Przepraszam
za swoje wariackie zachowanie w ciągu ostatnich miesięcy,
za ból i zmartwienia, których wam przysporzyłam.
Za to, że was odpychałam, kiedy próbowaliście pomóc.
Po tej świątecznej katastrofie pojechałam do domu.
Pewnej okropnej nocy
wylądowałam na dziwacznej imprezie
w Malibu, wśród nieznajomych.
Wschodziło słońce, byłam zalana w pestkę.
Rozejrzałam się wokół i pomyślałam,
że może problemem nie jest Joey, Pacey,
Jen, CJ, Jack, Dawson
ani nikt inny.
Może to ja.
Nie liczę na wybaczenie, wiem, jak bardzo wszystko zepsułam.
Jeśli czasem do mnie zadzwonicie, będę wdzięczna.
Kocham was i tęsknię za wami. Bardzo mi przykro.
Audry!
Wracaj.
Tęsknimy za tobą.
Co robisz?
Snuję fantazje na temat nowego barmana.
Szliśmy aleją, a potem zrobiliśmy to za śmietnikiem.
Interesujące. Wolałabym na stole bilardowym.
Jestem wstrząśnięta.
Fantazje seksualne pozwalają przetrwać ciężki dzień w pracy.
Nie daj się zwieść chłodnej powierzchowności.
Nie jestem pruderyjna.
Skoro mowa o seksownych barmanach - co się stało z Eddiem?
Wylali go.
Wiem. Nie zabrał rzeczy z szafki.
Dlaczego zakładasz, że wiem, gdzie jest?
Przecież wy...
To był tylko flirt. Drobiazg.
Pomyliłam się.
Wszystko się skończyło, zanim się zaczęło.
Posprzątasz jego szafkę? Szef prosił.
Zrobiłabym to sama, ale chcę się urwać na próbę zespołu.
Nie ma sprawy.
Wyrzuć wszystko do śmieci. Gdyby było coś cennego, to by zabrał.
Kochana jesteś.
Baw się dobrze.
Badajcie jak przebiegają fuzje.
Tymczasem doradzajcie klientom ostrożność.
Namawiajcie do kupowania akcji Stepatech Industries. To będzie hit.
Kiedy komisja zaaprobuje lek, każdy, kto ma ich akcje, będzie bogaty.
Nie muszę przypominać, że Stepatech jest naszym klientem
i chcemy, by byli zadowoleni.
Do roboty. Róbcie pieniądze!
Mogę cię prosić?
Były między nami nieporozumienia,
ale twoja dobra praca nie pozostanie bez nagrody.
Biorę gigantyczne prowizje.
Mam dodatkową nagrodę.
Jutro Roger Stepavitch wydaje przyjęcie. Wiesz, kto to jest?
Założyciel i szef Stepatech Industries.
Poprosił, żebym przyprowadził najbardziej obiecującego sprzedawcę.
Moim najlepszym sprzedawcą jesteś ty.
Masz wrodzony talent,
któremu niestety towarzyszy zarozumialstwo i arogancja.
Jestem rozdarty.
Widzę w tobie przebłyski wielkości.
Jednak pamiętam numer, który wyciąłeś w Nowym Orleanie
i tę nagłą chorobę.
Jestem w kropce.
Chcę cię wziąć na przyjęcie, ale najpierw muszę coś wiedzieć.
Potrafisz grać w zespole?
Zatkało mnie. Jestem zaszczycony.
Wiem, że się sprzeczaliśmy,
ale jestem bardzo oddany pracy.
Zdaję sobie sprawę, że to dla mnie ogromna szansa...
Nie musisz opowiadać o swoim życiu. Po prostu odpowiedz.
Tak. Możesz na mnie liczyć w 100%.
Załatwione. Idziesz na przyjęcie.
Dzięki.
Hej.
Cześć.
Co ma znaczyć ten zlot sobowtórów Courtney Love?
Wejdź. Wszystko wyjaśnię.
Dlaczego wyglądacie, jakby ktoś umarł?
Dziewczyny czekają na przesłuchanie. Chcą śpiewać w naszym zespole.
Już macie wokalistkę.
Miałyśmy. Zachowywała się tak skandalicznie, że musimy ją zastąpić.
Piła, nawalała na scenie.
A potem wyjechała do Kalifornii bez słowa
i nie pojawiła się na żadnej próbie.
Jutro wieczorem mamy występ.
Jesteśmy supportem zespołu, który jest supportem naprawdę fajnej kapeli.
To dla nas szansa. Nie chcę jej zaprzepaścić.
- Jaki zespół? - Loudermilk.
Lubię ich.
Jak wszyscy. Występujemy w Bent Elbow.
Znane miejsce.
Wiem. Bardzo znane.
Dlatego potrzebujemy dobrej, zdolnej wokalistki.
Rozumiem.
Ta wokalistka zasłużyła na to, żeby ją wyrzucić.
Ale ona zniknęła.
Miała moment olśnienia na plaży w Malibu.
Zrozumiała, że przez picie i imprezowanie traci to,
co w życiu najważniejsze.
Przyjaciół i ten zespół. Przepraszam.
Kapela to jedna z niewielu rzeczy, na których naprawdę mi zależy.
Przyznajcie, że ten występ zawdzięczacie również mnie.
Żadna z tych dziewczyn nie będzie nawet w połowie tak dobra jak ja.
Dajcie mi jeszcze jedną szansę. Będę świetna. Najlepsza.
Dajcie mi jeszcze jedną szansę.
Jeśli pożałuję tej decyzji, zabiję cię!
Nie pożałujesz.
Bardzo dobrze. Spotykamy się o ósmej piętnaście.
Pewnie.
Hej.
Cześć.
Byłyście świetne.
Dzięki.
Lubisz się zabawić?
Tak.
Gram w drugim zespole, Satan’s Tampon. Słyszałaś o nas?
Nie.
Urządzamy imprezę. Przyjdź, jeśli chcesz.
Musisz zastosować wzór. To proste. A2 plus B2 = C2.
- Nigdy tego nie zrozumiem. - Zrozumiesz. Zastosuj wzór.
Mam w dupie takie wzory!
Taką niewyparzoną buźką całujesz ojca?
Po co miałabym go całować?
Zróbmy sobie przerwę. Chcesz coś do picia?
Wódkę.
Niestety, nie mam.
- Co? - Jak się trzymasz?
Co takiego?
Możemy udawać, że nie wiem o tobie i Eddiem.
Ale mogę być twoją powiernicą. Wygadaj się.
Doceniam propozycję, ale nie ma o czym.
Jest! Chłopak zniknął bez słowa. Złamał ci serce.
Umierasz. Chcesz wiedzieć, co się stało.
Dzięki za streszczenie.
Jestem 15-letnią idiotką, ale jestem również twoją przyjaciółką.
Lepiej rozumiem sytuację, niż ci się wydaje.
- Jesteś moją przyjaciółką? - Przecież się przyjaźnimy?
Tak.
Jak idą poszukiwania?
Jakie poszukiwania?
Mam wynająć detektywa, żeby odnalazł chłopaka,
który nie chce mnie widzieć?
Skąd wiesz, że nie chce?
Może uderzył się w głowę i ma amnezję?
Może porwał go gang złodziei?
Sama musisz być detektywem.
Nie do wiary, że to mówię. Znalazłam jego rękopis.
Był na nim adres i numer telefonu w Worcester.
To na co czekasz?
- Mam zadzwonić i zapytać? - Tak.
Nie uważasz, że to żałosne?
Romantyczne i piękne.
Zadzwonić nie zaszkodzi. Przynajmniej dowiem się, czy żyje.
Dzwoń.
Co jest?
Ekscytujące. Dzwoni.
Milcz.
Halo.
Witaj w pierwszej lidze. Nie przynieś mi wstydu.
Jak się masz? Miło cię widzieć.
Miło cię widzieć.
Gratuluję. Roger cię wychwala.
Staramy się.
To Carl Rosen, szef marketingu w Stepatech.
Pacey Witter, nasz obiecujący sprzedawca.
Usłyszy pan o nim w przyszłości.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Tylko tak dalej. Dobrej zabawy.
Dzięki.
Muszę z kimś pogadać. Poradzisz sobie?
- Ratuj mnie. - Słucham?
Tamten staruszek ciągle mnie poklepuje.
