W ROLACH G£ÓWNYCH
BUNTOWNIK Z WYBORU
W POZOSTA£YCH ROLACH
MUZYKA
ZDJECIA
SCENARIUSZ
RE¯YSERIA
Poczytajcie Percivala.
Czêœæ ju¿ to przerabia³a, ale powtórzyæ nie zawadzi.
Dziêki, Steven.
Umieœci³em te¿ transformatê Fouriera na tablicy w g³ównym holu.
Mo¿e ktoœ napisze dowód.
Osoba ta zas³u¿y na moje uznanie i osi¹gnie s³awê i chwa³ê,
dziêki imiennej wzmiance w presti¿owym "M. I. T. Tech".
Wasi poprzednicy to laureaci Nobla i medalu Fieldsa,
wybitni astrofizycy i skromni profesorowie M. I. T.
To wszystko. Jeœli s¹ pytania,
Tom na pewno na nie odpowie.
- Czeœæ, Will. - Co s³ychaæ, Krystyn?
Nie przelecia³em wczoraj Cathy.
- Czemu? - Nie wiem.
Cathy?
Czemu wczoraj nie by³o bara- bara?
Pieprzê ciê
i te irlandzka kl¹twê.
Mam rozk³adaæ nogi dla jakiegoœ mini-fiutka?
- Pobaw siê nim sam. - Mini-fiutek!
Brak jej zêba, ma problemy z cer¹. Sam nie wiem.
I na pewno wyjdzie za Morgana.
Ile mo¿na bzykaæ przysz³¹ ¿onê kumpla?
Tak nie wolno. A ty dok¹d?
Spadam.
Nie chrzañ, dopiero 22:00.
Jestem zmêczony.
"Irlandzka kl¹twa". Co ty wiesz? Nie ma czegoœ takiego.
Nie we mnie!
Cofnij siê.
Co wybierasz?
- Oberwiesz. - Myœlisz, ¿e siê ciebie bojê?
Za blisko stoisz.
Casey robi za bramkarza w harwardzkim barze. Idziemy.
Co tam bêdziemy robiæ?
Przylejemy m¹dralom. Ujdziesz za studenta.
Chcesz siê biæ?
WITAMY ROCZNIK 1972 ZJAZD ABSOLWENTÓW M. I. T.
Profesorze Lambeau?
Chodzê na pañskie zajêcia. Czekamy w gmachu matematyki.
Jest sobota.
Chyba ¿e potem pójdziemy na drinka.
Mo¿e... Nie wytrzymamy do poniedzia³ku.
- Nie rozumiem. - Ktoœ przeprowadzi³ dowód.
Zgadza siê...
Kto to zrobi³?
- Jack? - Nie ja.
Nemesh?
W ¿yciu.
- No, Joey Mac! - Teraz MacNamara.
Dawaj!
Szybko, Mac!
Dwie bazy!
Co to za jedna z ³adn¹ dupk¹?
- Œwietna. - Z kim przysz³a?
Nie cierpiê makaroniarza. Will go zna.
Carmine Scarpaglia. La³ mnie w przedszkolu.
- JedŸmy coœ zjeœæ. - Nie zagadasz?
Chrzaniæ j¹.
- Zjad³bym whoppera. - JedŸmy do Kelly's.
Bo maj¹ ³adn¹ kelnerkê? Stracimy 15 minut.
¯al wam 15 minut?
Podwójny.
Podwójny hamburger.
Dla mnie podwójny.
Zamknij siê! Wiem.
Wiêc daj mi go.
Ja go kupi³em. Ile masz forsy?
Mówi³em, ¿e rozmieniê. Dawaj bu³ê, nie b¹dŸ fiut.
Daj mi swoich 16 centów, to ci go zarezerwujê.
Odk³adam go.
Co dzieñ wp³acisz 6 centów, i za tydzieñ dostaniesz bu³ê.
- Dupek. - Nie rozdajê ¿arcia za darmo.
Ustalmy raty. Tak jak z kanap¹.
Plan sp³at. Twoja stara p³aci³a
10$ dziennie, po roku mia³a kanapê.
Mogê zjeœæ?
Masz tu swój podwójny.
Stañ.
Zwolnij.
Co jest?
Jeszcze nie wiem.
To ten goœæ z boiska.
Trzeba by³o laæ od razu. Teraz jemy.
- Idziesz. - Nie.
Nie idê.
Idziesz, Morgan.
Masz 2 sekundy, albo oberwiesz.
Carmine! To ja!
Will z przedszkola.
Will, gliny!
Gliny!
Czy to moja wyobraŸnia, czy przyby³o mi studentów?
Zdaje siê, ¿e nie przyszliœcie tu s³uchaæ wyk³adu,
tylko poznaæ tajemniczego magika- matematyka.
Bez dalszych ceregieli, wyst¹p, milcz¹cy ³otrze, i weŸ nagrodê.
Przykro mi, ¿e pañstwa rozczarujê, ale
dziœ go nie poznamy.
Tym niemniej,
po naradzie z kolegami umieœci³em na tablicy twierdzenie,
którego dowód zabra³ nam 2 lata.
Powiem tak: rzucono nam rêkawicê,
ale podjêliœmy wyzwanie z równym zaanga¿owaniem.
Kiedy kolegium?
Za tydzieñ.
Co robisz?
Nie smaruj tu graffiti.
- I stój! - Pieprz siê!
M¹drala! Jak siê nazywasz?
O mój Bo¿e...
Zgadza siê.
Wywalili ciê z takiej pracy?
- Tak trudno machaæ miot³a? - Ciebie te¿ odstawili od miot³y.
- Pad³em ofiar¹ redukcji. - Redukcji niedorozwojów.
- Ciebie te¿ wylewaj¹ na pysk. - Ale teraz mam robotê.
- Czemu ciê zwolnili? - W ramach redukcji.
Wujo mo¿e ciê wzi¹æ do wyburzania.
- Pyta³em ciê wczoraj o pracê. - Wczoraj nie by³o.
Czeœæ, Case.
To jest bar harvardczyków?
I ¿adnych równañ na œcianach?
Dzbanek waszego najlepszego piwa.
Przerwa.
Idê wyrywaæ studentki przy barze.
- Roztoczê swój czar. - Za³atw nam po cipce.
O, czeœæ.
- Jak leci? - Dobrze.
- Czy...? - Czêsto tu wpadamy?
Bo ja czasem wpadam. Od czasu do czasu.
- Studiujecie tu? - Tak.
Chodziliœmy razem na zajêcia.
- Z jakiego przedmiotu? - Z historii.
- Mo¿e. - Tak, na pewno.
Mo¿esz mnie nie pamiêtaæ.
Podoba mi siê tu. Nie jestem geniuszem, ale mam rozum...
Czeœæ, co s³ychaæ?
Jakie to by³y zajêcia?
Historia.
Historia? Kurs interdyscyplinarny?
Tak, dyscyplinarny. Zapisz siê, jest œwietny.
- Jak ci siê podoba³? - Szczerze mówi¹c,
by³ na poziomie szko³y podstawowej.
Nie w¹tpiê.
Pamiêtam te lekcje. Miêdzy ma³¹ a du¿¹ przerw¹.
Clark, spadaj.
Wyluzuj siê.
- IdŸ sobie! - Gadam z koleg¹.
- Jakiœ problem? - Nie, sk¹d¿e znowu.
Ale mo¿e dokonasz analizy
ewolucji gospodarki rynkowej w koloniach po³udniowych?
Bo moim zdaniem w okresie przedrewolucyjnym dominowa³y,
i to szczególnie na po³udniu, struktury gospodarcze,
które mo¿na okreœliæ mianem
- przedkapitalistycznych... - 1. rok studiów podyplomowych.
Po lekturze marksisty Garrisona.
