Wychodziłeś?
- Szedłem do ciebie. - Serio?
Miałem nadzieję, że będziemy stać, zażenowani, w drzwiach.
Nie jestem zażenowana.
- Mogę wejść? - Świetny pomysł.
Napijesz się czegoś?
Nie, dzięki.
Głodna?
- Wiesz, co bym chciała? - Pizzę?
- Też o tym myślałem. - Przestańmy być tacy ugrzecznieni.
Dobrze, że to mówisz.
Dawno zamierzałem cię wykorzystać emocjonalnie.
Już się zamykam.
Żałujesz?
- Czego? - Że powiedziałeś to, co powiedziałeś.
To zależy, czy żałujesz, że tego wysłuchałaś.
Trudno żałować czegoś, co od dawna tkwiło ci w umyśle.
Tylko rzeczywistość nie pasuje.
Serio?
Pamiętasz z dzieciństwa książki „wybierz własną przygodę”?
Byłem funkcjonalnym analfabetą.
Ja czytałam, ale oszukiwałam.
Kiedy rozdział nie rozwijał się po mojej myśli,
wracałam do początku, aż znajdywałam szczęśliwe zakończenie.
- Wszyscy tak robią. - To nie jest sposób na życie.
Skąd wiesz, że jeden fałszywy ruch wszystko zepsuje?
- Z doświadczenia. - To było dawno.
Jesteśmy starsi.
Nie ucieknę z krzykiem, jeśli nie spodoba mi się twoja decyzja.
Czego się boisz?
Że te wszystkie szanse to tylko sztuczka.
Nie podoba mi się ten rozdział.
Drżę czy dojrzeliśmy na tyle, by być razem,
nie powtarzając dawnych błędów.
Chcę patrzeć w przyszłość.
Marzy ci się czyste konto?
I tak, i nie. Ale nie wytykaj mi dawnych błędów.
Oboje zrobiliśmy i powiedzieliśmy coś,
czego żałujemy.
Ale zmieniliśmy się.
Muszę przemyśleć parę spraw.
Ty również.
Powinnaś odejść, zanim stracę zdolność jasnego myślenia.
Nie uważasz, że to zbyt ważne,
by działać bez żadnego planu?
Wiem, że jesteś niewolnicą konspektów, ale nie wiem, jak zaplanować decyzje,
które zmieniają życie.
Mogę do ciebie zadzwonić albo ty zadzwonisz do mnie...
Nie potrzebujesz pretekstu.
Muszę już iść.
Co z tą pizzą?
To już zupełnie inna bajka.
Ciężko umówić się na randkę z kimś z wydziału socjologii.
Te baby patrzą na mnie jak na ciekawy przypadek
w historii upadku współczesnego mężczyzny.
- Myślałam, że zrezygnował pan z kobiet. - Owszem.
Dzięki Harley zrozumiałem, jak podła i przebiegła jest wasza płeć.
Ale jeśli nie zrobię tego teraz, to umrę sam w tym starym domu.
Od 3.30 będziecie się uczyć,
a ja spróbuję znaleźć koszulę z tej dekady.
Randki to zły pomysł. Niech pan spojrzy w głąb siebie.
Jesteś taka mądra, odkąd zostałaś sama.
Nie wiem, czy mogę zostawiać Harley pod twoją opieką.
- Szaleje. Na pewno bierze narkotyki. - To hormony.
Martwię się o nią.
Na suficie powiesiła zdjęcia chłopców.
Czemu służą zdjęcia w tym konkretnym miejscu?
Harley jest całkowicie normalna.
Wręcz standardowa.
Nie lubię tego słowa.
Dziewczyna zrobi wszystko, żeby nie być normalna.
Wolałbym, żeby była taka jak ty.
Nerwowa, sumienna, z chłopakiem, który jest daleko.
- Dziękuję. - Żadnych chłopców w domu.
Żeby nie dzwonili. Nie zwalniali, przechodząc obok.
Niech pan uważa.
Jeśli nadal będzie pan taki surowy, zaciekawi ją ten zakazany owoc.
Jestem bezradny wobec osiłków z ogólniaka.
Zbuduję wokół domu fosę.
Miałaś chłopca w ogólniaku?