Dopóki mu nie przejdzie, udawajmy, że rozmawiamy.
Dobrze.
To wszystko? Tylko tyle?
Jestem Pacey Witter.
A więc to ty jesteś Pacey Witter.
- Słyszałaś o mnie? - Twoja reputacja cię wyprzedza.
Podobno jesteś bardzo zdolny. Cudowne dziecko.
Gdzie to usłyszałaś?
Muszę wiedzieć takie rzeczy.
- Pracujesz w Stepatech? - Nie.
Jesteś zaszczycony, że Rich wybrał ciebie?
Znasz go. Cokolwiek o mnie powie, nie wierz mu.
Jesteś nowicjuszem? To trudna branża. Dla rekinów.
- Nie jest tak źle. - Dlaczego?
Taki chłopak powinien chodzić do college’u. Pieniądze?
Nie.
Na początku były pieniądze. A potem dreszczyk. Adrenalina.
Teraz jest jedno i drugie. A ty? Czym się zajmujesz?
Już poszedł.
Chcesz odejść?
Nawet nie wiem, jak masz na imię.
Musisz bardziej się postarać. Do zobaczenia.
- Gdzie ona jest? - Kto?
Jak to kto?! Dobrze wiesz!
Harley, wyłaź!
Tu jej nie ma.
Nie kryj jej. Dzwonili ze szkoły.
Poszła na wagary. Czwarty raz w miesiącu!
Harley, wiem, że się ukrywasz! Wyjdź, to ci spuszczę manto!
Chętnie popatrzę na rodzicielskie metody,
ale jej naprawdę nie ma.
Dokąd poszła? Nic jej nie jest, prawda?
O co chodzi?
Przyznaję, że nie byłem najlepszym ojcem.
Nie wiem...
Uświadomiłem sobie, że moja córeczka
- może być młodocianym przestępcą. - Spokojnie, nie jest.
Czasami klnie, czasami chodzi na wagary, ale to tylko poza.
Co nie zmienia faktu, że zaginęła. Moja córeczka zaginęła.
Cześć, tato.
Gdzie byłaś?!
Miałam coś do załatwienia w Worcester.
- Poważny występ. - Tak.
- Denerwujesz się? - Nie.
Okropnie się denerwuję.
Nigdy nie występowałam na trzeźwo.
W takim razie...
Przestałam pić.
Zmieniam swoje życie.
Szkoda.
Mogę łyka?
Pewnie.
Chcesz?
Przestań mnie ignorować i porozmawiajmy.
Ignoruję cię?
Gratulacje dla kucharza. Pyszne skrzydełka.
Niech pan idzie i ukarze ją.
Już ją ukarałem. Musi jeść kolację z ojcem.
Piwo korzenne.
To do barmana.
Dziękuję, że ją odwiozłeś.
Kiedy moja córka cię odwiedzi,
zatrzaśnij drzwi i trzymaj się od niej z daleka.
Nie odezwiesz się?
- Jeśli masz coś do powiedzenia, mów. - W porządku.
Przyjechałem, bo wiem. Pomogę ci. To również mój problem.
- Co? - Harley mi powiedziała. Wiem.
- Co wiesz? - O ciąży.
Wymyśliła bajeczkę z ciążą, żeby cię tu ściągnąć.
Nie jesteś w ciąży?
Nie.
Całe szczęście.
A gdybym była, nie powiedziałabym Harley.
To moje? Skąd to masz?
Zostawiłeś w szafce.
Wysłałaś za mną naszą przyjaciółkę, żeby mnie tu zwabiła?
Trzeba było lepiej zatrzeć ślady.
Dzwoniłaś do mnie wczoraj i odłożyłaś słuchawkę?
Nie.
Było mi żal, że tak się to skończyło.
Nic się między nami nie skończyło.
Wyjechałeś do Worcester, nie mówiąc mi ani słowa!
Tak się nie kończy znajomości. Nieważne.
Teraz wiem, że żyjesz, możesz spadać.
Nie przyszło ci do głowy, że zrobiłem to dla ciebie?
- Jesteś umierający? - Nie.
Masz tajemnice rządowe?
Porwał cię gang złodziei?
Jeśli nie, zrobiłeś to wyłącznie dla siebie.
