Uczucia i emocje manifestują się w naszej podświadomości,
a potem w zachowaniu.
Wydumane problemy.
Nic nas nie łączy. Petey jest moim przyjacielem.
Twoim zresztą też.
Nie mam żadnych podświadomych zamiarów względem niego.
Tylko przyjacielem?
Tak.
Koniec zdania, dysertacji i diatryby.
Możemy iść spać?
Petey jest dla ciebie takim samym przyjacielem jak ja?
Oczywiście.
Tego właśnie się obawiałem.
Dzięki Bogu, koniec.
Cicho, molu książkowy.
Spójrz.
Powrót do inteligentnego życia.
Ten serial jest jak złe żarcie w samolocie.
Szkodzi na żołądek.
Scenarzysta pewnie siedział ze słownikiem na kolanach
i szukał czterosylabowych słów, żeby maltretować język.
Ja maltretuję tylko ciebie.
Kto tak mówi jak Colby?
Połączenie profesora od angielskiego z szalonym psychoterapeutą.
Nie każdy jest taki błyskotliwy jak ty.
Powinieneś przeczytać śmieci, które muszę redagować.
Redagujesz moje rzeczy.
Nie mówię o twoich.
Muszę to skończyć.
- Idź, napisz jakąś książkę. - Nie mogę.
Ten serial zniszczył mi szare komórki.
Nie przesadzaj.
Lubię serial o młodzieży. Co z tego?
Przeraża mnie, że tak cię to wciągnęło.
W każdą środę o 20.00 wchodzisz w ten dziwaczny portal
młodzieżowych przeżyć.
Mam do nich bardzo emocjonalny stosunek.
Czy Sam i Colby będą razem?
Czy Sam wybierze Petey’ego?
Dowiecie się w przyszłym tygodniu, kiedy dalej będziemy bić pianę.
Podświadomie lubisz ten serial tak samo jak ja.
Mówisz jak niezdecydowana i chwiejna Sam.
Jak śmiesz?
Myślisz, że jestem do niej podobna?
Dziewiczą mowę Colby’ego damy w trzecim akcie.
Pamiętaj o korektach. Nie zaakceptowali słowa „masturbacja”.
- To termin kliniczny. - Proponują „wyprowadzić pieska”.
Musisz pogadać z Benem.
Nie ma pojęcia, że jego bohater zaraz się ujawni.
Po lunchu. Muszę pogadać ze scenarzystami.
To bratnie dusze. Muszą zostać parą.
- Ale nie w pierwszym sezonie. - O czym mówicie?
Odwieczny dylemat. Czy Sam zwiąże się z zadziornym Peteyem
czy z wrażliwym Colbym?
Wybór Petey’ego złamie konwencję. Zaskoczymy widzów.
Widzowie nie będą zadowoleni. Colby to jej bratnia dusza.
- To przeznaczenie. - Ten serial ma przełamywać
ustalone schematy przeznaczenia i losu.
Co sądzisz?
Dobrze kombinujecie.
Twój ślubny garnitur wisi na drzwiach.
Samochód zawiezie cię na lotnisko jutro w południe.
- Dzwoniła Rebecca. - Nic z tego. Nie patrz tak na mnie.
- Jak? - Jestem miłym facetem,
tylko nie mam czasu.
Komuś się bardzo spieszy.
Przepraszam. Spóźnię się do szkoły.
Muszę wlepić ci mandat za przekroczenie szybkości.
Mam już sporo punktów karnych.
Mógłbyś przymknąć oko?
Przypominam, że próba przekupstwa funkcjonariusza
to poważne przestępstwo.
Liczyłem na współczucie i zrozumienie.
Tym razem, udzielę ci ostrzeżenia.
Dzięki, skarbie.
Nie mów do mnie „skarbie”.
Stary, nikogo nie ma.
„Stary” też nie mów.
- Kolacja dziś wieczorem? - Ja gotuję, u mnie.
Przyniosę kajdanki.
Żartowałem.
Do zobaczenia.
Zwolnij.
Ja to zrobię. Pan jest szefem.
Pomogę. Straszny ruch.
To dobrze.