Jaki był?
Ludzie się zmieniają.
3.30. Otwarty umysł zostaw w domu.
Nie pleć Harley bzdur o wolnej woli
i o tym, że w każdym tkwi pierwiastek dobra.
Dawson Leery? To twoje życie.
Tak właśnie myślałem. Jak się pan miewa?
Nieźle. Dziękuję, że przyszedłeś.
Klasa jest podekscytowana. Dałeś im nadzieję na ucieczkę.
Nie zastanawiają się, dlaczego wróciłem?
Myślą, że masz przerwę między filmami.
- Byłoby miło. - Pomalutku?
Przed tym spotkaniem obejrzałem swoje stare filmy.
Zastanawiałem się, czemu nie poszedłem na prawo.
Możesz mnie zastąpić. Chodźmy.
Niedługo pogadamy. Przełączę cię do sekretariatu.
- Co jest, Liz? - Telefon do pana.
Pacey Witter. Jak się masz?
W którym szpitalu? Zaraz przyjadę.
- Gdzie on jest? - Zabrali go na badania.
Mamę wysłałem do domu. Była wyczerpana.
- To jego pokój? - Tak. Zaraz wrócą.
Co to, poczekalnia do kostnicy?
- Usiądź. - Dlaczego nie ma prywatnego pokoju?
Nie ma wolnych miejsc. Nie było czasu na kłótnie.
Teraz jest. Jakie badania mu robią?
- Rutynowe. - To był zawał?
Nie. Arytmia...
Nie rozumiem tego medycznego bełkotu...
Gdzie znajdę kogoś kompetentnego?
Nie masz prawa wpadać tu jak burza i oskarżać mnie, że nic nie wiem.
Siedzę tu cały dzień!
- Trzeba było zadzwonić szybciej. - Byłem zajęty.
Matka i siostra wpadły w histerię, kiedy ojca zabrała karetka.
Może nie jest tak, jak byś sobie życzył,
ale skup się na ważniejszych rzeczach. Na tym, że tata przeżył.
- Jakieś pytania? - Todd Carr reżyserował ten film?
Tak, z wyjątkiem zakończenia, które jest inne...
Todd Carr reżyseruje wideoklipy i krwawe horrory.
Ty jesteś sentymentalnym realistą.
- Tak się mówi? - Pokazałem im twoje wczesne prace.
Dla kontrastu.
Kiedy kończysz cudze dzieło,
trudno jest powstrzymać się przed odciśnięciem na nim swojego piętna?
Dobrze poznałem Todda, długo pracowaliśmy razem
i mieliśmy wspólną wizję.
To dobrze, skoro film poszedł od razu w kablu?
- Nie chodziłeś do szkoły filmowej? - Nie. Woody Allen też rzucił szkołę.
To kwestia tego, jak chcesz się uczyć.
Masz minutę? A właściwie 18?
Jasne. Jak masz na imię?
George. Chciałbym pokazać swój film.
Pan Gold uważa, że to dobry pomysł.
Sprawy osobiste.
Daj mi 10 minut i obejrzymy go tutaj, jeśli pan Gold się zgodzi.
Dziękuję, panie Leery.
- Powiedział do mnie „pan”. - A ty mów mi Ben.
Fajny chłopak.
Myśli, że dużo wie. Pewnie mądrzy się na zajęciach.
Warto było czekać sześć lat, żebyś tego doświadczył.
Dziękuję.
Nie słyszę myśli, kiedy jest cicho. To mnie przeraża.
Też bym się bała, gdybym pisała pracę, którą ojciec przeczyta, jak wróci.
Ile masz stron?
Zero.
Tata ci nie poluzuje, jeśli będziesz robić takie numery.
Co cię to obchodzi?
Kiedy traci kontrolę nad tobą,
usiłuje egzekwować posłuszeństwo od innych.
Jesteś inteligentna. Za pół godziny chcę zobaczyć wstęp.
- Skąd wiesz? - Bo życie już ci się znudziło.
Będzie gorzej, jeśli spędzisz młodość w zamknięciu.
- Bardzo subtelne. - Kręcą mnie babskie ciuszki.
- To tylko ubrania. - Ale pachną dziewczyną.
To Patrick.
