- Która godzina? - 12.07.
Poniedziałek, 12.07, styczeń.
Udało się! Zakończyliśmy zdjęcia!
Choć to nie w moim stylu,
to chcę podziękować wszystkim za ciężką pracę.
Proponuję toast.
Za nas i nasz film.
Jutro wszystko zniknie, tak jakby nigdy nie istniało.
Ładna mowa.
Nie udawaj, że to pomysł Todda.
Wyczułam tę szczerość, ciepło, trochę słodkiej goryczy.
A może samą gorycz?
Takie są imprezy końcowe. Ty masz większe doświadczenie ode mnie.
- Wracasz jutro do Los Angeles? - Tak, z Toddem.
- A ty? - Max załatwił mi rólkę u Spielberga.
Dwa dni pracy. Może coś z tego wyjdzie.
Na pewno.
Przyjąłeś pozę zimnego profesjonalisty?
Nie każdy lubi cały czas grać.
W Hollywood grają.
Żegnaj. Życzę szczęścia.
Mam przeczucie.
- Jakie? - Że będzie ci potrzebne.
To ja. Wróciłam.
WTOREK
Nie zamierzałam dzwonić, skoro ty milczysz, ale złamałam się.
Te święta nie były takie złe. Zależy, z czym je porównasz.
Weźmy na przykład Kto się boi Virginii Woolf.
Pewnie jesteś zajęty.
Zadzwoń, kiedy znajdziesz chwilę.
Jak tu weszłaś? Nie masz więcej niż 16 lat.
Młodo wyglądam, ale mam osiemnaście lat.
- A nie 15? Miło się gawędziło. - Wariatka.
Co tu robisz? Ferie dawno się skończyły.
Nie przyjechałam na ferie. Mieszkam tu.
Gdzie Eddie? To jedyna miła osoba w Bostonie.
Mieszkasz tu na stałe? Z ojcem?
Tak. Dlaczego się uśmiechasz?
Lubię twojego tatę.
Zasłużył, żeby mieszkała z nim taka dobrze wychowana nastolatka.
- Dlaczego nie jesteś w szkole? - Jeśli ci powiem,
- powiesz, gdzie jest Eddie? - Gadaj.
Zwiałam ze szkolnej wycieczki.
Też byś tak zrobiła, gdyby życie ci się zawaliło,
bo matka postanowiła wyjechać do Bangladeszu.
- Dramatyzujesz. - Co ty możesz o tym wiedzieć?
Eddiego tu nie ma. Nie wiem, gdzie jest.
Jak mogłaś to zepsuć! Był wspaniały!
Przyniosę ci deser, a potem wrócisz do szkoły.
Życie jest brutalne.
Nie powinnaś robić tego w muzeum?
- Nie chciałem cię przestraszyć. - Ale to zrobiłeś.
Nie spodziewałam się tutaj maklera.
- Wyszedłem na lunch. Mogę usiąść? - Byle nie za blisko.
- Nie możesz mi się oprzeć. - Nie całkiem.
Nie chcę, by ktoś wiedział, że jesteś ze mną.
- Dzięki. - Co tu robisz?
Pracuję niedaleko. A co ty tu robisz?
- Zabijam czas do pierwszej. - Co się stanie o pierwszej?
Powinieneś wiedzieć, skoro tu przychodzisz.
W przerwie na lunch, czyli o 12. Przychodzę, zjadam kawałek pizzy
- i o 12.45 już mnie nie ma. - Harówa.
Mam tylko godzinę przerwy. Gdybym został do pierwszej,
wróciłbym do biura po półtorej godziny.
Nie zatrzymuję cię.
12.46.
Zobaczymy się w domu.
Życie każdemu dopieka.
Monotonia, nuda, poczucie wyobcowania. Rozpacz.
To produkty uboczne życia w społeczeństwie...
Stop. Wiele osób ma depresję o tej porze roku.
Nie dzwonią do nas, żeby pogadać z Kierkegaardem.
Mówiłeś, że to filozof.
Nie chcę się kłócić.
Przejdźmy do następnego.
- Rezygnuję. - Jeszcze nie zaczęłaś!
To pierwszy dzień szkolenia.
Mam siedzieć i słuchać jak się wymądrzasz?
Robię to od dwóch lat.
Może twoje doświadczenie przyda się,
kiedy dojdziemy do przypadkowego seksu z blondynką.
Dajmy sobie spokój.