Pół roku i nie ma żadnych skarg.
Mam nowe projekty menu.
Muszę je obejrzeć.
Będę w biurze.
Musimy wymyślić nowy pretekst. Trzeci raz sprawdzam projekty.
Nikt niczego nie podejrzewa.
Wszyscy mnie tu znają.
W końcu ktoś się zorientuje.
Byle nie był to mój mąż.
Dwaj chłopcy, zawsze razem Zawsze blisko siebie...
Jakiś problem?
- Mam czytać dalej? - Jeszcze nie skończyłeś.
Bez obrazy, ale facet pisze o facecie.
To gejowski wiersz.
Nie wiedziałem, że poezja ma orientację seksualną.
Przez ten gejowski wiersz Whitman stracił pracę.
Przez większość życia był izolowany, ale nie dbał o to.
Kochał ten kraj. Kochał wolność, którą on utożsamiał
i zawsze podkreślał swoją tożsamość narodową.
150 lat później nadal go wyśmiewamy.
Na następne zajęcia, spróbujcie wyrazić wierszem to,
czego boicie się powiedzieć. Napiszcie o swoich strachach.
Przeczytamy wasze prace na głos.
Mam nadzieję, że wobec siebie zachowacie się bardziej elegancko
niż wobec pana Whitmana.
Pokaż moją chrześnicę.
Jest równie piękna jak ty.
Cieszę się, że cię widzę.
Szkoła w Capeside wreszcie ma dobrego nauczyciela.
Dobry nauczyciel to zestresowany uczeń usuwający swoje szkolne wspomnienia.
- Mógłbyś przy okazji wymazać moje? - Do tego jest potrzebny klasztor.
- Jakie masz plany na wieczór? - Kolacja z szeryfem.
Później możemy wypić drinka.
Pół roku. Jesteście jak stare małżeństwo.
Ale na ulicy udajemy, że się nie znamy.
- Nadal? - Strachliwy paranoik.
Ale to mój strachliwy paranoik.
- Zatrzymałaś się u Potterów? - Czekam na twój telefon.
Chodźmy, bo spóźnię się na następne zajęcia.
Tak się cieszę.
Nareszcie!
Jesteś coraz przystojniejszy.
W ciągu ostatnich miesięcy postarzałem się o 10 lat.
Dobrze się trzymasz. Jak lot?
Dobrze. Muszę napisać pięć scen.
Za tydzień koniec zdjęć, a ja wciąż nie mam zakończenia.
- Poza tym... - Cieszę się, że jesteś.
Miałbym opuścić ślub mojej mamy? Nigdy.
Jak ty urosłaś!
Mam Annie Hall na DVD. Obejrzysz ze mną?
Jasne, włącz.
Annie Hall?
Dziękuję, że wróciliście.
Szukam Pacey’ego Wittera.
Joey Potter!
Aleś ty ciężka.
- Uważaj. - Żartowałem.
- Powiedzieli mi, że nie przyjedziesz. - To długa historia.
To Josephine Potter, chluba naszej szkoły i miasta.
Powitajcie ją bardzo ciepło.
To twoje?
Moje, banku i kilku członków rodziny. Głodna?
Bardzo.
- Dobrze cię widzieć! - Wzajemnie.
Za długo cię nie było.
Z takiej okazji otwarty bar dla wszystkich!
Pamiętasz, jak rysowałam twój akt?
Podnieciłeś się...
- Dostałam więcej, niż prosiłam. - I tak nic by z tego nie było.
Poza tym Dawson by mnie zabił.
Co się dzieje z Audrey?
Śpiewa w chórku Johna Mayera. Jest na tournee w Europie
i ma chłopaka, którego nazywa anty-Paceyem.
Jest nudny i bardzo miły.
Bardzo miły w przeciwieństwie do mnie?
I to mówi moja eks dziewczyna!
Dziękuję, że otworzyłeś tę knajpę.
Tęskniłam za nią.
Gdyby twój ojciec jej nie spalił, byłaby nadal twoja.
W życiu bym tego nie wymyślił.
- Długo to trwało? - Za krótko.
Pamiętasz, jak odebrałam ci cnotę?
