Eddie, co tu robisz?
Co z Kalifornią?
Ciągle tam jest. Wyjechałem na trochę.
A szkoła?
Też stoi.
Trudno uwierzyć.
Zaczynam jesienią.
Wszystko się ułożyło.
Rozmawiałem z nimi. Nie jąkałem się, nie zwymiotowałem.
Spodobało im się to, co napisałem. Moje prace nikomu się nie podobały.
Oprócz ciebie.
Dlatego tu jestem.
Chcę ci podziękować.
Ty wiedziałaś, że mnie na to stać, a ja nie.
Nie to, żebym nie wierzył w siebie.
Nie patrzyłem na świat w ten sposób.
Nie przypuszczałem, że dostanę jeszcze szansę, by coś osiągnąć.
Można być tchórzem
i zranić kogoś.
A ludzie wciąż widzą w tobie dobro.
Jesteś najszlachetniejszą osobą jaką znam.
Masz niesamowite oczy i włosy,
seksowny głos i uśmiech.
Jeśli mam być pisarzem, muszę mieć kogoś takiego przy sobie.
Jesteś mi potrzebna.
Co ty na to?
Nie.
To nie jest odpowiedź, na którą czekałem.
Odszedłeś.
Wróciłem.
Ułożyłam sobie życie.
Skoro tak czujesz.
Rozumiem.
Do zobaczenia.
Przykro mi.
Lepiej nikomu nie pokazuj tej szafy.
Tę kieckę kupiłaś na Halloween?
Na mnie wygląda lepiej.
Mów do mnie jeszcze.
Pospiesz się, żebym mogła wrócić do pracy.
Jeśli masz być opiekunką na moim balu,
musisz wyglądać fajnie, żebym nie wyszła na idiotkę.
Zmysłowa, starsza kobieta nie wchodzi w grę.
Nic tu nie znajdę.
Czy ja się na to zgodziłam?
To Audrey, ale mogę pożyczyć.
Masz wyglądać dobrze, ale bez przesady.
Mężczyźni w Milton są wysoce podatni na wdzięki starszych kobiet.
Ponieważ to mój wielki wieczór z moim chłopakiem Patrickiem,
który czuje do ciebie miętę, musimy ukryć twoje walory
pod tą uroczą, skromną suknią.
Rayon?
Jedwab.
Idealna, ale nie za bardzo.
Przyrzekam, że nie będę panią Robinson.
Idź już! Jestem zajęta.
Mam włożyć coś bez ramiączek?
Kupię ci pas cnoty.
Tylko cię testuję.
- Wyjdź. - Już mnie nie ma.
Wyglądam śmiesznie.
Wyglądasz pięknie.
Jakbyś przed chwilą przeżyła coś z chłopakiem.
Jesteś coraz ładniejsza.
Kobiety Lindleyów są niezwykłe.
Babcia złamała serce wujka Billa.
Biedak nie może nawet oglądać Koła fortuny.
Moja babcia, czarna wdowa.
- Muszę iść. - Nie musisz.
Sama wygoniłaś mnie z łóżka.
Wiem, ale potrafię przyznać się do błędu.
Powinieneś iść. Musisz iść.
Pogadam z babcią.
Zadzwonię. To na razie.
Dom Boleści Potterów?
- Mówi pani Joey. - Cieszę się, że cię złapałem.
Czekałem na ciebie.
Byłam tak zmęczona, że...
nie miałam już sił
na niegrzecznego maklera.
Rozumiem. Też zasnąłem jak niemowlę.
Wczoraj byliśmy bardzo starzy.
Dziś chociaż udawajmy młodych.
Chodźmy gdzieś, wróćmy nad ranem.
Mam plany.
Nie!
Obiecałam Harley.
Czego chce dziecko Rosemary?
Mam być opiekunką na jej szkolnym balu.
Włożysz sukienkę? I wysokie obcasy?
- Chyba tak. - Idę z tobą.
Serio? Jest piątek wieczór. Jesteś pewien?
Jak najbardziej.
Spotkamy się o szóstej.
Będę w garniturze i lśniących butach.
Witaj w krainie marzeń.
Czujesz zapach forsy?
Czuję Drakkar Noir.
Co tu robisz?
- Co to? - Moje oszczędności.
Musisz je pomnożyć.
Zwolnij.
Potrzebuję budżetu na film.
Zwykłą historię o dojrzewaniu, żadnych efektów specjalnych.
Idziesz na to?
Chodź do mojego gabinetu.
Pamiętasz, co mówiłem o możliwościach?
Żartowałem.
To twój zawód. Inwestujesz cudze pieniądze.
Technicznie rzecz biorąc.
Czemu szepczemy?
Jeśli chłopcy usłyszą, że odmawiam z pobudek moralnych, to koniec.
Jakich pobudek moralnych?
Nie mieszam przyjaźni z biznesem.
Wiele razem przeszliśmy. Nie musimy się bać.
A jeśli się nie uda? Będziesz mi wypominał.
Nie boję się.
Ten projekt ma dobre fluidy.
Jesteśmy przyjaciółmi, nikomu nie powiem, że użyłeś słowa „fluidy”.
Postanowiłem zaufać swojej intuicji.
Wszystko się układa. Wczoraj napisałem 20 stron.
Nie nadążyłem pisać, tyle miałem pomysłów.
Nie mogę się doczekać, gdy znów będę pisać.
Reszta zależy od ciebie.
Babciu, musimy pogadać.
Dlaczego pogoniłaś wujka Billa? Jest zdruzgotany.
Ma dość kobiet do końca życia.
Czyli nie na długo.
Zabawne.
Ja buduję mądry, dojrzały związek,
a ty, starsza o dwa pokolenia, zachowujesz się jak nastolatka.
- Łamiesz serca na prawo i lewo. - Nieprawda.
Co za wybuch.
Może powinnaś pić ziółka na uspokojenie.
Wielkie nieba. Jesteś zbyt atrakcyjna na opiekunkę.
Przeżywam młodzieńcze fantazje.
- Też wyglądasz bardzo elegancko. - Ten stary garnitur?
Chcąc się zrehabilitować za nasz szkolny bal,
kiedy kupiłem kwiatek, który zwiądł, przyniosłem ci dwie ozdoby.
W pudełku A
coś dla figlarnej i tajemniczej Joey - rzodkiew z marchewką.
W pudełku B
coś dla eleganckiej i wyrafinowanej damy - róża.
Klasyczny kwiat.
Na cześć młodzieży, z którą będziemy dzielić parkiet,
wybieram pudełko A.
Proszę.
Super!
A na cześć eleganckiego mężczyzny...
Nie daj się zwieść. To tylko szata.
Róża.
Idealnie.
Idziemy?
- Będzie fajnie. - Retrospekcja.
Ładny książę.
Lubię zapach dezodorantu.
Musiałem to powiedzieć.
Do bani ten wieczór.
Zaraz przybiegną koleżanki i będą pleść, że mam ładną kieckę.
Nie ty pierwsza poszłaś na bal z chłopakiem, który nie tańczy.
Pan Witter był niechętny do współpracy przy tańcach.
- Tańczyłem. - Pod przymusem.
Zerwał ze mną na balu. Nawet nie zdążyliśmy zatańczyć.
- Koniec prania brudów. - Musiałam to powiedzieć.
Musiał być niespełna rozumu, żeby cię zranić.
Śliczna sukienka!
Dzięki!
Za bardzo w stylu Aguilery jak na szkolny bal.
Ciszej. Jeszcze pomyśli, że jestem związany.
Nienawidzę cię.
Idź po coś do picia. Boję się, że zaraz wydrapie ci oczy.
Ta sukienka podkreśla kolor twoich oczu.
- Nie. - Ślicznie wyglądasz.
Gdybyśmy teraz zatańczyli, byłabyś najpiękniejsza na parkiecie.
Co?
Napoje! Zapomniałem!