Poszedłeś na łatwiznę. Zrozumiałam. Jesteś wolny.
Myślisz, że było łatwo? To najtrudniejsze, co zrobiłem.
- Naprawdę? - Nieważne. Pójdę już.
- I dobrze. - Dobrze.
Dlaczego?
Bo tak.
Bo?
Nie mogłem spojrzeć ci w twarz. Wstydziłem się.
Czego?
Nie mogłem znaleźć pracy. Nie miałem na czynsz.
Wyłączyli mi prąd. Karaluchy łaziły po mieszkaniu.
Co z tego? Ja też jestem biedna, tak jak ty.
Różnimy się. Ty masz przed sobą przyszłość.
Ty też.
Nieprawda. Nie widzisz? Dlatego uderzyłem Hetsona.
Miał rację i ja o tym wiedziałem. Nie widzisz tego?
Jestem nikim. Nie mam pracy, pieniędzy,
wykształcenia, perspektyw, talentu.
Na dowód mam list odmowny.
- Napisali - obiecujący. - Piszą tak każdemu.
W twoim przypadku to prawda.
Doceniam słowa otuchy, ale spójrzmy na fakty.
Zdążamy w różnych kierunkach.
Zasługujesz na wspaniałego faceta.
Nie takiego, który wynosi śmieci i wyciera stoły.
Zdobędziesz wszystko, co zechcesz.
Chciałam ciebie.
Chciałaś tego chłopaka, którego poznałaś na zajęciach z literatury.
Ja nim nie jestem.
Muszę iść.
Powitajmy Hell’s Bells.
Chodź ze mną.
- Znasz ją? - Kogo?
Ją.
Chyba nie.
Chodźmy do gabinetu Rogera Stepavitcha.
Pogadamy, jak zostać milionerami.
- Chętnie. - Dobrze.
Rich mówił, że jesteś bardzo zdolny.
Wszystkiego nauczyłem się od niego.
Ciężko pracowałeś. Sprzedałeś wiele naszych akcji.
- Dlatego, że wierzę w waszą firmę. - Byłeś zaskoczony,
kiedy Rich powiedział, że będziesz odgrywał ważną rolę
w prowadzeniu rachunku naszej firmy?
Jeszcze mu nie mówiłem.
Nie rozumiem...
To awans.
Stanowisko to samo, ale dostaniesz sporą podwyżkę.
Od tej chwili twoje nazwisko
będzie na wszystkich transakcjach, które prowadzimy dla Stepatech.
Fantastycznie!
Dam sobie radę? Niedawno zdałem egzamin.
Jestem jeszcze zielony...
Myślałem, że...
Zaskakujesz mnie.
Przepraszam. To wielka szansa dla tak młodego człowieka jak ja.
Jestem zaskoczony.
Ale Pacey Witter zawsze myśli o przyszłości,
co zresztą jest hasłem reklamowym waszej firmy.
Witamy na pokładzie. Przepowiadam ci wielką przyszłość.
Mam nadzieję, że spełnię pańskie oczekiwania.
Na pewno.
- Jesteś na mnie zła? - Nie.
Jesteś. Przepraszam. Byłaś taka smutna. Chciałam pomóc.
Wiem, ale na przyszłość spytaj mnie o zgodę,
zanim roztrąbisz, że jestem w ciąży.
Albo w ogóle tego nie rób.
Obiecuję.
Co się stało?
Wyjechał. Szkoda.
Przeczytałam te opowiadania, są naprawdę dobre.
On palcem nie kiwnie.
Będzie gnił w Worcester, a ja nic nie mogę na to poradzić.
- Patrz. - Co?
Halo.
Nie.
Dlaczego?
Nie poproszę twojego ojca, żeby przeczytał opowiadania.
I tak by mu nie pomógł.
Spróbuj. Jeśli się nie spodobają, Eddie się nie dowie.
A jeśli się spodobają, to może mu pomoże.
Lepsze to niż gnicie w Worcester.
Mógłby pan przeczytać te opowiadania i powiedzieć mi, co o nich sądzi?
Wiesz, że jestem szczery aż do bólu?
Tak.
Zmiażdżyłem niejedną ambitną panienkę.
Chcesz zaryzykować?
Nie są moje.
Nie.
Musi je pan przeczytać. Są dobre.
