Pacey?
Nie zamierzałeś wejść?
Zapomniałem, że drzwi są otwarte.
Teraz będziemy, bo kupiłem sprzęt. Wejdź, pokażę ci.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Po pracy poszedłem na jednego z chłopakami.
Zobaczę, co planujesz.
Myślałem, że nigdy nie skończę.
Chciałem, żeby było idealnie.
I jak? Widzisz to pierwszy.
Jesteś królem.
Będziemy tu kręcić.
Ciasno, ale wiem, jak ustawić kamerę.
Musimy oszczędzać.
Naprawdę?
Dostałem trzy karty kredytowe.
Kupiłem cały sprzęt.
Pewnie przesadzam, ale to nieważne.
Ciągle gadam i nie spytałem, co cię sprowadza do Capeside.
Znów jest jak wtedy, kiedy...
przyszłość była czystą kartą.
Przyszłość okazała się fajna.
Pomimo trudności obaj robimy to, o czym marzyliśmy.
Przez krótki okres chciałem być klownem. Spełniło się.
Zrobiłeś karierę. Teraz pomagasz mnie.
Sam byś wszystko osiągnął.
Nawet nie mając nic...
Próbuję ci...
podziękować.
Nie ma za co. Wszyscy wiedzieliśmy, że dopniesz swego.
To było twoje marzenie.
Potrzebowałem zaradnego producenta.
Będziesz w tyłówce.
Teraz bierzesz w tym udział.
Witaj w Hollywood,
gdzie rządzą ludzie, którzy nie pojawiają się na planie.
O czym chciałeś pogadać?
Jestem zainteresowany obsadzeniem ról, zwłaszcza roli Pacey’go.
To trudna postać.
Władza nie uderza ci do głowy?
Korzystam, póki mogę.
Pokażę ci zdjęcia.
Ci amatorzy nie wiedzą, w co się pakują.
Ktoś musi ich ostrzec.
Dziękuję.
Obcięłaś włosy?
Nie. Same odpadły.
Wyglądasz jak Francuzka.
Wejdź. Taksówka odjechała. Twoje nadzieje na ucieczkę także.
Jenny, proszę.
Dziękuję.
Dobrze wyglądasz, mamo.
Rozwód ci służy.
Lepiej niż małżeństwo.
Otworzysz drzwi?
Witaj, Helen.
Dobry początek.
- Co tu robisz? - Jen prosiła, żebym przyjechała.
Byłam wstrząśnięta i nie mogłam odmówić.
Wyobrażam sobie.
Mogę zanieść torbę?
Za chwilę pomogę ci się rozpakować.
Wiem. Martwisz się, że nie starczy jedzenia.
Pomyślałam o tym.
Nie miałaś prawa zapraszać jej do mojego domu.
Uspokój się. Jesteśmy spokrewnione.
Nie chcę, by Helen wiedziała, że mam raka.
Sama mówię, komu chcę i kiedy chcę.
Nie miałaś prawa jej mówić.
Nie powiedziałam. Ty to zrobisz.
Nie uważam jej za Mary Poppins, ale zasługuje, żeby być z nami.
Nie dam rady sama.
Kocham cię.
Naprawdę w tym biega?
Chyba tak.
Okej, nie...
Nie możesz pooglądać pornosów w Internecie?
Musisz grzebać w ciuchach mojej współlokatorki?
Mama miała rację. Przez tę szkołę jesteś spięta.
Twoja matka uważa, że się spinam?
Chyba mam coś w twoim rozmiarze.
Te będą dobre.
Jestem Joey.
Współlokatorka. Nareszcie.
Odejdź od ubrań. Powoli. Trzymaj ręce tak, żebym widziała.
Dobra.
Jack spotyka się z dziekanem. Zastanawia się, czy tu studiować.
Czy warto?
Wiesz, ilu chce się tu dostać?
Harowałam jak wół, żeby załapać się na rozmowę kwalifikacyjną!
Robisz się czerwona. Powściągnij gniew.
Jack jest bystry.
Na tyle bystry by wiedzieć, że oplotkują mnie dwie spięte wiedźmy.
Zmień koszulkę.
Ja i Joey mamy coś do zrobienia.
Będę patrzył z odległości.
To wiekopomna chwila.
Nie rozstajemy się na zawsze.
Ale nasz pobyt w tym pokoju minął.
Bardzo cię kocham, Joey Potter.
Ja ciebie też.
Nie możesz wyjechać bez prezentu.