Wróć jutro albo nie wracaj.
Cokolwiek postanowisz - zrób to z myślą o sobie, a nie o mnie.
- Co? - Nie ma nic do czytania.
Nie denerwujesz się?
- Robiłem to miliony razy. - Miliony?
Byłbym hipokrytą, gdybym innym doradzał, a sam tego nie robił.
To nic strasznego.
Najgorzej, kiedy pytają o zachowania obarczone wysokim ryzykiem.
Nie mogłem nic wymyślić oprócz jedzenia chipsów
i przebiegania przez jezdnię.
Trzymaj się.
Nudne. Śmiertelnie nudne. Drętwe i nudne.
O czym świadczą te opinie?
To jeszcze nie koniec.
- Dokręcamy? - Więcej seksu, więcej przemocy.
Mały zwrot akcji, żeby nie była tak łatwa do przewidzenia.
Film ma się nadawać do oglądania.
- A teraz się nie nadaje? - Nie.
- Czytać dalej? - Nie trzeba.
Ktoś ma ogień?
Jeśli mam tu siedzieć i wysłuchiwać durnych rad,
to potrzebuję nikotyny.
Dawson?
Pójdę po zapalniczkę.
Odbierz.
Sięgnij do kieszeni.
Zamknij się, zanim pogorszysz sytuację, i wyłaź.
- Przepraszam. - Dokąd to?
Nie chcę być niegrzeczny. Kolejny idiota mnie wzywa.
- Co ty wyrabiasz?! - Pakujesz się w kłopoty!
- Może taki mam cel?! - Nie chcesz więcej pracować?
- My odpowiadamy za film! - Jest jeden drobiazg.
- Jaki? - To ich pieniądze.
Wziąłeś mnie ze sobą, bo umiem zachować zimną krew.
Uspokój się. Jeśli nie zgodzisz się na zmiany w filmie,
zatrudnią kogoś innego.
- Wielka mi tragedia! - Wiem, jak działa ten system.
Może jestem naiwny, ale chcę, żeby nasz film był dobry.
Jak najlepszy.
Nie pracowalibyśmy razem, gdybyś nie chciał tego samego.
Trzy dni zdjęciowe, tu, w Los Angeles. Minimalny budżet.
Potrzebne jest nowe zakończenie.
Takie, które da się oglądać i które ma sens.
Heather twierdzi, że po dużej porcji nikotyny,
alkoholu i kofeiny coś wykombinujecie.
Dzięki, skarbie.
- Jak będzie? - Rozumiem wasze zastrzeżenia.
Naprawdę rozumiem.
Rozumiem, że tacy jak wy,
lub nawet mniej inteligentni niż wy, nie wiedzą, co myśleć o moim filmie.
Nie masz pomysłu, jak ten film poprawić.
Zresztą, nie jesteś od tego, żeby mieć pomysły.
Tak ci się tylko wydaje.
Jesteś od tego, żeby krytykować pomysły innych.
Dlatego, po namyśle,
odrzucam twoją wspaniałomyślną ofertę i wychodzę.
Powodzenia.
Nikt nie potrafi przekonać mnie, że Norman Mailer mylił się, mówiąc,
że żadna z pisarek nie stworzyła nic wartego przeczytania. Kończymy.
Joey Potter! A jednak nie wyrzucają ze studiów po jednej gorszej ocenie.
Doceniam troskę, ale nie dlatego zdecydowałam się na kontakt
- z pańską toksyczną osobowością. - Do rzeczy.
Nie możesz zrezygnować z zajęć, nie tracąc punktów
z pierwszego semestru.
Będę się streszczać.
Pańska córka nie siedzi sobie bezpiecznie w szkole,
tak jak pan myśli.
- Co to znaczy? - Wagaruje.
- Dlaczego mi to mówisz? - Przyszła wczoraj do baru.
Diabli wiedzą, dokąd poszła później.
Wydaje mi się, że ojciec powinien wiedzieć, co robi jego nastoletnia córka.
Ojciec by wiedział, gdyby poświęcał córce więcej uwagi.
- Tego nie powiedziałam. - Nie musiałaś.
Wiesz co? Proponuję układ.
Nie wtrącaj się do mojego życia, a ja nie będę się wtrącał do twojego.
Przepraszam.
Byłam naiwna, myśląc, że tu chodzi o coś więcej niż pańską miłość własną.
Monotonia życia cię nie drażni?
