- Nie śpisz już? - Wychodziłeś.
Mógłbyś...
- Przyniosłem ci... - Kawę z mlekiem?
Różę prosto z Worthington.
- Jak na filmie. - Wiem.
Za zerwanie jednej grozi 500 dolarów grzywny.
Było warto.
Musimy się zastanowić.
Jak to zmieni...
Później.
- Nic nie zamawiamy. - Stać nas na to.
- Nas? - Mojego tatę.
- Szampan, Krwawa Mary? - Nie jesteśmy na planie Dynastii.
Za godzinę masz zajęcia. Który?
- Oba są ohydne. - Kupię inny, kiedy znajdę pracę.
- Nie chcę się spóźnić. - To tylko formalność.
Tata pogadał, z kim trzeba. Niby jak dostałam się do Worthington?
- Musi być tak ciasno? - Nosiłeś już krawat?
- Raz. - Raz?
Życz mi szczęścia.
Obsługa pokoi?
Wiecie, jak się nazywam! Mam ochotę na śniadanie kontynentalne...
Historia sztuki jest wspólna. Kafka jest mój.
Przez pomyłkę dostałyśmy podręcznik do matematyki.
- To moja. - Posłuchałaś mojej rady?
Cuda się zdarzają.
To nie ma nic wspólnego z faktem, że wykłada matematykę?
Co w tym złego, że interesuję się jego pracą?
To równia pochyła. Najpierw interesujesz się pracą,
a za chwilę cenzurujesz swoje myśli i marzenia. Po co?
By uczestniczyć w patriarchalnym,
heteroseksualnym oszustwie zwanym monogamią?
Tak chcesz spędzić złote lata?
Czy kobiety nie zaszły dość daleko...
Przeszkadzamy? Znajdź sobie własnego rozmówcę.
Zastanawiałem się, skąd cię znam.
Już wiem. Nie znam.
Cieszę się, że na to wpadłeś.
- Słyszałem cię w radiu. - Pracowała w radiu.
Była bardzo dobra.
Już nie pracuję.
Dziękuję, że mnie słuchałeś. Do widzenia.
Wyrzucili cię?
- To przesłuchanie? - Jestem ciekawy.
Były różnice artystyczne między mną a nowym kierownictwem.
Młody człowieku, proszę się do nas przyłączyć.
Jest 8.35, sobota rano. Dzwoni telefon. Kto to?
Kablówka, telekomunikacja, bank. Dlaczego wydzwaniają?
Bo to działa.
Jeśli tego nie umiecie, jeśli nie potraficie zostać
najniższą formą życia, draniem,
który nie przyjmuje odmowy,
to radzę wyjść.
Nalegam, byście wyszli.
Pracujemy długo, płaca jest kiepska, a kiedy nie pracujecie,
macie kuć do egzaminu maklerskiego. Nie będzie drugiej szansy.
Jeśli nie zdacie za pierwszym razem, wypadacie z kursu.
Zastąpi was jeden z miliona chętnych.
Pytania?
Rynek jest niestabilny.
Czemu ktoś przy zdrowych zmysłach
- chciałby tę pracę? - Z tego samego powodu,
- dla którego gra się na loterii. - Pieniądze?
Nie tylko.
Nadzieja.
Mała dawka adrenaliny, która płynie w żyłach tuż przed tym,
zanim sprawdzisz numery.
To właśnie sprzedajemy. To sprzedaje każdy makler.
Nie bylibyście tutaj, gdybyście tego nie chcieli.
Zdeterminowani niech przyjdą w poniedziałek.
Mam jeszcze jedno pytanie.
- Wal. - Kim pan jest?
'- Rich Rinaldi. - Pacey Witter.
Nie muszę się zastanawiać. Wchodzę.
Będziemy razem pracować.
Zmień garnitur.
Wyglądasz jak gej.
Pięknie wyglądasz.
- Pracujesz? - Tak, ale możemy spotkać się później.
O piątej? Zadzwonię.
Naprawdę. To nie jest pusta obietnica.
Nie ten standardowy blef,
kiedy chłopak próbuje się zerwać z randki?
Tak... Nie...
Nie była nieudana?
Słowa straciły znaczenie.
Kwadrans myślałam,
co ci powiedzieć i jedyne, co wymyśliłam to „cześć”.
Szczere i prosto z serca.
- Idiotyczne. - Przebiję cię.