Przytulanka na samotne noce.
Nie powinnaś.
Nie cierpię tego paskudztwa.
Wiem! Musisz wszędzie zabierać je ze sobą.
Jak ja, początkowo wydaje się ostre i przytłaczające.
Kiedy je zaakceptujesz, nie będziesz mogła bez niego żyć.
Wiesz, co sobie uświadomiłam?
Nigdy nie miałam przyjaciółki...
takiej jak ty.
Co dalej?
Pomidory. Od kiedy gotujesz?
To nic trudnego. Umiem czytać.
Żałuję, że nie przyjdę spróbować.
Przyjdź. Nie wytrzymam z matką bez ciebie.
Po co przyjechała?
Zadzwoniłam do niej. Długa historia.
Wszystko wypłynie przy kolacji. Potrzebuję wsparcia.
Od moralnego wsparcia jest CJ.
Potrzebuję maksymalnej pomocy.
Po co mam patrzeć, jak przedstawiasz chłopaka.
Nie to jest celem spotkania.
To pożegnanie?
CJ wyjeżdża jutro do Nowego Jorku.
Będziemy mieć mnóstwo czasu, żeby patrzeć sobie w oczy.
Muszę załatwić parę spraw.
Fasolka.
Śmiało.
Idealnie.
Masz oko do szczegółów.
Nie wejdę do szafy i nie będę udawała ET. Poza tym...
super.
Teraz, kiedy ty tu jesteś.
Doskonale wyglądasz.
Ty też, mamo.
Zmieniłaś fryzurę?
Posiwiałam. Jennifer czesze się inaczej. Zauważyłaś?
Już o tym rozmawiałyśmy.
Mam miód na rękach.
Spróbujcie znaleźć ciekawszy temat rozmowy
niż fryzury i pogoda,
a ja pójdę się umyć.
Rozmowa z matką nie powinna być taka trudna.
Szkoda, że w ogóle musimy nawiązywać rozmowę.
Wszystko dzieje się za późno.
Dlaczego Jen zadzwoniła dopiero teraz?
Dlaczego czekałyśmy tak długo?
Nie ma sensu żałować tego, co było. Niczego już nie zmienisz.
Lepiej przeżyć resztę życia, najprzyjemniej jak się da.
Złagodniałaś.
Nigdy.
To dobrze.
Zasługa Jen.
Wydaje się młodsza, niż kiedy biegała po Nowym Jorku,
udając dorosłą.
Toksyczną, ale dorosłą.
Gdyby tam została,
teraz byłaby starsza niż ja.
To nie była magiczna przemiana.
Potrzebna była cierpliwość i zakaz podróżowania.
Zabawne.
Ona mnie już nie potrzebuje.
Za to ja potrzebuję córki.
Nie tak jak ciebie.
Nigdy nie zdołam ci się odwdzięczyć.
Akt miłości nie wymaga rewanżu.
Gdybym ja poprosiła o pomoc i wsparcie, pomogłabyś?
Jak możesz pytać? Jesteś moją matką.
Będąc w moim wieku, zrozumiesz, że nie jest to oczywiste.
Wszystko w porządku?
Coś nie tak z Jennifer?
Z Jennifer? Nie.
Wszystko dobrze.
Jestem tylko trochę wzruszona.
Zagotuję wodę.
Mój eks chłopak się rozpił. Życie beze mnie jest nie do zniesienia.
Mówiłaś, że pracuje.
Trzeba przeprowadzić śledztwo.
Musiałaś wejść akurat do tego baru?
Śledzę cię.
Cześć, Jack.
Kiepsko to odegraliście.
Idę do kibla.
- Słyszałem, że wyjechałaś. - Nie udawaj.
Trzeźwiałam w Malibu.
Wspaniale wyglądasz.
Higieniczny tryb życia.
Co z twoją pracą? Nie masz tak długiej przerwy na lunch.
Postanowiłem inaczej spędzać czas.
Pijesz?
Myślę o tym.
Chcesz wpaść w nałóg? Nie nadajesz się do tego.
Byłbym w tym świetny.
Nie musisz unikać takich miejsc?
Nie mogę wiecznie unikać problemów. Przez to wylądowałam na odwyku.
Jesteś bardzo dzielna.
Będę twoją osobistą bohaterką.
Chyba że chcesz do końca życia ukrywać się w takich norach.
Przed czym się chowasz?
Przed garniturem.
Przynosi pecha i wyrządza zło.
Ludzie we mnie uwierzyli.
Teraz odbije im się to czkawką.
Twoje poprzednie wcielenie podnosi paskudny łeb.
Znam takie chwile.
Jedna ścieżka - twarda rzeczywistość, druga - wygodne odrętwienie.
Ale rano, kiedy wytrzeźwiejesz, problem nadal pozostanie,
jak wielka rana. Nie bądź głupi, nie czekaj, aż się zaogni.
Dzięki za takt i delikatność.
Dziwne, co?
Spotykaliśmy się tutaj i omawialiśmy wydarzenia dnia.
Teraz to plan filmowy. Nawet nie wiem, co się działo w tym roku.
Miałam nadzieję, że wejdę po drabinie
i odzyskam stracony czas.
- Udało się? - Nie bardzo.
Zbyt długo mnie nie było.
Poskładamy to.
Stracony rok Dawsona i Joey.
Nie było łatwo.
Co nie było łatwe.
Nie rozmawianie z tobą.
Może wydawało się inaczej,
ale tylko dlatego, że to stało się jedną z rzeczy, których nie robię.
Tak jak nie daję sobie w żyłę i nie prowadzę po pijaku.
- Jestem niebezpiecznym zajęciem? - Jak przypadkowy seks.
Przez wiele lat byłeś jedyną osobą na świecie, z którą chciałam być.
A potem zostałeś partnerem na jedną noc.
Nie chciałem tego.
Wiem.
W tym pokoju łatwiej mi mówić.
Wszystko jest
takie znajome i bliskie.
Najtrudniej powiedzieć to...
co najważniejsze.
Przez tyle lat próbowałem napisać scenariusz o tobie.
Przeczytałam go.
Nie musisz mnie chwalić.
Czemu miałabym to robić?
Nie chcesz wyrazić szczerej opinii, to komu mam zaufać?
Zawsze byłeś przebiegły.
Cóż...
Tak.
Ale...
Jesteś jedyną osobą,
która mi powie, czy dobrze zrobiłem.
Dorosłeś.
Dojrzałeś.
Wierzyłam, że jesteś marzycielem, a ja rozsądną pragmatyczką,
która uciekła.
Nie uciekłam przed niczym.
Wyrwałaś się z Capeside. Taki miałaś plan.
Od siebie nie ucieknę.
To, z czym tak bardzo walczyłam, było etapem dojrzewania.
Odkryłam, że nie potrafię...
rozmawiać o seksie, nie umiem...
związać się z kimś.
Może...
nie potrafię się zatracić.
Tego nie było w planie.
Chociaż nigdy też nie planowałam, że stracę ciebie.
Czasem...
trzeba kogoś stracić, by zrozumieć, ile dla ciebie znaczył.
Tęskniłem za tobą.
Udało ci się.
Tęskniłam za nami.
Jak poznałeś Jennifer?
Jestem Jack.
Wiem.
To jest chłopak Jen.
- A nie ty? - Jestem gejem.
Poznaliśmy się parę lat temu. Nie pamięta pani.
To nie było udane Święto Dziękczynienia.
Byłam pijana.
Ja też.
Żartowałem.
- Jen mówi o tobie same miłe rzeczy. - Mało dokładnie.
Obaj jesteście atrakcyjni.
Nie wiem, jak teraz wyglądają geje.
Dziękuję.
- Studiujesz w Nowym Jorku? - Jadę jutro.
Zadzwoń. Znam młodych ludzi, którzy chętnie pokażą ci miasto.
Sąsiedzi mają dwie miłe córki.
Mój chłopak nie musi poznawać żadnych miłych dziewczyn.
- Nie zrywamy. - Dobrze wiedzieć.
Właśnie poznałam twojego chłopaka.
Jack stwarza takie pozory.
Technicznie, jestem jej chłopakiem.
Nie jesteś. Nie sypiamy ze sobą.
- To jedyna różnica? - Kto mnie opuszcza?
- Cieszyłaś się. - Ale nie zazdrość mi przyjaciela.
- Zawsze byłaś bardzo lubiana. - Pozory mylą.
Evie, rusz dupę i chodź tu!
Mam do pogadania z tą damulką. Nie wyjdę, dopóki nie skończę.
Znasz go?
To wujek CJ-a. Jego i babcię coś łączyło.
Coś?
Co tu robisz?
Nie można odejść od Billa Braxtona
i liczyć, że podkuli ogon jak pies.