Drażni, ale nic tak nie przygotowuje do nudy
jak lekcje muzyki w dzieciństwie.
- Pianino? - Skrzypce.
Mama dawała lekcje gry na pianinie różnym cymbałom,
którzy mieli jedną cechę wspólną - alergię na psy.
- Miałaś rybki? - Właśnie. A twój?
- Co mój? - Pretekst, żeby tu przychodzić?
To nie jest tylko kwestia odległości.
Podobnie jak ty.
Patrzę na to, jaki byłem kiedyś.
- Byłeś inny? - Ty nie urodziłaś się
z różowymi włosami, a ja sztywniakiem.
- Nie? - Nie.
- Udowodnij. Zostań. - Tutaj?
Przez parę godzin kapitalizm się nie zawali.
- Ale ja mogę wylecieć z pracy. - Co z tego?
Zadzwoń i powiedz, że jesteś chory.
- Mówisz poważnie? - Tak, a ty?
Jest Rich Rinaldi?
Jeśli naprawdę uprawiałeś seks bez zabezpieczenia
z 17 stoma dziewczynami, to musisz zrobić testy na AIDS...
- Miałem wiele atrakcyjnych dziewczyn. - Wierzę ci.
Zgodziłem się pomóc, a wy mnie krytykujecie!
Nigdy nie byłeś hetero. Jesteś zbyt dobry i zbyt inteligentny.
- Ona jest wrogo nastawiona. - Mówiłem ci.
Nie rozmawiajcie o mnie, jakby mnie tu nie było!
Co w tym złego, że okazuję emocje?
- Przeszkadzam? - Już skończyliśmy.
- Dochodzi czwarta. Wystarczy. - Poradzicie sobie jutro beze mnie?
Siedzisz tutaj całe popołudnie,
bo ona nie umie się z nim dogadać?
Też jesteś na mnie zły?
Nie podzielisz się ze mną swoim chłopakiem?
Czy on w ogóle jest twoim chłopakiem? Całowaliście się?
Uroczo... Chodźmy.
Dlaczego na mnie patrzysz?
Wrogość.
Zmienił zdanie? Opamiętał się?
Przeprosin nie przyjmę.
Gdzie on jest? Utknął w korku? Pali papierosa?
Niezupełnie.
Nie przyjdzie. Technicznie rzecz biorąc, nie wie o spotkaniu.
- To twoja sprawka. - Technicznie rzecz biorąc.
Chcesz przeprosić w jego imieniu, załagodzić sytuację.
Posprzątać po nim.
Mniej więcej. Wszystkim nam zależy, żeby film był dobry.
Todd ma pięć różnych zakończeń w głowie.
Rozmawialiśmy o tym.
Zrobimy to w ciągu trzech dni, bez dodatkowych kosztów.
Wzruszające. Ale dopóki nie zobaczę go na kolanach,
błagającego o wybaczenie, tracisz czas.
- Chyba że... - Co?
On jest rozwiązaniem naszych problemów.
- Słucham? - Zastanów się.
Zna materiał, który już został nakręcony.
Zna scenariusz, aktorów, ekipę.
Z tego, co widziałam, myślę, że poradzi sobie.
- Zaczekaj... - Nie poradzisz sobie?
- To chory pomysł. - Odpowiedz.
Gdybyś musiał, reżyserowałbyś dodatkowe sceny?
- Tak, ale... - Dzwoń do jego agenta.
- On nie ma agenta. - To zadzwoń do jego matki.
To szaleństwo!
Nie po to tu przyszedłem.
Takie okazje nie trafiają się codziennie.
Ciesz się.
Przecież całe życie marzyłeś, by zostać reżyserem.
- Zgadza się, ale... - Będziemy w kontakcie.
- Czyja to była impreza? - Jakiegoś chłopaczka.
Nawet nie wiemy, jaki dziś dzień.
Daj spokój.
Twój kumpel przyjedzie po nas czy nie? Weźmy taksówkę.
I czym zapłacimy? Ty jesteś sławny, a ja spłukana.
- Nie masz forsy? - Audrey Liddell jest spłukana.
- Tak trudno w to uwierzyć? - A kto płaci za narkotyki?
Wbrew powszechnej opinii, nie biorę.
Nie osądzam, jak twoi kumple z koledżu, ale nie wyżywaj się na mnie,
- bo trafił ci się marny towar. - Zamknij się! Idzie.
- To twój kolega? - Dawson Leery.
Stosunki są napięte, więc ani słowa o narkotykach.
Wynagrodzisz mi to?
- Jak zawsze. - Pozwolisz mi grzebać
- w szufladzie z bielizną? - Nie!
Ale w drodze powrotnej usiądę ci na kolanach.
Jedno słówko na temat narkotyków i nici z umowy!
- Umiem nad sobą panować. - Uwierzę, kiedy zobaczę.
Zaczekam w samochodzie.
- Przyjechałeś. - Dzwoniłaś.
Wyleciało mi z głowy, że zniszczyłam ci chałupę.
- Odbiło mi. - Wtedy czy teraz?
Jedno i drugie.
- Co tu robisz? - W Los Angeles czy na tej imprezie?
Jedno i drugie.
Staliśmy z Jackiem na parkingu i rozmawialiśmy z chłopakami z limuzyny.
Za chwilę już byliśmy tutaj.
Świruję.
Jesteś jedyną osobą w tym mieście, która o tej godzinie nie śpi.
A twoi rodzice?
- Wiedzą, że szkoła się zaczęła? - Nie.
Nie mogłam wrócić do szkoły,
więc trochę nakłamałam.
Nie chciałam stawać przed wysokim trybunałem.
Już będę grzeczna.
Nie gniewaj się na mnie.
Dobrze. Ale wiesz, że to głupie wsiadać do samochodu z facetami,
których poznałaś na parkingu?
To znowu ja. Unikasz mnie.
Minęło tyle dni i ani jednego telefonu.
Boję się. Nie rozumiem, dlaczego nie oddzwoniłeś.
To nie w twoim stylu.
Boję się, że coś ci się stało, a ja nic nie wiem,
bo nie liczę się w twoim życiu.
Zadzwoń.
Jak najszybciej.
- Szczęście dopisało? - Kiedy ja miałam szczęście do facetów?
- Zadzwoni. - Na pewno jest logiczne wyjaśnienie.
Tak.
- Moglibyście... - Zapłacić rachunek i zwinąć żagle?
Zostańcie, ile chcecie.
Kiepsko się czuję. Chcę wcześniej wrócić do domu.
Nie ma sprawy. Reszta dla ciebie.
Dziękuję.
To smutne...
Patrzeć jak ktoś czeka na telefon, który nigdy nie zadzwoni.
To jak chora sierotka.
Nie wiemy, czy nie zadzwoni.
Z iloma osobami się umawiałeś i nigdy nie zadzwoniłeś?
Z paroma.
W lecie dużo balowałem.
- I? - Do paru chłopaków nie zadzwoniłem.
Gdyby zrobił to heteryk, to byłby zawadiacki urok.
Poznajesz kogoś, podoba ci się...
Po bliższym poznaniu zmieniasz zdanie.
- Ale dopiero po bliższym poznaniu. - Zasadniczo tak.
Kazanie?
- Chcesz wysłuchać? - Nie.
W porząsiu.
Wychodzimy. Bierz kurtkę.
Nie mam siły na powtórkę. Przerabiałyśmy tę scenę dwa dni temu.
Zakablowałaś mnie i ojciec dał mi szlaban.
Postanowiłam się zemścić i iść na wagary.
Myślisz, że zostawię cię tutaj z potencjalnym gwałcicielem?
Nic z tego. Wychodzimy.
Zostałem tu po to, by zobaczyć jak wielka ryba zjada małą?
Po to przychodzisz codziennie?
Gdyby wielka firma połykała małą firmę, byłbyś zachwycony.
- Poza tym nie przychodzę codziennie. - Nie?
- Tylko kiedy mam kaca. - A teraz? Co to za okazja?
Zastanawiam się...
Jeśli powiedziałeś prawdę, to zmieniłeś całe swoje życie. Dlaczego?
Skąd mam wiedzieć? Dlaczego ludzie farbują włosy?
Żeby wkurzyć matkę. Żeby być kimś innym.
Raczej to drugie.
- Czemu chcesz być kimś innym? - Na tym polega dorastanie.
Piętnastoletni Pacey był beznadziejny.
Z kiepską fryzurą i bez grosza przy duszy.
Gonił za tym, czego nie mógł zdobyć.
- Głównie za kobietami. - Było też parę dziewczyn.
Miały 16 lat.
Pewnie cię to nie obchodzi,
ale myślę, że dawny Pacey wcale nie był taki zły.
Musiałeś być fajny.
