Wszystko poplątali!
Wszystko do kitu!
W salonie stoi DVD.
Akcja filmu toczy się w latach 70.
Usunę odtwarzacz CD i laptop.
Idioci.
- Ogień? - Nie.
- Słucham? - Twój dziadek umarł na raka.
Nie mogę pozwolić, żebyś zapalił.
- Żartowałem. - Nic z tego.
Dam ci 12 tysięcy. Palant.
To kara za to, że się władowałem w ten cyrk.
Mógłbym reżyserować wideoklipy w Paryżu
dla jakiegoś gejowskiego zespołu.
Ale nie, ja musiałem wybrać sztukę.
Chcę zbliżenie sutków Nataszy.
Włącz klimę, żeby były dobrze widoczne.
Natasza potrafi być...
- Niesforna. - Marudna.
Pilnuj, żeby była zadowolona.
Kręcimy ważną scenę, wszystko ma być dopięte na ostatni guzik.
Spokojnie, wyluzuj się. Będzie fajnie.
Dla ciebie frajda, dla mnie - piekło.
Przyślij do mnie Nataszę.
Przekaże mi swoje uwagi, a ja będę udawał, że mnie to obchodzi.
Nataszy jeszcze nie ma.
Za godzinę zaczynamy, a główna aktorka jest...
Na lotnisku. Phil ją odbierze.
Nic z tego. Wylałem Phila dziś po południu.
Dlaczego?
Nabzdyczył się, bo oberwał za kupienie złych baterii.
- Waliłeś go po głowie? - Nieważne.
Nasza kapryśna gwiazda siedzi teraz na lotnisku,
bo nikt po nią nie pojechał.
A my zaczynamy za 57 minut!
- Pojadę po nią. - Jedź!
Na poniedziałek mamy napisać recenzję?
Siedź cicho.
Strona 109. Bierz się do roboty.
Odejdź.
- Co sądzisz? - Jeśli powiem, dasz mi spokój?
Do bani.
Mam się zachwycać, bo robi to każdy pseudo artysta
z pretensjami do literackiej wielkości?
- Nie. - Jest nudna, nie ma fabuły.
Tylko pozerstwo i mizoginizm.
- Słucham? - Nic nie powiedziałem.
- Chrząknąłeś. - Tak?
Znacząco.
Sporo się o tobie dowiaduję.
- Co to znaczy? - Nic.
Jestem głupia, bo książka mi się nie podoba?
Nie. Masz ciekawą opinię.
- Nie bądź protekcjonalny. - Dlaczego jesteś zła?
- Nie jestem. - Jesteś.
- Na nikogo nie jestem zła. - Nie mówię, że jesteś zła na kogoś.
Nie jestem.
Chłopak?
Jesteś zła na chłopaka?
No, jasne!
Nie lubię cię, więc na pewno jakiś facet złamał mi serce.
Serio? Nie lubisz mnie?
Muszę wracać do czytania.
Przymknij się.
Kimkolwiek był, wyciął ci niezły numer.
Przekroczyłeś wszelkie...
Tak, dostarczamy.
Duże zamówienie. Sprawdzę.
- Skąd wiesz, że to ja? - Jestem jasnowidzem.
- Spóźniasz się. - Nie dam rady.
Nie możesz mnie wystawić.
Nie widziałam cię od kilku dni!
Mieliśmy pohulać.
Przyjdź jak najszybciej.
Nie chcę słuchać wymówek..
Muszę się uczyć.
A twoja dziewczyna?
Zapomniałam, co to seks.
Chyba prześpię się z nieznajomym, żeby sobie przypomnieć.
Jutro.
Obiecuję ci noc, której nie zapomnisz do końca życia.
Zrobię to, co lubisz.
- No wiesz... - To?
Tak.
Dobra.
Ten głupi egzamin...
Na maklera.
Zdaj go szybko, bo odpowiedzialny Pacey jest cholernie nudny.
Zwalniam cię.
Ucz się.
A ty baluj. Pogadamy rano. Kocham cię.
Idę do domu.
Zwariowałaś?!
Dziś jest największa i najlepsza impreza!
Musisz pójść. Poprzyj mnie!
Co mówisz?
Jestem zmęczony, a w telewizji jest Kate i Leopold.
Serio?
- Hugh Jackman. - Cały tydzień haruję.
Zasłużyłam na jeden hedonistyczny wieczór.
Chcę się zalać i całować z nieznajomymi.
Musicie to zobaczyć, żeby rano mi dokuczać.
Dobra.
- Audrey? - Wchodzę.
Będziemy hulać.
Tańczyć na stole. Krzyczeć.
Jednym słowem - obłęd.
Wcale nie jestem zła, że siedzę tutaj od godziny.
- Posłuchaj... - Chcę się napić.
W schowku.
Dziś kręcimy ważną scenę.
Denerwujesz się?
Ten aktor wcale mnie nie udusi.
Tylko udajemy.
Piłaś?
Spryciarz. Nic mi nie jest.
Zatrzymaj się przy kwiaciarni. Kupię Toddowi lilie.
- Nie ma po drodze. - Jest!
- Stań! - Nie ma czasu.
Chcesz, żebym się wkurzyła? Bo jak przyjadę zdenerwowana...
Robimy rundę po klubach. Idziesz z nami.
Nie mogę.
To nie było pytanie.
- Co? - Idziesz z nami. Poważnie.
- Muszę kuć. - Widzisz ich?
Żaden z nich tu nie pracuje.
To twoi szefowie.
Od nich zależy twoja kariera. Zastanów się, zanim odmówisz.
- Zadzwonię do mojej dziewczyny. - Później.
Ile świateł!
- Ile wypiłaś? - Nie bądź taki zasadniczy, Donaldzie.
Tylko kropelkę.
Dlaczego nazywasz mnie Donaldem?
Dawson to głupie imię, a ty wyglądasz na Donalda.
Może być Ronald.
Witaj w Bostonie!
Spóźniłeś się. Donald się zgubił.
Piękne. Gotowa?
Jasne.
Mamy opóźnienie. Idź do garderoby.
Nie tędy.
- Co z nią? - Zmęczenie.
Zrób jej kawę.
Zostaw mnie!
Nie do wiary, że pozwoliłam się dotknąć.
Na szczęście nikt nie wie.
Jak ta panienka?
To dziewczyna?
- Chyba dobrze. - Już cię rzuciła?
Smutne.
Przepraszam. Nie mam żalu, jeśli mnie nienawidzisz.
To nie jest nienawiść, tylko litość.
Przynieść ci kawę lub kanapkę?
Chcesz mi pomóc?
Jak miło.
Powiem ci, co masz zrobić. Idź do diabła.
Ratunku!
- Zaraz się zsikam. - Cięcie.
Przepraszam.
Nie szkodzi, jeszcze raz. Pamiętaj...
strach.
Cięcie.
Nie mogę tak pracować!
Cięcie.
- Jest pijana? - Nie.
Trochę.
Jestem pod wrażeniem.
Dlaczego?
Podrywały cię trzy fajne dziewczyny, a ty je olałeś.
Ja nie jestem tak wierny.
Jesteś lepszym człowiekiem niż ja.
Jedna z tych dziewczyn była chłopakiem.
Myślałem, że to lubisz.
To gdzie idziemy?
Na imprezę.
Ale gdzie?
- Nie wiesz? - Ja nie wiem.
- Ja tym bardziej nie. - Gdzieś w Bostonie.
To już coś.
Przypomniało mi się.
Waverly Road, obok hipermarketu,
- który ma darmową alejkę. - Co to jest?
Taka, w której stoją plastikowe kubki z jedzeniem.
Te kubki trzeba włożyć do koszyka, a potem za nie zapłacić.
Naprawdę?
Kto jest za striptizem?
- Próbowałem dzwonić... - Nie dotykaj mnie.
- Możemy porozmawiać? - Nie ma o czym. Kłamałeś.
Naprawdę kułem, ale potem wyszło, że mam pracować.
Balowanie w nocnych klubach to praca?
Zaprosili mnie. Nie mogłem odmówić.
Nie wiem już, kim jesteś.
Myślisz tylko o pracy.
Nie chcę przez resztę życia jeść dań z mikrofali.
A tak będzie, jeśli nie wezmę się do roboty
i nie będę grać według ich zasad.
Nie mogę ignorować rzeczywistości.
Nie wszyscy żyjemy w bajce, jak ty.
Jestem głupią, bogatą blondynką.
- Tego nie powiedziałem. - Powiedziałeś.
Przepraszam.
Zależy mi na tej pracy.
Lubię ją i jestem w tym dobry. Bądź wyrozumiała.
Rozumiem.
Baw się dobrze. Idziemy.
Nie idź za mną.
Nie przejmuj się.
Duża dostawa.
Kupa żarcia.
- Jak lektura? - Dobrze.
Na której jesteś stronie?
Możemy nie rozmawiać?
Wiem, dlaczego książka ci się nie podoba.
Fajnie.
Zastanawiałem się, jak można nie lubić tak pięknej książki.
Już wiem. Ona cię denerwuje.
Naprawdę?
Opowiada o ludziach, którzy nie idą utartą drogą,
lecz kierują się impulsem. To wkurza.
Nudziarzy, którzy nie słuchają impulsów?
Tych, którzy wolą bezpieczeństwo.
Nic o mnie nie wiesz.
Znam twoje zdanie na temat książek.
To wiele mówi.
Często kieruję się impulsem. Latem kupiłam bilet do Paryża.
Jak było?
Nie poleciałam, ale mogłam.
- Nie poleciałaś? - Najważniejsze, że mogłam.
Życie składa się z tego, co zrobiłaś, a nie z tego, co mogłaś zrobić.
Dokąd idziesz?
Wracam do pracy.
- Jedziesz ze mną. - Nic z tego.
- Jak to sam wyładuję? - Wendy pojedzie.
Wendy zastępuje mnie w barze.
Jedziemy.
Skłamał!
Wolał towarzystwo tamtych facetów niż moje.
Zanudzam was.
Tylko trochę.
Zapomniałam. Mamy się bawić.
Kiedyś nabijał się z takich ludzi.
Stracił ochotę na seks.
Robimy to trzy razy w tygodniu.
Idę po piwo.
Piwo...
Co ja zrobiłam!
To moja wina.
Nawet nie pijesz.
To zimne, śmierdzące, a ja cię wycieram...
Już przestaję.
Przyłapałeś mnie.
Piję, żeby uciec od rzeczywistości.
Ale przecież jesteśmy na imprezie, a na imprezach ludzie piją.
Może to cię drażni.
W takim razie nie powinieneś chodzić na imprezy,
bo na pewno zetkniesz się z pijącymi.
Uważasz, że jestem nudnym świętoszkiem?
Nic podobnego. Na pewno jesteś bardzo zabawny.
- Pójdę już. - Mam telefon.
W torebce.
Próbował zadzwonić?
- Cieszę się, że cię widzę. - Co pan tu robi?
Fajnie, że pan przyszedł, ale nie spodziewałem się...
Uczę przedmiotu, który uchodzi za luźny,
dlatego czasem otrzymuję zaproszenie od studentów.
To czysta formalność, nie przypuszczają, że przyjdę.
- Napijemy się piwa? - Chętnie.
Dostarczamy jedzenie na plan filmowy?
Tak. Jakiś krwawy horror.
To mój!
Zaczekaj.
Głęboki oddech.
Pacey?
Jestem bogata.
Jestem głupia.
Jestem zdolna do czegoś takiego.
Utopiłaś komórkę.
Wiem.
Zwolnij tempo.
Czyja kolej?
- Jedziemy? - Nie.
- Dlaczego? - Najpierw muszą nam zapłacić.
- Przywieźliśmy jedzenie. - Umieram z głodu.
- Kto zapłaci rachunek? - Pogadaj z Dawsonem.
Jest tam.
Co tu robisz?
- Też się cieszę, że cię widzę. - Jestem zaskoczony.
Przywieźliśmy żarcie. Nie wiedziałam, że jedziemy tutaj.
Nie ma sprawy.
- To nie były przeprosiny. - Domyślam się.
- Co to znaczy? - Co robimy?
Zjedz coś szybko i idź do charakteryzatorki.
Cześć, skarbie.
Znasz przyjaciółkę Dawsona, Joey?
To ona?
Masz czelność przyprowadzać ją tutaj?!
To ze mną przeżyłeś najwspanialszy seks!
Wstydzisz się?
Nie chciałam zawstydzać rycerskiego Dawsona Leery’ego.
Odprowadza dziewczynę do domu, pomaga jej przeskoczyć kałużę.
Prawdziwy dżentelmen. Idzie z nią do łóżka,
a potem zrywa z nią za pomocą automatycznej sekretarki.
Miło cię poznać.
Będę w przyczepie.
Albo ten, jak legalizują hazard i Marge się uzależnia.
Lub ten o Homerze konduktorze.
Selma poślubia McClure’a.
Klasyka.
Nie do wiary, że rozmawiam tak z profesorem.
W zeszłym roku nie znałem wykładowców.
Naprawdę?
Zawaliłem naukę.
Dziwne. Sumiennie pracujesz,
napisałeś świetną pracę.
Masz talent, potrafisz spojrzeć głębiej i dostrzec sedno sprawy.
Możesz być z siebie dumny.
Dziękuję. Bardzo lubię pańskie zajęcia.
Na takim przyjęciu poznałem moją żonę.
Miała rude włosy do pasa.
To było wieki temu.
Jest w ciąży. Wczoraj mi powiedziała.
Wyjechała do Filadelfii na konferencję.
Nie mogłem wysiedzieć sam w mieszkaniu.
Nie mogę w to uwierzyć.
Dlatego przyszedłem.
- Zanudzam cię. - Wcale nie.
To śmieszne, że tu jestem.
Śmieszne, że pan uważa to za śmieszne.
Odbiorę ci komórkę.
Wiem, że jesteś zgnębiony, ale rozejrzyj się.
Tam są gołe dziewczyny,
które czekają na nasze ciężko zarobione dolary.
Może niektóre z nich to samotne matki?
Trzeba im pomóc.
- Zrobiłem przykrość dziewczynie... - Wiem.
Możemy szczerze pogadać?
Odłożyć na bok męską, zawodową rywalizację?
Wiem, że ją kochasz.
Masz to wypisane na twarzy.
Widzę to, bo też byłem kiedyś zakochany.
Zraniłem ją, tak jak ty.
Gorzej niż ty.
Potem całą noc dzwoniłem do niej i ryczałem jak dziecko.
Nie odbierała telefonu. Wiesz, co zrobiłem?
Pojechałem do niej. Nawet nie miałem kwiatów.
Patrzyłem na nią, a ona patrzyła na mnie.
Nie musiałem nic mówić.
Oboje wiedzieliśmy, że ją kocham i że żałuję.
Nie przejmuj się.
Jeśli ją kochasz i żałujesz, ona to zrozumie.
- Opowiadasz niewiarygodne brednie. - To było dobre.
- Uważasz się za sprzedawcę? - W jednym mam rację.
Nic nie możesz zrobić.
Skoro już tu jesteś, warto się rozerwać.
Chodźmy obejrzeć striptizerki.
Spojrzysz jej w oczy i już wiesz?
Jesteś bardzo ładna.
I bardzo głupia.
- I bogata. - Nie szkodzi.
Jesteś miły.
Chodźmy gdzieś, gdzie będziemy sami.
Dobra...
Wolę inną muzykę.
Audrey?
- Co robisz? - Idziemy do pokoju.
- Ona jest pijana. - Pilnuj swoich spraw.
Nic mi nie jest.
Zaczekaj.
- Co robisz? - Zostaw ich.
- Rozmawialiśmy o muzyce. - Muszę do niej iść.
Nic jej nie będzie. To mój kolega.
- Z drogi! - Uspokój się.
Zejdź mi natychmiast z drogi.
- Co jest? - Nie chce mnie przepuścić.
Jego kumpel zabrał Audrey do pokoju.
Brednie. Ona świruje.
Sprawdzimy.
- Wychodzimy. - Zostaw ją.
Idźcie stąd.
Musimy pogadać.
Byłem u Nataszy.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć. Albo ona albo ty.
Nie mam wyboru.
Jesteś najlepszym asystentem, jakiego miałem, i jedynym na planie,
którego nie chcę wylać. Ale muszę to zrobić.
Rozumiem.
Jestem taki rozżalony, że znów palę.
- Nie powinieneś. - Masz rację.
Zbierz swoje rzeczy, pożegnaj się.
Będziemy w kontakcie. Może przy następnym filmie...
Będzie mi ciebie brak.
Możesz iść. Zostanę tu.
Na pewno?
Podać ci coś? Wody?
Odejdź.
Poważnie. Wyjdź.
Zadzwonię rano.
Jeszcze tu jesteś.
Już miałem iść.
Przepraszam za te złośliwości.
To, co spotkało dziś Audrey,
przydarzyło się również mnie, wielokrotnie.
Patrzyłam na nią i czułam się...
dziwnie.
Teraz już wiesz, jaka jestem beznadziejna.
Nie jesteś beznadziejna.
Może nie zwracałeś uwagi.
Nie zrobiłaś nic złego,
a błędy, które kiedyś popełniłaś, należą do przeszłości.
Dzięki nim stałaś się bardziej empatyczna i wyrozumiała.
To było bardzo ładne, choć nieprawdziwe.
To prawda. Musisz tylko uwierzyć.
Miałem zapłacić za catering.
Wracam do Kalifornii.
Już tu nie pracuję.
- Przykro mi. - Bywa.
Pójdę już.
Mogę cię o coś spytać?
Myślisz, że ułożyłoby się między nami, gdybym...
Gdyby było inaczej?
Nie wiem.
Ale tak już z nami jest.
Nie mamy szczęścia.
Chyba nie.
Może tak jest lepiej.
Może to wyjdzie nam na dobre.
Tak bardzo się ranimy. Nie mamy wyboru.
Musimy się rozstać.
Może.
- Muszę już iść. - Ja też.
- Tutaj? - Tak.
Dziękuję za podwiezienie.
Dzięki, że się zlitowałeś i spędziłeś ze mną wieczór.
- Nie zrobiłem tego z litości. - To był żart.
- Dobrze się bawiłem. - Ja też.
Było mi to potrzebne.
Jeszcze nigdy nie miałem w głowie takiego zamętu.
Jestem żonaty, będę dzieciaty, a ja idę na imprezę w nadziei,
że spotkam pewnego studenta.
- Zaszokowałem cię? - Tak.
Pomyśl o tym, jeśli chcesz.
Będziemy widywać się na zajęciach...
Do zobaczenia.
Możemy porozmawiać?
Mogę zadzwonić rano?
Nie wiem, co powiedzieć.
Przepraszam...
Wejdź i przytul mnie.
Dobrze.
Zaczekaj! Nie odchodź.
Nadal tu pracujesz.
Wkurzyłam się,
kiedy zobaczyłam tę dziewczynę. Byłam zalana.
Piłam, bo wiedziałam, że cię zobaczę,
i bałam się tego.
Bardzo mnie zraniłeś.
Zależało mi na tobie,
a zerwałeś ze mną nagrywając się na sekretarkę...
Przepraszam.
Ale nie dlatego poprosiłam, żebyś został.
A dlaczego?
Widziałam, jak rozmawiacie.
Widziałem twoją minę, kiedy odchodziła.
Zrozumiałam, że ona zraniła cię o wiele mocniej niż ty mnie.
Nadal cierpię.
Wiem.
Wiem, że wiesz.
Chodź. Todd powiedział,
że jeśli nie wrócisz za pięć minut, to znów cię wyleje.
Ten chłopak...
- Dawson? - Tak.
Mój stary przyjaciel.
Nie chciałem być wścibski.
Mogę cię o coś spytać? Dlaczego podoba ci się ta książka?
Opowiada o ludziach, kierujących się impulsem,
ale nadal nie ma fabuły i jest antyfeministyczna.
Masz rację.
Kiedy przeczytałem ją po raz pierwszy, byłem pod wrażeniem.
To jeden wielki pean na cześć szaleństwa,
ludzi, którzy nie boją się ryzyka, którzy żyją na pełen gaz.
Zawsze chciałem taki być.
- Co to było? - Kierowałam się impulsem.
Nieprawda.
- Słucham? - Chodzi o tego chłopaka.
Jesteś na niego zła i w ten sposób chcesz odreagować gniew.
- Dziękuję, doktorze Freud. - Powiedz, że się mylę.
Mylisz się.
Nieprawda.
Chcę, żebyś mnie całowała, bo tego chcesz, a nie po to,
żeby się zemścić lub o kimś zapomnieć.
Cokolwiek między wami zaszło, sama musisz się z tym uporać.
Odwiozę cię do domu.
Pójdę po kurtkę.