Chyba powinniśmy wyjść.
Nie wychodźcie. Dopiero się rozkręcamy.
Ona rozpowszechnia zbyt dużo informacji.
Pamiętacie, jak mój chłopak zrobił mi dziecko,
a potem mnie porzucił?
- Do zobaczenia na ślubie. - Czekaj.
Jesteście najlepszymi przyjaciółmi, jakich miałam.
Kocham was. To wszystko.
Do zobaczenia.
Zmykajcie z mojej restauracji.
Muszę posprzątać. Podwieźć cię?
- Przejdę się. - Ja cię odwiozę.
To niedaleko. Przejdę się, wytrzeźwieję.
- Dziękuję. - Jak zawsze, to była przyjemność.
- Uważaj na siebie. - Będę. Dobranoc, chłopaki.
Niezwykła kobieta.
Aktorka, która ją gra, nawet się do niej nie umywa.
Wiem. Ale z Peteyem mi się udało.
Ma swój szorstki wdzięk.
Tyle się zmieniło. Ty się zmieniłeś.
Jak to w życiu.
Jesteś szczęśliwy?
Tak. Gdybym powiedział coś innego, byłbym zmanierowanym palantem.
Mówisz do mnie.
Nie zastanawiałem się nad tym. A ty?
Znasz mnie. Byłoby marnie, gdybym był szczęśliwy.
Nie musisz mi pomagać. To moja robota.
- Dobrze cię widzieć. - Nawzajem.
Zobaczymy się jutro na ślubie.
Tego nie było na liście obowiązków ojca chrzestnego.
- Świetnie sobie radzisz. - Zawsze tak kaprysi?
- Co to? - To babci. Trzymam je pod ręką.
Nie wiedziałem, że wciąż je bierze. Wygląda świetnie.
Pozory mylą.
Zdołasz przetrwać bez niej?
- Poradzisz sobie sama? - Kiedyś myślałam, że to niemożliwe.
Teraz jest inaczej.
Macierzyństwo to wspaniała rzecz.
Nie umiem zaprogramować telewizora, ale potrafię opiekować się dzieckiem.
Zmieniłaś się najbardziej z nas wszystkich.
To nie moja zasługa.
Amy mnie zmieniła.
Co ja tu robię?
Jaki zdrowy na umyśle gej wraca na prowincję?
Nie chodzi o Capeside.
Jesteś sfrustrowany z powodu Douga.
Wiem. Znowu muszę się ukrywać.
Tym razem nie z własnej woli.
- Daj mu trochę czasu. - Dlaczego?
Nie moja wina, że mój chłopak żyje w epoce kamienia łupanego.
- Boi się. - Czego tu się bać?
Rzeczywistości. Ona przeraża nas wszystkich.
Mówisz, że się zmieniłam, i masz rację. Nie było mi łatwo.
Wszystko, co dobre i wartościowe, ma swoją cenę.
Mądrość superbohatera przyszła wraz z macierzyństwem.
Wkrótce kupię ci pelerynę.
Możesz być moim pomagierem. Moim Cudownym Chłopcem.
W każdej chwili.
Przestraszyłaś mnie.
Nie jest tak łatwo jak kiedyś.
Omal się nie połamałam.
Co tu robisz?
Szłam do siostry i postanowiłam iść dalej.
Dawno tu nie byłam.
Wiesz, że postawili McDonalda na Hudson? Inwazja już się dokonała.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Było za późno, żeby dzwonić do drzwi,
ale zobaczyłam światło w oknie i pomyślałam „czemu nie?”.
Spałeś? Mogę wyjść.
Cieszę się, że przyszłaś. Nie zdążyliśmy pogadać.
Opowiadaj. Wszystko.
Boli.
Przykro mi, zamknięte.
Chyba pan wie, dlaczego tu jestem.
Tylko zgaduję, ale chodzi o pańską żonę?
Ułatwię to panu.
Zasłużyłem.
Wypiłem, da mi pan radę w pojedynkę.
Co to za frajda?
Poznałam Christophera, kiedy przydzielono mnie
do promocji jego książki.
Tak się kłóciliśmy, że oczywiście zaczęliśmy się spotykać.
