BOBBY KONTRA WAPNIAKI
Jeszcze tylko dwa razy.
Jeszcze pięć.
To znaczy pięć.
Powiedziałaś, że dwa.
Nie znam na pamięć wszystkich ćwiczeń.
Rozładowały się baterie.
Muszę podłączyć Nintendo.
Za chwilę.
Uwaga. I wymach!
Brawo, Bobby.
Cześć, wujku.
Wyłącz to!
Bobby, przestań tańczyć.
On nie tańczy.
Ćwiczy mięśnie pośladków.
Jak ty się wyrażasz? Jezu.
Do diabła! Luanne!
A niech to. Ale bajzel.
Co się stało?
Nie złożyłaś łóżka.
Nie mogę nic znaleźć.
A czego szukasz?
Nie zwykłem szukać swoich rzeczy.
Lubię wejść do swojego gabinetu,
rozejrzeć się i zastanowić, czego potrzebuję.
Nie martw się. Niedługo się wyprowadzę.
Buckley chce, żebym z nim zamieszkała.
Fajnie, co?
Byłam u taty, teraz jestem u was, a wkrótce będę u Buckleya.
Ciągle się przeprowadzasz.
Szukasz tych dokumentów?
- Jeszcze nie wiem. - Może skrzynki z narzędziami?
Tłumaczę ci...
Rzeczywiście, przyda się.
- Wyłącz go! - Co ty wyprawiasz?
Pozwalasz Luanne spotykać się z tym pajacem?
Nie jest moją córką.
Buckley to głąb, ale dzięki niemu Luanne się wyprowadzi.
Nie zatrzymujcie się! Powinni być już daleko stąd.
On...
Spójrzcie, ptaki nisko latają.
Podejrzana sprawa.
Co się stało?
Zerwał z nią.
Też się poryczałem na wieść o rozwodzie.
Zauważyłem, że płaczesz...
Zobacz, co kupiłam.
Dał ci kosza!
Już dobrze.
Powiedz cioci, jak to możliwe.
Paluszki rybne?
Dzisiaj omal nie zginąłem...
Okaż jej odrobinę współczucia.
Płacz, skarbie.
To ci pomoże.
- Peggy. - Rozmawiałyśmy dziś.
Przeszła pierwszy etap chandry. Zostało jeszcze tylko siedem.
Zrób coś.
Muszę wypocząć, by efektywnie handlować propanem.
Leczenie depresji to długotrwały proces.
Potrwa równie długo, jak długo byli razem.
Jeszcze trzy tygodnie? Wymyśl coś albo sam to załatwię.
To nie jest zadanie dla ciebie.
Jak to?
Gdy zmarła moja ciocia,
ciągle mnie obłapiałeś i mówiłeś: „Zabawmy się”.
Mówiłaś, że to ci pomogło.
Tak? Rzeczywiście.
Widzisz?
Jeżeli chcesz pomóc, powiedz Luanne, że ładnie wygląda.
- Co to zmieni? - Poprawisz jej humor.
Wystarczą tylko dwa słowa: „Ładnie wyglądasz”.
I co teraz?
Obrócimy stek.
Dobra.
Nie! Co on wyprawia?
Za chwilę dalszy ciąg programu Jak zrobić stek.
Mega Lo Mart To wymarzony sklep dla ciebie!
Nazywam się Chuck Mangione.
Nawet gwiazdy lubią niskie ceny.
Dlatego robię zakupy w Mega Lo Marcie i czuję się tu wyśmienicie.
W tym tygodniu dwa i pół kilo czekoladek kosztuje zaledwie dziesięć dolarów.
To stoisko Buckleya.
Ładnie wyglądasz.
Dostałam kosza!
Wystarczą tylko dwa słowa: „Ładnie wyglądasz”.
Dlaczego nic nie mówisz?
Nie lubiłem Buckleya.
Dobrze, że rozstałaś się z tym nadętym frajerem.
Dostałam kosza od frajera...
Jezu...
Każdego spotykają niepowodzenia.
Różnie na nie reagujemy.
Niektórzy rozpaczają, tak jak ty.
Lepiej jednak nie płakać.
Jak to zrobić?
Zamiast okazywać emocje, musisz je zdławić.
Wepchnąć głęboko do żołądka i tak trzymać.
Czujesz wtedy kłucie pod żebrami?
Oczywiście. To normalne.
Ciało źle znosi emocje.
Dlatego uczucie dyskomfortu również wpychasz do żołądka.
To chyba działa.
Niedobrze mi, ale nie jestem smutna.
Brawo. Bierz przykład z Billa.
Przeżył koszmarny rozwód, ale nigdy nie widziałem, żeby płakał.
- Nie znajdę innego chłopaka. - Nie przejmuj się.
Peggy powiedziała, że skoro z tym spotykałaś się przez trzy tygodnie,
to za trzy tygodnie poznasz innego.
Buckley wcale nie był idealny.
Gdy zabierał mnie na szwedzki stół, mówił, że będziemy jeść z jednego talerza,
a potem nie chciał się ze mną dzielić.
Nie cierpię takich facetów.
Czemu chłopcy z klamrami chcą się całować z języczkiem?
Daj trochę.
Ten kremowy serek smakuje jak lody.
Wiesz, że są lody o identycznym smaku?
Jedziemy na zakupy!
Gdzie byłaś? Miałyśmy rozpaczać.
Spędziłam cały dzień z wujkiem.
- Kładź się spać. - Dobrze.
Dobranoc. Co zrobiłeś?
To, czego ty nie potrafisz.
Nie twierdzę, że nie umiesz kogoś pocieszyć,
ale ja robię to lepiej.
Poukładałem jej w głowie.
To było równie miłe, jak naprawa gaźnika.
Mówiłam ci, że nie można ingerować w proces wychodzenia z depresji.
Ładnie wyglądasz.
Naprawdę?
Hank, to bardzo miłe.
- Ale nie powinieneś... - Wyglądasz ślicznie.
Dziękuję.
Idźcie, musimy pomóc Billowi zapiąć spodnie.
Chodźmy.
Powinniśmy znaleźć Luanne fajnego chłopaka.
Robisz wszystko, żeby odzyskać swój gabinet.
Po prostu żal mi jej, że musi mieszkać w moim gabinecie.
Jakich mężczyzn lubi?
Nieważne. To ma być normalny chłopak.
Laski lubią facetów z kształtnym tyłkiem.
I takiego będę szukał.
Rozdzielmy się.
Jeszcze jedno. Peggy nic o tym nie wie.
Mam jej powiedzieć?
Nie, zatańcz z nią.
- Odwróć jej uwagę. - Ja?
Nie chcę tańczyć.
Mam objąć kobietę? No dobra.
Nie.
Ujdzie.
Kupiłem ci piwo.
- Mogę zatańczyć z twoją żoną? - Jasne.
Frajer.
Spokojna głowa. Umów się z Luanne.
Zapłaci za swoje drinki.
Ładnie pachniesz. Zatańczymy?
Ta woda kolońska działa jak afrodyzjak.
Wyglądasz na normalnego.
- Co Hank tam robi? - Nie widzę.
Po co mnie tu zaciągnąłeś?
Dawno nie tańczyłem. Pomyliłem kroki.
W takim razie ja poprowadzę.
Raz, dwa, trzy, jazda!
- Jak ci na imię, synu? - Wade.
Fajna klamra.
Dziękuję.
Miło to usłyszeć od kogoś, kto z pewnością zna się na klamrach.
Cóż...
Nie przeczę.
Krok w lewo, krok w prawo.
Raz, dwa. Raz, dwa.
A teraz...
Pięta, palce. Pięta, palce.
- Jesteś obrońcą? - Zgadza się.
- Kochasz mamę? - Jasne.
- Macie kuchenkę elektryczną? - Gazową.
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Na pewno. Wade gra w futbol.
Jest świetnym sprinterem.
Serce mi podpowiada...
Kto jest szefem?
Serce powinno robić to, co mu każesz.
I niech się bierze do roboty.
Racja. Na co czekam?
Bierzemy Wade’a!
Więcej pewności siebie.
Jak chcesz, zrobię z ciebie tancerza.
Sam nie wiem.
A teraz panie proszą panów.
Przepraszam.
To lepsze od aerobiku.
Spociłaś się.
To nie mój pot.
Gdzie jest Luanne?
Do domu odwiezie ją nowy znajomy.
Obrót na trzy.
Trzy!
Luanne wyjdzie za tego chłopaka?
Kto wie?
Chyba tak.
Luanne!
To Buckley!
To dla mnie?
Nie, dla mnie. Gdzie jest Luanne?
Ma nowego chłopaka.
Zakochała się. Dałeś ciała.
Nie dorastasz mu do pięt.
Jest futbolistą i wie, jak należy traktować kobiety.
Wynoś się i nigdy nie wracaj!
Dlaczego go pogoniłeś?
- Luanne zależy na Buckleyu. - Znalazłem jej nowego chłopaka.
Wtrąciłeś się?
Co w ciebie wstąpiło?
Chciałem, żeby pokochała Wade’a.
To nie są pobożne życzenia.
Najchętniej zmusiłbyś ją do tego.
Otworzyłeś puszkę Pandory.
Mężczyźni nie powinni igrać z ogniem.
Kobiety od niepamiętnych czasów
uczą się subtelnie manipulować związkami.
Myślisz, że to łatwe, bo chcemy, żeby tak to wyglądało.
Naprawdę wierzysz, że świetnie sobie z tym poradzisz?
Jesteś aż tak naiwny?
Za kogo się uważasz?
Nie! Wszystko będzie dobrze.
Wade to fajny chłopak.
Szybko biega, będzie git.
Co to?
Widzisz? Wszystko gra.
Wade odwiózł ją do domu.
Jeździ takim dodge’em jak Boomhauer.
Po co mu taki grat?
Boomhauer?
Dobranoc. Dzięki za podwózkę.
Nie!
Luanne?
Gdzie jest Wade?
Chcę Wade’a!
Gdy wyszliście, zaczął mnie obmacywać.
Zapoznałeś nas, bo chcesz, żebym się wyprowadziła.
- Na szczęście podwiózł mnie Boomhauer. - Wątpię, żeby zrobił to bezinteresownie.
Nie ufaj mu.
To skończony łajdak.
Jest milszy od Buckleya.
- Został twoim chłopakiem? - Hank?
I co z tego?
Nie pozwolę na to.
Nie rozkazuj mi. Nie jesteś moim ojcem.
To prawda,
ale dopóki tu mieszkasz, masz mnie słuchać.
- Zabraniam ci spotykać się z Boomhauerem. - Milcz.
Więc przeprowadzę się do niego.
- Dobra! - Dobra!
Nie bój się.
Włos jej z głowy nie spadnie.
Dziękuję. Chodźmy.
Kobiety są pokręcone.
Nie wchodź tam!
Ostrzegam cię, pożałujesz!
Scena niczym z serialu Melrose Place.
Jest środek nocy.
Co ty wyprawiasz?
Sprzątam pokój.
Nie chodzi o bałagan, prawda?
Właśnie, że tak.
- Co żujesz? - Nic.
- Dławisz swoje emocje? - Może. Czy to ważne?
Sądziłeś, że pomożesz Luanne tak, jakbyś naprawiał samochód.
Ale auta nie pyskują ani nie mają uczuć.
- Auta... - Przyjąłem ją do swojego domu.
Dzięki mnie ma dach nad głową i miejsce do spania.
I tak mi się odwdzięcza?
Zrozum, denerwujesz się, ponieważ ci na niej zależy.
Chcę tylko odzyskać gabinet!
Nigdy u ciebie nie byłam. Od razu widać, że to chata kawalera.
Mogę zapalić światło?
Ładny obrazek.
O rety.
Wszystko działo się tak szybko.
Mam mętlik w głowie. Potrzebuję trochę czasu, żeby...
Podzielmy ostatnią zgrzewkę.
Nie da się po równo.
To sześciopak Boomhauera.
Nie dostanie mojego piwa.
Nie zrobił nic złego.
Poza tym Luanne nie jest twoją córką.
Jest córką mojego szwagra.
To bliskie pokrewieństwo.
Podzielmy jego sześciopak między siebie.
Może wezmę cały?
Dobra, mamo. Spróbujmy wykonać nowe ćwiczenie.
Wymach w prawo.
Wymach w lewo.
Powrót.
- Wszystko w porządku? - Tak.
To było niezłe.
- Dzięki. - Skarbie...
- Tęsknię za Luanne. - Wiem.
Cieszę się, że namówiłaś nas do wyjścia z domu.
Mają osiem różnych keczupów i trzy rodzaje „kecupu”.
- Poproszę smażonego kurczaka. - O nie.
Do tego frytki i surówkę.
Luanne i Boomhauer.
Cóż za niespodzianka.
Macie sosy do mięsa?
Witaj, ciociu, wujku.
Poproszę o jogurtowy i pikantny.
Tato, tam stoi Luanne.
Tato, to Luanne.
Słyszysz? Tam jest Luanne!
Stary, to nie tak jak myślisz.
Naprawdę nic nas nie łączy.
Nie ujdzie ci to na sucho.
- Wujku, ja... - Ani słowa.
Spakowałem twoje rzeczy. Jutro masz je zabrać.
Odzyskasz wreszcie swój gabinet.
Zadowolony?
Znowu ryczy.
Boomhauer dał jej kosza.
- Wyrzuciłeś ją z domu. - Słucham?
Powiedziała, że wyrzuciłeś Luanne z domu!
Podaj mi keczup.
- Przyszłam po rzeczy. - Są w gabinecie.
Zrobiłem małe przemeblowanie.
Teraz jest ładniej.
Rozłożyłeś łóżko.
Nie ma sensu codziennie go składać.
Kocham cię, wujku!
O Boże.
Nadal nas obserwuje?
Tak.
Pora to załatwić.
Nie znoszę takich wzruszających scen.
Zrobię to po swojemu. Boomhauer!
- No? - Chcesz piwo?
Tak.
To było piękne.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk