Ona wie, że wy wiecie, ale ma kilka warunków.
Żadnych teatralnych gestów ani scen.
Ma być radośnie i wesoło.
Żadnych łez.
Mam trzymać z daleka każdego, kto ryczy.
- Nie mogę obiecać. - Kto może?
- To wyjdźcie. - Ona tego chce. Postarajcie się.
- Wejdziemy wszyscy razem? - Nie.
Będziemy wchodzić pojedynczo.
Nie mogę w to uwierzyć.
Kto pójdzie pierwszy?
Najpierw klown.
- Ciebie wysłali pierwszego? - Na otwarcie.
Zetrzyj z twarzy ten fałszywy uśmiech.
Powiedz coś.
Jack mówił, że umierasz.
Poza tym wszystko gra.
Dziękuję. Chodź.
- Dla ciebie. - Piękne.
A przeszczep serca?
Nigdy nie doczeka się dawcy.
Płuca odmawiają posłuszeństwa.
To dla Jen.
- Powiesz jej, że byłem? - Tak.
Pani prosi.
Jak się czujesz?
- Co z nimi jest? - Nie wiem. Ktoś umiera czy co?
- To nie jest śmieszne. - Zabójczo śmieszne.
- Można umrzeć ze śmiechu. - Przestańcie.
Musi być śmiesznie, bo inaczej będę wściekła
i rozgoryczona, a tego nie chcę.
Jest bardzo wkurzona na łożu śmierci.
Co z nią?
Jest dzielniejsza, niż jej się wydaje.
Jadę do niej. Przypilnujesz Alexandra?
- Robisz uniki. - Nieprawda.
- To nie był Christopher? - Tak. Za każdym razem.
Powiedz mu, że unikasz jego telefonów,
bo nie masz odwagi powiedzieć, że to koniec.
Nieprawda. Tylko nie jestem pewna, czy to koniec.
- Wciąż kochasz swojego eks chłopaka. - Nie kocham.
Wciąż kochasz swoich dwóch eks chłopaków.
- To śmieszne. - Wykręć numer.
Będę cię trzymać za rękę.
- Nienawidzę cię. - Proszę bardzo.
Łaziłam we mgle i nagle uświadomiłam sobie, że nic nie jadłam.
Przyszłaś we właściwe miejsce.
Spróbuj.
To jest twoje powołanie.
Facet w fartuchu uziemiony na zawsze w Capeside?
Co w tym złego?
Dawson podbił Hollywood.
Ty uciekłaś do Paryża i Nowego Jorku. A ja...
Nie uciekłam, tylko poleciałam.
Nieważne. A ja? Wyjechałem na dwa lata.
Masz restaurację. Robisz to, co kochasz.
Czemu nie w Hollywood albo w Nowym Jorku?
Nie bądź dla siebie taki surowy.
Wiem, że teraz nie jest to łatwe.
Osiągnąłeś coś. Masz tu wspaniałe życie.
Chciałbym to czuć.
A nie czujesz?
Nie czułem, dopóki ty nie wróciłaś.
Nie uciekaj. Chcę ci podziękować.
Przypomniałaś mi, do jakich uczuć jestem zdolny.
To tak, jakbym chodził i patrzył na swoje życie przez zamazane okno.
Nagle zobaczyłem ciebie i smugi zniknęły. Okno jest czyste.
- Jaka elokwencja. - Staram się.
W mojej kuchni tylko ja rzucam.
Dobrze przemyśl swój następny ruch.
Znowu.
Co jest między nami?
Chcesz mnie dobić?
Uzbierałam tyle podniebnych mil, że mogę wylecieć na księżyc.
Nie chcę cię dobijać.
Chcę, żebyś była...
Co będziesz jadła? To była twoja kolacja.
Czy to jest w porządku?
Powinniśmy się śmiać?
W takich chwilach bardziej niż kiedykolwiek.
Żadnych próśb i błagań?
Zapadła cisza, a potem tylko potakiwał.
Żadnych tekstów w stylu „nie mogę bez ciebie żyć”?
Przecież to pisarz.
Powiedział, że miłość trwa krótko, długo się zapomina.
- Piękne. - Ukradł.
Pablo Neruda, Pieśń Rozpaczy. Opublikowana w 1924.
Co ja mam z tobą zrobić?
Pakujesz się w coś, kierując się sercem,
a wygrzebujesz się, kierując się głową.
Serce i głowa są ze sobą w nieustannym konflikcie.
Za to z reszty konfliktów wyzwoliłam się lata temu.
Gdybyś chciała sobie przypomnieć, obejrzyj serial Dawsona.
Ta dziewczyna, która gra mnie?
Myślałam, żeby wynająć adwokata i podać go do sądu.
Ty przynajmniej uprawiasz seks.
A ja nic tylko łażę i tęsknię za Peteyem i za Colbym, i na odwrót.
Nigdy nie mogłaś podjąć decyzji.
Nie zrozumiał.
Ten trójkąt opiera się na konkretnych wydarzeniach.
Nie chodzi o to, żeby Sam wybrała między Peteyem a Colbym.
Rzecz w tym, żeby podjęła decyzję dotyczącą jej samej.
Możemy używać prawdziwych imion? Nie musimy chronić winnego.
Szkoda, że trzeba było serialu, żebym to zobaczyła.
Co zobaczyła? Jestem bardzo zainteresowana.
Muszę podjąć decyzję...
i przestać uciekać. Raz na zawsze.
Wiem, z kim powinnam być. Zawsze wiedziałam.
- Serio? - Tak, ale przeważył strach.
Niepokój i strach, które doprowadzają do tego, że uciekam.
Wygodnie mi z tym.
Inaczej nie umiem.
Może ja pomogę.
A jeśli zażądam, żebyś podjęła decyzję?
Koniec ucieczek.
Chętnie zrobię z tego swoje ostatnie życzenie.
Moja śmierć będzie służyła wyższym celom.
Jeszcze jedno.
Trochę wypadłam z obiegu.
Z kim powinnaś być? Z Colbym czy z Peteyem?
Przyszedłem porwać Jen. Jeśli jesteś gotowa.
Czekam.
Zabierz mnie z tego łóżka.
Pięknie dzisiaj.
Słońce ma zbawienny wpływ na wszystko, co żyje.
Dobrze, pani Dalloway.
Dobrze, że humor ci powrócił.
Na pewno chcesz to zrobić?
Jak najbardziej.
- A ty? - Na 100% nie chcę.
Ale nie pozwolisz mi się wykręcić.
Szybko się uwinę.
Włącz kamerę.
Cześć, Amy. To ja, mama.
Kiedy to obejrzysz, mnie już nie będzie.
Wiem, że to fatalnie, dla nas obu.
Nie będzie mnie, kiedy będziesz dorastać,
dlatego postanowiłam zrobić listę tych rzeczy,
których dla ciebie pragnę.
Są sprawy oczywiste -
wykształcenie, rodzina, przyjaciele
i życie pełne niespodzianek.
Popełniaj błędy.
Wiele błędów.
Nie ma lepszego sposobu na uczenie się i dorastanie.
Chcę, żebyś dużo czasu spędzała nad oceanem.
Ocean zmusza do marzeń.
Nalegam, żebyś ty, moja córeczko, była marzycielką.
Bóg.
Nigdy nie wierzyłam w Boga.
Poświęciłam mnóstwo czasu i energii, próbując udowodnić,
że Bóg nie istnieje.
Mam nadzieję, że będziesz wierzyła w Boga.
Bo nieważne...
czy Bóg jest, czy go nie ma.
Ważne, żeby w coś wierzyć.
Wiara daje siłę i poczucie bezpieczeństwa.
Miłość.
Chcę, żebyś kochała każdą cząstką ciała.
Kiedy znajdziesz miłość, gdziekolwiek,
ktokolwiek to nie będzie, nie uciekaj.
Nie musisz też za nią gonić.
Bądź cierpliwa, a miłość sama przyjdzie, obiecuję.
Kiedy się tego najmniej spodziewasz. Tak było z tobą.
Spędziłam najlepszy rok swojego życia z najsłodszą,
najmądrzejszą i najpiękniejszą dziewczynką na świecie.
Nie bój się.
Pamiętaj: kochać znaczy żyć.
Dawson nie wie, że to pożyczyłem.
- Ukradłeś. - Pożyczyłem. Nie okradam przyjaciół.
Kiedy to pożyczyłeś?
W 1998, tuż po tym, jak to nakręcił.
Jesteśmy tacy zadziorni.
Przynajmniej ty.
To było tak dawno.
Prawda.
Poznaję tę chorobę, która nazywa się Joey.
- Miło znowu mieć ją w pobliżu. - Są iskry?
Zawsze były.
Kiedy ona jest blisko, czuję, że żyję.
Ludzie nie doceniają tego uczucia.
Raczej przeceniają.
Nie można zdać się na kogoś innego.
Sam musisz zadbać, byś czuł, że żyjesz.
Prawda.
Chcesz ją pożyczyć czy ukraść najlepszemu przyjacielowi?
To już za mną. Zmieniłem się.
Chcę, żebyście pozostali przyjaciółmi.
Mam nadzieję, że będziecie w kontakcie.
Nie zapominajcie, ile dla siebie znaczycie,
jaki wpływ wywarliście nawzajem na swoje życie.
Przyjaźni nie można przecenić.
Nie cierpię tego. Jestem wściekła.
Nie chcę... Nie chcę umierać.
To okropne. Przypomnij mi, żebym więcej tego nie robiła.
To nie jest śmieszne. Tracę poczucie humoru.
Nie chcę zostawiać mojej córki samej.
Nie będzie sama, obiecuję.
Wszystkie soboty należą do mnie.
Zaopiekuję się twoim dzieckiem. Przyrzekam.
Jak poszło?
Wiesz, co jest najgorsze?
Wiem, że będą następne ciosy.
Zmarnowałem tyle czasu, żyjąc w tym hollywoodzkim światku.
Nawet teraz myślę o pracy. To okropne.
Dzwonią do mnie bez przerwy.
Żądają scenariusza, którego nie skończyłem,
bo nie wiem jak. Nie mogę jasno myśleć.
Przeżywamy koszmarny stres.
Kiedy parę dni temu zobaczyłem Jen z Amy,
moją pierwszą myślą było: „Kiedy Jen urodziła dziecko?”.
Zapomniałem o tym.
- Co ze mną jest? - Niepotrzebnie czujesz się winny.
Do mnie też wydzwaniają z pracy. Takie jest życie.
To nie Szekspir. Nie piszę Listy Schindlera.
Nie jestem Spielbergiem. Facet nawet się ze mną nie spotka.
- Przestań. - Ona umiera,
a ja myślę o zakończeniu jakiegoś głupiego serialu.
Będzie jeszcze czas dla innych, ale jej czas się kończy.
- Owszem. - Nic w moim życiu nie jest prawdziwe.
Straciłem kontakt z rodziną, przyjaciółmi, z tobą.
Nasz związek to była jedyna rzecz, która miała sens. Zapomniałem o tym.
Dopiero kiedy cię zobaczyłem, wszystko wróciło.
Nawet nie jesteśmy razem.
Nie oglądasz Jeziora marzeń? Jesteśmy razem w każdą środę o 20.00.
Nakręciłeś serial o nas.
W tym problem. Zrobiłem ze swojego życia fikcję.
- Nie żyję prawdziwym życiem. - Ono jest prawdziwe.
Masz szczęście!
Jesteś pisarzem, możesz przeżyć życie dwa razy.