Jestem zaprzyjaźniony z Woodym Kulczakiem,
który przemycił butelkę brzoskwiniówki.
Jeśli chcesz, żeby ten taniec był magiczny,
mogę zorganizować dwa wzmocnione koktajle.
Nie.
Zastanów się.
Co to?
Szukam natchnienia w młodości.
Widziałaś plakat Hooka?
Nie. Sprawdź na strychu.
Skoro znów masz 15 lat, mam ci dawać kieszonkowe?
Nie pamiętam, żebyś mi dawała.
Jak zamierzasz zarabiać?
Życie w domu jest mało kosztowne.
Czyli nie będziesz się dokładał do domowego budżetu?
Mogę, jeśli chcesz.
Znajdę dorywczą pracę
lub będę pilnował Lily. Oszczędzisz na opiekunce.
Nie do tego zmierzam.
A do czego?
Jak będziesz zarabiał w przyszłości?
Jaki masz plan?
Napiszę scenariusz,
nakręcę dobry film, wyślę na festiwal i trafi do dystrybucji,
a ja zarobię na następny film.
A plan zapasowy,
jeśli reżyserowanie nie wyjdzie?
Jak to?
Masz jedną szansę na milion, że będziesz żył z reżyserowania.
Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale trzeba być realistą.
Trafiłem do drużyny, kiedy Cy Watson zerwał ścięgno Achillesa.
Jestem dobrym strzelcem,
umiem wykonać wsad. Dobrze podaję.
Potrafię zdobyć w meczu nawet 30 punktów.
W jakiej szkole jest waza z ponczem?
W snobistycznej szkole prywatnej.
Liczę, że jakiś dzielny uczeń zaprawił poncz alkoholem.
Kiedy robiono zdjęcie na tle roślin?
Na balu maturalnym.
Lepiej nie wspominać.
To nie były twoje najlepsze chwile.
Byłem skołowany i gniewny. Taki James Dean.
Byłeś głupim palantem.
Tajemniczym palantem o nieodpartym uroku?
Głupim palantem.
Mogę to zaakceptować,
ale szczęśliwym, bo dostałem drugą szansę.
Nie powinniśmy...
Puść go!
Olałeś mnie! Jamie się mną zajął!
Jamie nie jest twoim partnerem!
Teoretycznie. Zrobiłeś coś dla mnie?
Teraz robię.
Zrobisz coś?
Oczywiście.
To śmieszne.
Przestańcie.
W ten sposób bronisz mojego honoru?
To krav maga. Widziałem w filmie z J-Lo.
A ty jesteś Patty.
Trafił.
To nie było śmieszne.
Jej się podobało.
Wyglądam idiotycznie.
Wyglądasz jak gwiazda rocka. Rozmazane oczy dodają uroku.
Gdzie on teraz jest?
W łazience, razem z Paceym.
- Pytał o mnie? - Krótko byłam.
- Był z innymi dziewczynami? - To męski WC.
Tam się pierwszy raz całowaliśmy.
Lubię romantyczne gesty, ale następnym razem, zamiast się bić,
powiedz, że ci się podoba.
A jeśli chcesz się bić, wybierz przeciwnika swojego wzrostu.
A ty za kogo się uważasz?
Słuchaj, hobbicie, przynajmniej mam zarost.
- A to co? - Kłaczki.
Ryczę w łazience!
Podtrzymujesz starą tradycję.
Ja też płakałam.
Moje szkolne doświadczenia nie powinny być takie jak twoje,
albo popełniam jakiś straszliwy błąd.
Tak to jest ze szkolnymi potańcówkami.
Kupujesz kieckę, robisz sobie fryzurę.
Myślisz, że chłopak powie ci to, co chciałaś, a tu nic.
To musi skończyć się płaczem w łazience.
- Lubisz Harley? - Ma mocne punkty.
Skoro rozmawiamy jak mężczyzna z mężczyzną - bardzo ją lubię.
Prawdziwa miłość to najlepsze doświadczenie w życiu.