- Nie obchodzi mnie to. - Pan jest jego ostatnią szansą.
Ma pan znajomości.
Pan Doling nie jest studentem naszej uczelni.
Oszukiwał nasz uniwersytet. Porwał moją jedyną...
Nie porwał jej. Odwiózł ją do domu.
Wszystko bym mu wybaczył, gdyby nie jeden fatalny błąd.
Uderzył mnie w twarz.
Mógł mi złamać nos i oszpecić na zawsze.
Jestem przywiązany do swojej urody. Wychodzimy.
Popracuję nad nim.
Nie zapomnij torby.
- Lepiej? - Tak.
Nie należysz już do zespołu.
Nie możesz mnie wyrzucić. Poprawię się.
Miałam olśnienie na plaży w Malibu...
Nie chcę tego słuchać. Zawołam ci taksówkę.
Wracaj do domu i prześpij się.
Wróciłem. Dasz wiarę?
- Harley zapomniała plecaka. - Przyniosę.
Wasz plan się powiódł. Tak długo marudziła, aż przeczytałem.
- Naprawdę? - Tak.
Są wystylizowane, wydumane i częściowo wtórne,
ale autor ma potencjał.
Naprawdę?
- Nie zmuszaj, żebym to powtarzał. - Musi pan mu pomóc.
Pokaże pan opowiadania wydawcy?
- Nie jest gotowy. - Poproś w Worthington.
- Nie. - Musi pan coś zrobić.
Znam kogoś, kto prowadzi warsztaty w Kalifornii.
- Może go pan tam umieścić? - Sam się dostanie, z moją rekomendacją.
- To prestiżowe miejsce? - Dosyć.
- On nie ma dyplomu. - Wiem, ale ma szanse.
Zawiadom mnie, co postanowi.
Wolałby usłyszeć to od pana.
Dał mi w gębę! Pomogę mu, ale to wystarczy!
On się poddał. Nie będzie mnie słuchał.
Fascynujące. Wszystko w twoich rękach.
Jeśli go przekonasz, napiszę list polecający.
Kamyczek jest w ogródku.
Muszę iść, przywiązałem Harley do kaloryfera.
Żartuję! Trochę poczucia humoru.
A więc dobranoc.
Nie zadzwonię, jeśli nie powiesz, jak masz na imię.
To był twój wielki wieczór?
Tak.
Widziałam jak wchodziłeś z Richem do prywatnego gabinetu Rogera.
- Słucham? - Niech zgadnę.
Wspinasz się po szczeblach kariery? Dali ci awans i dużą podwyżkę?
Jesteś reporterką?
Zastanów się, dlaczego poszło tak łatwo.
I czy to nie jest zbyt piękne, by mogło być prawdziwe.
Powodzenia, Pacey.
- Hej. - Hej.
Co tu robisz?
Powinieneś to wziąć. Za dobre, żeby wyrzucać do śmieci.
Dzięki.
Pokazałam Hetsonowi.
Może załatwi ci warsztaty literackie w Kalifornii.
- Pokazałaś Hetsonowi? - Tak.
Po co? I tak mnie nie wezmą. A jeśli, to mnie na to nie stać.
Może jest stypendium albo jakaś pomoc finansowa.
Przynajmniej spróbuj. To wielka szansa. Wykorzystaj ją.
Jeśli chcesz być tchórzem i uciekać przede mną, proszę bardzo.
Ale nie bądź tchórzem w tej sprawie. To twoje życie. Nie poddawaj się łatwo.
Muszę iść.
Wiesz co? Nie pójdę. Bo tego właśnie chcesz.
Powiedziałeś, że chcesz być kimś, kto wykorzystał szansę
i naprawdę przeżył życie.
To było tylko gadanie.
Bo ty się boisz. Mnie, siebie i swojego życia.
Masz rację.
I co z tym zrobisz? Będziesz siedział i gnił w Worcester?
Zła odpowiedź.
Robię to, co mi kazałaś.
Nie o to mi chodziło.
Za późno, Eddie.
- Muszę iść. - Zaczekaj.
Kocham cię.
Nie odchodź.
Nie chcę, żeby było za późno.
Ja też cię kocham.
Pa.
Audrey! Obudź się!