To prawda, czas płata figle.
Nie można polegać na pamięci.
Historia jest pisana od nowa każdego dnia.
Nie przysięgnę, że tak było, ale tak to odbierałam.
Na wakacje wróciliśmy do domu
i znów weszliśmy w swoje role.
Pacey popadł w niełaskę. Marzenia Dawsona legły w gruzach.
A ja znowu byłam pośrodku.
Trójkąt, o którym chcieliśmy zapomnieć, powrócił.
Pomóc?
- Przestraszyłaś mnie. - Mięczak.
- Co robisz? - Symboliczne oczyszczenie.
Nie mogę patrzeć na rzeczy.
Myślałam, że to ja jestem artystką.
- To cały film, ujęcie po ujęciu. - Nie wyrzucaj, przyda się.
Masz szansę zrobić coś wielkiego.
Nie pozwolę, żebyś ją zaprzepaścił. Użyję siły, jeśli trzeba.
- Przyniosłaś 18 tysięcy dolarów? - Zapomniałam.
Jesteś kochana, ale nie mam forsy. Mało tego, tkwię w długach.
Obciążyłem wszystkie karty.
Będę całe lato harował w knajpie, żeby je spłacić.
- Wpadnij czasem. - Pozwolisz,
żeby to stanęło ci na drodze? Powstrzymałyby Spielberga?
Nie wiem, czy jego kumpel stracił wszystkie jego oszczędności.
Pacey zawalił. Nie zaprzeczam. Ale nie zrobił tego specjalnie.
Zawsze tak było. Mam tego dość.
- To... - Co?
Nic. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmienią.
- Trzymasz jego stronę? - Nie trzymam niczyjej strony!
Podoba mi się twój scenariusz. Jest prawdziwy.
Dzięki niemu wszystko, co przeżyliśmy, ma jakąś wartość.
Spróbujcie pogadać i razem coś wykombinować.
- Nie wierzę, że to koniec. - Uwierz. Nie chcę go więcej widzieć.
- Nie mówisz poważnie. - Owszem, tak.
- Wszystko pójdzie na marne. - I tak by poszło.
Możemy godzinami gadać, dlaczego nie nakręcę tego filmu.
Prawda jest taka, że już w niego nie wierzę.
To był pean na cześć przyjaźni.
Złoty wiek, który istniał w mojej głowie.
Łudziłem się, że to historia o nas i że warto ją opowiedzieć.
- Już w to nie wierzę. - Wiem, że nie mówisz poważnie.
Jesteś zraniony, wkurzony, chcesz się poddać. To zrozumiałe.
Nic z tego. Nie pozwolę ci na to.
Możesz użalać się nad sobą, chwilowo. Ja wrócę.
Obiecuję, to nie będzie przyjemne. Porządnie ci dokopię.
To na razie, mięczaku.
Wszystko jasne? Każdy wie, co robi?
A ja? Muszę się oderwać od szkolnej nudy.
Strona dwunasta.
Pani Jacobs? Ta stara?
- Dlaczego? - Odwołuję cię z wygnania,
żebyś tchnęła w nią życie.
Mam grać rozpustną nauczycielkę,
- która skradła Pacey’emu kwiatuszek? - Nie podoba ci się?
- Mogłaby grać Evę. - Nie ma jej tu.
- Szkoda. - Kim jest Eva?
Długa historia.
- Co z Pacey’m? - Nie mógł przyjść.
Ja to załatwię.
- Gdzie on jest? - Mój braciszek? Wyszedł.
Kłamczuch.
Ostrzegam. Brzydki widok.
Wejdź. Telenowele mnie wciągnęły.
Wkładaj portki. Idziesz ze mną.
Nie mogę. Zaraz będzie Żar młodości.
Muszę się dowiedzieć, czy Colleen zabije JT-a.
Siadaj. Mamy chipsy.
To żałosne.
Taki jestem.
- Czego chcesz? - Pójdziesz ze mną.
Zastanowimy się, jak zrealizować film Dawsona za 10 dolarów.
Wszystko bym zepsuł. Dawson o tym wie.
Ty, w głębi serca, również. Jestem niebezpieczny.
Jak zabójcza broń. Będzie lepiej dla wszystkich,
jeśli będę leżał na kanapę i oglądał telenowele.
Jesteś mi potrzebny! Jesteś potrzebny Dawsonowi!
Wbij sobie do głowy,
że między mną a Dawsonem już nigdy nie będzie jak dawniej.
Musisz się z tym pogodzić.
Nigdy się nie pogodzę.
Nie ma sprawy.
