To pewnie ten przeklęty rozrusznik.
Sprawdziłeś sprężanie?
Wszystko przez to, że kupiłeś forda.
Wiesz, jak na nie mówią?
„Zrób to sam”.
Pomyliło ci się z fiatem.
Zrób to sam.
Musisz wykręcić przeklęte świece i wlać w otwory trochę oleju.
Nie zdziw się, jeśli coś wybuchnie.
To nie takie proste.
Moje auto potrzebuje przywódcy.
Gdzie te czasy, kiedy George Bush zwymiotował w Japonii
na dyrektorów fabryki samochodów?
Kto już wypił?
Oglądałeś wczoraj Seinfelda?
Ja przegapiłem.
Widziałeś scenę, w której George opowiadał o zjadaniu własnych bełtów
i nagle wszedł Kramer?
To było mocne.
Ci nowojorczycy... Potrafią zrobić coś z niczego.
BOBBY KONTRA WAPNIAKI
Czego słuchasz, synu?
Nie spodoba ci się.
Lubię muzykę młodego pokolenia.
Odgłosy z toalety? Skąd to wytrzasnąłeś?
Kupiłem w sklepie ze śmiesznymi rzeczami.
Nie ma nic śmiesznego w takich odgłosach.
Ten, kto to nagrał, powinien się leczyć.
Przebierz się, jedziemy na mecz.
Tak jest.
Ten chłopak nie trybi.
Boże! Myślałem, że wróciłaś do domu!
Rodzice nadal się kłócą, wujku.
Możesz tu zostać, ale na miłość boską, zamykaj drzwi.
W tym domu mieszka nieletni.
Dołożysz Kotom, Bobby?
Dobra.
Po prostu zagraj najlepiej, jak potrafisz.
Nie słuchaj jej.
Jeśli chcesz wygrać, musisz dać z siebie więcej.
Niby jak?
Zwyciężysz, jeśli dasz z siebie 110 procent.
To ci da przewagę.
A jeśli Koty też zagrają na 110 procent?
Staraj się jeszcze bardziej.
Wystarczy 112 procent?
Oczywiście.
A może 113?
Jeszcze lepiej.
No nie wiem. Trzynastka przynosi pecha.
Mówimy przecież o liczbie sto trzynaście.
Poza tym...
Daj z siebie 112 procent, co za różnica?
Po prostu zagraj najlepiej, jak potrafisz.
Uderzaj!
Pierwsza próba nieudana.
Tak trzymaj!
Na miłość boską.
Żeby zrobić omlet, musisz rozbić jajka.
Nie zdobędziesz bazy bez uderzenia.
Miotacz kiedyś spudłuje.
Nie kombinuj, tylko wybij piłkę poza boisko.
Biegnij!
Patrz na piłkę, chłopcze!
Że co?
Nie patrz na mnie, tylko na piłkę.
Na co mam patrzeć?
Skup się na piłce!
Nie słyszę cię!
Uszy do góry. To był świetny mecz.
Muszę tu kupić WD40 i gwintownicę.
Beznadziejny sklep.
Gdzie znajdę dział z narzędziami?
Niech pomyślę...
- Czego konkretnie pan szuka? - Działu z narzędziami.
Potrzebuje pan czegoś konkretnego?
A co za różnica?
Jak to?
Potrzebuję gwintownicy i WD40!
A co pan naprawia?
Chcę kupić WD40 i gwintownicę, i wynieść się stąd do diabła!
Jak wygląda gwintownica?
Nieważne.
Powiedzmy, że chcę kupić młotek. Wiesz, gdzie go znaleźć?
Potrzebuję przeklętego młotka! Wskaż mi cholerny dział.
To Hank Hill, nasz sąsiad.
- Ma charakterek. - Ciekawe, kto podbił małemu oko?
Musi pan za to zapłacić.
Zwalniam cię!
Podobno Hank bije syna.
Groził młotkiem sprzedawcy.
Hank Hill pobił własnego syna
i kobiety, które próbował go powstrzymać.
Ktoś powinien to zgłosić.
Pobił syna kijem?
To nie do przyjęcia.
Nie możemy odebrać praw rodzicielskich bez wywiadu środowiskowego.
Bez obaw, wprowadziłem go do systemu. Już wyruszam.
Wiem, co może być nie tak. Pewnie chodzi o system kontroli spalin.
Słyszałem w radiu, że to część rządowego spisku.
Co mają spaliny do naszego rządu, Dale?
Rusz głową. Oni walczą z globalnym ociepleniem. Kapujesz?
Globalnym.
No to co?
W ten sposób ONZ chce dyktować Amerykanom,
jaką temperaturę mają mieć za oknem.
Ja wolę, żeby było coraz cieplej.
Mam gdzieś ich sekretarza.
Niech na Alasce rosną pomarańcze.
Mieszkamy w Teksasie, tępaku.
W lecie mamy 43 stopnie w cieniu.
Jeśli zrobi się jeszcze cieplej, skopię ci tyłek.
Co to za dudnienie?
Bobby, może pomożesz ojcu?
Za często oglądasz telewizję.
Wystarczy.
Wyłącz telewizor.
Biedaczysko.
Od razu lepiej.
Dzień dobry, pracuję w kuratorium.
- Moglibyśmy porozmawiać? - Zapraszam.
Znowu to dudnienie.
Ciekawe, skąd dobiega? Doprowadza mnie do szału.
Może nadlatują śmigłowce ONZ?
Dale, poświeć mi tutaj.
Nic nie widzę.
Moja ręka! Moja głowa!
Czy pan Hill bywa porywczy?
Hank?
Jest łagodny jak baranek.
Koniec z odbijaniem!
Hank, mamy gościa.
Według pana Bobby podbił sobie oko podczas meczu baseballowego?
Nie „według mnie”, tylko takie są fakty.
Czy bije pan syna?
Nie.
Na co komu to wypracowanie?
Napisz po prostu „nie”.
Panie Hill, wyczuwam w panu pokłady gniewu.
Jeżeli wyładowuje się pan na mnie,
mam prawo pomyśleć, że podobnie traktuje pan syna.
Człowieku, na nikim się nie wyładowuję.
Skąd ma pani tego guza?
Bobby rzucił we mnie piłką.
- Rzuciłeś w matkę? - Niechcący.
Czy ta sama piłka podbiła oko Bobby’emu?
Na pewno chcesz grzebać w wozie Hanka?
Odkręcę alternator.
Chyba przeciąłeś przewód hamulcowy!
Nie wydaje mi się.
Pójdę już.
Mam coś do załatwienia.
Pracuje pani poza domem?
Jestem zastępczą nauczycielką hiszpańskiego.
Macie jednego syna?
Chcieliśmy mieć więcej dzieci, ale Hank ma wąską cewkę moczową.
- Jego sperma nie całkiem... - Dosyć!
Po co mu o tym mówisz?
Bo pytał.
O to, ile masz dzieci, a nie o moje klejnoty.
Panie Hill, nie krzyczymy.
Nie krzyczymy?
Posłuchaj, kolego!
Utrzymuję tę rodzinę.
Ciężko pracuję, a nie gryzmolę w notesiku.
Dostarczam obywatelom propan i akcesoria do butli gazowych.
Kiedy widzę, że moje podatki
idą na takich cherlawych biurokratów jak ty,
to chce mi się...
a niech to...
- Hank? - Kochanie.
Przynieś mi coś na głowę i wodę.
Oczywiście.
A ty posłuchaj.
Widzisz tego chłopca? To mój chłopak.
Jeżeli spróbujesz mi go odebrać,
Bóg mi świadkiem, że rozerwę cię na strzępy.
A teraz wynocha z mojego domu! Nie jesteś tu mile widziany!
Jazda stąd, bo zaraz podbiję ci oko!
Chodzi ci o Hanka?
Ten to ma problemy.
Kochanie, przynieś mi piwo!
Wybacz, ale umówiłam się z Johnem na zabieg.
Chodzisz do tego szamana od 12 lat, a i tak co noc boli cię głowa.
Leczenie jest powolnym procesem.
Czy Hank bije swoje dziecko?
W życiu!
Szwankuje mu cewka, dlatego Bobby jest jego oczkiem w głowie.
- Na pewno? - Na stówę.
Zapytaj mojego syna, przyjaźni się z Bobbym.
- Joseph! - O co chodzi?
Czy Hank bije Bobby’ego?
Nigdy.
A nie mówiłem?
Pytaj dalej.
Wydzwaniam do was od miesiąca.
Jakiś pies szwenda się pod moimi oknami i wyje przez całą dobę.
Zrobicie coś z tym
czy ma to za was załatwić automatyczna sekretarka?
Przyszedł do nas jakiś świr i zadawał pytania.
Chciał wiedzieć, czy ojciec cię leje. To jak jest?
Znasz go. Mój stary tylko się wydziera.
Ten świr nieźle go wkurzył.
„Wynocha z mojego domu! To mój chłopak!”
Nieźle go naśladujesz.
Też spróbuję.
„Rozerwę cię na strzępy.
Gdy tylko cię dorwę, kurzy móżdżku,
przetrzepię ci tyłek jak poduszkę”.
Wiedziałem.
Znalazłem to w swojej gazecie.
Luanne! Możemy porozmawiać?
Nie przy mnie.
Zamknęli mamę!
Zostawiła sobie na wieczór browar,
ojciec go wyrzucił, więc dźgnęła go widelcem.
Przyczepa się wywróciła, wszystko się potłukło,
a rodziców pokażą w telewizji.
Zniszczyła się nawet peruka, którą przygotowywałam do szkoły wizażu.
