KLUB WILLIEGO NELSONA
- Uderzymy jednocześnie? - Jasne, Willie.
- Idealne zgranie! - Idealne zgranie!
Zawsze chciałem tak jak ty handlować propanem.
Ale zostałem muzykiem.
Nie cofniemy czasu.
Zagrajmy.
Co, u licha?
Bobby!
BOBBY KONTRA WAPNIAKI
Zwariowałeś?
Dlaczego nie zapukałeś? Mogłem być nagi.
Ile razy mam ci powtarzać, że Betsy nie jest zabawką?
To gitara z 1963 roku.
Co tak śmierdzi?
Grałeś na niej stopami?
To ser.
Co robi ser na Betsy?
Widziałem, jak pewien komik
grał na gitarze kawałkiem sera
i twierdził, że to świetna tarka.
Pan Seler jest zarąbisty.
A któż to taki?
Najsławniejszy komik. Klei różne rzeczy.
Ostatnio przykleił do tenisówki paczkę chusteczek i powiedział:
„Tenisiści to smarkacze”.
To nie dowcip, tylko marnotrawstwo kleju.
Zarabia trzy miliony rocznie.
Niemożliwe.
Kto by mu tyle zapłacił za wygłupy?
Robert Klein jest o niebo lepszy.
Co tam się dzieje?
Martwię się o naszego syna.
Jakiś zielonowłosy świr kazał mu wcierać ser w moją gitarę.
Pan Seler.
Widziałam jego występ.
Zarabia trzy miliony rocznie.
Luanne, na Boga! Włóż spodnie!
Mam szorty.
Przestraszyłaś mnie.
Bobby wyszczerbił mostek Betsy.
I przerwał mój sen o Williem Nelsonie.
To tylko kawałek drewna i kilka drutów.
Kawałek drewna?
Mam Betsy od czasów liceum.
Wziąłem ją na studniówkę.
Kocham tę gitarę.
Wiesz, czym jest miłość?
Tak, kocham rodzinę.
Podobnym uczuciem darzę Betsy.
- Kładziemy się jeszcze spać? - Już się rozbudziłam.
Poza tym Betsy byłaby zazdrosna.
Luanne, możesz tak nie siadać?
Handluję propanem i osprzętem.
Zamknij się, Dale!
Willie, to jednokierunkowa!
Co zrobiłeś z moim wozem?
Uderzyła w niego kosiarka.
Powinienem ją wysłać do psychologa dziecięcego.
Jesteś na coś wkurzona?
Skądże.
Co mnie obchodzi, że dla Hanka gitara jest ważniejsza ode mnie?
Wyluzuj! Jeśli złamię paznokieć, obleję egzamin z manicure’u.
- Źle ci idzie w szkole wizażu? - Nie.
Nie umiem splatać warkoczy.
Kobiety z naszej rodziny zawsze miały z tym problem.
Obie o tym wiemy i całe miasto też o tym wie.
Klakson się zaciął.
- Serio, Bill? - Tak.
Wiesz, że hałas przeszkadza w medytacji.
Byłem o krok od osiągnięcia nirwany.
Milcz!
To nie twoja zasługa.
To nie ja, tylko siły nadprzyrodzone.
Co to za dźwięk?
Niewidzialny helikopter z systemem tłumienia odgłosów wirnika.
Muszą go jeszcze dopracować.
Skąd wiesz o takich śmigłowcach?
Mam informatorów w sieci.
Internet to fajna sprawa.
Wystarczy kilka razy kliknąć
i można popatrzeć na gołe panienki.
Po prostu klikasz. To proste.
Bobby, oddaj kij!
Synu, nie dociera do ciebie. Posłuchaj uważnie.
Trzeba szanować cudze rzeczy.
Nie wolno brudzić błotem kija do golfa.
To nie błoto, tylko psia kupa.
Odbiło mu.
O tak!
To była znakomita rozgrzewka.
Twarz mnie piecze.
Carlos!
- Carlos? - Ja też nadaję przedmiotom imiona.
Porozmawiajmy o Bobbym. Co z nim zrobimy?
Niszczy moje rzeczy.
Mógłby zrobić coś pożytecznego.
Jak ten chłopak bez nóg, który przebiegł w poprzek Kanadę.
Poświęcaj mu więcej czasu. Porozmawiaj z nim.
Jak facet z facetem.
- Teraz idę na golfa. - Weź go ze sobą.
Musimy zaliczyć 18 dołków.
Wiesz, jakie to stresujące?
Wybacz, że na ciebie nakrzyczałem.
Czasem mnie nie słuchasz,
jakbyś miał problemy z koncentracją.
Bobby?
Bobby!
Zabili mnie!
Dobrze ci tak.
Doszedłem do wniosku,
że nie masz żadnych celów.
Zastanów się, co chciałbyś robić w życiu.
Pójdziemy do wesołego miasteczka?
Powinieneś mieć jakiegoś idola,
kogoś godnego naśladowania.
I nie mam na myśli Pana Selera.
Mogę naśladować Eddiego Stilsona?
Choćby jego.
To kosmonauta czy kierowca rajdowy?
Przeszedł najtrudniejszy poziom w Ninja.
Twoim idolem nie powinien być maniak komputerowy,
bo skończysz jak syn Jasona Adderly’ego.
Pasuję.
Opróżnię pęcherz.
Myślałem, że to ubikacja.
Rany boskie!
Znasz Howarda Adderly’ego? On też jest moim idolem.
Musimy poważnie porozmawiać.
Peggy, zabieram go na golfa.
Uważaj, Betsy ma niezapięte pasy.
Nie mów, że zabierasz gitarę na golfa.
Bez przesady. Muszę oddać ją do naprawy.
Usiądź w środku.
Poduszka powietrzna jest dla Betsy.
Musisz wybrać sobie idola.
A ty masz jakiegoś?
Nazywa się Willie Nelson.
Kto to?
Brałem z niego przykład.
Willie, podobnie jak ja, wychował się w Teksasie.
Obaj lubimy grać w golfa i na gitarze.
On przeszedł gehennę z urzędem skarbowym.
W kwietniu przez sześć godzin wypełniałem jakiś formularz.
Niech to szlag.
Masz takiego idola?
Nazywa się Willie Nelson.
Mówisz tak, ponieważ to mój idol.
Nie, lubię go.
Ma długie włosy i gra niszową muzę.
Odszczekaj to!
Jest gwiazdą country, a ja wychowałem się na jego twórczości.
I basta!
Spójrz.
To prywatne pole golfowe Williego.
WŁASNOŚĆ URZĘDU SKARBOWEGO
Udowodnię im, że potrafię zaplatać warkocze.
Pokaż, co potrafisz.
Nie boję się. Tym razem zatriumfuję.
Panno Kanzars!
Na pomoc!
To mostek, prawda?
Nie tylko.
Trzeba ustawić gryf.
Cuchnie starą skarpetą.
Mój syn grał na niej kawałkiem sera.
Jak Pan Seler?
„Gitara to świetna tarka!”
Les, idź poukładać struny.
- Alfabetycznie? - Les!
- Idę. - Super.
To wspaniała gitara.
- Nie chcesz jej sprzedać? - Nie. Napraw mostek.
Tak sądziłem.
Facet prędzej sprzeda żonę niż taki instrument.
Muszę to zapamiętać.
Znam wiele podobnych powiedzonek.
Kobieta jest jak gitara, ale tylko we wprawnych rękach.
Resztę tekstów zapomniałem.
Nie jestem zazdrosna o Betsy.
Gitara nie ugotuje mężowi pysznej kolacji.
Dziękuję, pani Hillman.
POLE GOLFOWE
Święty Mikołaj!
Co takiego?
Mógłby być idolem Bobby’ego.
W jeden dzień dostarcza prezenty wszystkim dzieciom.
Święty Mikołaj nie istnieje.
Jesteś okrutny.
Przeklęta ruska stal.
Pierwsze koty za płoty. Dasz mi jakieś wskazówki?
Jasne, stary.
Wyprostuj rękę, zamachnij się
i walnij z całej siły.
Ruszajmy. Wskakuj, Bobby.
Kurde, skończyły mi się fajki.
Znowu pudło.
Uwaga!
Kto jest pańskim idolem?
Ty, jeśli skołujesz mi fajki.
Striptizerka mówi do księdza...
Nie przy dzieciach!
„Ruszyło mnie sumienie
i chcę zostać zakonnicą”.
Słyszałem ten kawał.
Bardzo śmieszny.
Tato, spójrz!
Nie, synu!
Brawo!
A niech mnie!
Może zostaniesz następcą Lee Treino.
Masz lepszy akcent.
Spróbuj jeszcze raz.
Dobrze.
Dasz radę, tylko musisz się skupić.
I nie na machaj kijem jak dziewczyna.
Mogę powtórzyć?
Bobby, wsiadaj.
Hank, pozbądź się świadków.
Dale, wracaj!
Willie Nelson!
Sprawdź, czy ma fajki.
Mój Boże! Nic się panu nie stało?
Leci mi krew z uszu?
Nie.
Czyli wszystko w porządku.
Panie Nelson, najmocniej przepraszam.
Mój syn uczy się grać w golfa.
O rety. Jestem pana fanem. Byłem na wszystkich koncertach.
Oprócz jednego.
Mam gdzieś Briana Adamsa.
Szkoda, że nie mam gitary, złożyłby pan na niej autograf.
Proszę napisać: „Dla najlepszego przyjaciela”.
Chociaż to przesada. „Dla dobrego przyjaciela”.
„Dla mojego największego fana, Hanka Hilla”.
Willie, ja też gram na gitarze i w golfa.
Ale już to wiesz.
Chciałem ci tylko powiedzieć, że jesteś moim idolem.
Zabrał nasz wózek.
- Miał krwotok z uszu? - Nie.
To nic mu nie jest.
Nie rozumiesz.
Otrzymałem życiową szansę.
To spotkanie miało być wyjątkowe.
Sądziłem, że powie, jak świetnie gram w golfa.
Potem pogadamy o muzyce, zaprzyjaźnimy się
i razem otworzymy knajpę.
A teraz co?
Nie powinienem zabierać tam Bobby’ego.
Przecież przeprosiłem.
Hank Hill?
Tak.
Przestaną mnie ignorować.
Pokażę im, na co mnie stać.
Tata będzie ze mnie dumny.
Nie powiem o tym ojcu.
ZMIANA WŁAŚCICIELA
- Gra pan w Turbo Golfa? - Tak.
Nie mogę trafić do trzeciego dołka.
Musi pan uderzyć bardzo delikatnie.
Grabiłeś mój trawnik.
Trafiłem pana w głowę.
- Grabiami? - Kijem golfowym.
Grabiłeś trawę kijem? Oddawaj kasę.
- Rezydencja Hillów. - Tato, zgadnij, gdzie jestem.
Jak znam życie, to znowu coś nabroiłeś.
Jestem u Williego Nelsona. Zaprasza cię.
Nie mam nastroju do żartów.
Mówi Willie Nelson.
Nie widzę na jedno oko. Jest u mnie twój syn.
Najmocniej przepraszam.
Bobby nie zwykł nachodzić ludzi.
To znaczy nie powinien tego robić.
Zaraz po niego przyjadę.
Bobby?
Z drogi, pajacu!
Betsy?
- Co jest? - Tato!
Cześć, Hank.
Bobby powiedział, że grasz na gitarze
i masz problemy z prostatą.
- Bobby... - Poprosił mnie o autograf.
Podpisałeś moją gitarę?
„Dla mojego największego fana”.
Lis goni królika dookoła drzewa...
Tak niewiele brakowało!
- Rezydencja Hillów. - Peggy, jestem u Williego Nelsona.
Zaprosił nas na grilla.
Jestem umówiona z Ann Richards na pedicure.
To już nieaktualne.
Ann Richards jest u mnie i świetnie się bawi.
To był Willie.
W co mam się ubrać?
Wszystko jedno.
Pamiętaj, żeby zabrać pasek Betsy.
Betsy to wspaniała gitara. Cyngiel jest zazdrosny.
Dziękuję, Willie. W twoich ustach to prawdziwy komplement.
Jak to się mówi,
prędzej sprzedałbym żonę niż gitarę.
„Tambourine Man” to jeden z moich ulubionych kawałków.
Podobno po tym, jak go nagrałeś, zmieniłeś nazwisko.
Trzeba iść z duchem czasu.
Musiałem coś zmienić w swoim życiu.
Wiesz, jak to jest, stary.
Za wysoko trzyma pani kufel.
Tak się nie nalewa.
Piwo się spieni.
Panie Hopper, podobał mi się film, w którym zagrał pan czarny charakter.
Peggy, pojedźmy do Meksyku. Możemy wyruszyć choćby za chwilę.
Meksyk...
Tam dla każdego mężczyzny gitara jest ważniejsza od żony.
Podobnie jak dla Hanka.
Przeklęci muzycy.
Mąż źle cię traktuje?
Taką gołąbeczkę?
Chcesz, żebym obił mu gębę?
Dziękuję za propozycję, ale Hank zgniótłby cię jak robaka.
Muszę to załatwić sama.
- O tak! - Dokop mu!
Masz fajnego syna.
Cieszę się, że tak uważasz, ale Bobby nie ma idola.
Kiedyś byłeś dla mnie bogiem.
- Ty i Jezus. - Nie jesteś dla niego zbyt surowy?
Dzisiaj wyszczerbił Betsy mostek,
wjechał kosiarką w mój wóz,
wymachiwał kijem, a potem uderzył cię w głowę.
Zastanów się.
Bobby chce grać na twojej gitarze, jeździć twoją kosiarką i grać twoim kijem.
Moim zdaniem jego idolem jest Hank Hall.
Hill.
Właśnie.
Bobby?
- Bobby! - Co?
Chciałem tylko...
Dziękuję, że pomogłeś mi spotkać się z moim idolem i zdobyłeś jego autograf.
Posmarowałem mu oko maścią.
Pokażę ci, jak grać na gitarze,
nie używając sera.
Napisałem tę piosenkę dawno temu.
Znam dziewczynę piękną jak bajka
Codziennie może smażyć mi jajka
Na imię ma Peggy
Moja słodka Peggy
Kocham cię, ślicznotko
Potem jest solówka.
Hank...
Peggy? Nie wiedziałem, że tu jesteś.
Idź poćwiczyć.
- Mogę? - Tak.
Miałam zamiar rozbić ci gitarę na głowie,
ale usłyszałam, jak grasz tę piosenkę...
Kocham cię.
Zaplotłaś mi piękne warkocze, ale następnym razem daj więcej lakieru.
Jaki zagrać akord?
Za chwilę wejdziemy w F.
- Teraz? - Tak.
Jeszcze raz.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk