Coś jeszcze, proszę pana? Może chleba?
Nie, ale napiję się. I nie mów do mnie „proszę pana”.
Tak, proszę pana. Już idę.
Tęskniłeś?
Tak, ale za to kelnerka ze mną flirtowała.
Jak miło.
Nie jest w moim typie.
Jaki jest twój typ?
Lubię inteligentne brunetki o brązowych oczach.
Mogę o coś spytać?
Proszę.
Dlaczego tak długo zwlekałeś z zaproszeniem mnie?
Byłem zajęty, ale już się tym zająłem.
Bez dalszych ceregieli, chcę zaproponować toast.
Słucham.
Za bliższe poznanie.
Dużo bliższe.
To nie jest główne przesłanie.
Jest.
Yossarian musi pogodzić się,
- że jest w obłąkanym świecie. - Ucieka. Więc jest nadzieja.
- Nadzieja na co? - Nie wiemy.
Jego ucieczka jest świadectwem walki człowieka z systemem.
Interpretacja Hetsona była prostsza.
To nie zaskakuje.
Jeśli będziesz odtwarzać to, co Hetson powiedział na zajęciach,
- nigdy nie poszerzysz horyzontów. - Poszerzę później.
Teraz muszę zdać egzamin. Pamiętasz, co było na ostatnim egzaminie?
To nie może być prawda.
- Co się stało? - Bóg mnie pokarał.
Przeczytaj.
Stoczyłam długą i ciężką walkę z nałogiem,
a bezduszna administracja tej uczelni chce mnie wylać.
Nieładnie.
Wiem.
Jeśli będziesz chodzić na zajęcia w lecie, możesz zostać.
Mam gdzieś dziekana.
Opuściłaś prawie cały semestr.
Mam tu siedzieć sama przez całe lato?! Wyjeżdżasz za dwa dni?
Tak.
Dokąd idziesz?
Negocjować.
- Wątpię, czy to coś da. - Wszystko można negocjować.
Przyjaźnicie się, bo...
- Kiedyś w Kalkucie uratowała mi życie. - Dobrze.
Uświadomiła mi, że wkrótce musimy się wynieść z naszego gniazdka.
Zamieszkamy w moim samochodzie nad rzeką.
To nie jest dobry plan.
Czemu?
Znajdziemy pracę w Capeside,
zamieszkamy u mojej siostry.
Będę znosił przytyki twojego ojca o braku perspektyw w życiu.
Na jesieni zaczynasz prestiżową szkołę w kraju.
Wiem. W Kalifornii. Za trzy miesiące musimy się rozstać.
Nie chcę spędzić czasu na obsługiwaniu stolików.
Mam szersze plany.
Jakie?
Teraz skup się na egzaminie. Potem wszystko wyjawię.
Nie mogę czekać tak długo.
Możesz.
Użyję kobiecych sztuczek, żeby wyciągnąć z ciebie prawdę.
Będę milczał jak grób.
Prawie się udało.
Jesteś okropny.
Nie można tego mieszać. Jedno i drugie zawiera kofeinę.
Tak, ich ostatni album jest świetny.
Najpierw weź głęboki oddech. Teraz pożycz od kogoś notatki.
Tak, jesteśmy, w każdej chwili możesz do mnie zadzwonić.
- Ciężki dzień? - W czasie sesji ludzie szaleją.
Najważniejsze, żeby nie mieszać Mountain Dew i NoDoz.
Śmiertelna kombinacja.
Przysłużyłem się ludzkości. Chcesz coś?
Złość ci jeszcze nie przeszła.
Mów szybko.
Zadzwoni telefon i moje problemy okażą się niczym
w porównaniu z myślami samobójczymi studenta.
Możemy porozmawiać?
Daj mi taką samą szansę,
jaką dajesz obcemu, który do ciebie dzwoni.
Spotkaj się ze mną. Na godzinę. Na pół.
Może.
Może?
Muszę to przemyśleć.
- Ile czasu potrzebujesz? - Nie wiem.
Zadzwonię.
Spotkajmy się wieczorem w Piekiełku.
Dziś nie mogę. Jutro mam test.
No to jutro. Po ósmej?
Pracuję do dziewiątej.
Przyjdziesz?
Powiedziałem, że się zastanowię.
- Jestem zajęty... - Rozumiem.
Dzień dobry, panowie.
Wczoraj kochałem się z piękną kobietą.
To nie miało prawa się stać. Jestem przystojny. Ale nie aż tak.
Jestem dobry w łóżku. Ale nie aż tak.
Dlaczego więc do tego doszło?
Bo mam 20 lat,
dorabiam się błyskawicznie
i robię pieniądze szybciej, niż potrafię wydać.
Przyszliście tutaj, bo chcecie uciec od nędznej egzystencji,
która pozbawia was tego, co wam się słusznie należy.
Jeśli chcecie mieć wszystko - możecie.
Uprzedzam - będziecie harować jak woły.
Ale w końcu nauczycie się
i będziecie zarabiać duże pieniądze.
Zainteresowani propozycją mają przyjść w poniedziałek o 9 rano.
Jeśli ktoś się spóźni, niech nawet nie wchodzi.
W tył zwrot i do domu do nędznej wegetacji.
Do zobaczenia.
Jak poszło?
Uczyłem się od mistrza.
Chcesz mi dać buzi?
Później. Muszę umyć zęby.
Co to?
Krew szybciej krąży.
Stepatech dostało akceptację.
- Nie, ale ceny akcji rosną. - Dobrze.
- Zadzwoń do Rogera z gratulacjami. - Tak zrobię.
Jak randka z Sadią?
Zaliczyłeś?
Zapytaj tamtych chłopców.
Przedtem byłem pod wrażeniem. Teraz jestem osłupiały. Dobra robota.
Ona powiedziała to samo.
Piękny początek dnia.
Mam jeszcze kilka sztuczek w rękawie,
ale na razie nie chcę cię szokować.
Jesteś spoza mojej ligi.
Wiem.
Poczekaj sekundę.
Przepraszam?
Dziś Federalna Komisja Leków ma zaakceptować tę pierdółkę Stepatechu.
Pierdółkę? Ekscytujesz się pierdółką?
Zainwestowałem w to kupę pieniędzy.
Jeśli dobrze pójdzie, kupię sobie nowy wóz. Może nawet dom.
Jak ktoś tak młody może mieć obsesję na punkcie kariery?
Miałem obsesję na punkcie wielu rzeczy.
Głównie dziewczyn.
Po ostatnim romansie zrozumiałem,
że kariera to bardzo zdrowa obsesja.
Bez obrazy.
Nie obraziłam się. Nie jesteśmy razem.
Miałam paru chłopaków. Są przereklamowani.
Zgadzam się.
Ta dziewczyna nie wie, co traci.
Jak mówiłem - to już przeszłość.
Podoba mi się takie życie. Ponadto - zawsze pozostaje praca.
I ja.
I ty.
To najlepszy dowód, że Bóg istnieje, a Pacey J. Witter jest jego pupilem.
Co oznacza J?
Chciałabyś wiedzieć?
Jeśli chcesz mnie torturować, wystarczyło zapytać.
Jeszcze kawy?
Więcej już nie wypiję. Siedzimy tutaj i pijemy kawę od dwóch godzin.
Nie chciałem, żebyś się spóźniła.
Tak się zaczął mój upadek.
Bonnie i Clyde.
Czy egzaminu nie pilnują asystenci?
Zapomniał pan, że mam wybitny słuch.
Lubię nadzorować egzaminy.
Skoro Nabokov miał na to czas, kiedy wykładał w Cornell,
to kim ja jestem, żeby się wywyższać?
Czerpie chorą rozkosz z patrzenia, jak się męczymy.
Widzę, że nauczyłaś się mnie rozumieć.
Mam nadzieję, że amerykańską literaturę powojenną
opanowałaś w takim samym stopniu.
Nie podziękowałem mu za list polecający.
- Chcesz to zrobić? - Co się może stać?
Będzie chamski i powie coś złośliwego, a ty znowu dasz mu w gębę.
Drugi raz tego nie zrobię. Nie wierzysz, że jestem ponadto?
Nie doceniasz go. Potrafi być bardzo złośliwy.
Nie zgadzam się.
W czym mogę pomóc?
Pomyślałem, że chyba mógłbym panu podziękować za pomoc.
Pomyślał pan, że chyba by mógł?
Zadziwiająca elokwencja.
Ale kiedy teraz usłyszałem pański ton, chyba powinienem się wycofać.
To pańska specjalność.
A nie mówiłam, że tak będzie?
On zaczął.
Daj znać, kiedy skończysz trzecią klasę.
Chciał tylko powiedzieć „dziękuję”.
Właściwą odpowiedzią jest „nie ma za co” albo „powodzenia”.
Wszystko jedno.
Radzę ci to przyjąć. Nic lepszego nie uzyskasz.
Wszystko jedno.
Możesz wyjść?
Obawiam się, że ten upust uczuć
wytrąci mnie z równowagi.
- Wszystko jedno. - Do widzenia.
W porządku...
Dawson Leery.
Łączyć.
Dawson, co jest?
Niewiele. Sporo myślałem.
Denerwujesz się?
Tym, że zainwestowałem kilka tysięcy dolarów
w rynek akcji, z którego nic nie rozumiem?
Nie.
Wszystko będzie dobrze. Czy ja cię kiedyś zawiodłem? Nie odpowiadaj.
Nie denerwuję się, ale może czas zainkasować.
Mam mnóstwo zakupów do zrobienia.
Wiem, że musisz zarobić i to szybko.
Dlatego zainwestowałem twoje pieniądze w firmę Stepatech.
Mają genialną szczepionkę przeciw grypie,
która lada chwila zostanie dopuszczona do obrotu.
Zaczekaj kilka dni. Warto.
Różnica będzie taka jak między El Mariachi a Sprzedawcami.
Ten żargon przynajmniej rozumiem.
Ostatnio wystąpiłem o karty kredytowe. Dwie przyszły pocztą.
To znak.
Może.
W porządku?
To jak z filmów Davida Mameta. Nic nie kapuję, ale ufam ci.
Pogadamy później.
Co za sadysta pyta o nazwisko Lolity po mężu
i w który dzień zaczyna się akcja Tęczy grawitacji?
To zależy.
Od czego?
Od tego, czy znałaś odpowiedź.
Schiller.
- I? - Poniedziałek.
A więc zdałaś śpiewająco. Żadnego potknięcia?
Opanowałam do perfekcji wszystkie tajemne arkana Hetsona.
Uczcimy to?
Oczywiście.
Zaproponujesz coś prócz sterczenia tutaj?
Już nie potrzebujesz pomocy przy kuciu i chcesz przejść do prezentu.
Mówiłeś, że to niespodzianka.
Prezent i niespodzianka.
Objawi się niedługo?
Tak.
Proszę. Sam zapakowałem.
Widzę.
Nie podoba ci się.
Nie. Nie wiem, co powiedzieć. Dajesz mi swój plecak.
To nie mój. Kupiłem go specjalnie dla ciebie.
Może coś jest w środku.
Powinnaś zajrzeć do środka.
Zajrzeć?
Na wypadek, gdyby w środku był dodatkowy prezent.
Nie rozumiem.
Zawsze powtarzałaś, że mogłaś pojechać do Paryża.
Pora, żebyś przestała gadać i zrobiła to.
Nie mówię tylko o Paryżu. Barcelona, Madryt, Wiedeń, Praga.
Bez ograniczeń.
Musisz tylko powiedzieć „tak”.
- Poważnie? - Zupełnie.
Chcę, żeby każda chwila tego lata była historyczna.
Najlepiej będzie pojechać tam, gdzie historia się rodziła.
Co ty na to?
Mój Boże!
Tak!
Dobra, Jack, do zobaczenia.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Długo czekasz?
Nie. Spotkałem kolegę z zajęć.
Widziałem.
To było zupełnie niewinne.
Ale poprzednio było inaczej?
Nie dasz mi szansy? Wszystko wiedziałeś, zanim tu wszedłeś.
Miałem dwie wersje.
Wersja, którą wykorzystasz, to ta, w której jestem zły.
Tak.
Sam mnie naprowadziłeś. Pamiętasz imprezę halloweenową?
Mówiłeś, że jesteś nieumarłym.
- Chyba nie wziąłeś tego na poważnie. - Jestem poważny.
Mam marzenie, jak wampir Toma Cruise’a, które muszę spełnić, póki jestem młody.
- Dlatego zrywam z tobą. - Co?
Niepotrzebnie się łudziłem.
Nie chciałem, żeby tak się to skończyło.
Może jest ci przykro, a może spłynie to po tobie jak po kaczce
i tylko ja mam złamane serce.
Nie byłbym tutaj, gdybym nie chciał, żeby nam się ułożyło.
- Próbujesz sobie coś udowodnić. - Co?
Chcę mieć kogoś.
Chcę być dla kogoś ważny.
Może też tego chcesz, ale ja tego nie widzę.
Patrzę na ciebie i widzę kogoś, kto angażuje się w związek,
bo wydaje mu się, że tak trzeba.
Dla mnie to za mało.
- Żegnaj. - Czekaj.
Chcesz tak po prostu odejść?
Miłych wakacji. Odezwij się czasem.
Najpierw Praga, a potem Budapeszt? Czy na odwrót?
Albo olejmy Europę Środkową i zostańmy dłużej w Hiszpanii.
Nie można pominąć Pragi. Musimy zobaczyć zamki.
No i jesteśmy to winni Kafce i Kunderze.
Ograniczamy się do grobu jednego pisarza w danym kraju.
Nie uda się.
Dlaczego?
Jak wybierzemy między Proustem a Flaubertem?
To nie był jeden i ten sam?
Pocałuj i obiecaj, że więcej nie powiesz takiego bluźnierstwa.
Musisz o mnie coś wiedzieć...
Wiem, chrapiesz.
Oprócz miłości do literatury żywię głęboką miłość do sztuki.
Dawid, Kaplica Sykstyńska, Mona Lisa?
Nie wykpisz się renesansem.
Picasso w Paryżu, Van Gogh w Amsterdamie.
Chcesz zobaczyć wszystko.
Tak.
W granicach rozsądku.
W granicach rozsądku?
Musimy być praktyczni.
Chcesz być praktyczna podczas wielkiej ucieczki?
Ucieczka nie jest łatwa jak na filmie.
Wierz mi, już to robiłam.
Wrócimy na jesieni, zaczniemy szkołę i będziemy spłukani.
No i?
To cię nie przeraża?
Nie bardziej niż perspektywa nie spędzenia z tobą lata.
Nie zobaczenia twojej miny na widok wieży Eiffla,
mostu w Londynie albo placu Świętego Marka w Wenecji.
Teraz też nie mamy pieniędzy. I co z tego?
Zaczniemy wszystko od początku.
Ty w Kalifornii, a ja tutaj?
Te wspomnienia zostaną na całe życie.
Eddie, mówię, że...
Ucieczka, choć romantyczna i magiczna, niczego nie załatwi.
To, od czego uciekasz - okoliczności, przeznaczenie,
inny człowiek - będzie tu, kiedy wrócimy.
To co proponujesz? Mamy ignorować szanse?
Po prostu jestem pragmatyczna.
Co to znaczy?
Może powinniśmy wstrzymać się?
Popracować miesiąc lub dwa i dopiero pojechać.
- Będziemy pracować przez resztę życia. - Mamy całe lato.
Nikt nie mówi, że mamy jechać jutro.
Ja mówię.
Co?
Nie chcesz tego zrobić.
Chcę.
Ale tylko na twoich warunkach.
A na czyich?
Mam całkowicie przestawić swoje życie...
Nie pleć! Nie musisz przestawiać całego życia.
Mówimy o wakacjach. Proszę tylko, żebyś wyjechała ze mną.
Jak Saul Bellow.
To są cząstki nierzeczywistego świata, na których nie opieramy swojego życia.
Trzeba wrócić i zmierzyć się z prawdziwym światem.
Będziesz tu tkwić całe życie i czekać, aż świat przyjdzie do ciebie?
Prawdziwe życie zaczyna się wtedy, kiedy ludzie wkraczają odważnie w świat
i próbują zmierzyć się z rzeczywistością.
Może zmienisz świat, może nie.
Ale zawsze świat zmienia ciebie. To właśnie jest prawdziwe dojrzewanie.
Mam odrzucić swoje wcześniejsze doświadczenia?
Przestać być tym, kim jestem?
Jesteś przerażoną dziewczynką, która boi się zaryzykować.
Boi się kogoś pokochać, bo to może się wiązać z cierpieniem.
Nie można być takim człowiekiem. Albo można. Może zwariowałem.
Może byłem ślepy.
Skończyłeś?
Poszukaj sobie lokum, gdzie będziesz dziś spał.
Tu jest jak w kostnicy. Też sporo utopiłem.
Nie podchodź do okna.
Nie chcę, żeby zeskrobywali cię z chodnika.
Nie rozbawiłem go.
Co się dzieje?
Spóźniłeś się. Gdzie byłeś?
Nieważne. Nie chcę słuchać o twoich wyczynach.
- I tak jestem w depresji. - Poważnie. Co się dzieje?
Komisja Leków wydała decyzję. Odmowną!
Mówiłeś, że to pewniak!
Okazało się, że cudowna szczepionka ma dużo skutków ubocznych
i Komisja nie chce narażać ludzi.
To klęska.
Uspokój się. Widziałem gorsze rzeczy. Straciłem więcej. Odkujesz się.
Przez pół roku wpychałem moim klientom akcje Stepatechu!
Akcje firm biotechnologicznych są chwiejne, zwłaszcza teraz.
Będą na ciebie wrzeszczeć. To nie twoja wina. Ryzyko zawodowe.
Dobrze się czujesz?
Poradzę sobie.
Weź głęboki oddech i wracaj do gabinetu. Będziesz miał setki telefonów.
Wysłuchaj, bądź zatroskany, współczujący, ale silny.
Oni sami wpakowali się w to bagno. To nie twoja wina. Do roboty.
Znowu się spotkamy tutaj, gdzie wszystko się zaczęło.
Potter.
Nie wybrałaś specjalizacji.
Nie chcę panu dawać satysfakcji, ale literatura angielska.
Literatura?
Może później zmienię i wybiorę oceanografię.
Mogę już iść?
Nie chcesz ze mną powspominać?
Nie. Mam inne zmartwienia na głowie.
Pierwszy raz przyszłaś do mojego gabinetu w swoje urodziny.
W przeddzień urodzin.
Jak się udały?
Urodziny?
Przykro mi, że nie miałem prezentu.
To ekscytujące, wytykać mi, że zmarnowałam rok
i nie wykorzystałam potencjału intelektualnego...
Wykorzystałaś jak najbardziej.
A z minusem? To znaczy...
Przejrzałem prace z obu semestrów
i wystawiłem ci C z plusem na koniec roku.
Jesteś ciut powyżej średniej.
- Jakiś problem? - Nie, skądże.
Najsmutniejsze, że omal nie postawiłem A.
Wracałem do twojej pracy kilkakrotnie i doszedłem do wniosku,
że esej o Paragrafie 22 jest ponury.
Ponury?
To powieść o nadziei.
Ten człowiek musi zmierzyć się z absurdem, jest przerażony.
A mimo to postanawia zaufać. Wybiera życie.
Przeczytaj zaznaczony fragment.
„Spróbują cię złapać. Nawet jeśli cię nie znajdą, to co to za życie?
Zawsze będziesz sam, zawsze w strachu przed zdradą.
Ja już tak żyję. Ale nie możesz odwrócić się od obowiązków i uciec.
To eskapizm. Yossarian zaśmiał się i potrząsnął głową.
Nie uciekam przed obowiązkami. Uciekam do nich.
Nie ma nic złego w tym, że uciekam by ocalić życie”.
Wielu krytyków uważa ten fragment za zbyt sentymentalny.
Autor do amoralnej opowieści dodaje trochę moralizatorstwa.
Kłopotliwa zdrada wszystkich czarnych komedii.
Ale mnie się podoba.
Przebija z niego nadzieja. Rozumiesz mnie?
Tak.
Skąd wiesz, że skończyłem?
Muszę iść. Będziemy kontynuować w przyszłym semestrze.
Myślisz, że przyjmę cię jeszcze raz na swoje zajęcia?
Myśli pan, że jeszcze raz się na nie zapiszę?
Ale potrzebuję doradcy.
To miałbym być ja?
Tak. Moim marzeniem jest kontynuować te tortury do dnia,
w którym opuszczę uczelnię.
Jeśli okaże się, że już nigdy pana nie zobaczę, to też nie będę płakać.
A więc masz duszę. A myślałam, że jesteś jednym z rekinów Richa.
Zawiodłem najlepszego przyjaciela. Rich miał rację.
Reszta klientów, wiedziała w co się pakuje.
Dawson powierzył mi wszystkie oszczędności, a ja je zmarnowałem.
Jak mogłem?
Zdarza się. Taki los maklera.
Muszę to naprawić.
Mogę ci zadać kilka pytań?
Jasne.
Oficjalnie?
Może później.
Tak będzie lepiej.
Dziękuję.
Ale nie dziś. Mam plany.
Chłopak?
Narzeczony.
Narzeczony? Niespodzianka!
Związki na odległość są takie nudne.
W takim razie w porządku.
Było fajnie.
Zadzwoń, gdybyś chciał pogadać.
Pewnie.
Nie ma za co.
Hej.
Albo oblałeś egzamin, albo wczoraj kiepsko poszło.
Nigdy nie przejmowałem się szkołą.
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Myślisz, że chodziłem z Davidem, żeby sobie coś udowodnić?
Co takiego?
Że mogę stworzyć związek, mieć chłopaka.
Uważasz, że musisz sobie udowodnić coś takiego?
Kto chce mieć 35 lat, mieszkać sam i chodzić do baru, licząc,
że wreszcie kogoś pozna?
Masz 20, nawet nie masz prawa chodzić do tych barów.
Daj spokój!
To mówi dziewczyna,
która była po imieniu z połową bramkarzy w Nowym Jorku.
Nie każdy spotyka miłość swojego życia,
mając lat kilkanaście, 25, czy 35.
Ale to nie znaczy, że przestajesz szukać i mieć nadzieję.
Wiesz, że kiedyś spotkasz tę osobę.
Zwiążesz się z CJ-em.
David mówił, że na pewno zostaniecie razem, bo dałaś mu nadzieję.
Ja?
Dajesz nadzieję i mnie. Udało ci się.
Znalazłaś kogoś, kto dał ci szczęście, kto nie jest gejem.
Ma w sobie coś z geja. Odrobinkę.
Jestem z nim szczęśliwa, nawet gdy sytuacja jest koszmarna.
Podzieliłabym się nim z tobą, gdybym mogła.
To nie jest konieczne.
Kto nam jeszcze został?
Tylko Dawson Leery.
Dzwonimy?
Nie zatrzymuj mnie. Mam randkę.
Zawstydziłeś mnie. Teraz próbuję ci dorównać.
Chcę cię o coś prosić.
Nie będę cię utulał w płaczu.
Obiecuję.
O co chodzi?
Pożyczysz mi trochę forsy?
Żartujesz?
Nie.
Chciałbym.
Nawet nie wiesz, jak ciężko mi cię prosić.
Kilka tygodni temu mój przyjaciel poprosił,
żebym szybko pomnożył mu pieniądze. Zainwestowałem w Stepatech.
To było głupie.
Chciał sprzedać akcje, ale poradziłem mu, żeby zaczekał.
To mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Nie mogę go tak załatwić.
Już się stało.
Chcę mu zwrócić to, co zainwestował. Oddam ci z odsetkami.
A twoje oszczędności?
Nic mi nie zostało. Wszystko wsadziłem w Stepatech.
Mam ze 300 dolców.
Zabawne. Jesteś dobry w tej robocie i pewny siebie.
Czasem zapominam, że jesteś młody i głupi.
Potrzebuję pomocy. Nie praw mi teraz kazań.
Powiem ci to, co ty powinieneś był powiedzieć swojemu kumplowi. Nie.
To wszystko?
Przychodzę do ciebie, poniżam się, a ty odmawiasz?
Tak.
Czasem zapominam, jaki z ciebie bezduszny drań.
Uważaj, co mówisz.
Proszę cię o jedną jedyną przysługę!
Nie wyświadczam przysług.
Dlaczego? Przecież to takie proste! Pomóż mi!
Pomóc ci?
Dałem ci pracę, szansę na lepsze życie!
Od początku były z tobą kłopoty!
Dlaczego mam ci pomóc?
Weź ten długopis. Zapisz dzisiejszą datę.
Nic już nie osiągniesz.
Jesteś nieudacznikiem i ofermą...
To koniec. Wylatujesz z roboty.
Przecież tego chciałeś. Nieudacznik.
Popieram wyjazd do Europy, ale nie za pięć dolców dziennie.
W Dublinie nie kupisz nawet piwa.
Za 10 minut zamykają dziekanat.
Letnie zajęcia są takie nudne!
Kto radził, żeby nie wybierać kursu z Beowulfem?
Ja.
Myślałam, że Woody Allen.
Lepiej gnaj do dziekanatu.
W porządku.
I oddaj mi książkę. Muszę się przygotować do podróży.
Kiedy postanowiłaś, że pojedziesz?
Teraz.
Zaskakujesz mnie.
Droga Joey, jak wiesz, nie lubię pożegnań.
To pożegnanie, tym razem naprawdę.
Chciałem być z tobą, ale przede wszystkim chcę żyć,
wykorzystując każdą chwilę bez wahań i wyrzutów sumienia.
Kimś, kto potrząśnie wszechświatem, nie myśląc o konsekwencjach.
Ty taka nie jesteś. Przynajmniej na razie.
Może kiedyś udowodnisz, że się myliłem.
Mam nadzieję.
A może ludzie się nie zmieniają.
Jesteśmy skazani na powtarzanie tych samych błędów.
Zawsze miałem nadzieję na szczęśliwe zakończenie.
Szaleństwo.
Trzymaj się.