Tkwisz tutaj jak warzywo.
- Trudno napisać dobry list. - Bo to błąd.
- Milcz. - Poczta elektroniczna
to plaga współczesnych czasów. Internet wszystko ułatwia.
Coś ci przychodzi do głowy i od razu wysyłasz maila.
Ktoś go czyta, potem irytuje się,
bo nawiązujesz do wcześniejszej rozmowy.
Nie odpowiada, ty czujesz się dotknięta.
Ale skoro musisz wysłać pasywno-agresywny list,
to nie będę przeszkadzać.
Co napisałaś?
„Drogi Dawsonie”, ale skasowałam.
- Dlaczego? To ładny początek. - Ale zimny.
Racja. Widziałaś go nago.
Może zrobiliście to przez dziurę w prześcieradle?
- Siedź cicho. - Co chcesz powiedzieć?
Nie podoba mi się sposób, w jaki to się skończyło.
Niech wie, że mi zależy, ale jednocześnie nadal jestem oburzona.
Dlaczego po prostu nie zadzwonisz?
Znowu wpadniemy w stare wzorce. Mail to bezpieczniejsza alternatywa.
Jeśli musisz - zrób to.
Bądź ckliwa i sentymentalna, ale przede wszystkim bądź prawdziwa.
Powiedz to, czego nigdy byś nie powiedziała w oczy.
Zabieram się do pracy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
NIE WIEM, OD CZEGO ZACZAĆ
- Ohyda. - Myślałam, że będziesz bardziej...
- Wrażliwy? Wymuskany? - Coś w tym guście.
- A ja myślałem, że ty będziesz... - Wbijać zęby jadowe w kiełbasę?
To darmowa rozrywka dla tych mniej obytych.
Niech nas rozgryzają.
Takiego będziecie mnie widywać codziennie rano.
- Niektórzy muszą pracować. - Pacey ma pracę,
o której marzą inni i do której nie ma kwalifikacji.
- Coś ty zrobił z włosami? - Przesadziłem?
Ta twoja blondyneczka jest prawdziwa?
Jeśli nie umiesz uszanować miłości,
- nic z tego nie wyjdzie. - Wiem, że masz świetną pracę,
ale przed wyjściem musisz wstawić naczynia do zmywarki.
Po to przyszedłem.
A ty zostawiłeś wczoraj otwarte drzwi.
- A tyle gadaliście o bezpieczeństwie. - To nie ja, to on.
Nie chcę się kłócić. Przyjąłem do wiadomości.
Zachowujemy się jak typowa amerykańska rodzina.
- Co? - Obudź się!
Mail! Wysłałam go do wszystkich mieszkańców campusu.
- Po co? - Przez pomyłkę.
- Kliknęłam na zły adres. - Mówiłam, że to kiepski pomysł.
- Tylko tyle masz do powiedzenia? - Nie chciałabym być na twoim miejscu.
„Sir”, dopóki nie kupisz mi kwiatów.
- Gdzie byłeś? - Myślałem, że nie powinno mnie tu być
- aż do tej chwili. - Zabawne. Sam się ubierasz
czy mamusia chce, żebyś wyglądał jak pedzio? Rozejrzyj się.
Na razie jesteś skazany na to.
- Co to? - Kolekcja z piekła rodem.
Bogacze, którzy mają forsę, ale ich córki zwiały
i sprzedały swoje dzieci na czarnym rynku, żeby mieć co jeść.
Nic im nie sprzedaliśmy,
a na pewno nic nie kupią od kogoś takiego jak ty.
Telefon. Jesteśmy na prowizji.
Oni nie wiedzą, jaki z ciebie marzyciel.
Weź się do roboty. Przestań wybałuszać na mnie oczy.
- To jakaś kara? - Chcę się ciebie pozbyć.
Mamy za mało biurek.
Mogę usiąść pierwszy?
- Bawimy się w krzesła? - Chcę widzieć tablicę.
Nie obrażaj mojej inteligencji.
- Będziesz się gapił na Freemana. - Jest na co.
Lubimy twoje towarzystwo, ale nie masz zajęć?
- Worthington straciło urok. - Uważaj, bo cię wyleją.
Wspaniale.
To Jack Naukowiec. Nie Jack Imprezowicz.
Nie chce uronić ani słowa z wykładu, więc siedź cicho.
Jakim cudem drzemiesz na zajęciach,
kiedy siedzisz między nim a babcią?