Uczymy się razem.
- Przenieśli go. - Załatwiłem mu pojedynczy pokój.
Super. Jak to zrobiłeś? Wcisnąłeś komu trzeba 20 dolców?
Tak też można...
Przepraszam. Byłem zdenerwowany.
Całą drogę myślałem o tym, co się może stać.
Doceniam to, że byłeś przy nim.
Gdybyś widział, jak ojciec łapie się za klatkę i upada...
Pamiętasz, żeby kiedyś stracił panowanie nad sobą?
Nie. Nigdy.
Przerażające.
Tak bardzo byłem zajęty robieniem mu na złość,
że zapomniałem o prawdziwych uczuciach.
Patrick - jeśli tak masz na imię -
zobaczmy, czy zdołasz pomóc Harley z literatury.
Nie chodzimy do tej samej klasy.
Nie? Jestem wstrząśnięta.
Chłopak w pokoju. Niedobrze.
Przecież nie byliśmy w bieliźnie.
Taka dziewczyna jak ty mogłaby czasem złamać zasady. Kapujesz?
Nie kapuję.
Nie chciałem sprawiać kłopotów. Psuć waszych kontaktów.
Na pewno dogadamy się we trójkę.
Nie tak, jak myślisz.
Szanuję fakt, że ta kobieta odgrywa w twoim życiu odpowiedzialną rolę.
Ile, twoim zdaniem, mam lat?!
To nie kwestia wieku, lecz mądrości.
Jesteś typem ponadczasowym.
Doświadczona przez los, przez to jeszcze piękniejsza.
Bardzo głębokie.
Na twoje nieszczęście znam takich jak ty.
Jesteś nieszkodliwy. Zostaniesz tu i będziesz się uczył.
Obudził się. Możemy wejść.
- Cześć, chłopcy. - To pański drugi syn?
Tak, Pacey. Opowiadałem panu o nim.
To ja, czarna owca.
Ojciec jest z pana bardzo dumny.
Kto by pomyślał? Kiedyś zaopiekuje się nami wszystkimi.
Jak się czujesz?
Dziękuję, że przyjechałeś. Wiem, że jesteś zajęty.
Nadal jest pan słaby.
Pojedynczo.
Zaczekam na zewnątrz.
Chcę, żebyś został.
Usiądź.
W porządku. Byłem tu cały dzień.
Dzięki, Doug.
- Przyjechałeś samochodem? - Tak. Najszybciej jak mogłem.
- Były korki? - Nie. Kto jedzie do Capeside?
Ty. Dziękuję.
- Dziękuję. - Za co?
Milczenie mówi samo za siebie.
Nie znasz mnie. Nie wiesz co oznacza moje milczenie.
Pan Gold wtedy myśli nad miażdżącą opinią.
Co powiedział?
Może porozmawiajmy o moim filmie.
Nie potrafię.
To dziwne. Wróciłem do starej szkoły i mam prawić mądrości o życiu?
Bez obrazy i dalszych ceregieli -
widzę, że film ci się nie podoba, ale boisz się go skrytykować.
Matka robi kolację na szóstą, więc...
Przeciągam, bo nie wiem co powiedzieć.
Tak trzymaj. Film jest bardzo dobry.
Musisz się jeszcze sporo nauczyć,
zwłaszcza popracować nad ciągłością akcji.
Ale poza tym, to co najważniejsze,
to czego nie można się nauczyć, wszystko tu jest.
Jestem geniuszem? Niczego więcej się tu nie nauczę?
- Jesteś taki jak ja w twoim wieku. - Pan Gold powiedział to samo.
Tak?
Zapamiętaj to uczucie.
Zapamiętaj, jak to jest zrobić film o czymś, co kochasz.
Mieć wiarę i robić to po swojemu. Realizować własną wizję.
Tęsknię za tym.
Czuć od ciebie smród wypalonego talentu.
Przerażające.
Zmykaj stąd, zanim się rozkleję.
Dni nad Jeziorem były dobre.
Trochę przesłodzone i muzyka była marna.
Niewielu ludzi ma serce.
Nie można tego stracić.
Mam nadzieję.
Ucz się i nie pakuj w kłopoty.
To wina matki.