Za miesi¹c powiesz za Jamesem Lemonem,
¿e w Wirginii i Pensylwanii
kapitalizm pojawi³ siê w 1740 r. Ale za rok
przejmiesz koncepcje G. Wooda o przedrewolucyjnej utopii
i kapita³otwórczej roli mobilizacji wojsk.
Mylisz siê. Wood nie docenia wp³ywu...
"... wp³ywu zró¿nicowania spo³ecznego
opartego na maj¹tku, zw³aszcza dziedziczonym".
Vickers.
"Praca w hrabstwie Essex", str. 92. Te¿ to czyta³em.
Bêdziesz krad³ jego pomys³y, czy masz swoje w³asne przemyœlenia?
To twoja metoda? Podawanie cudzych przemyœleñ
jako w³asnych, ¿eby olœniæ dziewczyny, oœmieszyæ mi kumpla?
To smutne, bo za 50 lat
zrozumiesz, ¿e 2 sprawy s¹ w ¿yciu pewne.
Raz: tak nie wolno.
I dwa: wyda³eœ 150000$ na wiedzê
dostêpn¹ w bibliotece publicznej.
Tak, ale bêdê mia³ stopieñ.
A moje dzieci bêd¹ kupowaæ u ciebie frytki, jad¹c na narty.
Mo¿e. Ale ja nie zgrzeszê brakiem oryginalnoœci.
A jeœli coœ nie gra, zapraszam na zewn¹trz.
Nie, wszystko gra.
- Jest super. - Naprawdê?
- Super. - Podskoczysz mi?
Ma ³eb jak sklep.
Po 3 minutach ju¿ siê jakiœ przychrzani³.
By³y niez³e i ju¿ siê prawie ugadaliœmy,
kiedy Billy jedn¹ z nich obrazi³.
Ta grubsza powiedzia³a mi, ¿e ³ysiejê i mam nadwagê,
chcia³em powiedzieæ: " Spieprzaj". Czy po³kn¹³em robaka?
Idiota z ciebie.
Idiota. Czeka³am 45 minut, ¿ebyœ podszed³ i zagada³.
Zmêczy³am siê. Idê do domu. Nie mog³am d³u¿ej na ciebie czekaæ.
- Jestem Will. - Skylar.
A propos, tamten facet,
klon Michaela Boltona, nie by³ z nami.
- Zorientowa³em siê. - To dobrze.
Musze lecieæ.
Jutro od rana marnujê pieni¹dze na kszta³cenie.
- Nie mówi³em o tobie. - To nic. Mój telefon.
- Mo¿e wyskoczymy kiedyœ na kawê. - Albo zjemy torbê karmelków.
Co...?
- Równie niezobowi¹zuj¹ce jak kawa? - No tak...
Pieprzone studenciaki ze swoimi wypadami na narty.
Trzeba mu by³o wlaæ.
Lubisz kwiatki?
Tak.
Mam jej numer. £adne kwiatki, co?
Przepraszam.
- To dzia³ porz¹dkowy? - Tak. Czym mogê s³u¿yæ?
Pracuje tu pewien student.
Nie zatrudniamy studentów.
Pracuje u nas, tego wzrostu...
"U nas", czyli gdzie?
Budynek numer 2.
- Jeœli coœ ukradziono... - Nie, nie.
- Chcê jego nazwisko. - Musi pan wnieœæ skargê.
- To prof. Lambeau. - A to prof. Hayes.
Tom, przestañ.
To bardzo wa¿ne. Proszê.
Dziœ siê nie pokaza³.
Mo¿e kurator coœ wie.
Kurator?
Tak, od zwolnienia warunkowego.
Dziêkujê.
Palant.
Wysoki S¹dzie, precedens mia³ miejsce w 1789.
Mo¿na stawiæ opór w³adzy,
jeœli w grê wchodzi obrona wolnoœci.
Henry Ward Beecher napisa³ w 1887 roku...
Mamy wiek XX.
- To kpina. - Mam prawo
przemówiæ we w³asnej obronie. Tak stanowi Konstytucja...
Wolnoœæ to swoboda oddychania.
Cz³owiek spêtany prawem pogr¹¿a siê w marazmie.
W czym?
- Ibid., Wysoki S¹dzie. - Synu, moja kolej.
Od 10 minut przegl¹dam
listê twoich wykroczeñ. Nie do wiary.
Czerwiec 1993, napaœæ. Wrzesieñ 1993, napaœæ.
Kradzie¿ samochodu, luty 1994.
Wybroni³eœ siê sam, powo³uj¹c siê
na ustawê o koniach i zaprzêgach
z 1798. Kpiny. Styczeñ 1995, udawanie policjanta.
Rozbój, kradzie¿, stawianie oporu.
Zarzuty oddalono.
Przebywa³eœ w kilku zak³adach wychowawczych.
Wydalono ciê z trzech za bójki.
Teraz uderzy³eœ policjanta.
Pójdziesz siedzieæ. Oddalam wniosek.
- Ustalam kaucjê w wys. 50000$. - Dziêkujê.
Skylar? Czeœæ, tu Will.
- Kto? - Will.
Zabawny przystojniak z baru.
Nikogo takiego nie pamiêtam. A powinnam.
Wiêc brzydki, bezzêbny frajer, który siê napra³ i by³ namolny.
Ach, Will!
Pamiêtam. Co s³ychaæ? By³am ciekawa, czy zadzwonisz.
- Zaczekaj chwilkê. - Co jest? Chcesz podupczyæ?
Pamiêtam ciê z poprawczaka. Jak leci?
Przepraszam.
Mo¿e umówimy siê w tym tygodniu?
- W kafejce, z karmelkami? - Cudowny pomys³.
Dobrze. Gdzie jesteœ?
Tak naprawdê strzelam w ciemno...
Nie studiujesz prawa, co?
Siadaj.
Dziêkujê. Mi³o siê gawêdzi³o.
Czego, kurwa, chcesz?
Jestem Gerald Lambeau.
Profesor, któremu kaza³eœ siê pieprzyæ.
I czego, kurwa, chcesz?
Sêdzia chce ciê wypuœciæ, na moj¹ odpowiedzialnoœæ.
Naprawdê?
- Stawia jednak 2 warunki. - Jakie?
- Cotygodniowe spotkania ze mn¹. - Po cholerê?
Przedyskutujemy twój dowód. Poznasz zasady
kombinatoryki...
teorii zbiorów.
Brzmi obiecuj¹co.
Drugi warunek
to podjêcie terapii.
Bêdê sk³ada³ sprawozdania z tych spotkañ.
Jeœli nie spe³nimy któregoœ z warunków, czeka ciê odsiadka.
Matematyka owszem, ale bez pieprzonych terapeutów.
To chyba lepsze ni¿ siedzenie w celi.
Czyta³em pañsk¹ ksi¹¿kê.
"Mike" mia³ ten sam problem, co makler "Chad".
Trafi³eœ w sedno. Brawo, Will.
Dziêkujê.
Stresy... nie os¹dzam ich,
nie szufladkujê...
Ale niszcz¹ one twój potencja³.
Koniec z figlami,
wyg³upami i wyskokami.
Ma pan racjê.
Wiem.
Nie wykrêcisz siê sianem.
- ZdradŸ coœ wiêcej. - Robiê ró¿ne rzeczy...
Jakie rzeczy?
Ukrywam siê przed ludŸmi.
Ukrywasz siê?
Bywam tu i tam, integrujê siê.
- Gdzie? - W klubach.
£adnie, w jakich?
Na przyk³ad "Fantasy".
"Fantasy"? Mów dalej.
Kiedy tam wchodzisz, muzyka bierze ciê we w³adanie...
Tañczysz...
- Ciê¿ko ukryæ fakt bycia gejem? - O czym ty mówisz?
Co?
- Chcia³ siê pan do mnie dobraæ. - "Dobraæ siê"?
Niestety, rozczarujê ciê...
Wszystko mi jedno, czy pan daje od tylca.
"Dawanie od tylca"? O co ci chodzi?
Trudne twierdzenie jest jak...
symfonia.
To bardzo erotyczne.
IdŸ do kogoœ innego!
Nie mogê tego robiæ pro bono. Po prostu nie warto.
- Co siê sta³o? - Za tydzieñ mam wystêp w TV,
nie mam czasu u¿eraæ siê z tym czubkiem.
Le¿ysz w swoim ³ó¿eczku.
Ile masz teraz lat?
Siedem.
Co widzisz?
Coœ jest w pokoju.
Co to jest?
To jakby postaæ... unosi siê nade mn¹.
Jesteœ w bezpiecznym miejscu.
Siêga tam... dotyka mnie.
- Gdzie ciê dotyka? - Tam, na dole.
Denerwujê siê.
Nie denerwuj siê, Will.
Zaczynamy tañczyæ, tañczymy...
To jest piêkne. "Poniewa¿...
zd¹¿ymy siê pokochaæ przed zachodem s³oñca".
Wybacz. Poœwiêcam czas na ciekawsze sprawy.
Zatañczmy!
- Zahipnotyzowa³eœ mnie. - Na mi³oœæ boska...
Co? Wyszed³. Nie moja wina.
Prosi³em ciê o wspó³pracê.
- Patrz mi w oczy. - WyjdŸ.
Nie potrzebujê terapii.
Doœæ! WyjdŸ.
- Dzwoni³em do Mela Weintrauba... - Po co?
Co zrobisz?
- Znam kogoœ. - Kto to?
Mój dawny... kolega z akademika.
Zaufanie.
Wa¿ne w zwi¹zkach i w leczeniu klinicznym.
Czemu zaufanie jest najwa¿niejsze, by przebiæ siê do pacjenta?
Porzuæ fiksacjê oraln¹ i przy³¹cz siê do nas.
Poniewa¿...
zaufanie to... ¿ycie.
Co za g³êbia. Dziêkujê ci.
Pacjent, który nie ufa, nie bêdzie szczery.
Terapia traci sens. Jeœli pacjent nie ufa,
nie zaci¹gniecie go do ³ó¿ka.
"Przeleæ go, póki jest bezbronny".
O, wróciliœcie. Witajcie.
Czeœæ, Sean.
Czeœæ, Gerry.
Proszê pañstwa, wielki cz³owiek. Profesor Gerald Lambeau.
Medal Fieldsa za kombinatorykê.
Ktoœ wie, co to za medal?
To matematyczny Nobel.
Ale przyznaj¹ go co 4 lata.
Wielka sprawa.
Niezwyk³y zaszczyt. To wszystko, dziêkujê.
Do poniedzia³ku.
Powiemy sobie, czemu Freud bra³ kokainê.
Co u ciebie?
- Mi³o ciê widzieæ. - Nawzajem.
Chyba mam dla ciebie coœ ciekawego.
Mam oddaæ mocz i krew? Co?
- Czemu nie by³eœ na zjeŸdzie? - Wiesz... by³em zajêty.
- Brakowa³o ciê. - Tak?
- Kiedy siê ostatnio widzieliœmy? - Przed œmierci¹ Nancy.
Tak, wspó³czujê.
By³em na g³upiej konferencji...
Dosta³em kartkê.
NieŸle.
Co jest? Dosta³eœ zawiasy?
Warunek. Plus terapia dwa razy w tygodniu.
Ale masz gadane. Poddaj siê!
Zostaw, idziemy na mecz.
Mam napiêty harmonogram.
To niesamowity ch³opak.
W jakim sensie?
S³ysza³eœ o Ramanujanie?
To cz³owiek.
¯y³ 100 lat temu w Indiach.
Mieszka³ w ma³ej chatce.
Nie koñczy³ szkó³, nie czyta³ prac naukowych.
A¿ trafi³ przypadkiem na podrêcznik matematyki.
Zacz¹³ wymyœlaæ teorie, które wprawi³y naukowców w szok.
"U³amki ci¹g³e". Napisa³ to z...
- Pos³a³ to Hardy'emu. - Do Cambridge.
Hardy pozna³ siê na jego geniuszu.
Œci¹gn¹³ go do Anglii, gdzie razem tworzyli
fascynuj¹ce teorie.
Geniusz Ramanujana nie mia³ sobie równych.
Ten ch³opak jest taki sam.
Ale zamyka siê w skorupie.
Ktoœ musi do niego dotrzeæ.
Ktoœ taki jak ja.
- Tak. - Czemu?
£¹czy was pochodzenie.
- Jakie? - Jest z twojej dzielnicy.
- Po³udniowy Boston? - Tak.
Genialny ch³opak z Po³udnia. U ilu psychiatrów ju¿ by³eœ?
U piêciu.
Niech zgadnê... Barry? Henry? Chyba nie Rick?
B³agam... raz w tygodniu.
To poker. Nie ods³aniaj kart.
Pewnie czyta³ twoj¹ ksi¹¿kê.
Trudno j¹ znaleŸæ.
Czeœæ, Will. WejdŸ.
Sean Maguire, Will Hunting.
Co s³ychaæ?
- Zacznijmy. - W³aœnie.
Jestem nabuzowany. Zacznijcie uzdrawianie.
- Mo¿ecie wyjœæ? - IdŸ, Tom.
Ty te¿.
Oczywiœcie.
Co s³ychaæ?
Z jakiej jesteœ ulicy?
Fajnie to urz¹dzi³eœ.
Kupujesz ksi¹¿ki hurtowo,
czy zamawiasz w zestawie dla psychiatrów?
Lubisz ksi¹¿ki?
- Tak. - Czyta³eœ któr¹œ z nich?
- Nie wiem. - Mo¿e z tych?
- Pewnie nie. - A te z górnej pó³ki?
- Co o nich sadzisz? - To twoje ksi¹¿ki, sam je czytaj.
Czyta³em. Z musu.
- To pewnie d³ugo trwa³o. - Owszem, d³ugo.
"Dzieje Stanów Zjednoczonych, Tom Pierwszy".
Jezu...
Lepiej poczytaj historie USA Howarda Zinna.
Si¹dziesz z wra¿enia.
Jest lepszy ni¿ Chomsky?
- Podoba³ ci siê Chomsky? - Dziwni z was ludzie.
Wydajecie kupê szmalu na ksi¹¿ki, ale nie na te, kurwa, co trzeba.
- A które s¹, kurwa, jak trzeba? - Te, od których w³osy siê je¿¹.
Mam ich niewiele.
Zdrowiej by³oby wpychaæ papierosy w ty³ek.
- Wiem, ciê¿ko mi æwiczyæ jogê. - Æwiczysz?
- Podnosisz ciê¿ary? - Tak.
- Nautilus? - Nie, sztanga.
- Sztanga? - Ostry jestem.
Ile?
140 kg, a ty?
Ty to malowa³eœ?
Tak. Malujesz?
RzeŸbisz?
Lubisz sztukê?
A muzykê?
Straszne gówno.
Powiedz, co naprawdê myœlisz.
Po³¹czenie linearyzmu i impresjonizmu psuje kompozycjê.
Temat zer¿niêty z Winslowa Homera, tylko wioœlarz jest bia³y.
- Monet by³ kiepski. - Nie to mnie uderza.
- A co? - Koloryt.
¯eby by³o œmieszniej, malowa³em wg numerków.
- Kolory te¿? S¹ fascynuj¹ce. - Naprawdê? Coœ takiego...
Jesteœ o krok od uciêcia sobie ucha.
Mam jechaæ na po³udnie Francji, zmieniæ imiê na Vincent?
Znasz powiedzenie: "W sztormie dobry ka¿dy port"? Mo¿e to ty.
- W jakim sensie? - Jesteœ w œrodku pieprzonej burzy.
Niebo ciê przygniata, fale bij¹ o burtê, wios³a zaraz pêkn¹.
Sikasz w spodnie, szukasz portu. Mo¿e znalaz³eœ drogê ucieczki.
Mo¿e sta³eœ siê psychologiem.
Bingo! Zgad³eœ. Daj mi popracowaæ.
- Mo¿e Ÿle siê o¿eni³eœ. - Mo¿e uwa¿aj, co mówisz.
Przystopuj, szefie.
Tak by³o, co?
Kiepsko siê o¿eni³eœ?
Co siê sta³o?
Odesz³a?
Dawa³a innemu?
Jeszcze raz j¹ obrazisz, a wykoñczê ciê...
Jasne, szefie?
Czas min¹³.
Tak.
Spocznij.
I jak?
Zrozumiem, jeœli masz go doœæ.
Czwartek, 16:00.
Przypilnuj go.
Dziêki.
Œlicznie pani wygl¹da.
- Dziêkujê. - Piêknie.
Uwielbiam niebieski cieñ do powiek.
Angielska szko³a by³a mi³a.
Postêpowa, proekologiczna, samorz¹dna, prywatna.
A potem Harvard. Docelowo medycyna.
Mój mózg bêdzie wtedy wart
250000$.
To zabrzmia³o okropnie, co?
Jeszcze raz mai tai!
Rodzice pewnie chêtnie p³ac¹.
Ja p³acê. Odziedziczy³am pieni¹dze.
I wszystko zgarnie Harvard?
Stanford. Jadê tam w czerwcu.
Chcia³aœ wykorzystaæ biednego majtka i uciec?
Bêdê siê na tobie uczyæ anatomii.
Wiêc siê zgadzam.
Pokazaæ ci moj¹ czarodziejsk¹ sztuczkê?
Obieca³em.
- To dla ciebie, pijaczku. - Czekaj, ró¿d¿ka.
Uderz.
Karmelki znikn¹.
Gotowa?
Ju¿ ich nie ma.
Z królikiem by³oby ³atwiej.
Rzadko siê umawiam na randki.
Jakie to smutne... dla mnie.
Wiem, o czym myœlisz.
- Nie. - Myœla³eœ.
- Liczy³eœ na ca³usa na dobranoc. - Liczy³em na numerek na dobranoc.
- Ale zadowolê siê ca³usem. - Jakie to szlachetne.
Nie, liczy³em na poca³unek.
Wiêc za³atwmy to od rêki.
Teraz?
Trafi³ mi siê kawa³ek korniszona.
Znowu ty?
ChodŸ.
Co to? Reklamówka kawy z facetami w roli g³ównej?
£adnie tu. Masz poci¹g do ³abêdzi?
To jakiœ fetysz? Przedyskutujemy to?
Rozmyœla³em o tym, co mówi³eœ o moim obrazku.
Rozmyœla³em przez pó³ nocy.
Wreszcie coœ zrozumia³em.
Zapad³em w d³ugi, spokojny sen i przesta³o mnie to zaprz¹taæ.
Wiesz, co zrozumia³em?
To, ¿e dzieciak z ciebie. Nie masz pojêcia, o czym mówisz.
- Dziêkujê ci. - To nic.
Nie wyje¿d¿a³eœ poza Boston.
Nie.
Jeœli ciê spytam o sztukê, streœcisz mi dowolna ksi¹¿kê.
Micha³ Anio³. Sporo o nim wiesz.
¯ycie, dzie³a, pogl¹dy, papie¿, orientacja seksualna.
Ale nie opiszesz mi zapachu Kaplicy Sykstyñskiej.
Nigdy nie spogl¹da³eœ na to przepiêkne sklepienie.
Nie widzia³eœ go.
Gdybym ciê spyta³ o kobiety, wymieni³byœ ca³¹ listê.
Mo¿e nawet parê razy kogoœ przelecia³eœ.
Ale nie budzi³eœ siê obok kobiety w poczuciu prawdziwego szczêœcia.
Twardziel z ciebie.
Spytam ciê o wojnê, rzucisz mi cytat z Szekspira:
"Znów bitwa przed nami, przyjaciele moi".
Ale nigdy nie walczy³eœ.
Nie trzyma³eœ na kolanach g³owy najlepszego kumpla, który kona.
Spytany o mi³oœæ, zacytujesz mi sonet.
Ale nigdy nie czu³eœ siê przy kobiecie bezwolny...
Nie widzia³eœ w jej oczach zrozumienia.
Nie czu³eœ, ¿e Bóg zes³a³ ci anio³a,
by ciê wyzwoli³ z g³êbin piek³a.
I nie wiesz, co znaczy byæ jej anio³em.
Kochaæ j¹ i wspieraæ we wszystkim. Pomagaæ zwalczaæ raka.
Nie wiesz, co znaczy spaæ na krzeœle w szpitalu,
przekonywaæ lekarzy spojrzeniem, ¿e pora odwiedzin ciebie nie dotyczy.
Nie zazna³eœ prawdziwej straty.
Straty tego, co kochasz mocniej ni¿ siebie.
W¹tpiê, czy siê odwa¿y³eœ tak mocno kogoœ kochaæ.
Patrzê i nie widzê inteligentnego, pewnego siebie mê¿czyzny.
Widzê zadziorne, sfajdane z przera¿enia dziecko.
Ale jesteœ genialny. Nikt temu nie przeczy.
I nikt nie zbada g³êbin twojej duszy.
A jednak s¹dzisz, ¿e o mnie wiesz wszystko, na podstawie obrazka.
Jesteœ sierot¹, prawda?
Myœlisz, ¿e wiem, jak ci by³o trudno, ¿e wiem, co czujesz, kim jesteœ,
bo czyta³em "Olivera Twista? "
Czy to ciê okreœla?
Osobiœcie mam to gdzieœ, poniewa¿
nie odkrywasz przede mn¹ nic, o czym nie przeczytam w ksi¹¿ce.
Chyba ¿e zaczniesz mówiæ o sobie, o tym, kim jesteœ.
Wówczas obudzisz we mnie fascynacjê.
Ale ty tego nie chcesz, prawda?
Przera¿a ciê to, co móg³byœ ujawniæ.
Twoja decyzja, szefie.
Profesorze Valanti, to znowu pan?
Czubek.
Do kogo dzwoni³eœ?
Do nikogo, zapomnia³em numeru.
Wylaz³eœ w deszcz bez numeru?
To by³a sekslinia twojej matki.
ZejdŸmy z matek.
Ale zabawne. Masz tu swoj¹ pi¹tkê.
Podpadaj mi, a zobaczysz.
- Zobaczysz. - Dobra.
Zakaz palenia.
Ca³¹ godzinê nic nie mówi³?
Siedzia³ tam i liczy³ sekundy do koñca. Imponuj¹ce.
- Co chcia³ udowodniæ? - To, ¿e nie musi mówiæ, jak nie chce.
Pojedynek na spojrzenia kolegów z piaskownicy?
Tak. Nie mogê pierwszy siê odezwaæ.
Teoria teori¹, ale ch³opak zastosowa³ prost¹ geometriê.
- Nic z tego. - Po³¹czy³ dwa wierzcho³ki.
Mam to wyliczyæ?
Zale¿y jak to pogrupujesz.
Jeœli zrobimy to tak...
Proszê spojrzeæ.
Zapisa³em to. Tak jest du¿o proœciej.
To tylko szczêœliwy traf.
Pan jest genialny.
Lecia³em raz samolotem.
Siedzê sobie.
Kapitan zapowiada, jak wysoko polecimy.
Ale nie wy³¹cza mikrofonu.
I mówi do drugiego pilota:
"Marzê o dobrym obci¹ganku i fili¿ance kawy".
Stewardesa biegnie, by powiedzieæ im o mikrofonie.
A goœæ z ty³u mówi: "Nie zapomnij kawy".
- Lecia³eœ kiedyœ samolotem? - Nie. To kawa³. Tak lepiej brzmi.
To fakt.
Zalicza³em babki.
Naprawdê?