Zanim zaczniemy, chcę poinformować miłośników popkultury,
że mam dla nich zadanie.
Serce mi nie pęknie, jeśli nikt nie przyjdzie.
Ale będę o tym pamiętał do końca semestru.
W kinie wyświetlają film doskonale obrazujący obsesję
naszej kultury na punkcie pięknych dziewcząt,
które udają, że są brzydkie.
Jack naukowiec zaciągnie mnie na Miss Agent.
Lubię ten film.
Usiądźcie wygodnie.
W zeszłym tygodniu dyskutowaliśmy na temat Kompleksu Portnoya.
Nie będziemy dłużej rozwodzić się nad Rothem
i jego ekscesami.
Przeznaczenie chciało,
że w nasze ręce trafiła porcja dodatkowej lektury.
Wszyscy dostaliście ten mail.
Porozmawiajmy więc o czymś, co czytaliście. „Drogi Dawsonie.
Nie wiem, od czego zacząć”.
Nikt nie lubi przydługich wstępów.
Przejdę dalej.
„Dotyk sprawił, że polecieliśmy w inny świat.
Na dodatek ta róża.
Ale lądowanie okazało się katastrofą”.
Dlaczego autorzy niechętnie piszą o seksie?
Seksualność jest nieodłącznym elementem
ludzkiego doświadczenia.
Może jedyną rzeczą, do której można się odwołać.
Powodem dla którego Roth nas uwiódł,
a ta autorka nie, jest śmiałość.
Roth nie boi się ubrudzić sobie rąk gorącym, zmysłowym opisem,
a nasza autorka dystansuje się chłodną metaforą.
Nie ma wartkiego strumienia namiętności,
jeśli ktoś obserwuje z brzegu.
Rozumiem pańskie obawy,
ale radziłbym zainwestować w te akcje. Zarobi pan.
Procentowo? Myślę, że 15...
- Nieźle. - Zaskoczył mnie.
Dość wymówek. Słyszałem cię.
- Nikt nie zaufa ćwokowi z prowincji. - Z Capeside.
Nieważne. Gadasz z nimi, jakbyś chciał się umówić na randkę.
Klient nie może się czuć jak najładniejsza dziewczyna na balu.
Ma się czuć jak ostatni kretyn, bo wątpi
- w twoje finansowe umiejętności. - Będą rzucali słuchawką.
Nie, jeśli ci uwierzą. Włóż w to więcej serca.
Jak mam sprzedawać akcje? Nawet nie wiem, co to takiego.
Znajdź siebie w każdym z tych klientów. Stań się nim.
Myśl rasistowskimi, seksistowskimi stereotypami,
z którymi zawsze walczyłeś.
Nie przekonasz kogoś takiego jak Topper,
- jeśli będziesz miłym chłopcem. - Kto to jest Topper?
Eli Topper, następny gość na twojej liście. Najtrudniejszy klient.
Mieszka w małym mieszkanku, nie płaci podatków.
- Zarobił miliony i śpi na forsie. - Po co zarabiać, jeśli nie wydajesz?
Tacy jak Topper wierzą, że dostaną nagrodę w niebie.
My wiemy, że nie mamy na co liczyć. Bierz kluczyki. Jedziemy.
Nie możesz pić alkoholu, przynajmniej, kiedy ja widzę.
Pracowałam już w restauracji.
Widziałam, jak powstawały i jak płonęły.
Nie pracowałaś w tej norze.
Stolik numer trzy.
Nie wysłałabym takiego maila do chłopaka.
Może chciała zerwać.
- Nie wszyscy faceci są tacy. - Co ty wiesz. Jesteś gejem.
- Quesadilla i piwo. - Może to też jest gej. Dlatego ją olał.
Chce zwrócić na siebie uwagę. Po co o tym trąbiła?
Chyba, że to jakiś reality show.
Może nie chciała o tym trąbić.
Może to miało pozostać ich sprawą i ani jej się śniło,
że jej problemy staną się tematem plotek i psychologicznych pogaduszek.
Chcecie coś zjeść, czy mam przynieść tacę z cukierkami?
Może później.
- Boston Bay to poważna uczelnia. - Nie kłam.
Nie wrócę do ponurego gniazda wiedzy.
- Tutaj będzie lepiej. - Nie wszystko złoto co się świeci.
Pójdę porozmawiać z profesorem Freemanem.
- On nawet nie wie, kim jesteś. - Wie.