Kto inny ma taką szansę?
Podoba mi się. Postaw „A”.
Moim zdaniem jest bez polotu. Przeciętne.
Cynthię stać na więcej.
Wszystkich nas było stać na więcej.
Chcesz usiąść na foteliku?
Skoro mowa o umiejętnościach,
mogę podjąć przemilczany temat Amy?
Nieładnie, panie nauczycielu.
Jest mi trudno.
Nie chcę, żebyś czuł presję.
Jestem jej ojcem chrzestnym.
Dla większości ludzi obowiązki rodzica chrzestnego
nie wykraczają poza parę sporadycznych wizyt.
Chcę ją wziąć.
Ale nie wiem, co postanowiłyście z babcią.
Babcia zdaje sobie sprawę ze swojego stanu zdrowia.
Obie uważamy, że byłbyś wspaniałym ojcem.
Jedna prośba.
Postaraj się, żeby Amy miała swoje miejsce.
Ja nigdy nigdzie nie pasowałam.
Dlatego tacy jesteśmy.
Wiem.
Od pierwszej chwili, kiedy wysiadłam z taksówki,
byłam podżegaczką.
Dziewczyną, która sprawiała problemy
i zachwiała delikatną równowagą emocjonalną Capeside.
Nie chcę, żeby Amy taka była.
Chcę, żeby gdzieś należała.
Ja nigdy tego nie miałam.
Należysz.
Należysz do mnie.
Nie widzisz tego?
Jesteś moją bratnią duszą.
Amy będzie otoczona miłością.
Codziennie będę jej mówił, jak bardzo matka ją kochała.
Zadbam o to.
Niedługo się zobaczymy.
Już niedługo.
Porozmawiaj z nim.
To nie jest odpowiednia pora.
Jak chcesz, ale dobrze ci radzę.
Szukam łyżeczek.
Na końcu.
I jak? W porządku?
Tak.
Co ci chodzi po głowie?
Jesteś wolna.
- Co? - Jesteś wolna.
Nigdy nie wierzyłem w takie mądrości,
„jeśli kogoś kochasz, daj mu wolność”.
Postanowiłem być szczęśliwy.
Szczęśliwy w tym życiu.
Kocham cię.
Zawsze cię kochałem,
ale nigdy nie mogliśmy utrafić we właściwy czas.
Czas nie jest przyjacielem człowieka.
Dlatego muszę szczęśliwy - teraz. To wszystko, co mamy.
Tego mnie nauczyła utrata Jen.
Zaczekaj. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
To dla mnie bardzo ważne.
Chcę, żebyś była z kimś - nieważne, czy to będzie Dawson,
ten chłopak z Nowego Jorku, czy ktoś, kogo jeszcze nie poznałaś -
chcę, żebyś była z kimś, kto będzie częścią twojego wymarzonego życia.
Chcę, żebyś przy nim czuła się tak, jak ja czuję się przy tobie.
W skrócie można powiedzieć, że...
wystarcza mi sama świadomość, że cię kocham.
Jesteś wolna.
Ja...
nie chcę być wolna.
Wszystko, co robiłam w życiu, sprowadziło mnie tutaj z powrotem.
Ostatnią rzeczą, której chcę i na którą zasługuję, jest wolność.
- Pomijasz sedno... - Ty je pomijasz.
Kocham cię.
Wiesz o tym.
To bardzo realne uczucie.
Tak realne, że ciągle przed nim uciekam.
Nigdy nie jestem gotowa.
I kocham Dawsona.
On jest moją bratnią duszą.
Jest związany z moim dzieciństwem.
To czysta i niewinna miłość.
Nie chcę być wolna, bo to dla mnie znak,
że mam dalej uciekać.
Co chcesz powiedzieć?
Tu jesteś. Potrzebne są talerze.
To miło, że otworzyłeś restaurację.
Kocham was.
Chciałaś powiedzieć coś ważnego.
Zrozumiałam...
Pomóż mi.
Weź tacę.
- Jak tam, Pacey? - Dobrze.
Babcia powiedziała, że tu jesteś.
Myślisz?
Ulubiona rozrywka w Capeside.
O czym myślisz?
O przenosinach.
Dokąd?
Nie wiem. Do Bostonu albo Nowego Jorku.
Dlaczego?
Dla Amy.
- Nie możesz. - Mogę.
Ilu jest ojców gejów w Capeside?
Ilu było nauczycieli gejów, zanim wróciłeś?
Ilu jest gejów szeryfów?
Z tego co wiem, ani jednego.
Zmęczyło mnie przecieranie szlaków.
Połowę życia edukowałem tę społeczność i co z tego mam?
Myślisz, że są nagrody za inspirowanie ludzi?
Nie chcę już inspirować. Chcę zapewnić Amy normalne życie.
Tutaj nie będzie tego miała. Będzie miała takie dzieciństwo jak ja,
tyle że zamiast być homo, będzie miała ojca geja. Nie chcę tego.
Zawsze będziesz ojcem gejem, bez względu na to, gdzie pojedziesz.
Amy będzie musiała stawić czoło odrzuceniu. Jak każda nastolatka.
Chcę być dobrym ojcem.
Muszę być.
Dobry ojciec wie, że jego dziecko musi upaść.
Twoją rolą jest pokazać mu, jak się podnieść.
Co ty wiesz o ojcostwie?
Niewiele.
Ale liczę, że szybko się nauczę.
Miły gest, ale nie, dziękuję.
- To nie jest gest. - Owszem, jest.
Chcesz być ze mną z poczucia obowiązku, albo, co gorsza, litości.
Do diabła z litością.
Kocham cię.
Jesteś najodważniejszym człowiekiem, jakiego znam.
I najlepszym.
Bez względu na to, co robisz, twoje życie jest wybitne.
Chcę być z tobą i z twoją córką.
Jeśli mi pozwolisz.
- Co? - Dudleyowie.
Dobry wieczór państwu.
Całowałem swojego chłopaka.
To bardzo miłe.
- Jak się czujesz? - Żyję.
A ty?
To był długi dzień.
- Piszesz? - Nie.
Przekleństwo zakończenia.
Wymyśl szczęśliwe. Nie chcę smutnych zakończeń.
Trzymaj się z dala od życia i śmierci.
Interesujące wyrażenie: życie i śmierć.
Implikuje, że to przeciwieństwa.
Narodziny są przeciwieństwem śmierci.
Życie nie ma przeciwieństwa.
- Nie myślałam o tym w ten sposób. - Zawsze myślę za dużo.
Jesteś pisarzem.
Właśnie uznałem, że nieważne, jak to się skończy.
To tylko fikcja.
Po raz pierwszy od bardzo dawna
moje życie jest prawdziwe.
Nieważne, kto z kim będzie.
W pewien sposób,
zawsze będziesz tylko ty i ja.
Bratnie dusze.
Łączy nas coś więcej niż przyjaźń.
Niż miłość.
To będzie trwało wiecznie.
Tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Właź, to tylko parę szczebli!
- Ty i ja, na zawsze. - Na zawsze.
Nie mogę tak dłużej.
Nie chcę czekać do końca życia.
Muszę wiedzieć teraz. Jak będzie?
Ty i ja, na zawsze.
Piękne.
Idealne.
To łzy? Płaczesz?
Wzruszył mnie.
Zadzwońmy do niego.
Wychodzę. Tobie też radzę. Z samego rana masz spotkanie.
Dobra.
Uciekaj.
- To my. - To było cudowne.
Joey płakała jak dziecko.
Nie mogę się doczekać następnego sezonu.
Nie zgadniecie, z kim jutro mam spotkanie.
Ze Spielbergiem?
- Jesteś hollywoodzką szychą! - Co włożysz? Co powiesz?
Nie mam pojęcia...