- Czasami. - Znowu możesz taki być.
Rzuć pracę, ogol się i zapuść włosy.
- A jeśli powiem, że myślałem o tym? - Nie uwierzę, chyba że...
- Chyba że co? - Zjawisz się tutaj jutro,
o pierwszej, w okropnej hawajskiej koszuli.
Nawet jeśli dziewczyna nie miała dobrych układów z ojcem,
to nie znaczy, że w przyszłości nie stworzy...
Moja pierwsza prawdziwa rozmówczyni rozłączyła się.
Pewnie ktoś wszedł do pokoju. Zawstydziła się.
- Pocieszasz mnie. - Świetnie sobie radzisz.
Dlaczego nie zadzwonił kompulsywny żarłok
albo nowicjusz tęskniący za domem?
- Odbierzesz? - Nie.
- Rozmawiała z tobą. - Nie chcę.
Wszystko popsuję. Ty odbierz.
- Na pewno? - Tak.
Mówi C.J. Musiała wyjść na chwilę.
Jest spięta.
To jej pierwszy dzień.
Ciężko rozmawiać, kiedy w pokoju są inne osoby.
Zadzwoń za dziesięć minut, kiedy wyjdą. Będę czekał.
Obiecaj, że zadzwonisz.
Co?
Nic.
Co trzeci sklep sprzedaje gorzałę. Jesteśmy w kiepskiej dzielnicy.
Lubisz przygody. Twój tata ma zajęcia do szóstej, więc...
Jesteśmy na miejscu.
- Czyli gdzie? - Muszę coś załatwić.
Eddie Dolan, 3A. Mówiłaś, że nie wiesz, gdzie on jest.
Bo nie wiem. Wiem tylko, gdzie mieszka.
Słyszałaś o takim wynalazku jak telefon?
Próbowałam. Kiedy zostawiasz na sekretarce kilka wiadomości,
a twój chłopak nawet nie raczy oddzwonić...
Twój chłopak? Spałaś z nim?
- Coś ty powiedziała? - Spytałam, czy z nim spałaś.
No wiesz, seks.
- Nie przesłyszałam się. - W czym problem?
W niczym. Zapomniałam, jaka z ciebie światowa dama.
Pewnie straciłaś cnotę wiele lat temu z kierowcą tira.
- Nie rozumiem. - Nie musisz. Chodź.
Nie mam nastroju.
Mam 15 lat, więc nie wolno mi mówić o seksie?
Wolno, ale kiedy będziesz miała lat 19,
zrozumiesz, jakie głupoty wygadywałaś.
Za to ty jesteś taka mądra. Wiesz, co robisz.
Tropisz faceta, który do ciebie nie dzwoni,
chociaż poszłaś z nim do łóżka.
Pomyliłaś mieszkania?
To nie tutaj.
Pokręciłaś numery.
Pomysł z luźnym strojem w piątki pozostawia wiele do życzenia.
Możemy przedyskutować za i przeciw po lunchu?
Pomyśl.
- Co to? - Robota.
Myślałeś, że twój mini urlop przejdzie bez konsekwencji?
- Zachorowałem. - Ja nie choruję.
Wiesz, co mnie wkurza w ludziach, którzy chorują?
- Co? - Nie zdają sobie sprawy,
że ich choroba nie zmniejsza ilości pracy.
Ktoś musi ją wykonać. To nie fair wobec kolegów.
Najbardziej wkurza cię, że oni nie otwierają
tylu nowych rachunków co ja.
- Nieuzasadniona pewność siebie. - Pewność siebie - tak.
Czy nieuzasadniona? Wysokość twojej pensji
jest uzależniona od naszych zarobków.
To prawda, ale to nie moja postawa jest problemem, tylko twoja.
To się musi wkrótce zmienić.
Lubię styczeń, bo wtedy przychodzi...
- Czek? - Nie czek, tylko premia.
Nie wiem, ile tego jest, ale na pewno więcej niż płacą kucharzom.
Co ty o tym wiesz.
Jeśli chcesz zrezygnować - proszę bardzo.
Ale dopóki tu pracujesz, będziesz jadał lunch...
w myślach.
Tak to zwykle jest?
Tak.
Myślałam, że telefon dzwoni częściej.
Nie. Wiesz, że ludzie są uparci...
Że nie chcą prosić o pomoc. Ani przyznać się do błędu.
Masz rację.
- Już czwarta. Porcję kofeiny? - Pytasz, czy chcę kawę?