Kupiła nową książkę kucharską Boczek rządzi światem.
Nie najgorsza rzecz.
Skwarki dodaje nawet do jabłek.
Chyba próbuje mnie zabić.
Zabawne, bo ty jeden masz w rodzinie pieniądze.
Jeśli masz kłopoty z sercem, musisz się leczyć.
Spokojnie, to tylko arytmia.
Pewnie ty masz to samo.
Twój brat histeryzuje.
Napędziłeś mu strachu.
- Mówił, że było groźnie. - Przesada.
Powinien gdzieś wyjechać, pomyśleć o swoim życiu, jak ty.
Nie możesz na tak długo znikać z biura.
Zrozumieją.
- A twoi klienci? - Jesteś moim ojcem.
Zrobiłbyś dla mnie wszystko.
Mimo wszystko...
wyrosłeś na porządnego człowieka.
Wiedziałem, że tak będzie.
Powinienem był częściej ci to mówić.
Może nie zawsze cię słuchałem.
Czytasz Dona DeLillo.
A to moja ulubiona książka.
Masz 15 lat i czytasz takie lektury?
Mam 16. Młodo wyglądam.
- Pokazać ci prawo jazdy? - Przymknij się.
- Próbuję pisać. - Możemy wyjść do drugiego pokoju.
- Nie możemy. - Lepiej spłyń.
- O co ci chodzi? - Mieliśmy się razem uczyć.
- Oboje wiemy... - Zaprosiłam cię, żebyś był ze mną,
a nie ślinił się na widok mojej opiekunki.
- Nadal potrzebujesz opiekunki?! - Kiedy twoi rodzice wyjeżdżają,
- sypiasz u Johnsonów. - Dla bezpieczeństwa.
- Żebyś się nie zadławił własną śliną. - Wystarczy! Oboje!
- Łatwo ci mówić, Heleno. - Słucham?
Twarz, przez którą wypłynęły tysiące okrętów.
Lepiej zaszyj się gdzieś w samotności i tkaj.
Mylisz dwie epopeje.
Rzecz w tym, że mój chłopak z tobą flirtuje.
- Tak to widzisz? - Od kiedy jestem twoim chłopakiem?
Nienawidzę cię z całych sił!
- Nawet nie pogadaliśmy. - Kiedy próbuję z tobą pogadać,
zaczynasz świrować i robisz takie rzeczy.
- Jakie? - Gapisz się na Joey.
Ignorujesz mnie. Nie chcesz iść ze mną na bibę,
- dopóki Lauren nie da ci odpowiedzi. - Dbam o twoją reputację.
Co do Lauren - to strategia.
Lubię mieć kilka możliwości do wyboru.
Możesz mnie skreślić z listy swoich możliwości.
To ci ułatwi życie, palancie!
Nie powinienem był mówić o tych możliwościach.
Na początek.
Tata chce cię zobaczyć.
Nie trzeba.
Za 20 minut koniec wizyt. Pospiesz się.
Wzywał mnie?
Czy po ciebie posłał?
Mówimy o naszym ojcu, a nie królu Anglii.
Podziwiam, ile dowiedziałeś się o ojcu w ciągu jednej godziny.
Zaczynasz przejmować dowodzenie.
- Zawsze byłeś w tym lepszy... - Nie zaczynaj.
Zauważyłem, jak ci się spodobało.
Chwila. Co chcesz mi powiedzieć?
Myślałem, że jesteśmy braćmi, którzy opiekują się rodziną.
To ja opiekuję się rodziną. Robiłem to przez lata.
Nie waż się wypominać!
To był twój wybór!
Musiałem dokonać wyboru.
Trudno to zrozumieć komuś, kto robi karierę.
Co jest? Wkroczyłem na twoje terytorium?
Ty jeden masz prawo być czuły i opiekuńczy?
Na co liczyłeś? Że zapalę cygaro i zajmę się pogrzebem?
- Należę do rodziny! - Kiedy ci z tym wygodnie.
Przywozisz drogie prezenty, mydlisz nam oczy
i wszyscy zapominają.
Co zapominają? Że jestem czarną owcą?
Nie wolno mi dorosnąć? Nie mam prawa marzyć?
Każdy dąży do posiadania. Nikt tego nie neguje.
Ale mnie tego nie wolno?!
Tu nie chodzi o naszego ojca.
To żałosne, biorąc pod uwagę jego stan.
Chcesz mnie codziennie widzieć i mieć pewność,
że to ty jesteś dobrym synkiem.
Smutne.
Tęsknię za dawnymi czasami, jak ty, ale musiałem odejść.
- Nie szczyć się tak tym swoim wyjazdem! - Zastanów się!
Przyjechałem, żeby zobaczyć się z tobą!
Z nim! On to wie i jest wdzięczny!
Może jest nawet szczęśliwy, że syn, którego całe życie lekceważył,
nie ma do niego o to żalu!
Może wyszło z tego coś dobrego.
Wyszło coś dobrego.
Rób, co chcesz.
Ciesz się, póki trwa.
Rozdmuchujesz to.
Nie po raz ostatni ściągnąłem na siebie twój gniew.
- W pozytywnym sensie. - Miałeś kiedyś dziewczynę?
- Aż tak źle? Lubi, kiedy się kłócimy. - Bo to jedyna forma komunikacji,
- do której jesteś zdolny? - Znam inne formy. Chyba.
Harley jest mądrzejsza niż ja.
Próbowałem z nią normalnych sztuczek i kiepsko mi szło.
Prawiłem jej komplementy i byłem mokry ze strachu.
Spocone dłonie są rozczulające.
Przez pięć sekund.
Potem spojrzy na Petera Garlina i zadurzy się w jego nieprzystępności,
a ja przejdę do historii.
W ten sposób przynajmniej będę zabawny.
Boże, to jednak prawda...
Wszyscy jesteście tacy sami.
Ile w tobie gniewu. Straciłaś kogoś?
Ty też. Harley.
Nie wytrzymałbym z taką wariatką.
Potrzebuję spokoju.
Starszej kobiety.
Ty i ja? Nigdy.
Harley to świetna dziewczyna.
Jeśli jest mądra, już nigdy się do ciebie nie odezwie.
Rozśmieszasz mnie.
Dam ci radę.
Odejdź. Nigdy więcej o mnie nie mów.
Wróć do domu, złap za gitarę i wymyśl jakiś romantyczny sposób,
by odzyskać dziewczynę.
Rób to cały czas.
Najgorsze, kiedy chłopak zaprzestaje pościgu.
Bądź realistą.
Gdybym nie była miła, wyśmiałbym cię i nazwała smarkaczem.
- Czemu tego nie zrobiłaś? - Bo przypominasz mi kogoś, kogo znam.
Zjeżdżaj, zanim przypomnę sobie, co mnie w nim wkurzało.
- Może już nigdy się nie spotkamy. - Wiem, serce mi pęka.
Do widzenia, smarkaczu.
Harley, to ja. Proszę.
Wpadłem zobaczyć, jak się czujesz.
Napiłbym się whisky.
- Poza tym - nieźle. - Zajrzę rano, przed wyjazdem.
Dougie, widzimy się w domu?
Dobranoc.
Dziękuję za pojedynczy pokój.
To nie moja zasługa. Doug wszystkim się zajął.
Wracaj do zdrowia, tato.
Zepsułam wam wieczór? Świetnie się bawiliście.
Znamy się już trochę, prawda?
Nie podrywałabym twojego chłopaka.
Wiem, że jesteś lojalna.
Nie podrywał mnie.
Tylko zapuszczał sondę.
Wiem. Patrick cały czas próbuje mnie wybadać.
Nie wiem po co, skoro i tak wszystko jest patykiem na wodzie pisane.
Nawet nie wiem, czy jesteśmy razem, czy nie.
- Tobie też było tak ciężko w szkole? - Oczywiście.
Teraz moje problemy i Pacey’ego wydają się drobne,
a trudności, które pokonywaliśmy z Dawsonem - niepotrzebne.
Ilu miałaś chłopaków?
Nie jest tak, jak myślisz.
Gdybyś mogła coś powiedzieć tamtej Joey, co by to było?
Zastanawiałam się, dlaczego kiedyś było inaczej.
Dlaczego teraz mogłam rozmawiać z Eddiem bez strachu.
