiać coraz rzadziej,
bo życie coraz bardziej nas pochłania,
ale jesteś ze mną,
zawsze, gdziekolwiek pójdę.
Wszystkiego najlepszego.