Sprawdziłem cię.
Nagadałaś kłamstw!
To nie czas ani miejsce na rozmowę.
W tym problem!
Zawsze czekasz na właściwy czas i miejsce!
Masz raka i gryziesz się tym.
To prawda?
Tak.
To prawda.
Nie chciałam, żebyś dowiedziała się w ten sposób.
Nie będę patrzeć, jak kolejna kobieta, którą kocham,
poddaje się.
Bóg nie zesłał cię na ziemię, żebyś umarła sama
wśród swoich robótek na drutach!
Nie jestem sama.
Widzę grupę zatroskanych ludzi.
Odrzuciłaś moje zaloty, ale ja też się o ciebie troszczę.
Podziękuj wujkowi, że odwalił za ciebie brudną robotę.
Właśnie miałam to zrobić.
Nikt nie wiedział?
Nie. To wyjaśnia szok na twarzy mojej córki.
Też jestem wstrząśnięty.
Nie zamierzałaś mi powiedzieć?
To nie Jen powinna ci powiedzieć, tylko ja.
Przykro mi.
- Dlatego zadzwoniłaś? - Tak.
Babcia powiedziała, że ma raka piersi
i nagle świat mi się zawalił.
W głowie miałam tysiące pytań. Jak się nią zająć?
Ile czasu nam zostało?
Wujku, masz rację.
Babciu, nie udawaj twardziela,
bo to nie pomaga.
Uważam, że teraz musisz być z rodziną.
Przykro mi. Co mogę zrobić?
Mamy świetną okazję.
Okazję?
Zamieszkamy w Nowym Jorku z mamą.
Nie chcę na ten temat dyskutować.
Nie będę się narzucać...
Nie ma mowy o narzucaniu się. Mieszka pięć minut
od najlepszego szpitala w kraju.
W porządku.
Ona ma rację.
Nie wiedziałam, że tak późno.
Nie spodziewałaś się, że przegadamy popołudnie?
Miła niespodzianka.
Ale problem pozostał.
- Jaki? - Ten, co zawsze.
Znaleźć kogoś, kto cię zagra.
Kiedy przyjechałeś?
Muszę z tobą porozmawiać.
Jasne.
Zobaczymy się jutro?
Ok.
Zostań. Prędzej czy później i tak się dowiesz.
Dobrze się czujesz?
Mogliśmy znowu być przyjaciółmi. Szkoda to niszczyć.
Co może zniszczyć przyjaźń?
Pieniądze.
Co się stało?
Zniknęły.
Twoje pieniądze, moje pieniądze poszły w diabły.
Jak to?
- Wszystko, co miałem. - Wiem.
Myślałem, że Stepatech to świetna inwestycja.
Prosiłem, żebyś sprzedał akcje.
Chciałem dobrze.
Zawsze chcesz dobrze. Zawsze chcesz być bohaterem,
tylko nie widzisz elementów układanki.
Przyszedłeś do mnie z realizacją swojego marzenia.
Dlaczego nagle wracasz do starych spraw?
Trzymajmy się tematu, dobrze?
Wejdźmy do środka i na spokojnie...
porozmawiajmy.
Rozmowa niczego nie rozwiąże.
O czym mówisz?
Jemu nie chodzi o pieniądze.
Pogadajmy o tym, co naprawdę nas boli.
Nie wyciągajmy spraw z przeszłości.
Teraz to był
czysty biznes. Pamiętajmy o tym.
Ma rację. Od dawna nie jesteśmy przyjaciółmi.
Nie, nie jesteśmy.
Chcesz wiedzieć dlaczego?
Nie chodzi o Joey, chociaż wtedy bolało.
Wtedy zrozumiałem, że od dawna nie jesteś moim przyjacielem.
Zrobiłeś z nas rywali.
Ja?! Piszesz historię od nowa?
Mój przyjaciel miał wybór i odwrócił się ode mnie plecami.
Przestałbyś antagonizować i zrozumiał, że nie byliśmy daleko.
Nie wmawiaj mi, że żyliśmy w podobnym świecie.
Jesteś zły, bo się wyrwałem.
Bo włożyłeś garnitur i zacząłeś robić forsę?
Gratulacje. Zaimponowałeś wszystkim.
Jak śmiesz! Nic o mnie nie wiesz! Byłem dobry!
- Czemu jestem spłukany? - Takie życie!
Nie chciałem tego!
Straciłem dokładnie wszystko.
Czego chcesz ode mnie?