Kiedy masz 16 lat, twoje decyzje są podyktowane strachem.
Jeden fałszywy ruch i mamy koniec świata.
Może tak właśnie jest.
Może trzeba...
wziąć głęboki oddech i wybaczyć sobie wczorajsze błędy.
Jutro pójdziesz do szkoły i dasz Patrickowi w gębę.
A może on powie coś takiego, że zmienisz zdanie.
Wysłuchaj go.
Nie bój się iść naprzód.
Dlaczego nie pojechałaś za Eddiem?
Tu nie chodzi tylko o niego.
Chodzi o mnie i o to, na co jestem gotowa.
Na co?
To nie twoja sprawa.
Niedługo wróci twój ojciec, a ja jakoś nie widzę porządnego eseju.
Nigdy nie odpuszczasz?
Jesteś wyjątkowo nieprzyjemna.
Nigdy. Szkolę się na wiedźmę.
Co tu robisz?
Długa historia. Chwilowo noszę drewno na opał. A ty?
Byłem w mieście i postanowiłem zajrzeć do twojej mamy.
Dziękuję.
Dobrze się czujesz?
Tak. Mój ojciec jest w szpitalu.
- Co z nim? - Wyjdzie z tego. Problemy z sercem.
Rano go wypiszą.
Ojciec zawsze był taki twardy,
a teraz leży w łóżku, chory i bezbronny.
Świat przewraca się do góry nogami.
Dlatego pomyślałem o tobie.
Dlatego przyszedłem.
Nie byłem na to gotowy.
Mam ochotę skulić się jak dziecko
i zaczekać, aż ktoś inny wszystkim się zajmie.
Rozumiem cię.
Nie wiem, kiedy to się stało.
Kiedy to ja zacząłem dbać, żeby w domu było ciepło.
Czasem mam wrażenie, że tak długo chodzę w garniturze
i gram tę rolę, że już zapomniałem, jak się to zaczęło.
Wiesz, że jeden chłopak powiedział do mnie „proszę pana”?
Za każdym razem, kiedy ktoś mówi „panie Witter”, oglądam się za siebie.
- Kto to był? - Chłopak...
Chciałem powiedzieć „z mojej klasy”. Byłem dziś w szkole.
- Zwariowałeś? - Prawie.
Poszedłem na zajęcia filmowe pana Golda.
Serio? To się nazywa pełny krąg.
Miałem opowiadać o sukcesie
i o blaskach filmowego świata.
Było mi dziwnie. Oglądałem film tego chłopaczka
i wciąż myślałem, że nic nie wiem.
Może zgubiłem coś po drodze.
Rozumiem.
Zapragnąłem wrócić i zacząć jeszcze raz, od początku.
Zrobić wszystko jak należy.
Też cofnąłbym czas, ale nie wróciłbym do tego, co było.
Wyznaczyłbym ten moment w życiu, kiedy wszystko było źle.
Czas dojrzewania.
Do tego też nie chcę wracać.
Gdybyś nie przeżył dramatycznych miłości,
nie miałbyś o czym kręcić filmów.
Teraz mam dystans do wszystkiego i mogę coś powiedzieć o miłości,
- ale nie stać mnie na nakręcenie filmu. - Nie stać cię?
Jestem czarodziejem wielkich finansów.
Żerujesz na takich jak ja.
Sentymentalny nieudacznik z marzeniami za 10 centów.
Raczej za 10 tysięcy.
Przerażasz mnie, panie Witter.
Pogadamy kiedy indziej, proszę pana.
Zaparzyłem kawę. Wejdziesz?
To był długi dzień.
Chętnie.
Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość po sygnale.
To ja.
Myślałam, że będę miała gotową odpowiedź,
kiedy podniosę słuchawkę. Niestety.
Liczyłam, że coś wymyślę w trakcie.
Nie udało się.
Może nie zrobię tego sama?
Może powinniśmy zrobić to razem?
Kiedy masz szansę zrobić coś ponownie, zastanawiasz się, co byś zmienił.
Zmieniłabym wiele rzeczy.
Cieszę się, że mogę.
Nie będę patrzeć na ciebie i myśleć o tym, co było.
Będę myśleć o tym, co mogło być.
Zadzwoń do mnie.