Ten liścik, który zostawiłem na poduszce? To była 4. wersja.
Chciałem napisać coś mądrego i znaczącego,
co oddawałoby to, co czuję po najwspanialszej nocy w moim życiu.
- Co wymyśliłem? - „Poszedłem po śniadanie”.
Kilka najgłupszych słów.
Muszę odebrać.
Czekam!
A dlaczego czekam? Bo ciebie tu nie ma.
Przyjeżdżaj natychmiast!
Idź. Zadzwoń.
Potem pogadamy...
Mam jedno, ważne pytanie.
- Gdzie są pierwsze trzy listy? - Wyrzuciłem do kosza.
Kiedy poszedłeś na kawę?
- Wiedziałam, że to podejrzane. - Skoro już o tym mówisz...
- Todd. - Skąd wiesz?
Zakładam, że jest tylko jeden Szatan, prócz Belzebuba.
Potrójne espresso i ciastko, najchętniej włoskie.
Już.
Uciekaj. Strach myśleć, co będzie, kiedy diabeł zadzwoni po raz trzeci.
Chcę, by to było jasne...
- Zamordowałbyś kogoś tutaj? - Ciebie, za to,
że zmieniłeś lokalizację.
- Będziesz narzekał, że nosisz kawę? - A ty, że jest za zimna?
- Chyba mięknę. - Bo przynoszę ci kawę bez kofeiny.
Dlatego nie wrzeszczałem, kiedy się spóźniłeś!
Nie wrzeszczałeś?
Nie było cię w pokoju.
Spędziłem noc u koleżanki.
Gdybym wiedział, że masz koleżanki, nie marnowałbym forsy na ciebie.
- Szczegóły. - Nie ma mowy.
Zawsze za dużo gadam. Nie tym razem.
Jak chcesz. Co dziś robię?
Dowiesz się, kiedy dojedziesz.
Przepraszam...
- Nie pamiętasz mnie, ale... - Miło cię widzieć.
Nie mam czasu na pogawędki.
Nie próbuję nawiązać kontaktów towarzyskich.
- Wystarczy przeprosić. - Przeprosić?
Czytasz książkę i idziesz na zajęcia. W tej kolejności.
Skończyłeś? Potrąciłeś mnie przed chwilą.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że jesteś taka delikatna.
Wróciłaś!
Joey?
Postanowiłaś podjąć prestiżową pracę kelnerki?
Musiałam zmienić swoje priorytety.
Poklepywanie przez ćwoków mieści się w pierwszej piątce?
Nie, ale postanowiłam zaufać swojej intuicji.
- Praca aktualna? - Tak. Pogadam z szefem.
Wypełnij.
Nie jada tu często?
Nie, ale pracuje tutaj.
To barman.
- Nie miałaś zajęć? - Musiałam zrobić zakupy na wieczór.
Ładnie pachnie.
- I jak? - Obejrzałem pięć mieszkań.
Wszystko w granicach możliwości finansowych
- jest zapyziałe i zarobaczone. - Z wyjątkiem chaty,
- którą oglądałem wczoraj. - Czysta?
Nieskazitelnie.
Jestem wstrząśnięta. To ewidentnie gejowska cecha.
Przywykłem do czystości. Mieszkałem u babci.
Spróbujemy jeszcze raz.
Musimy ją przekonać, że chce z nami mieszkać.
Może nie chce mieszkać z facetami.
Nie chce rano patrzeć na zarost w umywalce!
Zapominasz, że to czyścioch.
A ty jesteś niechluj. Niechluj do kwadratu.
Może tak było. Dziś jestem porządnym facetem, który ma pracę.
Nie tyle pracę, co szansę zostania najniższą formą życia. Wyjaśnię później.
- Teraz walczymy o lokum. - My?
Połknij.
Mogłabym obejrzeć mieszkanie?
- Fajne. - Wszyscy tak mówią.
„Mieszkasz z babcią, jak fajnie!”. Skąd wiedzą, że jej nie biję
- i nie przywiązuję do rury? - To krzyk o pomoc?
- Myślisz, że potrzebuję pomocy? - Raczej pomagasz innym.
- Boże... - Co?
To nie twoja wina, tylko moja.
Nie jestem dobra w te religijne klocki. Boże! Nie Boże.
- Pójdę już. - Zaczekaj.
Chcę coś od ciebie.
Najpierw usiądź.
- Przycupnę. Nie rozsiadam się. - Rozumiem.