- To œwietnie. - Na pêczki.
Tydzieñ temu mia³em randkê.
- Jak by³o? - Dobrze.
Powtórka?
Nie wiem. Nie dzwoni³em.
- Partacz. - Wiem, co robiê.
Spokojna g³owa, wiem, co robiê.
Ale ona jest piêkna. Inteligentna, zabawna.
Inna ni¿ poprzednie.
- Umów siê z ni¹, Romeo. - ¯eby odkryæ,
¿e to jednak nudziara?
Teraz jest idea³em. Nie chcê tego psuæ.
A mo¿e ty jesteœ idea³em i nie chcesz tego psuæ?
Super filozofia. Mo¿esz przejœæ przez ¿ycie
i nigdy nikogo nie poznaæ.
Moja ¿ona pruka³a z nerwów.
Mia³a mnóstwo cudownych wad.
Pierdzia³a we œnie.
Wybacz, ¿e ci to mówiê.
Raz obudzi³a psa.
Sama te¿ siê ocknê³a i pyta: "To ty? ". Musia³em sk³amaæ.
Sama siê obudzi³a?
Umar³a 2 lata temu, a ja pamiêtam takie pierdo³y.
To cudowne. Takie drobiazgi.
Tego mi najbardziej brak.
Ma³ych, tylko mnie znanych nawyczków.
To j¹ wyró¿nia³o. Ona te¿ dobrze zna³a moje grzeszki.
Ludzie nazywaj¹ je niedoskona³oœciami. B³¹d.
To coœ bardzo dobrego.
Musimy wybraæ, kogo wpuœcimy w nasz dziwny œwiatek.
Nie jesteœ idea³em.
I oszczêdzê ci emocji: ta dziewczyna
te¿ nim nie jest. Problem w tym,
czy idealnie do siebie pasujecie. Na tym polega bliskoœæ.
Ale o tym mo¿esz siê przekonaæ metod¹ prób i b³êdów.
Ja ciê tego nie nauczê.
Choæbym nawet wiedzia³, nie powiem takiemu szczylowi.
Czemu?
O wszystkim innym mi mówi³eœ. Jezu...
- ¯aden psychiatra tyle nie gada. - Posiad³em teoriê, nie praktykê.
- Nie o¿enisz siê powtórnie? - Moja ¿ona nie ¿yje.
- Powiedzia³em "powtórnie". - Ona nie ¿yje.
To super filozofia, Sean.
Mo¿esz przejœæ przez ¿ycie i nikogo nie poznaæ.
Czas min¹³.
- Gdzie przepad³eœ? - Wybacz, by³em mocno zajêty.
Ja te¿.
Myœla³am... ¿e zadzwonisz.
- By³o œwietnie. - Tak.
To znaczy... Wybacz... da³em plamê.
Nie... nic siê nie sta³o.
Tak sobie myœlê... mo¿e znowu spróbujemy?
- Daj siê zaprosiæ. - Nie mogê.
- Trudno. - Ale ja nie...
Nie mówiê, ¿e zawsze. Teraz nie mogê.
Musze ustaliæ widmo protonowe ibogaminy.
Brzmi ciekawie, ale jest fantastycznie nudne.
- Mo¿e innym razem. - Jutro?
Dobrze.
- Co tu robisz? - Nie mogê czekaæ.
- Sk¹d to masz? - Przelecia³em twoj¹ kole¿ankê.
Mam nadziejê, ¿e nosi sanda³y i œmierdzi jej z ust.
- ChodŸ, odprê¿ymy siê. - Muszê to wykuæ.
- Operujesz jutro kogoœ? - Nie.
ChodŸ.
Mój pies wygrywa!
Wygraliœmy.
Przybieg³ pierwszy!
- Wychowa³eœ siê tu? - Niedaleko. Po³udniowy Boston.
- Wci¹¿ prze¿ywam wygran¹. - Ale siê cieszysz!
Jak by³o?
Normalnie. Nic specjalnego.
- Masz du¿o rodzeñstwa? - Czy mam du¿o rodzeñstwa?
- Pytam. - To irlandzko-katolicka rodzina.
Ile?
Nie uwierzy³abyœ.
Czemu? Mów. Piêcioro?
Siedmioro? Oœmioro? Ile?
Mam 12 starszych braci. Przysiêgam. Szczêœliwa trzynastka.
Znasz ich imiona?
To moi bracia.
Wymieñ.
Powtórz.
I Willy.
Will.
- Widujesz ich? - Jasne.
Z trzema nawet mieszkam.
Chcê ich poznaæ.
Dobrze.
- Przeczyta³em wczoraj twoj¹ ksi¹¿kê. - Nareszcie czytelnik.
Dalej leczysz weteranów?
Przesta³em.
- Czemu? - ¯ona zachorowa³a.
Nie zastanawiasz siê czasem, jak wygl¹da³oby twoje ¿ycie,
gdybyœ jej nie pozna³?
- Czy bez niej by³oby mi lepiej? - Nie, nie to mia³em na myœli...
To wa¿ne pytanie.
Dopiero w trudnych chwilach dostrzegasz, jak by³o ci dobrze.
Nie ¿a³ujesz, ¿e j¹ pozna³eœ?
Poniewa¿ teraz cierpiê? Wielu spraw ¿a³ujê,
ale nie ¿a³ujê ani jednego dnia u jej boku.
Kiedy zrozumia³eœ, ¿e jest ci przeznaczona?
21.10.1975.
- Pamiêtasz dok³adna datê? - Tak, to by³ dzieñ
najwiêkszego meczu Soxów.
Nocowa³em z kumplami
w kolejce po bilety.
- Mia³eœ bilety? - Siedzieliœmy w barze,
czekaj¹c na mecz,
kiedy wesz³a.
Ekstra mecz. W 8. czêœci
by³o 6:6. By³o 12 czêœci.
W 12. wyst¹pi³ Carlton Fisk, Stary Pudge. Stan¹³ tam,
wymach
i pi³ka polecia³a,
wysokim ³ukiem
35 tysiêcy ludzi
porwa³o siê z miejsc,
a Fisk macha na pi³kê: "Za parkan! "
"Przeleæ! "
Pi³ka trafia w s³upek,
facet wariuje z radoœci,
kibice wbiegaj¹ na boisko!
A on biegnie.
"Z drogi! "
Ty te¿ wbieg³eœ na boisko?
Nie. Nie by³o mnie tam.
- Co? - By³em w barze z przysz³¹ ¿on¹.
Ola³eœ bieg Pudge'a Fiska dla kobiety,
- której nawet nie zna³eœ? - By³a jak zjawisko.
A¿ bi³ od niej blask.
Ja bym ola³ nawet Helenê Trojañsk¹!
I koledzy ci na to pozwolili?
- Musieli. - Co im powiedzia³eœ?
"Wybaczcie, spróbujê szczêœcia z dziewczyn¹".
"Spróbujê szczêœcia z dziewczyn¹"? I puœcili ciê?
Zobaczyli, ¿e mówiê serio.
- Nabierasz mnie. - Nie nabieram.
I nie muszê wspominaæ z ¿alem, ¿e 20 lat temu mog³em j¹ poderwaæ.
Nie ¿a³ujê 18 lat ma³¿eñstwa, 6 lat bez pracy,
kiedy chorowa³a, ani ostatnich lat, kiedy by³a naprawdê chora.
A ju¿ na pewno nie ¿a³ujê, ¿e nie by³em na meczu.
Tak wygl¹da mój ¿al.
Ale mi³o by by³o zobaczyæ mecz.
Nie wiedzia³em, ¿e Pudge tak zagra.
Œwietnie gram w kosza, bo jestem strasznie wysoka.
- Nie a¿ tak. - Wrzucam z góry.
Czy wezm¹ mnie do NBA?
"Z ca³¹ pewnoœci¹ tak".
Czemu zawsze œpimy tutaj?