Zadowolony jesteś, że znowu jesteś górą?
Zawsze tego chciałeś!
Nie znasz mnie.
Skreśliłeś mnie dawno temu.
Kiedy byliśmy przyjaciółmi?
Kiedy byliśmy braćmi?
Nigdy nie było mnie w domu, kiedy dzwoniłeś?
Przestańcie!
Nie mogę tego słuchać!
Nie chciałem stracić tych pieniędzy. Nie wiedziałem, że tak będzie.
Przykro mi.
Mnie też.
To był duży błąd, w samym założeniu.
W porządku?
- Nie musisz. - Czego nie muszę?
Siedzieć tu ze mną.
Wiem, że wolisz być z Dawsonem. Pomóż mu lizać rany.
Nigdy nic się nie zmieni.
Takie role są nam przeznaczone.
Takie role wybraliśmy.
Spójrz!
Siedzimy na pomoście, przed tym samym domem.
Jak duchy z przeszłości.
Już nikt nie pamięta, o co tak naprawdę jesteśmy na siebie źli.
Nie byłbym taki pewien.
Gdybym chciała wrócić do Dawsona, dawno bym to zrobiła.
Nie znasz mnie?
Nie musisz się litować.
Nie lituję się. Żal mi cię.
Nie widzisz różnicy?
Nie wiem.
Historia naszej znajomości jest bardzo zagmatwana.
Kochałam cię, byłam z tobą, ale ty pamiętasz tylko chwilę, gdy odeszłam.
Bo to były
najbardziej bolesne chwile w moim życiu.
Sam się o to prosiłeś.
Niestety!
Zawsze czekasz na najgorsze!
Nie zauważasz, kiedy ludzie cię kochają.
Byłeś kochany.
Z całym szacunkiem...
Mój najlepszy przyjaciel odszedł.
To jest najgorsze. Najgorsze, że on mnie wcale nie zna.
Gdzie to przyjacielskie wsparcie?
Masz mnie,
ale oczywiście, to za mało.
Mam ciebie?!
Nie spełniam tej roli, którą chcesz mi narzucić,
co nie znaczy, że nie ma dla mnie miejsca.
Tak jest?
- To nie twoja walka. - Masz rację.
To nie jest moja walka.
Wszystko skończyło się dawno temu.
Tylko ty możesz to naprawić.
Nie wiem jak.
Musisz pomyśleć.
Tak to bywa z duchami.
Nie odejdą, dopóki nie załatwią wszystkich spraw.
Nie mogę spytać z wyrzutem, kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?
Nie ma co lamentować po fakcie.
Ty i babcia właściwie jesteście moją jedyną rodziną.
Wiem.
Przyszłam do ciebie, jak babcia mnie wyrzuciła.
Jak mógłbym zapomnieć?
Jesteśmy rodziną. To się nie zmieni.
Nie wybaczę wam, jeśli doprowadzicie mnie do łez.
Tak mi przykro.
Nie potrzebuję litości, tylko...
wiary we mnie.
Tego potrzebuję.
Będę was odwiedzał najczęściej jak się da.
To nie będzie konieczne.
Chyba nie sądzisz, że zostawimy cię na pastwę losu?
- Nie rozumiem. - Co?
Moja córka mieszka sama w wielkim domu.
Przyda nam się mężczyzna.
Będziesz dzielił pokój z Jennifer...
Nie mogę tak wyjechać.
Poza tym nie chcę do końca życia
ślizgać się na waszych plecach.
Zarobisz na swoje utrzymanie.
- Co cię tu trzyma? - No właśnie, co?
Słyszałam, że nie wrosłeś w Boston.
Studiować możesz wszędzie. A Boston Bay jest do bani.
Od początku mówiłem, że powinniśmy studiować w Nowym Jorku.
Sam mówiłeś.
To nie jest miejsce dla takiego wspaniałego geja.
- Co powiesz? - Co powiem?
Powiem...
Zamieszkam z trzypokoleniową rodziną wariatek w Nowym Jorku.
Jak mógłbym odmówić?
- Gotowa? - Tak.
Ale nie wyciągaj nic z mojego dzieciństwa.
Muszę cię jakoś sprzedać.
Idź.
Dobra.
Następna dziewczyna jest mi szczególnie bliska.
Zwłaszcza dzięki oknu w sypialni.
Chciałbym być Audrey Liddell.
To najtwardsza blondynka, jaką znam. Brawa!
Dzięki.