Zaraz pójdę, jeśli dalej będziesz milczał.
Trudno mi znaleźć słowa.
Nieważne, i tak wyjdę na durnia.
Słyszałaś o Standzie?
Zaczekaj. To nie religia, tylko program terapeutyczny.
- Uważasz, że potrzebuję terapii?! - Uważam, że mogłabyś udzielać porad.
- Pomagać ludziom? - Przyjdź na spotkanie informacyjne.
- Dziś o siódmej. - Będziesz?
Będę.
Pomyliłam się.
Zabłądziłam.
To nie może być miejsce, w którym się umówiliśmy.
Błąd.
- To tutaj? - Tutaj kręcimy.
Akcja toczy się w latach 70.
Nastolatkowie z obsesją na punkcie Dusiciela z Bostonu
spędzają weekend w starym domu na Cape Cod, strasząc się.
- Brzmi znajomo. - Jestem dumny z planu.
- Todd dał mi wolną rękę. - Dlaczego?
- Bo jestem zdolny. - Wiedziałam.
- Poza tym nie ufa scenografowi. - To notoryczni kłamcy.
Nie wie, jak powinien wyglądać amerykański dom.
Typowy amerykański dom?
Niewiarygodne.
A mówi się, że nie można wrócić do dzieciństwa. Magia kina.
Twoja mama padnie, kiedy zobaczy swój dom w horrorze.
Pewnie cena nieruchomości spadnie. Ale fajnie wyszło.
Rewelacja!
To twój film.
Nie. Jestem tylko asystentem reżysera.
Przebyłeś daleką drogę od Potwora z morskich głębin.
To jest prawdziwe.
O ile prawdziwe może być coś, co jest iluzją.
- Całkowicie? - Zobacz sama.
Skończyły się fundusze.
Leery, ile razy mówiłem...
Leery z laseczką.
Todd, Joey.
- Joey chodzi do Worthington. - To college?
Nie słyszałem. Co sądzisz o planie zdjęciowym?
Wspaniały.
Masz listę rzeczy, które mi nie pasują?
- Dział scenografii już robi poprawki. - Za dwa tygodnie wracamy do zdjęć.
- Słyszałam. - Odwiedzisz nas?
Mam nadzieję.
Pozbywasz się mnie? Chcesz wziąć wolny wieczór i balować z laseczką?
Coś w tym guście.
- O której mam samochód? - O 8.00 Pobudka o 7.30. Druga o 7.45.
Do zobaczenia.
Baw się dobrze.
- Fajna chata. - Idealna.
- Wszyscy wiedzą, co mają robić? - Chyba jest zbyt ładne.
Audrey Liddell, świadek obrony.
Dzień dobry, ja w sprawie mieszkania.
- Pamiętam cię. Dla ciebie? - W pewnym sensie.
Ty będziesz tu mieszkać,
a ja już nigdy więcej ich nie zobaczę?
- Niezupełnie. - Obawiam się, że to pomyłka.
Nie dasz jej dojść do słowa?
Jeśli zadaje się z tobą, to nie ma nic mądrego do powiedzenia.
Daj mi jeszcze jedną szansę.
Przedstawię ci liczne korzyści
wynikające ze wspólnego mieszkania z dwoma dżentelmenami...
Bierzemy.
Za późno.
Ładny krawat.
Głównie kierujemy potrzebujących w odpowiednie miejsce.
W większości przypadków wystarczy poradzić,
żeby ktoś wziął głęboki oddech,
bo jutro jest kolejny dzień.
Dla was również. I tak dochodzimy do zasady numer jeden.
Nie wstydźcie się poprosić, by ktoś was przytulił po długim dniu.
- Przyszłaś. - Udało się.
- Chodźmy do środka. - Nie mogę tam wrócić.
- Wrócić? - Już tam byłam.
Widziałam plakaty. To nie dla mnie.
To przytulanie...
Znalazłaś lepszy sposób na życie?
- Nie krytykuję twojego systemu, ale... - Ale nie dla ciebie.
Tego nie powiedziałam.
To fajne, że w coś wierzysz.
- Mówisz, jakby to było coś złego. - Nie. Nie umiem tak.
Miło było cię poznać.
Powodzenia.
Dlaczego przyszłaś?
To nie jest oczywiste?
Nie.
- W lecie złożyłam sobie obietnicę. - Jaką?
W tym roku wszystko będę robiła inaczej.
Znajdę nowych przyjaciół. Nie zrobię tego, udając kogoś,
kim nie jestem.
A kim nie jesteś?
Nie jestem taką fajną osobą, za jaką mnie uważasz.
Szkoda. Miło było cię poznać.
Życzę ci tylko jednego.
- Czego? - Żebyś zmieniła zdanie na swój temat.
Związki lesbijskie są bardzo nietrwałe.
Za tydzień będą rzucać sprzętem AGD.
Skąd wiesz, że ja nie będę rzucać?
Skąd wiesz, że nie jestem lesbijką?
- Słuszna uwaga. - Żyjesz ze sprzedaży?!
Pomyśl: plusów mieszkania z nami jest więcej niż minusów.
Przyznasz chyba, że okolica nie jest ciekawa.
Dwóch facetów w domu to darmowa ochrona.
Po drugie, jestem znakomitym kucharzem.
Będę gotował wszystko, co zechcesz i kiedy zechcesz.
I najważniejszy argument - jestem udomowionym,
amerykańskim monogamistą, który ma stałą dziewczynę.
To prawda. Dobrze gotuje.
Niedługo ze sobą zerwiemy i nie wiadomo, co mu strzeli do głowy.
- Poza tym jest bardzo hałaśliwy... - Kochanie...
Chodźmy.
Fajna chata. Mówiła o myszach?
Myślałem, że mi pomożesz.
Nie podobała mi się wczorajsza sytuacja i nie podoba mi się,
- że ganiasz za tą dziewuchą. - Za tą?
- Ona mnie nienawidzi. - Aż za bardzo. Nie ufam jej.
Zaczekajcie!
Co im powiedziałeś?
Chata tak mi się podoba, że olałem etykę.
Przepraszam, że tak długo.
- Myślałem... - Niebezpieczna propozycja.
Chcę cię gdzieś zaprosić.
- Jeśli nie masz innych planów. - Nikt nie pamiętał o moich urodzinach.
Chciałabym się przebrać.
Wypijemy drinka przed kolacją?
- Jak na filmie. - Pomyślałem to samo.
- Wszystko obmyśliłeś. - Prawie.
- To musi być warte 100 dolarów. - 200.
„Todd, dziękujemy, że nas wybrałeś”.
Szampana?
Szatan nie zauważy, że kosz zniknął?
Wiesz, ile takich koszy dostaje reżyser?
- Ile? - Dużo.
Za Joey Potter w jej 19. urodziny.
- Pamiętny dzień. - Wspaniały dzień.
Jeszcze się nie skończył.
Już późno. Straciliśmy poczucie czasu.
- To dobrze. - Jak to?
Czas to wróg.
- Zmienisz się o północy w dynię? - Nie, ale jutro wyjeżdżam.
- A potem? - Potem wrócę.
Wrócisz do czego?
Do nas.
Słyszysz?
- Odbierz. - Dlaczego?
Bo lubisz swoją pracę.
- To nie on. - Kłamiesz.
Kim jest dziewczyna, która dzwoni do ciebie?
- To nie fair. - Kto to?
- Nikt. - Nikt? Interesujące...
- Koleżanka z L.A. - Nikt, a potem koleżanką.
To dziewczyna, z którą się spotykałem.
Będziecie tu sterczeć całą noc?
Czekamy z przyjęciem!
- Jesteś wściekła? - Nie.
Szczęściara ze mnie.
Podoba ci się? Nie ma zwrotów.
Będziesz wyglądać wystrzałowo.
Marzyłam o czymś takim. Dziękuję.
- Co się stało? - Nic.
Przepraszam na chwilę.
Masz dziewczynę?! Spałam z tobą, a ty masz dziewczynę?!
Nieszczęśliwe urodziny.
- Mówiłem, że spotykałem się z kimś. - Co to znaczy?
- Zerwałem z nią. - Jak?
- W myślach? - Dziś rano.
- Jak myślisz, dokąd poszedłem? - Wstałeś, żeby zerwać z inną?!
- Wolałabyś, żebym tego nie zrobił? - Żebyś nie miał innej,
- kiedy sypiamy ze sobą! - Ona nic dla mnie nie znaczy...
- Powinieneś mi powiedzieć! - Przestań.
Kto uważa, że Dawson powinien mi powiedzieć,
że ma dziewczynę, zanim poszliśmy do łóżka?
- Przesadzasz. - Chyba powinniście ochłonąć.