Wiele razy zabierałem głos na zajęciach.
Zapamiętał mnie.
- Znowu podkochuje się w heteryku. - Za to jakim przystojnym.
- Marna frekwencja. - To prawda.
Nie wszyscy chcą oglądać przemianę brzyduli w piękność.
Czy ja cię znam?
Jack McPhee.
- Chodzę na pańskie wykłady. - Tylu studentów, trudno spamiętać.
Do zobaczenia.
Nie popełniłam życiowego błędu, zamieszkując z nimi?
- Nie będziesz się nudzić. - Słaba pociecha.
No nie!
- Często tu przychodzi. - Widzę. Dostał polecenie
zatrucia mi życia i postanowił to zrobić w rekordowym tempie.
Nie będę biegła z pomocą za każdym razem,
kiedy zbierają się czarne chmury. Zduś to w zarodku.
Jest twój.
Już wiem, dlaczego ta knajpa jest popularniejsza niż sale wykładowe.
- Cisza, książki... - Pańskie słowa pokrzepienia i zachęty.
To się po pewnym czasie nudzi.
Chcesz coś powiedzieć? Wyglądasz, jakbyś chciała mnie zabić.
- Skąd pan wie? - Plotki szybko się rozchodzą.
Tuńczyk i piwo.
Wiem, że delektuje się pan rolą surowego nauczyciela.
Dużo skorzystam na pańskich zajęciach. Ale po dzisiejszym dniu
- żałuję, że pan mnie nie odrzucił. - Myślałem, że się ucieszysz.
Rzadko kogoś wyróżniam.
Wbrew temu, co pan myśli, nie jestem idiotką.
Domyślam się, że kpiny z moich problemów
nie były zwykłym wstępem do literatury współczesnej.
Czy po dzisiejszych mękach mam już wolne,
czy też będzie mnie pan dręczył w nieskończoność?
Nie wiem. Będziemy przerabiać Joyce’a i Woolf.
Twoja praca stanowi kontrast.
- Chcesz zostać pisarką? - To moje hobby.
Każdy pisarz raz na jakiś czas
musi znieść publiczne upokorzenie.
Przyszłaś, obiecując odwagę i stanowczość.
Nie widziałem tego.
Jeśli nie możesz znieść zajęć,
a wielu zginęło podczas prób, odejdź.
- Nie poddaję się łatwo. - Ludzie uwielbiają tak mówić.
- Papugują filmy. - To nie są puste słowa.
Chciałam chodzić na zajęcia, żeby się uczyć.
- Nie wiedziałam, że będę ośmieszana. - Ten list to dowód,
że masz dobry temat.
Trudno pisać o seksie, co właśnie pokazałaś.
Jeśli kiedyś to, co napiszesz, ukaże się drukiem,
zawsze znajdzie się ktoś, kto powie, że umie lepiej.
Może nie chciałaś, żeby cały świat się dowiedział.
- Ogłoś zwycięstwo i maszeruj dalej. - Zwycięstwo?
Masz tylko jedno życie by pokazać, że coś potrafisz.
Jeśli chcesz zostać w mojej grupie, udowodnij, że warto.
Przynajmniej jednemu z nas.
Chyba nie sypiasz w aucie?
Już nie. Mam lokum.
To dobrze, bo zaczynałem się litować.
Rzadko już widuje się takie auta.
To świetny wóz, choć wymaga pracy.
- Skręć do dilera. - Jazda próbna?
Ta męska zabawa nas ominęła.
Wóz jest zapłacony. Muszę go tylko odebrać.
Żartujesz!
- Kupujesz Z8?! - Fajny?
Jakim cudem stać cię na to? Nie jesteś dużo starszy ode mnie.
Ale dużo mądrzejszy.
Jeśli zdobędziesz Toppera, możesz mieć to samo.
Ładna bryka. Dalej już sobie poradzę.
Lubię mój samochód.
Musisz jakoś poruszać się po mieście. Ale twój wóz świadczy o tobie.
Co mówi o mnie mój wóz?
Jesteś sentymentalnym głupcem.
Jesteś za słaby na prawdziwy samochód,
dlatego zadowalasz się starym, kultowym modelem.
Nie chcesz dorosnąć, nie chodzisz do szkoły,
pożyczasz garnitury i nie dbasz o zarost. Nie ma sprawy.
Po co wchodzisz na ring, jeśli nie zamierzasz walczyć?
Będziesz przychodził do biura i patrzył, jak inni zgarniają pieniądze?
Nie zależy mi na luksusie. Potrzebuję forsy na mieszkanie.
Nie pleć.
Słuchasz mnie nie dlatego, że mam ładny krawat.
Jesteś głodny. Przestań udawać i zrób coś.
Panie Topper. Kiedy mój ojciec potrzebował pomocy,
nie tknąłem oszczędności. Każdy radzi sobie sam.
Jesteśmy zajęci, więc jeśli nie chce pan wysłuchać propozycji,
zadzwonię do bardziej aktywnych kupców.
Informacje, które wysłała panu moja firma, są ciekawe,
ale to nic w porównaniu z tym, co dostałem rano.
Nie jest pan aktywnym kupcem,
jeśli nie jest pan zainteresowany, nie ma sprawy.
Zadzwonię do innego klienta.
W zeszłym tygodniu zarobiłem 50 kawałków,
na pewno chętnie odbierze mój telefon.
Jest tak.
Inwestorzy przegapili.
Rano będą walić głową w ścianę,
bo cena kupna będzie dwa razy wyższa.
Jeśli podejmie pan decyzję teraz, wyprzedzi ich pan.
Pański konkurent, nigdy nie zazna tej radości,
bo pan będzie pierwszy.
Będzie pan mógł mu to wytykać,
kiedy weźmie pan do ręki gazetę.
Wiedziałem, że jest pan rozsądny. Połączę pana z moją asystentką.
Proszę przekazać wszystkie informacje.
Miło robi się z panem interesy.
- Nie pukasz? Mogę być zajęty. - A nie jesteś? Zgadnij.
Albo nie, bo wszystko popsujesz.
- Mam Toppera. - Żartujesz.
Nie. Mam go. Zabajerowałem i wcisnąłem mu to, co chciałem.
Wyczułem jego słaby punkt.
Woli kupić akcje dziś i pytać jutro,
bo a nuż przestanie być najbogatszy. Ja sprzedaję, on kupuje. Dasz wiarę?
Wiedziałem, że z ciebie lepszy cwaniak,
ale nie myślałem, że cię na to stać. Niech cię uściskam.
- Poważnie? - Nie, ale idź do lodówki
i przynieś coś do picia. Jestem z ciebie dumny.
Jack?
A ja jestem Jen.
- Też chodzę na pańskie zajęcia. - Siedzicie razem.
- Też chodzisz na moje zajęcia? - Nie, ale jestem fanką pańskiej pracy.
Podoba mi się koncept pięknych brzydul.
I pasjonuje mnie popkultura.
Możemy odwiedzimy Joey i napijemy się czegoś zimnego?
Pana też zapraszamy.
Idźcie po samochód. Spotkamy się na rogu.
- Pozwolisz mi prowadzić saaba? - Oczywiście, czemu nie?
Zaraz się zobaczymy.
Przynajmniej wiem, kto nie jest w mojej grupie.
- Zapomniałeś czegoś? - Nie.
Nie oczekuję, że będzie pan pamiętał.
Chciałem tylko powiedzieć, że lubię pańskie zajęcia.
Przez pewien czas olewałem szkołę.
Ale kiedy widzę, ile pracy wkłada pan w przygotowanie zajęć,
żeby były ciekawe, to chce mi się żyć i uczyć.
Nie wiedziałem, jaki przedmiot wybiorę.
Nie wiem, czy to słowa, czy sam przedmiot,
ale wychodzę z zajęć i ciągle o nich myślę i czekam na następne.
Chciałbym się bardziej zaangażować.
Mówisz o zajęciach czy o mnie?
Nie to chciałem powiedzieć... Nieważne.
Cieszę się, że lubisz zajęcia. Na pewno to zaprocentuje.
Idę w tę stronę, a ty?
Mówię panu, że to wyjątkowa...
- I jak? - Nici.
- Wiedziałem, że to jednorazowy cud. - Chciałbyś.
- Idź na lunch. - Kpisz sobie?
Pospiesz się. Nikt inny nie zje dziś lunchu. Pomyślą, że mięknę.
Pięć minut.
- Ktoś to słyszał? - Nie, ale Johnson mówi,
że to był obłęd. Wyczuł krew i już nie odpuścił.
- Jest niesamowity. - Co się dzieje?
- Nie słyszałeś? - Dlatego pytam.
Rinaldi ma Toppera.
- Co? - A mówił, że to nierealne.
To mój idol.
- Wyluzuj się. - Myślisz, że wezmą go na partnera?
Bierzesz coś?
Ja stawiam. Smacznego.
- Zaczynasz dzisiaj? - Tak.
Dwa piwa i wódka z tonikiem.
- Emma jest na zapleczu. - Nie możesz samemu nalewać.
- Niańczenie ciebie musi być zabawne. - Co to ma znaczyć?
Nie mam ochoty brać na siebie twojej złości na cały świat.
- Jutro też będziesz przewrażliwiona. - Chcesz, żebym się rozkleiła.
Ten dzień będzie stracony, jeśli nie wpadnę w histerię.
- Miałaś zły dzień? - Szkoda, że nie przyszedłeś na zajęcia.
Usłyszałbyś błyskotliwą krytykę mojego listu.
Uwielbiam wchodzić do pokoju i słyszeć, jak szepczą
i śmieją się ze mnie. Nie ma nic milszego niż spaść na dno
- i dostawać rady od obcych. - Szkoda, że mnie ominęło.
Wbrew temu, co mówią, nie wysłałam maila,
żebyście się ze mnie naigrawali. Dostałam już w kość,
więc daruj sobie i skup się na własnym nieszczęściu.
Zanim zaczęłaś mi się zwierzać, to właśnie robiłem.
Nie myślałem, jak by cię torturować.
Nie wpadamy w otchłań, kiedy znikamy z twojego pola widzenia.
Niektórzy z nas mają własne życie i wcale o tobie nie mówią.
Przykro mi, że dokuczali ci z powodu twojego maila, ale prawdę mówiąc,
rzadko siedzę w Internecie.
Przeoczyłem to ciekawe wydarzenie w twoim pasjonującym życiu.
Nie możesz nalewać drinków, ale możesz je przynajmniej podać?
Dzięki.
- Myślałem, że poszedłeś już. - Wiedziałem,
że chcesz się wymknąć tylnymi drzwiami. Mam jedno pytanie.
Daruj sobie gadkę, jaki to jestem beznadziejny, dopóki nie wyjdę.
- Niczego nie obiecuję. - Rozumiem.
Dlaczego zadałeś sobie tyle trudu.
Udawałeś szorstką życzliwość, dawałeś rady?
Przecież nie chcesz, żeby mi się udało.
Modlisz się, żebym się wyłożył.
Jeśli mi się uda, będziesz moim przyjacielem?
Nie. Odbierzesz mi pieniądze, które zarobiłem.
- Jestem ci potrzebny... - Chcę wiedzieć dlaczego.
Zrobiłeś sobie przerwę, dodałeś mi otuchy, pokazałeś,
że jestem coś wart, i ukradłeś efekty mojej pracy!
To biznes. Nie chciałem brać cię pod swoje skrzydła.
Przyszedłem do pracy.
Jestem dla ciebie twardy? Taka moja rola.
Namówienie Toppera to był fuks. Nie dajemy takich operacji młodym.
Nawet nie zdawałeś egzaminu.
To dobrze rokuje, ale dziś nie znaczy nic.
Mam przejść nad tym do porządku dziennego?
Poklepać po plecach i złożyć gratulacje?
Nie po to tu przyszedłem.
Rób, co chcesz. Może wolisz status quo.
Może chcesz być mną i to cię tak przeraża,
że nie myślisz logicznie. Odejdź. Zawsze tak robisz.
Robię to, co robię. I jestem w tym cholernie dobry.
Chciałbyś być taki dobry i dlatego spróbowałeś.
Myślisz, że mnie nie zrobiono tego samego?
- Jak profesjonalistka. - Raczej barowa jędza.
- Przykro mi, że miałaś zły dzień. - Zasłużyłam.
Jeśli to cię pocieszy, nic nie słyszałam o tym mailu.
- Nie było cię w campusie. - To drobiazg.
- Dawson wie? - Nie. List nie był zaadresowany.
Moje intymne przemyślenia były dyskutowane na zajęciach,
- ale Dawson nigdy się nie dowie. - Może tak jest lepiej.
Macie wciąż czyste konto.
Osobiste upokorzenie bywa gorsze niż publiczne.
W jakim świecie wy żyjecie?
Mam pomysł. Kiedy następnym razem będziesz chciała się wygadać,
zadzwoń do mnie.
To był straszny dzień. Nigdy więcej nie wracaj do pracy.
- Nie kuś. - Będę.