Od tej pory kłócimy się non stop.
To coś poważnego?
Albo zostaniemy razem, albo się rozstaniemy.
Jeszcze nie wiem, co będzie.
A ty? Co tam w Los Angeles?
W tej chwili jestem pochłonięty serialem i niczym więcej.
Dziś. Nie zawsze tak będzie.
Nie narzekam.
Czasami tylko zastanawiam się, co ja właściwie robię.
Chciałem być Spielbergiem.
Marzenia nie są idealne.
Spełniają się, ale nie za darmo.
Ładnie powiedziane.
To powiedział ktoś sławny.
Jestem zmęczony.
- Pójdę już. Prześpij się. - Mówię ogólnie.
I tak muszę iść. Już późno. Jutro ślub.
Odwiozę cię.
Rozmyśliłem się.
- Kładź się spać. - Co?
To jest twoja strona, a to moja. Kładź się i śpij.
Żartujesz? Nie mogę...
Weszłaś przez okno.
To logiczne zakończenie.
Nie musimy niczego udawać.
Śpijmy i tyle.
W końcu jesteśmy dorośli.
Dobranoc.
Tyle razem przeszliśmy.
Były dobre i złe chwile.
Kiedy ja cię kochałam, ty kochałeś Jen.
Kiedy ty mnie pokochałeś, ja chciałam być sama.
Zostawiłam cię dla Jacka.
Potem on zrozumiał, że jest gejem.
Potem ja cię przekonałem, żebyś wydała ojca policji.
Nie chciałaś się do mnie odezwać.
Ale odezwałam się.
Wyznałam ci uczucie na imprezie.
Odmówiłem. Miałem jakieś powody.
Zakochałaś się w Paceyu.
Minęły lata, aż w końcu mówimy sobie „tak”.
Tak powinno być.
Jesteś moją bratnią duszą.
Mówię „tak”.
Tak!
Cięcie!
DO ZOBACZENIA
Zarezerwowałem nam pokój na weekend.
Połazimy po górach, pojeździmy na rowerach,
poruszamy się...
Nie wyglądasz na zachwyconego.
Kolejny weekend z dala od Capeside?
Przepraszam, że zaplanowałem coś miłego.
Doceniam to,
- ale wolałbym zostać tutaj. - Kiedy zaczęliśmy się spotykać,
- wiedziałeś, że nie chcę się ujawniać. - To było pół roku temu!
Myślisz, że kogoś obchodzi, z kim sypiasz?
- Tak. - Co cię obchodzi, co ludzie pomyślą?
Twoja rodzina nie ma z tym problemu.
- Pacey jest szczęśliwy. - Bo wyszło na jego.
Pacey cię kocha i ja też.
Ile weekendów musimy spędzić daleko, zanim pokażemy się jak normalna para?
Jak byśmy mieli romans. Żaden z nas nie jest nawet żonaty.
Nie każdy był pedałem, mając 15 lat. Dla niektórych to trudne.
- Nie do wiary, że to powiedziałeś. - Przepraszam.
Wiesz, jaka jest między nami różnica?
Ty też byłeś pedałem, mając 15 lat, i nadal za to siebie nienawidzisz.
Tak się cieszę. Tata też byłby szczęśliwy.
- Co bierzesz? - Przyłapałeś mnie. Biorę prochy.
Jestem nerwowa.
Podzielisz się? Przydadzą mi się.
Skąd masz to oko? Pobiłeś księdza przed ceremonią?
Powiedzmy, że popełniłem parę błędów.
Co się dzieje?
Już zapomniałem, jak fajnie było nam razem.
Miło sobie przypomnieć.
Zamieńmy się. Dawson nie pozwala mi prowadzić.
Wcześnie wyszłaś.
Musiałam się przygotować.
Poza tym chrapałeś.
Trudno zmierzyć się z tym deja vu.
To jak wizja po LSD, tyle że niekolorowa.
Chociaż nigdy nie brałam LSD.
- Cieszę się, że też się denerwujesz. - Jak to?
Dużo gadasz.
Nabijasz się ze mnie?
Podoba mi się, kiedy tak paplasz.
Podoba mi się, że denerwujesz się przy mnie.
Pacey depcze mi po nogach. Możesz go zabrać?
To spisek. Nowe buty.
Chyba mamy publiczność.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają. Wciąż łamiesz serca.
Jej serce, moja szczęka.
Wszystko zaczyna mieć sens.
- Chcesz mi pomóc? - Jak?
Dzięki.
Jen! Zemdlała.
Trzeba dać jej proszki.
Widziałem, jak brała.
- Nie powinna zemdleć. - Co się dzieje?
- Szybko, pogotowie! - Co jej jest?
- Trzeba ją zabrać do szpitala. - Co jej jest?
- Jest chora. - Była zdrowa!
Nie była. Jest poważnie chora na serce.
Minęły godziny. Dlaczego nikt z nami nie rozmawia?
Na pewno muszą skonsultować się z jej lekarzem z Nowego Jorku,
zanim coś nam powiedzą.
Co jej jest?
To drobiazg.
Zawsze istniał, ale aż do ciąży był niezauważalny.
Ma wadę serca. Dlatego zemdlała.
To nic poważnego.
Będzie jej wstyd, kiedy się ocknie.
- Naprawdę? - Tak.
Pani Ryan?
Wiedziałeś o tym?
Nie.
Co to za wada serca? Jakieś szmery?
Nie chcę panikować, ale to brzmi poważnie.
Stan jest stabilny.
Dostała kołatania serca i dlatego zemdlała.
Więcej się nie dowiemy.
Jest pod dobrą opieką.
Wracajcie do domu, odpocznijcie.
Idźcie już.
- Wyzdrowieje? - Oczywiście.
Jej matka jest w Europie. Muszę zadzwonić.
Martwię się. Źle to wygląda.
Nic nie wiemy. Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
Jest młoda, zdrowa.
Musimy trzymać się razem, jak zawsze w naszym...
Chorym, miłosnym trójkącie.
Zawsze mówisz nieodpowiednie rzeczy.
- Można na mnie liczyć. - To nie jest śmieszne.
- Trójkąt staje się kwadratem. - Dobrze powiedziane.
Co tu robisz? Już późno.
Godziny wizyt dawno minęły.
Flirtowałem, z kim trzeba.
Umiem być czarujący.
Co będzie, kiedy dowie się, że jesteś gejem?
To był pielęgniarz.
Przystojny?
Chętnie bym się wdał w nasze dowcipne pogaduszki, ale...
leżysz na szpitalnym łóżku podłączona do jakiejś maszyny...
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie chciałam, żebyś się martwił.
Wystarczy, że ja się martwię.
Pomyślałam, że jeśli będę udawała,
że choroba nie istnieje, to ona odejdzie.
Bo lubię nasze dowcipne pogaduszki...
Bałam się, że jeśli powiem to na głos, stanie się to prawdą.
Bałam się. Byłam idiotką.
Jesteś idiotką.
Mogłem ci pomóc.
I pomożesz.
- Będziesz mi potrzebny. - Mów.
Bardzo źle?
Zmniejszenie się skurczów komór.
Krew nie trafia do serca, stąd problemy z płucami.
Dochodzi do przekrwienia płuc.
Co zrobimy?
Jakie leczenie? Operacja?
Nic.
Przerobiłam już wszystko.
Na początku szanse były duże.
Ale...
znasz moje szczęście.
Musi być coś, co można zrobić. A specjaliści?
Byłam u specjalistów.
Przepraszam, że tak nagle spada to na ciebie.
Myślałam, że zdołam pojechać do Capeside i wrócić.
Próbowałam walczyć, ale dłużej sama już nie mogę.
Umrę.
Nie wiem, co mam robić.
Nie chcę tego schrzanić.
Choć raz w życiu chcę coś zrobić jak trzeba.
Jestem tu. Zrobię wszystko, co chcesz.
Połóż się przy mnie i opowiedz o tym przystojnym pielęgniarzu.
Chcę zapomnieć o wszystkim, co mówiłam.
Ma na imię Max.
Podoba mi się.
Ma bródkę.
Możemy nad tym popracować.