Albo my sobie pójdziemy.
Nie mogę.
Nie wyjdę dopóki, Joey nie powie, że wszystko gra.
W porządku.
Wszystkiego najlepszego.
Pourywają sobie głowy...
- To był tak samo mój wybór jak i twój. - Prosiłam, żebyś mnie okłamywał?
Gdybyśmy wczoraj zatrzymali się na chwilę i pomyśleli,
do niczego by nie doszło. Nie żałuję, że tak się stało.
Jeśli ty żałujesz, to rzeczywiście mam problem.
Masz dziewczynę!
- To nie problem? - Miałem.
Może czas nie jest idealny,
ale mam już dość czekania na właściwą chwilę.
Masz rację. Zapomnijmy o wszystkim.
„Spałem z Joey”. Możesz to skreślić z listy spraw.
- Nigdy tak nie myślałem. - Skąd mam wiedzieć?
- Bardzo się zmieniłeś. - Myślisz, że chodziło o łóżko?
Czekałem tyle lat, byśmy spędzili razem noc i się rozeszli?
Chciałam, żeby nasz pierwszy raz znaczył coś więcej...
To było najważniejsze przeżycie
w moim życiu. Nie wiem, ile znaczyło dla ciebie.
- Myślisz, że chcę tego? - Sama nie wiesz, czego chcesz,
i pewnie prędko nie będziesz wiedziała.
Wykorzystujesz to, co mówiłam jako dziecko.
Wciąż jesteś dzieckiem. Tą samą dziewczynką, która...
Która co?
Złamała ci serce?
Kiedy przestaniesz mi to wypominać?
Nie mam już tych samych marzeń co dawniej.
Dorosłam szybciej niż ty.
Ale nie odpowiadam za nieszczęścia, które cię spotkały.
To, że chcę od życia czegoś więcej niż...
Niż mogę ci dać?
Nie wiesz? Odkąd cię znam,
zawsze chciałaś uciekać. Ode mnie, z Capeside.
Mówiłaś, że marzę i nie umiem żyć w prawdziwym świecie.
A jednak robię to.
To ty żyjesz fantazjami.
Kto zapalił świece? Kto kupił szampana?
Kto kogo rzucił cztery lata temu? Wiem, czego chcę, zawsze wiedziałem.
Zanim zaprzepaścimy wszelkie szanse,
zastanów się.
Tego właśnie chcesz?
Chcesz, żeby to się tak skończyło?
To normalne, że ludzie się kłócą. Zdrowe.
Ich związek nie jest zdrowy.
Niechby spróbowali być razem, ale ludzie,
którzy tak bardzo są ze sobą związani, to...
- Bardzo romantyczne? - Niezdrowe i szkodliwe.
Popieram.
Co ja słyszę?
Nie zapominaj, kto pierwszy rozbił ich związek.
Nie patrz na mnie. Jestem za bardzo zaangażowana.
Jestem walcem na autostradzie Dawsona i Joey.
Cztery drogie drinki.
Podać coś jeszcze?
Tak myślałam.
- Przepraszam za te myszy. - Zgadzam się.
- Słucham? - Możecie zamieszkać.
Nie chciałam dawać twojemu koledze satysfakcji, ale miał rację.
Sąsiedzi mieli dwa włamania w zeszłym roku.
Możecie wprowadzić się w weekend.
Nie pożałujesz.
Na pewno pożałuję.
Co powiedziała?
- Możemy się wprowadzić. - Serio?!
Nie wypiję za to, że zostawiasz mnie samą z babcią.
Nie wiem, czy warto świętować coś, co może zabić nasz związek.
Musimy wznieść toast.
Za przyjaźń.
- O której masz lot? - O 10.
- Musisz się zbierać. - Już.
Dlaczego to robisz?
My to robimy.
Zawsze tak robimy.
Wczorajsza noc była prawdziwa.
Dzień też.
To ty nie chcesz stawić czoła realiom dorosłego związku.
Masz rację.
- To wszystko? - Chcę fantazji.
Chcę czegoś więcej niż tylko bycia razem.
Nie chcę awantur o to, co się stało cztery lata temu.
Jeśli nie potrafimy się kłócić i godzić...
Może nie ma nic, co warto ocalić.
Może wczorajsza noc była tylko...
- Czym? - Dwoje przyjaciół popełniło błąd.
Jeśli tak uważasz, to pójdę już.