Ona cię wzmocni, ogłupi i zbliży do tej męskości, o jakiej marzysz.
Chłopcy też przeżywają?
Liczą na seks po balu i spotyka ich rozczarowanie.
Cóż...
- Nawet o tym nie myśl! - Wiem, uspokój się.
- Nie bój się, bądź dla niej miły. - Co przez to rozumiesz?
Powiedz, że ma fajne buty.
Powiedz jej, że ci się podoba, idioto!
Nie popychaj.
Naprawdę źle się bawiłaś na wszystkich balach?
Z wyjątkiem tego. Dziś było miło.
Cieszę się, że ktoś się dobrze bawił.
W porządku?
- Tak, bo co? - Wszystko gra.
Tylko sprawdzam.
Nie powinienem słuchać twoich rad.
Jesteś Yoda od damsko-męskich spraw?
Widziałeś moją dziewczynę?
Mów, sensei.
- Do ciebie. - Tak?
- Telefon. - Tak?
Dzwonili z gabinetu doktor Loomis, żeby potwierdzić jutrzejszą wizytę.
Nigdy nie słyszałam tego nazwiska.
Coś ci jest. Chcę wiedzieć co.
Jeśli szukasz dramatycznej tajemnicy, to się pomyliłaś.
Nie pozwolę ci zachować sekretu.
Mieszkamy tu pięć lat.
Kiedy coś mnie boli, nalegasz, żebym szczerze powiedziała.
Teraz twoja kolej.
Dobrze.
Doktor Loomis to onkolog.
Mam złośliwy guz w piersi.
Zaczynam serię naświetlań, bo są przerzuty i na operację
już za późno.
- Rak piersi? - Tak.
Bądź tak dobra i wyłącz piekarnik. Nie chcę, żeby ciasto się spaliło.
Powiedziałam ci, a teraz idź.
Sama to zrobię.
- Dzisiejsza młodzież. - Muzyka rap.
Spodnie z niskim krokiem.
Mimo uszkodzonych bębenków uważam, że wieczór był udany.
- Udany. - Tak.
To był piękny wieczór.
Nie mogę.
O czym mówisz?
Nawet kiedy wszystko jest idealnie,
czuję, że nie powinnam być z tobą.
Przepraszam.
Było wspaniale, zabawnie,
stałeś się niesamowitym mężczyzną,
ale...
Przykro mi. Nie...
Nie czuję tego.
Nie mogę być z tobą.
Zwolnij.
Taka jest prawda.
Przepraszam.
Boisz się?
Ja też.
Boję się, bo nie wiem, co z tego może być,
dokąd nas zaprowadzi. A może to jest właśnie to.
Nie.
Skąd wiesz?
Tydzień temu wróciliśmy do siebie, a dziś mówisz, że to koniec.
Nie możesz tego wiedzieć. Nikt nie wie.
Przykro mi. Wiem, że to straszne.
Skąd wiesz?
Kiedy podjęłaś tę decyzję? Dziś?
- Przecież było nam dobrze! - Bo tak było.
Nie udawaj, że się nie boisz. Za długo cię znam.
Widziałem, jak odrzucałaś szanse. Nie pozwolę się odepchnąć.
Przez całe moje życie
byłaś najpiękniejszym punktem na mojej orbicie.
Dzięki miłości do ciebie wiedziałem, że mogę być kimś.
Ta miłość była mądrzejsza, silniejsza i trwalsza
niż wszystko inne.
Przestań!
Bałem się wszystkiego, ale nie miłości.
Znów mogę cię pokochać.
Przestań!
Eddie wrócił.
Wczoraj przyszedł do baru.
Kawa i kanapka z indykiem, skoro już siedzisz w nocy.
Dzięki.
Twój wczesny film. Ogarnęła cię nostalgia.
Nie wiem.
Wtedy nie byłem sam na sam z komputerem. Miałem...
przyjaciół, którzy mnie wspierali.
Jak idzie pisanie scenariusza?
Świetnie.
Wcale nie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie mam planu zapasowego
i nigdy nie będę miał.
Zostanę reżyserem.
Nie chcę robić nic innego.
Nie zawsze chodzi o to, czego chcesz.
Dorosłeś. Życie nie jest takie, jak myślałeś.
Masz rację.
To było moje dziecięce marzenie.
Stąd wiem, że jest prawdziwe.
Chciałem zostać reżyserem, zanim nauczyłem się cynizmu.
A koledż?
Skończ szkołę, by mieć pewność, że to jest to.
Jeśli rok noszenia kawy i podlizywania się aktorkom
nie zabiły we mnie miłości do filmu, to już nic tego nie zrobi.
Nie muszę wydawać 60 tysięcy, żeby to potwierdzić.
Robienie filmów to...
moje życie.
Uwierz, że ja właśnie jestem tym jednym z miliona,
któremu się uda.
Opowiadałam ci,
jak twój ojciec postanowił produkować gumę do żucia?
- Powiedz, że żartujesz. - Chciał sprzedawać w sklepiku.
Powiem ci tylko, że w kuchni
był bałagan, a tobie ogoliłam głowę,
po tym jak zostałeś szefem działu truskawkowego.
- Ogoliłaś mi głowę? - Miałeś pięć lat.
Byłeś punkiem.
Mówię o tym, bo twój ojciec zawsze tryskał pomysłami.
Jestem przekonana, że ten z gumą pochodził
z książki z dzieciństwa, Charlie i fabryka czekolady,
ale nie przyznał się.
To była subtelna życiowa lekcja.
Twój ojciec był marzycielem. Czasem mnie to denerwowało.
Ale za to właśnie go pokochałam.
Miał odwagę wierzyć,
że życie może być tak wspaniałe jak w dziecięcych marzeniach.
Rozumiesz, co chcę powiedzieć?
Mam pilnować Lily?
A potem idź i skocz ze skały. Metaforycznie.
Jestem twoją matką. Nic na to nie poradzę.
Spodobała ci się moja metafora o rzeczach, które blakną.
Fajne, że są ludzie, którzy potrafią dać nagrodę z pudełka krakersów.
To dlatego, że cię kocham.
Masz prawo się bać.
To zupełnie naturalne.
Strach nie pomoże.
Jak mogę pomóc?
Podaj masło z lodówki.
Nie mówiłam o tym kulinarnym rozładowaniu energii.
Pytam o ciebie. Jak mogę ci pomóc?
Ktoś musi cię wozić na zabiegi.
Mogę gotować obiady, które potem będziemy odgrzewać.
Kiedy ogarnie cię smutek,
razem z Jackiem będziemy odgrywać scenki z Moulin Rouge.
Jackowi nic do tego. Ani tobie. To moja...
sprawa osobista i sama dam sobie radę.
A kto się mną zajmie?
Jesteś moją babcią, kocham cię najbardziej na świecie.
Jesteś chora. Bardzo się boję.
To nie jest wyrok śmierci.
Wiele osób w moim wieku
już po jednej serii naświetlań
żyje jeszcze wiele długich lat.
Porozmawiajmy o tym.
Możemy przynajmniej zacząć rozmawiać?
Nie zamierzam jeszcze umierać.
Chodź do mnie.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Kiedy zacisnąłem pięści, pomyślałem sobie:
„Patrick, jesteś kochankiem, a nie wojownikiem”.
Ta druga część jest oczywista.
Co do pierwszej...
Tej o kochaniu...
Nie ma szans.
Nie mówiłem dosłownie.
Właściwie tak. Ale nie dlatego poszedłem z tobą na bal.
Gdyby zastąpił mnie inny chłopak, nie przeżyłbym.
Podobam ci się?
Tak.
Ładnie mówisz. Pacey cię wyszkolił?
Powiedział też, jak odpiąć stanik jedną ręką.
Spróbuj, a zostanie ci tylko jedna.
Jestem ci winien taniec.
Pewnie zastanawiasz się, co tu robię.