- Idę naprzeciwko. - Nic z tego. Nie zostawisz mnie samej.
- Zostawię. - Wykluczone.
Jeśli wyjdziesz, telefon na pewno zadzwoni.
Ktoś będzie chciał porozmawiać...
- Po to tu jesteś. - Ale ty to potrafisz, a ja nie.
Dlatego nie możesz wyjść.
Parę dni temu nie mogłaś ze mną wytrzymać,
- a teraz nie chcesz, żebym wyszedł. - To było tydzień temu.
- Nie można zmienić się w tydzień? - Nie wiem, można?
Na pewno nic nie chcesz? Zaraz wracam.
Kierkegaard...
Kawę.
Jeśli mam być szczera, to nie wiem, czy zdołam ci pomóc.
Ale spróbuję.
- Powiesz czy nie? - Nie mam nic do powiedzenia.
Czy po naszej wczorajszej rozmowie
zmieniłeś zdanie na mój temat?
Od razu wiedziałem, że jesteś rozpustny.
- Co? - Spójrz na siebie.
Jesteś przystojny...
Idziemy.
- Wychodzimy? - Nie będę z tobą gadał.
Myślałem, że...
- Zamknij się. - Da się zrobić.
Barth uważał, że tylko zestawienie chaotycznych,
nawet absurdalnych fragmentów
może prawdziwie odtworzyć emocjonalny tok życia.
Ktoś chce podać przykład?
Joey? Wybierz opowiadanie.
Ja wybiorę. Szkoła. Znasz?
- Tak. - O czym to jest?
O nauczycielu, który próbuje coś wyjaśnić uczniom.
- Co takiego? - Śmierć i stratę.
- Dlaczego? - Bo to wciąż nas dotyka.
Taki niekończący się cykl.
Najpierw drzewka pomarańczowe, potem zioła,
następnie ryby tropikalne. Są z nami, a za chwilę...
ich nie ma.
Nikt tego nie próbował wyjaśnić,
- bo nikt nie potrafi. - Doskonale.
Chociaż zapomniałaś o wężach i psach.
Na poniedziałek Saul Bellow.
Masz chwilę?
- Co to? - 50 dolarów.
Jesteś biedna, ale chyba widziałaś już taką sumę.
- Nie rozumiem. - Za opiekę nad Harley.
Podobno jej pomogłaś.
Miała jakiś dołek czy coś.
- Ona miała dołek? - Tak.
Weź, to nie będę musiał być dla ciebie miły do końca semestru.
Dlaczego miałby pan być miły?
Bo, jak mi to wytknęłaś, zawaliłem.
- Jej matka wyjechała, a ojciec to... - Wstrętny gnojek?
Według niej - tak.
Za to ciebie lubi.
Jestem miła. Miła, ale biedna.
- 50 dolców 3 razy w tygodniu. - 65 i pomogę jej w lekcjach.
Stoi.
- Co to? - 50 dolców. Wczoraj było gratis.
- Nie rób mi żadnej grzeczności. - Nie robię. I tak by pan nie zrozumiał.
To jakaś babska sprawa?
Nie. Ludzka.
Znalazłeś mnie.
To jedyna plaża, na której są warunki do surfingu.
Pamiętasz Facetów w czerni? Muszę ci usunąć pamięć,
kiedy nasza współpraca dobiegnie końca.
Tylko czekać, aż wykorzystasz takie informacje przeciwko mnie.
- Chcę cię przeprosić. - Za to, że ukradłeś mi robotę?
Po tym, jak wczoraj odmówiłeś, durniu, zadzwonili do mnie.
Nawet przeprosili. Po swojemu.
- Kręcimy tutaj czy w Bostonie? - Nie zrozumiałeś.
My nic nie kręcimy.
- Ty to robisz. - Już mówiłem...
Nie skorzystasz z tego, że byłeś we właściwym miejscu, we właściwej chwili?
To nie znaczy, że jesteś ode mnie zdolniejszy...
Broń Boże! Jesteś...
nieogarnięty, ale...
Jesteś moim mentorem.
- A nie Steven Spielberg? - Nie oddzwonił do mnie.
Nie pogarszaj sytuacji.
Pamiętaj. Jak tylko pojawisz się na planie, musisz...
zrobić zdjęcie Nataszy, gdy powiesz jej, kto jest nowym reżyserem.
Muszę to zobaczyć!
Chodź.