Nie chcę na odwyk.
Ale pójdziesz.
Przeczytałam broszurkę. To nic zabawnego.
Pamiętasz, jak znalazłam cię bez przytomności?
Straciłam przytomność.
- Lekarz powiedział, że mogłaś umrzeć. - Dramatyzował.
Nie jestem pierwszą studentką, która cierpi na zatrucie alkoholowe,
i na pewno nie będę ostatnia.
Masz problem. Potrzebujesz pomocy.
- Musisz być z tymi, którzy cię kochają. - Czyli?
Z rodzicami.
Dzięki, że do nich zadzwoniłaś.
Nie ma za co. Chcesz?
Nie. Za mało podkreśla figurę.
Jedziesz na odwyk. Skup się na zdrowiu, a nie na seksie.
Jedno drugiemu nie przeszkadza. A jeśli spotkam Bena Afflecka?
To bardzo seksowny facet.
Zapakowałaś moje czasopisma Jane? Przegapiłam pięć numerów.
Są razem z InStyle i kasetą, którą przygotowałam dla ciebie.
Jesteś aniołem.
- Nie zapominaj o tym. - Nie zapomnę.
Halo.
Już schodzi.
Twoja taksówka.
Obejmij mnie.
Wracaj szybko. Dasz radę.
- Mogę wypić drinka? - Przykro mi.
Jak prześpisz się z Affleckiem, zadzwoń.
Nie ma sprawy. Wrócę trzeźwa, czysta i cholernie nudna.
Nie mogę się doczekać.
Dziękuję za wszystko. Za to, że nie położyłaś na mnie lachy.
Kocham cię.
Maruda. Też cię kocham.
- Dasz radę. - Wiem.
Szczęśliwej podróży.
Dalej, dalej.
Jak się miewasz?
Czego chcesz?
Nie będę cię zatrzymywał. Chcę się pożegnać.
Naprawdę? To nie w twoim stylu. Czemu zawdzięczam zaszczyt?
Jesteś o wiele seksowniejsza, kiedy jesteś zła.
Rozwścieczyłem cię. Farciarz ze mnie.
Miło było cię widzieć. Odezwij się.
Myślałem o tym, co wczoraj powiedziałaś.
O ryzyku, o tym, żeby się nie poddawać.
Miałaś rację. Bałem się.
Dlaczego mi to mówisz?
Jadę do Kalifornii. Moja siostra tam mieszka.
Zatrzymam się u niej. Jestem umówiony w tej szkole.
Wspaniale.
Wierz lub nie, ale Hetson napisał mi list polecający.
Chyba dostanę stypendium.
Nie wiem, czy coś z tego wyjdzie, ale spróbuję.
Świetnie.
Tak.
Świetnie.
Kiedy wyjeżdżasz?
Dziś wieczorem.
Samochód już zapakowany. Tylko ja i pusta droga.
Chciałem ci tylko podziękować.
Za wszystko. Wiele ci zawdzięczam.
Powodzenia.
Wiem, że mnie nienawidzisz, ale czy uścisk nie wchodzi w rachubę?
Przepraszam.
Halo. Dzień dobry, pani Liddell.
Co? To gdzie ona jest? Sprawdzę i zadzwonię do pani.
Co się stało?
Mówiłeś, że jesteś moim dłużnikiem. Możesz się odwdzięczyć.
Nie! Mówiłam ci!
Cięcie!
Dalej.
Co dalej?
Następna scena.
A opracowanie?
Zagalopowałem się. Następne ujęcie.
- Czyli? - Scenę walki.
Interesujące, ale nic z tego nie wyjdzie. Brak oświetlenia. Co dalej?
- Co proponujesz? - Nie wiem.
Kilka lat szkoły filmowej. Krzesło z nikogo nie robi reżysera.
Mogę cię o coś spytać?
Pewnie.
Dlaczego ta scena jest do bani?
- Nie podoba ci się? - Okropna.
- Kto napisał te brednie? - Ja.
Nie mógłbyś zrobić tego lepiej?
Halo.
Mogę do ciebie oddzwonić? To nie jest dobra chwila.
Dobrze się odżywiam.
Jak mama?
Dobrze. Na czym skończyliśmy? Na tym, że jestem do niczego.
Z tego wynika, że Claire powinna się rozebrać.
Studio chce pokazać trochę ciała.
Nie bój się, sceny będą w dobrym guście.
- Dobrze wiedzieć, ale nie rozbiorę się. - Jak to?
Nie gram rozbieranych scen. Nic z tego.
Co za tupet.
Co się stało?
Zerwałam z Cliftonem Smallsem.
Byliście tacy zakochani. Co się stało?
- Chciał, żebym... - Co?
Poszło o seks?
- Chciał, żebyś coś zrobiła? - W tej dziedzinie wszystko w porządku.
I wszystkie aluzje do nazwiska są nie na miejscu,
więc zostawmy ten temat. Chciał, żebym się nawróciła.
- Na co? - Na judaizm.
- Clifton Smalls jest Żydem?! - Tak.
Nie mogłam odwrócić się od swojej wiary.
Jezus byłby zły. Przepraszam, bluźnię.
Zasłużyłaś na kogoś lepszego. Clifton Smalls to palant.
Niestety nie.
Clifton Smalls jest wspaniałym człowiekiem.
Otwórz! Wiem, że tam jesteś!
- Gdzie żarcie? - Coś ty za jeden?
Bob.
Gdzie Audrey?!
Ta blondynka?
Nie wiesz, jak ma na imię?
Mało gadaliśmy, jeśli wiesz o co mi chodzi.
- Świntuszyliśmy. - Gdzie ona jest?
W kiblu.
- Co tu robisz? - Kąpię się! Zasnęłam.
A jak myślisz?
Co on tutaj robi? Przecież się rozstaliście.
Miło cię widzieć.
- Nie zjawiłaś się w klinice. - Jesteś bardzo drobiazgowa.
Od dawna w policji?
Co się stało?
- Chłopak jeszcze tu jest? - Bob?
Tak ma na imię? Mało gadaliśmy.
- Skąd go wytrzasnęłaś? - W jednym barze było karaoke.
Zaśpiewałam piosenkę i stracił dla mnie głowę.
- Wystarczy. Pakuj się. Jedziemy. - Dokąd?
Eddie jedzie do Los Angeles i podrzuci cię do kliniki.
Nie wysilaj się. To miłe, ale wkurzające.
Nie pójdę na odwyk. Pogódź się z tym.
To nie. Ale przynajmniej chodź z nami.
Musisz oczyścić umysł. Naprawdę chcesz się ukrywać z takim...
Mogę się odlać?
Pójdę pod jednym warunkiem. Wezmę Boba.
Nie.
To zostaję.
On ci się nie podoba.
Podoba. Ma 21 lat i może kupować drinki.
Bob jest fantastycznym kochankiem.
- Tak? - Tak.
Słyszałaś? Betty uważa, że jestem dobry w łóżku. Chcesz?
Bob może jechać. Bierz swoje rzeczy. Czekamy w samochodzie.
Dokąd jedziemy?
Do Los Angeles.
Super. Tam mieszka Ozzy.
Masz piękne piersi. Ktoś powinien ci to codziennie mówić.
I smarować.
Co?
Nic. Od paru godzin nie odezwałaś się słowem.
Co mam powiedzieć?
Na przykład „dziękuję za pomoc”.
Ty powiedziałeś, że jesteś moim dłużnikiem.
Poza tym nie nadkładasz drogi.
Chodzi o zwykłą ludzką reakcję.
To mówi facet, który zniknął bez słowa z mojego życia?
To ma być zwykła, ludzka reakcja?
Gdzie jesteśmy?
W Karolinie Północnej.
Na południe!
Do kitu ta podróż.
Na początek - koniec z klasycznym rockiem.
Po drugie - nie zatrzymaliśmy się na przyjemności.
Nie spieszy nam się. Stańmy, powąchajmy róże.
O mój Boże.
Co to?
To nie ja.
Zaraz zwymiotuję.
Co się stało?
Co to?
To ty, świrze!
Przepraszam. Mój tyłek się odprężył podczas snu.
Ohyda. Nie mogę uwierzyć, że z tobą spałam.
Ani ja. Chcę z tobą pogadać.