Co mam zrobić, wujaszku?
Możesz zamieszkać z nami, dopóki nie wypuszczą mamy.
Przygotujesz nową perukę, lepszą.
Korzystaj z moich narzędzi.
Dziękuję, wujku.
Musi odejść.
Nic ci nie jest, Bobby? Uciekaj.
Kazałem ci się wynosić.
Chodź.
Znajdę dla ciebie miłą rodzinę zastępczą,
która zapewni ci godziwe życie i dom z basenem.
Oddajmy mu Luanne.
Mam tu taką jedną, którą trzeba się zająć.
Nie chcesz mieć basenu?
Nie.
Zabieraj ten swój suchy zad z mojej posiadłości.
Wiem, że nie możesz przy nim rozmawiać.
Won stąd, ale już!
- Pan się nie kontroluje! - Spadaj, szczurku!
KURATORIUM
- Dziękuję za kawę. - Możemy porozmawiać?
Nie udowodniłeś niczego Hillom,
ale nadal wnosisz o odebranie im praw rodzicielskich?
Na ich osiedlu mieszkają same buraki.
Zniszczyli mi samochód.
Buraki, powiadasz?
- Skąd pochodzisz? - Z Los Angeles.
„Trafiony piłką baseballową”.
Rozmawiałeś z Harveyem?
- Z kim? - Trenerem małej ligi.
Chyba się z nim spotkałeś?
Synu, odbiło ci?
Nie możesz podnosić na mnie głosu.
Pan z kuratorium powiedział, że twój gniew niszczy nasze relacje.
Cytujesz tego szczurka?
Hank, sąsiedzi.
Pamiętaj: nie krzyczymy.
Inaczej mnie zabiorą.
Z kim rozmawiam?
- Z Bobbym Hillem. - Dzwonię z kuratorium.
Zamykamy dochodzenie w sprawie twojego ojca.
Pracownik, który was nachodził, zostanie odesłany do Los Angeles.
Przekaż rodzicom nasze przeprosiny.
Zrobi się.
Kto dzwonił?
Pomyłka.
Pożyczyłam sobie samochód. Miał zatkany przewód paliwowy.
Przeczyściłam.
Bobby, podłącz wiertarkę.
Pokażę ci sztuczkę.
Nie widzisz, że pracuję? Opuść drzwi!
Przestań bawić się pilotem. Oddawaj.
Nie tak powinien wyglądać dialog dorosłego z dzieckiem.
Ja ci dam dialog!
Już się nie gniewam.
Czy mógłbyś opuścić drzwi zgodnie z instrukcją producenta?
Niezła jazda!
Posłuchaj no... Szanuj mój płot.
Ma prawo być płotem.
Dlaczego wydajesz z siebie takie dźwięki?
Robię efekty specjalne jak gość z Akademii Policyjnej.
Tak chcę zarabiać na życie, gdy dorosnę, i tata nie może mi zabronić.
Rozmawiałam z kuratorem.
W zeszłym tygodniu powiedział ci, że zamyka dochodzenie.
Proszę, nie mów nic tacie.
Muszę. Bardzo się przejmuje.
- Teraz jest fajniejszy. - Jak to?
Kocha mnie nawet wtedy, gdy coś przeskrobię.
Tak uważasz?
To mnie przerasta, Peggy. Nie chcę stracić jedynego syna.
- Mam dosyć. - Bez obaw.
Dochodzenie zamknięto tydzień temu, tylko Bobby nic nam nie powiedział.
- Zabiję go. - Wszystko ci wytłumaczę.
Ukrył prawdę,
ponieważ jest przekonany, że za mało go kochasz.
Oczywiście, że go kocham.
To mu o tym powiedz.
Co ty pleciesz?
Uświadom dziecku, że kochasz go bez względu na okoliczności.
Nie potrafię.
Przecież wiesz, jak wychował mnie ojciec.
Japoński cekaem przejechał mi serią po tyłku,
dlatego przestań beczeć!
Zrób to dla dobra naszej rodziny.
Bobby czeka na werandzie.
A niech to!
Jesteś moim synem.
Zaś jeśli chodzi o sprawę...
wiesz czego...
Tych wszystkich uczuć i dumy...
I tych no...
Rozumiesz, o czym mówię?
Nie.
Takiego dźwięku jeszcze z siebie nie wydałem.
No więc...
ja ciebie...
i rodzinę...
Nie ułatwiasz mi.
No dobra.
Kocham cię bez względu na okoliczności. Wrzućmy coś na ruszt.
Nie wstydzisz się mnie?
Żartujesz?
Jestem z ciebie dumny.
Wstydzę się tego miasteczka, ale nigdy ciebie.
Jesteś moim synem!
Przecież wiesz.
Uderzył go! A nie mówiłem? Widziałeś?
Niby co, szczurku?
Nieważne.
Napisy: Sylwester Stachowicz