- Dzień dobry. Nic nie pijemy. - Ciężki dzień?
Nawet nie wiesz jak. Pójdę się odświeżyć.
- Nic mu nie jest? - Nie wiem, ale to nie moja wina.
Kto to?
- Eddie. - Przystojniak.
Ma kompleksy, które można porównać z moimi.
- Jest w porządku. - Emma jeszcze jest?
- Wyszła godzinę temu. - Jak wspólne mieszkanie?
Biega w bieliźnie i prosi o zapięcie suwaka?
Dziś rano wykąpaliśmy się we trójkę.
Myślałam, że kąpiesz się tylko z babcią.
Możemy wyjść na powietrze?
Nie możesz puścić tego płazem! Będzie to robił dalej!
Na pewno, ale kablowanie nic nie da.
Tak się tam pracuje. Nie wiedziałem, a teraz już wiem.
Pytanie, jak przeżyć dzień?
To nie jest sposób na życie.
Masz 20 lat i czekasz, żeby czas szybciej zleciał?
- Rzuć tę robotę. - To nie takie proste.
Nieprawda. To najbardziej beztroskie lata w naszym życiu.
Powinniśmy siedzieć z przyjaciółmi, pić, wygłupiać się i śmiać.
Już wiemy, że prawdziwy świat jest straszny.
Po co się spieszyć?
Prędzej czy później zabraknie kryjówek.
Wydaje ci się, że możesz robić, co chcesz. Nie możesz.
Zajrzałem za kurtynę i nie będę udawać,
że fantazja i rzeczywistość to to samo. Chcę coś osiągnąć,
- czy to łatwe czy nie. - Czyli traciłeś przy mnie czas.
Nie to miałem na myśli.
Jesteśmy z innych światów. Nie zdawałem sobie z tego sprawy,
- dopóki nie pojechałem do L.A. - Mój tata jest takim samym draniem,
- tylko nosi droższy garnitur. - Owszem. Może nie umiem tego wyrazić.
- Chcę szacunku. - Ja cię szanuję.
Wiem i kocham cię za to. Ale nie o tym mówię.
Chcę, żeby mnie szanowali.
Może wybiorę inną drogę, niż myślałem. Takie jest życie.
Teraz chcę się wyspać.
Jeśli wrócimy razem do domu, pójdziemy spać?
Zrobimy, co zechcesz.
Zawsze tak będzie?
Nie wiem.
Nie musimy iść spać od razu...
Dzięki.
Twoja działka.
- To, co powiedziałam... - Zapomnij.
Nie straciłem nic na zajęciach?
Oprócz słynnego maila.
Który doprowadził mnie do błędu?
Nie.
Nie znoszę tej piosenki.
Ja też.
- Dzięki, że pozmywałeś. - To był Pacey. Wstał o świcie.
Sprząta i wychodzi, zanim wstanę.
Żaden z moich chłopaków nie był taki.
- Nie chcę iść na zajęcia. - Dlaczego? Oprócz lenistwa.
Chodzi o mojego profesora...
- Nieważne. - Mów.
Rozmawialiśmy wczoraj
i on zrozumiał, że go podrywam.
Zrozumiał, czy rzeczywiście ci się podoba?
Podoba mi się, ale nie chcę, by wiedział.
Może był zadowolony.
- Jest żonaty. - Powinien być zadowolony.
Daj spróbować.
Jak możesz to pić?!
Miło cię widzieć.
Mam nadzieję, że zajęcia nie przeszkadzają ci w korespondencji.
Wypuściłaś kolejną diatrybę?
Owszem. To nie to? Nie dostaliście?
To kopia artykułu, który poleciłem wam przeczytać.
Pewnie nawet nie zajrzałaś.
Wczoraj skupiliśmy się na moim życiu prywatnym,
a pozostały czas to była luźna układanka pańskich teorii.
Przepraszam za spóźnienie, ale na początku dowiadujemy się,
że pan jest zgorzkniały, my - mało inteligentni.
Postanowił pan, że dziś zaczniemy od czegoś stymulującego?
Skoro tak uważasz, to znaczy, że spędzamy za dużo czasu razem.
Miałem zamiar podyskutować o artykułach,
ale jeśli upierasz się przy czymś stymulującym,
przejdźmy do Joyce’a i opisu dziewczyny na plaży.
Ja nie potrafię przybliżyć tematu,
ale może ktoś z was ma interesujące przemyślenia?
Koniec przerwy!