Kiedy już skończysz z odwykówką i będziesz miała ochotę na nowy nałóg,
to znam świetny narkotyk, zwanym Bob.
Wynagrodzę ci to.
Jeszcze zobaczymy.
Super.
Musimy coś zrobić z seksem.
Co ty pleciesz? Mówiłaś, że jestem świetnym kochankiem.
Było trochę szybko, nie sądzisz?
Ty nadawałaś tempo.
Robiłem to powoli, kiedy rzuciłaś się na mnie.
- Ja tak nie mogę. - A więc to moja wina.
Jesteś za dobra.
- Jak tam? - Dobrze.
- Nie kłam. - Słucham?
Nie kłam. Macie opóźnienie, zdjęcia są słabe.
Z trzech dni zdjęciowych zrobiło się pięć.
Wszystko rozłazi ci się w rękach.
To, jak sobie z tym poradzisz, zadecyduje o twojej karierze.
Staraj się, złotko.
Z Toddem Carrem. Mówi Dawson Leery.
Ja cię szkoliłem, pamiętasz? Możesz spróbować na komórkę?
Proszę.
Zostaw wiadomość.
Nie tak łatwo?
Jak to?
Miałeś nadzieję, że Todd wpadnie i cię uratuje.
Nie dogadaliśmy się wczoraj.
Co mogę zrobić, żeby dziś pracowało się przyjemniej?
Skoro nie mogę pracować z prawdziwym reżyserem,
wyjaśnij mi sens tej sceny.
- Co chcesz wiedzieć? - Po co ten długi monolog?
- To jak prezentacja. - To prezentacja.
- Musimy wyjaśnić to, co nam wypadło. - To wszystko.
A ja uważam, że ten sam cel można osiągnąć jednym spojrzeniem.
- Spojrzeniem? - Między Claire a zabójcą.
- Spojrzenie? - Jesteś ociężały?
- Bo tak się zachowujesz. - To nie wyjdzie.
Przywyknij do tej myśli, bo nie będę mówić tych bredni.
To ma być plan?
Tak. Co sądzisz?
- Złaź. - Dlaczego?
Bo to niebezpieczne i lekceważące.
Ten samochód to rzęch.
Na pewno blednie w porównaniu z twoim ślicznym BMW, ale to wszystko, co mam.
Nie chciałabym być tobą.
- Lepiej nie zadzierać z dziewczynami. - Niestety.
Tak myślałem. Tylko sprawdzam.
Wyglądasz seksownie, nalewając paliwo.
Może zatrudnij się na stacji.
Nie jesteś śmieszna.
Mam wiele wad, ale nie brak poczucia humoru.
Odczep się od niego.
On wyświadcza ci przysługę.
Dlaczego tak bronisz przedstawiciela klasy robotniczej?
Nie okazał się małym draniem, znikając bez słowa? Olał cię.
Porządny chłopak tak nie postępuje. Z kim rozmawiałaś?
- Kiedy? - Teraz, przez komórkę.
Sprawdzałam wiadomości.
Mogę pożyczyć? Chcę zadzwonić.
Pewnie.
- Przyłapałam cię. - Co?
Rozmawiałaś z moją mamą.
- Martwi się. - Nie pojadę do kliniki.
Skoro tak się o mnie martwi, to gdzie jest teraz?
Przyleciała? Nie. Kupiła mi bilet na samolot.
A ty nie jesteś lepsza.
Co?
Ta mała podróż to tylko pretekst,
żebyś mogła spędzić trochę czasu z twoim bohaterem.
Mylisz się.
Nie sądzę. Dlaczego nie masz odwagi powiedzieć mi prawdy?
Nie powołuj się na szlachetne intencje,
bo tu nie chodzi o mnie, chodzi o niego.
Nie zrywać pieczęci!
Audrey jest w rozsypce. Zaczynam wątpić, czy to był dobry pomysł.
Nie przejmuj się. To o wiele ciekawsze niż jazda w pojedynkę.
- Co się stało? - Nic, bo co?
- Telefony zamilkły. To mnie przeraża. - Dlaczego?
Ciesz się ciszą i spokojem.
Może zadzwoni moja babcia.
Co z nią?
Wpatruje się w telefon i słucha Lionela Richiego. Serce pęka.
Znam to. Mam wujka, któremu rok temu zmarła żona.
Był zdruzgotany. Byli jak Ozzy i Sharon.
Poznał kogoś?
Nie. Odkrył Internet. Głównie strony porno.
Powinniśmy ich wyswatać.
Nie śmiej się. Poważnie.
Wujek Bill nie jest taki jak większość ludzi.
Moja babcia też nie. To wariatka.
Czuła i kochana, ale wariatka. Będzie fajnie.
Zadzwonię do babci, ty pogadaj z Willem.
Billem.
Dziękuję.
Może ty spróbuj.
Nie będę się wypinać.
Nie musisz, ale jeśli to będzie skuteczne, to czemu nie.
- Jak możesz żartować w takim momencie? - A co mam robić?
To śmieszne. Próbujesz komuś pomóc,
kradną ci wóz i utykasz w drodze z kimś, kto cię nienawidzi.
To nie jest nienawiść. Nie taki był plan.
Między nami wszystko było skończone.
A teraz nie jest?
Nie chcę o tym mówić. Martwię się o Audrey.
- Pogadajmy o Audrey. - Nie wiem, jak jej pomóc.
Próbowałam różnych sposobów - nie wychodzi.
Nie możesz jej pomóc. Ona nie chce pomocy.
Masz rację, ale nie potrafię machnąć na nią ręką.
Nie jest taka stuknięta.
To znaczy jest, ale w dobrym sensie.
Jesteś dobrą przyjaciółką. Dlatego tu jesteś.
Od tego ma się przyjaciół.
- A co ty z tego masz? - Co?
Mogę spędzić z tobą trochę czasu.
Nie wiem. Może Audrey ma rację.
W czym?
Uważa, że robię to z myślą o sobie, a nie o niej.
Jak to?
Na ciebie też nie potrafię machnąć ręką.
Wiem, że to głupie i smutne.
Powiedziałeś boleśnie wyraźnie, co do mnie czujesz.
A ja odwlekam to, co nieuniknione.
Nie powiedziałem, co do ciebie czuję.
Może to zabrzmi tandetnie,
ale nigdy na nikim nie zależało mi tak, jak na tobie.
Ale już za późno. Zawaliłem.
Ale kocham cię.
Brzmi tandetnie.
Jeśli kogoś kochasz, to go nie zostawiasz.
Źle się czujesz?
Po co pytasz, skoro to cię nic nie obchodzi.
Nie chciałam, żebyś tak to przeżywał.
Tak bywa, kiedy twoje życiowe ambicje rozpływają się na twoich oczach.
Reżyserowałeś już przedtem?
- Tak, ale nie przypominało to tego. - Właśnie.
Nie jesteś w domu
i nie kręcisz głupiego filmu z przyjaciółmi.
To inny świat, rządzi się swoimi prawami.
Nikt cię nie będzie podziwiał ani szanował. Musisz na to zasłużyć.
Musisz się ogarnąć albo tu zginiesz.
Proste.
Wymioty są niedopuszczalne. Gdyby ktoś pytał, masz grypę.
Dzięki.
Nie dziękuj. Weź się w garść.
Co taka piękna kobieta lubi robić w wolnym czasie?
Czasami jadę do Vegas i gram.
Niesamowite. Kocham Vegas.
Jest piękne. Raz w miesiącu mój kościół organizuje wycieczkę.
Co?
Nie mów, że jesteś jedną z tych religijnych kobitek.
Na pewno jestem religijna.
Wolałabym, żebyś nie mówił o mnie „kobitka”.
- Dlaczego? - To poniżające.
Wcale nie. Mówiłem tak do mojej żony
dwa razy dziennie przez 42 lata.
Jak miło.
- Ktoś widział jakiś dobry film? - Na Mojżesza!
Co?
W mojej zupie jest włos łonowy. Spójrz. Wygląda na włos łonowy?
Nie wiem. Ciszej.
Może i nie łonowy, ale na pewno włos.
Ohyda.
Co z tobą, paniusiu?
Słucham?
Smutas z ciebie.
Siedzisz, gapisz się w zupę i czasem coś mamroczesz pod nosem.