Bądź szczęśliwa i radosna, i jaka tam chcesz.
Nic mnie to nie obchodzi.
Zanim wyjdziesz...
Nakryłam was!
- O czym mówisz? - To on?
- Tak. Powiem twojemu ojcu. - Wie, że spotykam się z Patrickiem.
Chciałby znać wszystkie szczegóły? Wątpię.
Nie powiem.
Masz fart, bo starłby cię na proch. Ale musicie coś dla mnie zrobić.
- Nie. - To wspaniały film.
- Wyświadczysz przysługę kinematografii. - Chcę przeczytać scenariusz.
- Nie ma czasu. - No, to macie pecha.
Nie chcę tego, ale nie mam wyboru.
- Umówię się z tobą. - Co?
Umówię się z tobą. Tylko na kawę. Nie wyobrażaj sobie.
Dzięki, nie jestem zainteresowany.
- Jestem w typie każdego czubka. - Nie w moim.
- Zjesz coś? - Nie, zdrzemnę się.
Kolorowych snów.
- Mówiłam, że wrócę. - Jak...?
Nieważne. Masz przyznać, że teraz nie ma już żadnych wymówek.
- A aktorzy? - Uczą się ról.
- Czekają na telefon od reżysera. - Gram panią Jacobs.
Kobietę, która uwodzi chłopca u progu męskości.
Mam pewne uwagi. Później.
Co ty na to? Jesteś gotów wziąć się do roboty?
Nie masz pojęcia, ile się namęczyłem, żeby to zdobyć.
Jestem wzruszony, ale...
Nie ma „ale”. Musisz nakręcić film,
tak jak zamierzałeś to zrobić tydzień temu.
Jeśli powiesz, że nie wierzysz w przyjaźń,
- to wyrzucę cię przez okno. - Muszę pracować.
Nic podobnego. Zwalniam cię.
To moja restauracja. Czuj się wylany.
Teraz otworzysz szampana, rozlejesz go do tych pojemniczków,
bo nic innego nie znalazłam i wzniesiemy toast. Za twój nowy film.
Dorzuciłabym coś na temat przyjaciół,
którzy są po prostu wspaniali. Nie zapominaj też o matce.
Co mam powiedzieć?
Robimy.
- Co sądzisz? - Dajmy mu jeszcze pięć minut.
Wchodzi do wypożyczalni?
Nie ma jak wymagać od reżysera kompromisów,
zanim jeszcze coś zrobił.
Zaraz wchodzimy do wypożyczalni. Czas jest ograniczony.
Umieją tekst?
Umieją, tylko nie znają kolejności.
Bez posypki? Żartuję.
- Co z przesyłką? - W drodze.
Dlaczego nie czuję jajek po florencku?
- Słucham? - Zawarliśmy układ.
Pozwalam ci spać na kanapie, a ty dla mnie gotujesz.
Profesjonalnie przygotowane, pyszne posiłki.
Pochlebia mi, że wierzysz w moje umiejętności,
ale dziś nie mogę. Zostawiłem ci wszystko.
Nowoczesny kawaler powinien znać podstawy gotowania.
Dziewczyny to lubią.
Chłopcy też.
- Patrz. - Więcej szacunku.
- Może być czyjąś matką. - Zygoty.
Poza tym mamuśki mają fantastyczne życie erotyczne.
-W czym możemy pomóc? - Cięcie.
- Rozbierz się. - Żartujesz?
- Myślałem, że nie będzie widać... - Ale dzień.
Pokażę trochę ramienia.
- Chcę mieć nagą skórę. - To musi pasować do tego,
co Audrey miałaby na sobie, gdyby Pacey jej nie ubrudził.
- Nie ma jeszcze kiecki? - Pierze się. 20 minut.
Będzie scena, w której ona zdejmuje wszystkie ciuchy?
Choć jedno ujęcie.
Wtedy pokazałbym autentyczną reakcję.
- Pięć minut z chłopaczkiem. - Marzyłem, że wreszcie to powiesz.
- Co? - Nic. George, powtórz.
Stańcie bliżej. Audrey, opuść szlafrok poniżej łokci.
Patrick, wyobraź sobie resztę.
Miałaby pani więcej pacjentów, gdyby skorzystała
- z darmowej reklamy. - Jakiej darmowej,
- skoro mam ci dać 200 dolarów. - Zwróci się.
Będzie pani w tyłówce.
Specjalne podziękowania dla doktor Brisco.
Przyjaznej dentystki, która spełnia marzenia innych.
Co za uśmiech. To zbrodnia, że siedzi pani w gabinecie.
Zagra pani rólkę w naszym filmie?
- Dzwonek. - Już.
Kiedy Audrey stoi pod światło, wszystko dokładnie widać.
- Wiem. - Wiesz?
Cały dzień czekałem na takie światło.
- Dobrze? - Idealnie.
- Ona wie? - Nie zrobiłbym tego,
- nie pytając o zdanie. - Co on wyprawia?
- Wszystko odłożymy na miejsce. - Mieliście nic nie zepsuć
- i wynieść się przed drugą. - Nie mogę dłużej blokować ulicy.
Może pan pogonić te dzieciaki?
- Jakiś problem? - Nie.
Wiemy, że zajęliśmy panu więcej czasu, niż to było planowane.
Dziękujemy za udostępnienie lokalu...
Dziś piątek. Co ludzie robią w piątki?
- Wypożyczają filmy. - Dlatego macie się wynieść.
Dziesięć minut.
Porozmawiajmy na zewnątrz.
- Co teraz? - Kręcimy.
- Dopóki Doug go zagaduje. - A jeśli się nie uda?
- Łapówka. - Nie mamy pieniędzy.
Ale mamy atrakcyjną dziewczynę. Waluta jak każda inna.
Żartujesz w takiej chwili? Musimy skończyć scenę.
Tracimy światło, tracimy miejsce!
Bez chaosu nie byłoby szczęśliwych przypadków.
Dlaczego nie kręcisz? Światło - idealne.
- Aktorka - idealna. - Co tu robisz?
Twoja mamusia złożyła mi propozycję nie do odrzucenia.
Wysłałam mu mejlem scenariusz.
Dwa dni trwało, zanim go ściągnąłem.
Jest genialny. W takie filmy Todd powinien się zaangażować.
A więc jestem, gotów do pracy, w jakiejkolwiek roli.
Przydałby się operator i kamerzysta.
- Załatwione. Zrób mi kawę i zaczynam. - Teraz jestem reżyserem.
Prawda. I to świetnym.
Ja pójdę. Nawet o tym nie myśl.
Posłuchajcie. Ten człowiek chce nakręcić film.
Pomożemy mu w tym albo umrzemy, próbując.
Wierzysz, że jeśli codziennie będziesz jadł gotowane brokuły,
- to nigdy nie umrzesz? - Dokładnie.
Problem w tym, że to wielkie brokuły.
- Ja chcę malutkie brokułki. - Brokułki?
Właśnie.
W Kalifornii to bardzo umiarkowane żądanie.
W życiu. Nic z tego. Zapomnij.
Rozumiem opory, ale to ważna chwila,
definiująca bohaterów.
- Nie tylko ciebie, całą trójkę. - Wykluczone.
- Co w tym śmiesznego? - Ona nie umie pływać.
- Nie. Próbuję rzucić. - To nie jest do jedzenia.
Pokrój to i zanieś Toddowi.
- Jesteś jego asystentką. - Skończyłam na dziś.
- Nie możesz znaleźć kogoś innego? - Wstawaj.
Są jeszcze inne gwiazdy, które wymagają uwagi.
Dobra.
- Cięcie! Super! - Mała darowizna.
- Na pewno nie jestem lesbijką? - Na pewno.
To wiele wyjaśnia. Dlaczego nienawidzę sąsiadki?
Dlaczego siedzę tutaj z tym aseksualnym durniem
zamiast jechać do Francji?
Może nie jesteś gotowa na Francję.
Miałaś marne dzieciństwo i chcesz nadrobić stracony czas.
On musi świetnie całować. Ten gej.
Nie słyszałaś ani słowa z tego, co powiedziałam.
- Pracowałeś już w restauracji? - W Bostonie.
Uczyłem się u znakomitego kucharza.
- Ale teraz robię to. - Czyli?
Pomagam przyjacielowi.
Nie odchodź. Przyniosę resztę.
Nie pamiętasz mnie?
Nie, ale żałuję.
Zmieniłeś śpiewkę od rana.
Recepcjonistka u dentysty.
Naprawdę mnie nie pamiętasz.
Ze szkoły.
Zraniłeś moją miłość własną. Wszędzie za mną łaziłeś.
To było żałosne.
Pięć lat później nawet nie wiesz, kim jestem.
- Proszę, Kristie. - Miło było cię widzieć, Pacey.
- Kristie? - Kristie Livingstone.
Te zasłony w kuchni są szkaradne.
Nie wiem, jak Gale może na nie patrzeć.
Zwrócę uwagę dekoratorowi wnętrz.
Jak się czujesz? Siedzisz na ganku, obserwujesz wszystkich.
Miło widzieć was wszystkich razem,
jak cieszycie się ostatnim dniem w Capeside.
Jestem pewna, że to nie jest nasz ostatni dzień.
Każdy z nas ma powód, żeby tu wrócić.
Przeprowadzamy się do Nowego Jorku, nie...
Nie umieramy. To prawda.
Zaczynamy kolejny rozdział wspólnego życia.
Piękny i długi.
- Tęsknisz? - Codziennie.
Czy żałuję, że wyjechałam? Nigdy.
- Jak tam? - Dobrze.
- Idealnie. - Nie chciałbym przeszkadzać...
- Taksówka przyjechała. - Jesteście...
w kadrze.
Trudno sobie wyobrazić lepsze pożegnanie naszego sąsiada.
Frank Capra z Capeside?
- Nie wyjeżdżają naprawdę? - Chyba nie.
Będziemy tęsknić!
Co to za uczucie?
Wszystko staje się coraz mniejsze.
Nadal tu jest, ale nie mogę tego dotknąć.
Pożegnanie.
Po co miałbym kłamać?
Pacey Witter? Twardziel i król ulicy?
Masz rację. Mógłbym kłamać.
Naprawdę żeglowałem wokół Karaibów i naprawdę miałem BMW.
Słowo.
A teraz wróciłeś do punktu wyjścia.
Nie jestem w punkcie wyjścia. Rozmawiam z tobą.
- Rozmawiałeś. - Wychodzisz?
Muszę.
Ale możesz do mnie zadzwonić. Koniecznie.
Zadzwonię.
- Czy to... - Kristie Livingstone.
- Rozmawiała z tobą? - Flirtowała.
Dała mi swój numer.
- Wiesz, co to znaczy? Ona jest... - Metaforą.
Uosabia dziewczyny, które nie chciały z tobą gadać, bo byłeś nieudacznikiem.
Dokładnie.
Zwykłe dziewczyny, nie poprawiane chirurgicznie,
jak ja, Jen, Audrey i Andie mówiły ci przez pięć lat,
że nie jesteś nieudacznikiem. To nic nie znaczy?
Zgubiłem się. Możesz jeszcze raz wyjaśnić?
Po co ja w ogóle z tobą gadam.
Chcę odebrać zamówienie.
- Na nazwisko Potter. - Już.
Jak idzie?
- Co? - Wiesz, o czym mówię.
Jeszcze nie za późno, żebyś sam się przekonał.
Gdybym to zrobił, musiałbym odszczekać te wszystkie słowa, które powiedziałem.
A ja w nie wierzę. Zanieś to Dawsonowi.
To nie jest wszystko, ale tyle zdołałem zebrać w jeden dzień.
Reszta później.
Liczę, że mu to zaniesiesz
i pogratulujesz.
Mogłabym,
ale nie zrobię tego.
Miałeś rację.
To nie moja walka.
Nigdy nie była i nigdy nie będzie.
Po tylu latach dystansujesz się od nas obu?
Spróbuję.
Trzymaj się.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Nieważne, ile włosów nam wyrośnie. Umowa stoi?
Stoi.
Nie będziemy więcej o tym rozmawiać.
Zgoda.
Dlaczego zaczęłaś o tym mówić?
Idealnie. Dziękuję za wspaniały pierwszy dzień.
Widzimy się jutro.
- Przepraszam. Siła przyzwyczajenia. - Siedź.
- Bardzo mi pomogłeś. - Wiem. Podoba mi się.
Chciałbyś przeprosić wszystkich, których wyrzuciłeś lub skrzyczałeś?
Nie. Chciałbym zostać producentem.
Coś jeszcze, panie Carr?
- Mów mi Todd. - Próbowałam.
Kazał pan mówić do siebie „panie Carr”.
Podobasz mi się. Jesteś zadziorna. Taka świntuszka.
- Nazwał mnie pan lafiryndą? - To był komplement.
Jest coś jeszcze.
Pomasuj mi plecy.
- To żart? - Przecież chcesz.
Masz okazję dotknąć prawdziwego reżysera.
- Dawson ma rację. Arogancki drań. - Ja?
Jestem niezrozumiany.
To tylko gra.
W końcu któraś panienka uzna ją za czarującą.
Jak dobrze.
Mam ochotę zaprosić cię do siebie.
Co ty na to?
Jasne.
Co tu jeszcze robisz?
Czekam, żeby ci pogratulować.
Wszystko się udało dzięki tobie.
Dziękuję.
Może to prawda, ale daruj sobie komplementy.
Jestem wykończona.
Zostań na noc.
Życie naśladuje sztukę czy sztuka naśladuje życie?
Jestem zbyt zmęczony, żeby to rozgryźć. Nie pogniewam się, jeśli nie chcesz.
To dziwne i niebezpieczne.
Jak to?
A jeśli obudzisz się i znów będziesz miała 15 lat?
Już tak nie czuję.
Kiedy oglądałam te sceny,
wielki ciężar spadał mi z serca.
Wiem.
Zaoszczędzę kupię forsy na terapii.
- To był wspaniały dzień. - Rewelacyjny.
Ile takich pięknych dni będziemy mieć w życiu?
Nie wiem.
Kiedy nadejdą, mam nadzieję, że będziesz w pobliżu.
Ja też.
Jakbyś opisał swój film?
To film o dziewczynie, która chciała czegoś więcej.
Która musiała dorosnąć, by zrozumieć, że od początku miała wszystko.
Podoba mi się.
Nie chcę zamknąć oczu.
Dlaczego?
Boję się, że kiedy je otworzę, ciebie już nie będzie.
Zamknij oczy.
Co tu robisz?
To samo co ty.
- Przyszedłem, żeby... - Spotkać się z Joey? Ja też.
Rozumiem.
Joey Potter, bojowniczka o pokój.
- Gdzie ona jest? - Pewnie nie przyjdzie.
Wbiła sobie do głowy, że załatwimy to między sobą.
Nic z tego.
Mówiłem jej, ale ona nigdy nie słuchała żadnego z nas.
Powiedziałem, że między nami już nigdy nie będzie jak dawniej.
Nie chciała słuchać. Jest uparta.
Pójdę już.
Zaczekaj.
Powiedziałeś parę paskudnych rzeczy.
Ty też.
- Mówiłem poważnie. - Ja też.
Nie wiem, jak można o tym zapomnieć.
W tym rzecz - nie musimy zapominać.
Nie możemy wrócić do tego, co było.
Nic na to nie poradzimy. Jesteśmy już innymi ludźmi.
To, co nas łączy, to fakt, że kochamy tę samą dziewczynę.
Zawsze wszystko do tego się sprowadza.
Owszem.
Nie żałuję ani jednej chwili z nią spędzonej.
Ty pewnie też nie.
Mamy szczęście,
że taka dziewczyna zwróciła na nas uwagę.
To ma sens.
- Co? - Że nam się nie udało.
Pragnęliśmy tylko jej.
Tak bardzo, że zniszczyliśmy naszą przyjaźń.
A ona pragnie tylko tego, byśmy znów byli przyjaciółmi.
Spytam cię tylko raz.
- Czy to możliwe? - Byśmy znów byli przyjaciółmi?
Wszystko jest możliwe.
Rozumiem. Dla ciebie.
- Co to? - Poszedłem do lokalnych biznesmenów
i namówiłem ich, żeby zainwestowali w młodego reżysera.
Wykazali duże zrozumienie.
Tylko jedna dentystka ubzdurała sobie, że jest aktorką.
Daj jej jakąś małą rólkę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Bałam się.
Koniec!
Bałam się, że nigdy nie dorosnę,
że będę uwięziona na wieczność w tym samym miejscu.
Że moje marzenia na zawsze pozostaną poza moim zasięgiem.
To prawda. Czas płata figle.
Jednego dnia marzysz, a drugiego marzenia stają się rzeczywistością.
Teraz, kiedy ta mała przerażona dziewczynka
przestała mnie prześladować, tęsknię za nią.
Chciałabym jej powiedzieć,
żeby się uspokoiła, bo wszystko będzie dobrze.
Chcę, by wiedziała, że spotkanie ludzi, którzy cię lubią,
rozumieją i akceptują taką, jaka jesteś, to rzadkość.
Jen, Jack, Audrey, Andie, Pacey i Dawson
są ze mną zawsze i wszędzie.
Choć nasza historia jest pisana od nowa każdego dnia,
moja miłość do nich tylko rośnie.
To były piękne czasy.
Popełnialiśmy błędy, dostawaliśmy surowe nauczki.
Teraz wszystko jest ciepłym wspomnieniem. Jak to się dzieje?
Dlaczego zapominamy o złym i idealizujemy to, co dobre?
Możemy chcemy wierzyć, że czas, który spędziliśmy razem,
był coś wart i zadecydował o naszym dalszym życiu.
Nigdy nie zapomnimy tamtych lat.
Nie mogę przysiąc, że tak było.
Ale ja tak to czuję.