Powinnaś iść do lekarza.
Do lekarza? Dlaczego?
Żeby usunął ci z tyłka ten sopel lodu.
Hej.
Co chcesz?
- To nie ujęcie, o którym mówiliśmy. - Wiem. Było do bani. To jest świetne.
Przesuń się.
- Możesz robić za operatora? - Co?
- Możesz robić za operatora? - Teoretycznie tak.
- Doskonale. Frank? Zwalniam cię. - Co?
- Słyszałeś. Zwalniam cię. - Żartujesz?
Ty będziesz następny. Kto jeszcze chce wylecieć?
Zaczynamy od początku. Przedstawię się.
Dawson Leery, jestem reżyserem.
Jeśli komuś się nie podoba, niech spada.
Nataszo, to scenariusz. Zapoznaj się z nim.
Powiesz każde słowo, które jest napisane na tych stronach,
i nie obchodzi mnie, czy się z nimi zgadzasz. Jasne?
Do roboty.
Będę was wyrzucał i poniżał. Uczyłem się od mistrza.
Nie masz pojęcia, jak mało brakowało, żebyś wyleciał.
Prawie cię nie znam.
Mogę jeszcze jednego?
- To było dobre. - Dzięki. Gustowna fryzura.
Dziewczyny lecą na włosy.
- Skąd jesteś? - Nie pochodzę stąd.
Chcesz zobaczyć mój wóz?
Pójdę tylko dlatego, że mój chłopak przysnął.
Fajny wózek, szefie.
Grunt, że nie oszczędzałeś na oponach.
Dokąd to? Wsiadaj, pokażę ci sprzęt. Mam Metallicę.
Kusząca propozycja, ale muszę wracać do chłopaka.
- Niech śpi. - Nie.
Pocałuj mnie.
Prawdziwy czaruś z ciebie, ale nie mogę.
Kiepsko całuję. Marniutko.
Widziałem cię na scenie. Nie obchodzi mnie, jak całujesz.
- Robisz się niegrzeczny. - Chcę być goły z tobą.
Nie tak szybko.
To Audrey?
Przestań. Dość.
Przepraszam.
Już dobrze. Nie martw się.
Chcę do kliniki.
Dziękuję.
Nie wiem jak tobie, ale żal mi już kończyć ten wieczór.
Pójdziesz na spacer ze starym głupcem?
Chętnie.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Może to nie był taki zły pomysł.
Jesteś genialna. Serio.
Dawno nie widziałem go w takim humorze.
Szkoda, że nie jestem, kiedy chodzi o moje życie.
Co to znaczy?
Nie potrafię ułożyć własnego życia uczuciowego.
Nie jest tak źle.
Chłopak, który mi się podobał, przespał się z moją koleżanką.
Gdybym znał cię tak, jak teraz, nie doszłoby do tego.
Dlaczego?
Nie zniósłbym myśli, że ranię tak niezwykłą osobę.
Uważasz, że jestem niezwykła?
Tak.
Zasłużyłem. Słusznie.
Żartowałam.
Stop! Dziękuję za pracowity dzień.
Przepraszam, że na ciebie krzyczałem.
Nie przepraszaj, to mnie kręci.
Pójdziemy na drinka?
Nie miałam pojęcia.
Trochę tandetny, wiem. Ten w Malibu jest ładniejszy.
Dałabym ci napiwek, ale mam same setki.
Żartowałam.
W przeciwieństwie do tego, co było przedtem?
Przedtem byłam wredna. Przepraszam.
To nie jest najlepszy rok na zawieranie znajomości ze mną.
Kiedy przestajesz być złośliwa i chamska, nie jesteś taka zła.
- Jesteś całkiem zabawna. - Ty też nie jesteś taki zły.
Twoja przyjaciółka uważa inaczej.
Nic dziwnego. Wiesz, dlaczego tak jej ciężko?
Nie dała ci satysfakcji i nie wiesz. Byłeś jedną z największych miłości.
To zaszczyt.
Wiem.
Wejść z tobą?
Sama stawię czoło plutonowi egzekucyjnemu.
Powiedziałabym, że dziękuję i przepraszam, ale już to mówiłam.
Nie chcę obrażać rzucaniem pustych słów.
Postaram się odzyskać kontrolę nad swoim życiem.
Na początku będzie ciężko.
Muszę się dowiedzieć, dlaczego jestem nieszczęśliwa.
Pamiętaj, że my wszyscy cię kochamy.
Co?
Nic. Kto by pomyślał, że ta chuda cnotka,
którą spotkałam na pierwszym roku, będzie moją najlepszą przyjaciółką?
Co do ciebie...
Tak?
Już czas.
Zapomnij o nim.
Zostajemy, czy jedziemy? Mam spotkanie w szkole.
Jedźcie. Wszyscy. Bob...
- Jesteśmy na miejscu? - Tak.
- Co z nim zrobimy? - Nie wiem.
Mam pomysł. Musisz coś zrobić.
W Vegas, wzięliśmy ślub.
- Serio? - Nie.
Powiemy tak rodzicom. Nie będę myśleli o problemach.
- Idziemy do łóżka? - Nie.
Co to za miesiąc miodowy? Muszę popracować.
Może. Niczego nie obiecuję.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Wychodzisz? - Mam casting.
Powodzenia.
Dzięki.
Ostatnie dni były wspaniałe, ale mam castingi, spotkania...
Nie przejmuj się.
Może za kilka tygodni, kiedy wszystko się uspokoi...
- W porządku. - Naprawdę?
Nie składajmy sobie fałszywych obietnic, kiedy znamy prawdę.
- Czyli? - Miałaś rację od początku.
To był tylko seks.
To nic złego, tylko nie byłem przyzwyczajony.
Wszystkie swoje związki traktowałem poważnie.
Zapomniałem, że można się bawić.
- Cieszę się, że ci przypomniałam. - Ja też.
Jeszcze się spotkamy.
Tak?
Będziesz reżyserował wielki film i z litości dasz mi rolę.
Będziemy mieli szalony, bajkowy romans,
który rozwali nasze małżeństwa, ale będzie tego wart.
Zgadzam się, oprócz tej części z reżyserowaniem.
Uda ci się. Mam przeczucie.
Zastanawiam się, czy nie popełniłam błędu.
Patrzyłam, jak wczoraj przejąłeś dowodzenie i ogarnąłeś ekipę.
Jeszcze nigdy z nikogo nie byłam tak dumna.
A może podnieciła mnie twoja wulgarna apodyktyczność.
Było super. Dzięki.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Na pewno będą inne aktorki.
Ale ja byłam pierwsza. Nie zapominaj o tym.
Nie zapomnę.
Obiecuję.
Jest pięknie. Cudownie. Jestem przerażony.
Dlaczego?
Wszystko jest tak odległe od tego, co znam, że nie wiem, jak to ugryźć.
To nic nie znaczy. Tu jest twoje miejsce.
Mam zignorować palącą potrzebę powrotu do Bostonu?
- Tak. - Tak?
Choć chciałabym, żebyś wrócił.
Dasz sobie radę.
Otwiera się przed tobą zupełnie nowy świat.
Jeśli się nie uda, możesz nadal udawać studenta.
Myślałem o tym, co powiedziałaś.
Jak trudne są pożegnania. Może nie powinniśmy się żegnać.
Tylko?
Wyznaczmy sobie spotkanie.
Kiedy?
Nie wiem. Powiedzmy za rok?
W ciągu roku wiele się może wydarzyć.
Poznasz jakąś smukłą blond poetkę
i Joey będzie tylko histeryczką, którą znałeś dawno temu.
To się nie zdarzy.
Gdzie się spotkamy?
Może w Paryżu? Nigdy tam nie byłaś.
Trzeba temu zaradzić.
Paryż nie może pozostać miastem, które kiedyś mogłaś odwiedzić.
Piękne marzenia.
To nie muszą być marzenia.
Jeśli coś się stanie i nie dotrzemy do Paryża,
to pamiętaj, że nigdy cię nie zapomnę.
Jesteś najpiękniejszą niespodzianką, jaką kiedykolwiek dostałam.
Próbuję powiedzieć, że ja też cię kocham.
Pozwól, że będę kochała tak długo, jak będę mogła.