- Bo tu jest ³adniej ni¿ u mnie. - Nigdy u ciebie nie by³am.
Wiem.
Kiedy poznam twoich kolegów i braci?
- Rzadko tu wpadaj¹. - Mogê jechaæ do Bostonu.
To kawa³ drogi.
Ukrywasz mnie przed nimi, czy odwrotnie?
- Dobrze, pojedziemy. - Kiedy?
W przysz³ym tygodniu.
A jeœli nie bêdê z tob¹ spaæ, póki ich nie poznam?
Jest 4:30 rano, pewnie nie œpi¹.
Faceci s¹ bezwstydni.
Albo myœl¹ fiutkiem, albo dzia³aj¹ w jego imieniu.
Pytam w imieniu fiutka: czy dostanê zaliczkê?
PoradŸmy siê.
"Kiepskie perspektywy".
- Co? - Nic, Chuck, œpij dalej.
Przepowiedzia³a ci NBA, mam szanse.
Lepiej wykup abonament.
Zamierzam tam graæ. Jestem wysoka. Lubiê szorty.
- Nie a¿ tak wysoka. - W³aœnie ¿e tak.
I trafiê trzy punkty.
A ja strzelê gola.
Elf rypie ma³pê od ty³u,
a Morgan wchodzi i wo³a: "Mnie to nie przeszkadza! "
Przyprowadzasz j¹, kiedy chlejemy?
- Bo to rzadki widok. - Wujek Marty
miewa 6-, 8-miesiêczne ci¹gi.
Mówi³em wam, jak go zgarnê³y gliny?
Opowiem wam.
- Powinniœcie wiedzieæ. - Zawsze coœ opowiada.
Tê historiê wszyscy znamy, ale to nic, nawijaj.
Bêdê nawija³. Dziêkujê.
Wszyscy mnie s³uchaj¹.
Wujek jecha³ do domu
nawalony jak stodo³a, pijany jak bela, naprany.
Zatrzyma³ go policjant. Wujcio ma przesrane.
Zamiast iœæ po linii rzyga na gliniarza.
Ten ju¿ wie, ¿e wujo przesoli³.
Szykuje kajdanki, ¿eby zabraæ wuja do paki.
I nagle niedaleko s³ychaæ: bum!
- Sp³oszony glina odwraca siê... - Strza³?
Nie.
Przecie¿ znasz te historie.
Ktoœ przypierniczy³ w drzewo.
- Jak móg³ s³yszeæ... - Zamknij siê!
- Ju¿ ci to opowiada³. - Glina ka¿e wujowi czekaæ.
A sam biegnie do wypadku.
Po paru minutach le¿enia w sikach i rzygach
wujo myœli: "Co ja tu robiê? "
Wstaje, wsiada do wozu i odje¿d¿a. W domu urywa mu siê film.
Rano ktoœ puka do drzwi, wujo z³azi na dó³.
"Czego?! " pyta. A tam stoi ten gliniarz.
"Kurwa, jak to: czego?
Uciek³eœ mi wczoraj".
Wujo r¿nie g³upa. "Wczoraj siedzia³em w domu z dzieæmi! "
"Nie gadaj, otwieraj gara¿".
"Co? " "Chcê zajrzeæ do gara¿u".
Id¹ do gara¿u, wujo otwiera,
a tam stoi...
radiowóz policyjny.
Wujo by³ tak naprany, ¿e pomyli³ samochody.
A najlepsze jest to, ¿e ten gliniarz
tak siê wstydzi³, ¿e ca³¹ noc jeŸdzi³ chevelle mojego wujka
i szuka³, gdzie wuj mieszka.
O co tu chodzi?
- O to, ¿e siê wywin¹³. - Pytanie.
Chcê coœ wyjaœniæ, bo ta historia nie ma sensu.
Ma, jeœli siê zamkniesz i nie bêdziesz pyta³.
Mo¿e zrozumiesz inny kawa³.
W ³ó¿ku le¿y stare ma³¿eñstwo, Mary i Paddy.
Budz¹ siê rano, jest ich 50. rocznica œlubu.
Mary patrzy na mê¿a z uwielbieniem i mówi: "Jezu, Paddy,
przystojniaku, kocham ciê.
I chcê ci coœ daæ. Mów, o czym marzysz, a to ode mnie dostaniesz.
Co byœ chcia³? "
Paddy na to: "Ojej, Mary, to taka mi³a propozycja.
W ci¹gu tych 50 lat brakowa³o mi jednego.
Zrób mi raz laskê".
Mary na to: "Dobrze".
Odk³ada zêby do szklanki i robi mê¿owi laskê.
Paddy mówi: "I tego mi w³aœnie brakowa³o!
To by³o najwspanialsze doznanie mojego ¿ycia!
Kocham ciê!
Czy i ja mogê coœ dla ciebie zrobiæ? "
Mary patrzy i mówi: "Poca³uj mnie! "
- Ale œwiñski. - Znam gorsze.
No to na razie.
Trzymaj siê, Bill.
Skylar, dziêki, ¿e wpad³aœ.
- Zmieni³em opiniê o studentach. - Nie wszyscy s¹ tacy jak ja.
- Ale mi³o ciê by³o poznaæ. - Spokojnie.
Wycofaj siê, powoli.
Co ty wyprawiasz? Masz nas podwieŸæ.
- Za kogo mnie masz? - ChodŸ!
Will bierze wóz!
Dziêki, jestem wdziêczny.
Nie rozczulaj siê, wysiadam pierwszy.
- Strasznie nad³o¿ê drogi. - Nie nocuje u siebie
- i ju¿ siê stawia. - Mieliœmy jechaæ do ciebie.
Nie dziœ.
I nie jutro. Kiedy dziewczyny widz¹ ten chlew, zaraz go rzucaj¹.
- Chcia³am poznaæ twoich braci. - Innym razem.
No dobrze.
Daj kluczyki.
Stewardesa biegnie przez samolot.
Wiec wo³am: "Nie zapomnij kawy! "
Chrzanisz. Nie powiedzia³eœ tak.
- Marty, to jest kawa³! - Znam kogoœ, kto tam by³.
- Nie b³¹dzi³eœ? - Wzi¹³em taksówkê.
Timmy, to jest Gerry. Razem studiowaliœmy.
Mi³o mi poznaæ.
- Mnie równie¿. - Chcesz piwo?
- Dla mnie perrier. - Po francusku "woda sodowa".
I kanapki. Na mój rachunek.
- Zap³acisz kiedyœ? - Tak, szefie.
- Kiedy wygram. - Jaka pula? - 12 milionów.
- Nie starczy. - Starczy ci na zmianê p³ci.
- Fistaszki? - Nie, dziêki.
- Chcesz mówiæ o Willu. - Dobrze mu idzie.
I ja tak myœlê.
Rozmawialiœcie o jego przysz³oœci?
Nie, wci¹¿ wa³kujemy przesz³oœæ.
Mam mnóstwo ofert pracy.
Jakiej pracy?
Wy¿sza matematyka, badania... Nic, co ogranicza umys³.
To œwietnie, ¿e masz oferty... ale on do tego nie dojrza³.
Chyba mnie nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
¯eby palce siê nie lepi³y.
Pomó¿ nam.
Chodzi o zak³ad.
S³ysza³eœ o J. Salku?
- To ten od polio. - O Einsteinie?
A o Geraldzie Lambeau?
Dziêkujê, Tim.
- Kto wygra³ zak³ad? - Ja.
Tu nie chodzi o mnie, Sean.
Przy tym ch³opcu jestem zerem.
S³ysza³eœ o Gerardzie Lambeau?
W 1905 by³o wielu wybitnych badaczy wszechœwiata.
Ale zmieni³ go 26-letni szwajcarski urzêdnik,
fizyk- amator.
A gdyby Einstein wola³ co noc chlaæ z kolesiami w Wiedniu?
Œwiat by³by ubo¿szy. Tim by o nim nie s³ysza³.
- Dramatyzujesz. - Nie, Sean.
Ch³opak ma ten dar. Musimy go tylko ukierunkowaæ.
W latach 60. pewien m³ody cz³owiek ukoñczy³ studia.
By³ genialnie uzdolnionym matematykiem.
Bada³ funkcje harmoniczne.
Wyk³ada³ w Berkeley,
a potem wykosi³ konkurencjê w Montanie.
Kto to?
Ted Kaczynski.
Nie znam.
Timmy! Kto to jest Ted Kaczynski?
Unabomber!
W³aœnie o to mi chodzi. Trzeba ch³opakiem pokierowaæ.
Mo¿e siê zas³u¿yæ dla œwiata.
Pokierowaæ, nie manipulowaæ.
- Znajdzie w³asny... - Sean!
Nie rozmyœlam wieczorami,
jak mu zniszczyæ ¿ycie!
Zaj¹³em siê wy¿sz¹ matematyk¹ maj¹c 18 lat, po 20 latach
- zdoby³em medal Fieldsa. - Mo¿e on chce czegoœ innego.
- ¯ycie to nie tylko pieprzony medal. - To zbyt wa¿ne.
- Wa¿niejsze od rywalizacji. - Zaraz.
Mówmy o nim. Niech sam zdecyduje, czego chce.
Œwietne podejœcie. Wiele ci da³o.
Owszem, ty zadufany chujku.
Przykro mi.
¯a³ujê, ¿e tu przyszed³em.
Chcia³em ciê powiadomiæ.
Mi³o byæ powiadomionym.
Ch³opak jest na rozmowie u McNeilla.
Nie jestem pewien,
czy siê rozumiemy. Dajemy panu pracê.
Bez zaliczki? Jeœli znajdziecie takiego frajera, z Bogiem.
Ale nie bêdzie tak dobry jak ja.
- Proponujemy panu 84000$ rocznie. - Zaliczka!
Zaliczka.
Domaga siê pan od nas gotówki?
Spokojnie. Tego nie mówiê. Mogê domniemywaæ,
¿e wasza sytuacja
uleg³aby znacz¹cej poprawie,
gdybym mia³ w kieszeni spodni dwieœcie dolarów.
Chyba nie mam...
- Larry? - Mam... 73$.
Mo¿e byæ czek?
Coœ wam powiem. Jesteœcie podejrzani. Tak, wy!
Nie wiem, jak¹ tu macie reputacjê, ale po tym numerze
bêdê was mia³ na oku.
W tej oto sprawie
rozmawiajcie z moim wy¿ej wzmiankowanym adwokatem.
¯yczê mi³ego dnia. A zanim taki dzieñ nastanie,
uszy po sobie.
I jak?
NieŸle.
To dobrze.
- Pomóc ci? - Nie!
Daj mi chocia¿ zerkn¹æ.
Zale¿y mi na tym, ¿eby siê tego nauczyæ.
To bardzo wa¿ne. Dla mnie.
- SiedŸmy tu ca³y dzieñ. - W³aœnie.
Dobra, panie Ciekawski,
skoro tak siê upar³eœ by mi przeszkadzaæ...
O coœ spytam.
Masz fotograficzn¹ pamiêæ?
Nie wiem, po prostu zapamiêtujê.
- Tak jak ty pamiêtasz swój telefonu. - Studiowa³eœ chemiê organiczn¹?
- Trochê. - Dla rozrywki?
- Tak, dla jaj. - Bo to prawdziwy ubaw... oszala³eœ?
Zupe³nie ci odbi³o?
Nikt tego nie robi dla zabawy. A tobie to nie jest potrzebne.
Mnie?
Komuœ, kto dzieli czas miêdzy baseball i bary.
Znajomoœæ chemii jest ci zbêdna.
W Harvardzie s¹ bardzo m¹drzy ludzie.
I nawet oni musz¹ wkuwaæ, bo to jest trudne.
A jednak...
tobie przychodzi to tak ³atwo. Nie rozumiem,
- jak to robisz. - Grasz na pianinie?
- Nie zmieniaj tematu! - T³umacze ci. Grasz?
- Trochê. - Patrzysz na pianino
- i widzisz Mozarta. - "Wlaz³ kotek".
Beethoven patrzy³ na fortepian
i po prostu gra³.
- Grasz na pianinie? - Ani trochê. Widzê tylko
klawisze, 3 peda³y i skrzyniê.
Beethoven i Mozart patrzyli i grali.
Nie namalujê ci obrazu, nie trafiê do ligi,
- nie umiem graæ na pianinie. - Ale rozwi¹zujesz zadania z chemii.
Kiedy widzê coœ takiego, po prostu gram.
Lepiej tego nie wyjaœniê.
Przysuñ siê. Coœ ci powiem.
Muszê ci coœ powiedzieæ.
To nie fair.
Co nie jest fair?
Siedzê tu od 4 lat
i dopiero teraz ciê znalaz³am.
Ale znalaz³aœ.
Nie œpisz?
Œpiê.
Nie œpisz.
JedŸ ze mn¹ do Kalifornii.
Chcê, ¿ebyœ pojecha³ ze mn¹ do Kalifornii.
Jesteœ tego pewna?
Ale sk¹d to wiesz?
Nie wiem.
Po prostu wiem.
Ale sk¹d wiesz?
Wiem, poniewa¿...
Czujê to.
- To powa¿na sprawa. - Wiem.
Za tydzieñ bêdziemy w Kalifornii, odkryjesz we mnie coœ niemi³ego,
i zaczniesz ¿a³owaæ, ale takich powa¿nych s³ów nie mo¿na cofn¹æ
i bêdê siedzia³ w Kalifornii z kimœ, kto mnie nie cierpi.
Co? O czym ty mówisz?
Nie chcê tego cofn¹æ.
Chcê tylko, ¿ebyœ jecha³ ze mn¹ do Kalifornii.
Nie mogê tam z tob¹ jechaæ.
Dlaczego?
Nie chcê, bo... mam tu pracê.
I mieszkam tu.
- Jeœli mnie nie kochasz... - Nie mówiê, ¿e ciê nie kocham.
Wiec czemu? Czemu nie chcesz? Czego siê tak boisz?
Czego ja siê tak bojê?
A czego siê nie boisz?
Tkwisz w bezpiecznym œwiatku i boisz siê, ¿e coœ to zmieni...
Nie mów mi o moim œwiatku!
Chcesz siê ze mn¹ zabawiæ,
a potem pojedziesz do Stanford, wyjdziesz za bogatego kutafona
i bêdziesz siê chwaliæ innym, ¿e te¿ bzyka³aœ siê z biedakiem.
Czemu to mówisz? Sk¹d ta obsesja na punkcie pieniêdzy?
Ojciec umar³, kiedy mia³am 13 lat, dosta³am je w spadku.
Od tamtej pory ¿a³ujê, ¿e nie mogê ich oddaæ...
Odda³abym od razu, za jeden dzieñ z tata. Ale to niemo¿liwe.
I muszê sobie z tym radziæ. Wiêc nie obwiniaj mnie
za swój strach.
- Czego ja siê bojê? - Mnie, braku wzajemnoœci!
Wiesz? Ja te¿ siê bojê!
Ale chcê spróbowaæ. Przynajmniej jestem szczera.
- A ja nie jestem? - Nie. Gdzie twoich 12 braci?
Nie wyjdziesz.
Nie pozwolê ci.
Co chcesz wiedzieæ? ¯e nie mam braci, jestem sierot¹?
- Nie chcesz! - Nie wiedzia³am!
Gasili na mnie pety, a to nie jest blizna po operacji,
tylko po no¿u! Nie chcesz tego s³uchaæ!
Nie mów, ¿e chcesz!
- Chcê, bo chcê ci pomóc! - Co jest, kurwa?!
Mam napis na plecach? "Ocal mnie"?
- Wygl¹dam na takiego? - Nie, chcê tylko byæ z tob¹...
Nie gadaj pierdo³!
Kocham ciê...
Powiedz mi, ¿e mnie nie kochasz.
Bo jeœli to powiesz...
przestanê dzwoniæ.
I zniknê z twojego ¿ycia.
Nie kocham ciê.
Wiêkszoœæ ludzi nie wie, na co staæ ich umys³.
Nauczyciele w nich nie wierz¹. Daj¹ sobie wmówiæ, ¿e s¹ g³upi.
Chyba doceniasz to, co dla ciebie robi. Lubi z tob¹ pracowaæ.
Nie przeciw tobie.
Tom, przyniesiesz nam kawy?
Zobaczmy.
Dobrze.
Wszystko siê zgadza.
- U¿y³eœ tu McLorena. - Nie wiem, jak to nazywacie.
To chyba nie tak...
To bêdzie straszny wstyd.
- Nie zastanawia³eœ siê... - Na pewno siê zgadza.
Mo¿emy siê spotykaæ u Seana?
Te dojazdy mnie dobijaj¹.
Jasne.
- Ale czy... - To siê zgadza.
Zgadza siê.
Zabierz to do domu.
Jak rozmowa u McNeilla?
Nie mog³em pójœæ.
Pos³a³em swojego negocjatora.
Swoim czasem mo¿esz rozporz¹dzaæ jak chcesz.
Ale kiedy ja ciê umawiam,
- nie stawiaj mnie w z³ym œwietle. - Wiêc mnie nie umawiaj.
Wszystko odwo³am.
Zatrudniê ciê. Chcia³em, byœ siê rozejrza³.
Nie chcê ca³e ¿ycie uczyæ innych.
Móg³byœ okazaæ wdziêcznoœæ.
Wdziêcznoœæ? Wiesz, jakie to dla mnie ³atwe? To kpiny!
¯a³ujê, ¿e to ciê przerasta i muszê patrzeæ, jak siê mêczysz
i wszystko spieprzasz!
Mia³byœ wtedy wiêcej czasu, ¿eby siê upijaæ.
Masz racjê.
Marnujê nad tym cenny czas.
Masz racjê.
Nie umiem przeprowadziæ tego dowodu.
Ty umiesz, i tak naprawdê
tylko garstka ludzi dostrze¿e te ró¿nice.
- Jestem jednym z nich. - ¯a³ujê.
Ja te¿.
Przez wiêkszoœæ czasu ¿a³ujê, ¿e ciê spotka³em.
Inaczej spa³bym po nocach.
Nie przygniata³aby mnie œwiadomoœæ, ¿e jest ktoœ taki jak ty.
Nie musia³bym patrzeæ, jak wyrzucasz to na œmietnik.
Bill, przestañ.
S³yszysz?
Jeœli ogl¹dasz pornole w pokoju mojej mamy, spuszczê ci ³omot!
Co s³ychaæ?
Zwalaj gruchê u siebie. Co za œwinia!
Nie mam magnetowidu.
Tylko nie w mojej rêkawicy!
- Nie u¿ywa³em jej. - To pami¹tka z Ma³ej Ligi.
A co mia³em robiæ?
Co ci odbi³o? Rypiesz rêkawicê baseballow¹?
Nie... u¿y³em jej do sprz¹tania.
- Nie wal gruchy w pokoju mamy. - A macie w domu drugie wideo?
To smutne.
Czemu powinienem
pracowaæ w Agencji Bezpieczeñstwa Narodowego?
Mia³byœ dostêp do najnowszych rozwi¹zañ,
do nieznanej gdzie indziej œciœle tajnej technologii.
Teoria strun, teoria chaosu, algorytmy...
£amanie szyfrów.
To jedna z dziedzin naszej dzia³alnoœci.
Wykonujecie 80% roboty s³u¿b wywiadowczych.
- Jesteœcie 7razy wiêksi od CIA. - Nie lubimy siê tym chwaliæ.
Ale masz racjê.
Dlatego nie pytamy, czy powinieneœ tu pracowaæ,
tylko czemu nie powinieneœ.
Czemu nie powinienem tu pracowaæ?
Trudne pytanie.
Bêdê strzela³.
Powiedzmy, ¿e dostajê szyfr, którego nikt nie umia³ z³amaæ.
Próbujê, odnoszê sukces. Cieszê siê, pokaza³em klasê.
Ale mo¿e odkrywam kryjówkê
rebeliantów z Afryki lub Wschodu. Bombardujecie wioskê.
Ginie 1500 nieznanych ludzi, do których sam nic nie mia³em.
Politycy powiedz¹: niech Marines zabezpiecz¹ region.
Ich dzieci nie pojad¹ gin¹æ, bo trafi³y do Gwardii Narodowej.
Mój kumpel wraca stamt¹d ranny, by przekonaæ siê, ¿e jego fabrykê
przeniesiono tam, gdzie walczy³, by daæ pracê temu, co go zrani³,
za 15 centów dziennie, bez przerwy na siku.
A wojna by³a po to, by nowy rz¹d kraju sprzedawa³ nam tanio ropê.
Rafinerie wykorzysta³y zamieszanie, by podnieœæ cenê ropy w USA.
Eks- ¿o³nierz buli 2, 50$ za galon, a tania ropa p³ynie powoli,
mo¿e najêto nawet kapitana, który lubi martini i slalom wœród gór lodowych.
Wpada na jedn¹ z nich, wylewa ropê i zatruwa ca³y P³n. Atlantyk.
Mój bezrobotny kumpel szuka pracy na piechotê,
choæ ma w dupie hemoroidy od szrapnela,
i g³oduje, bo wszêdzie mu wciskaj¹ pó³nocnoatlantyckie œledzie w oleju.
Wiêc co o tym myœlê?
Czekam na lepsz¹ ofertê.
A na razie zastrzelê kumpla, zatrudniê jego wroga, podniosê ceny ropy,
sfajczê wioskê, zat³ukê foczkê, zajaram skrêta i wst¹piê do Gwardii.
Mo¿e zostanê prezydentem.
- Czujesz siê osamotniony? - Co?
- Masz jak¹œ bratni¹ duszê? - Czy mam... Zdefiniuj.
Kogoœ, kto stawia ci wyzwania.
- Chuckiego. - Chuckie to rodzina.
Rzuci siê dla ciebie pod samochód.
Nie, kogoœ, kto odkrywa przed tob¹ œwiat, kto dotyka twojej duszy.
- Mam... - Kogo?
- Ca³e mnóstwo. - Wymieñ ich.
Szekspir, Nietzsche, Frost, O'Connor, Kant, Pope, Locke...
- Œlicznie. Same trupy. - Nie dla mnie.
Nie nagadasz siê z nimi.
Nie odwdziêczysz im siê.
Chyba ¿e wezmê silne sole trzeŸwi¹ce i palnik.
W³aœnie.
Nie zaznasz tego, bo lêkasz siê zrobiæ pierwszy krok,
umiesz dostrzec tylko same negatywy.
- Bronisz profesora? - Nie wciskaj mi kitu.
- Nie chcia³em tej pracy. - Tu nie chodzi o pracê.
Robisz, co chcesz. Nic ciê nie trzyma.
Czym siê pasjonujesz?
Czego pragniesz?
Ludzie ca³e ¿ycie uk³adaj¹ ceg³y, ¿eby daæ dzieciom twoje mo¿liwoœci.
- Nie prosi³em o to. - Nie.
Urodzi³eœ siê z tym.
Zaraz... czy to zbrodnia, uk³adaæ ceg³y?
- Nie. - W³aœnie, budujê komuœ dom.
Mój tata uk³ada³ ceg³y. Harowa³, by mnie wykszta³ciæ.
To szlachetny zawód, tak jak naprawa samochodów,
¿eby ktoœ móg³ jechaæ do pracy.
Tak, to zaszczyt. To zaszczyt, t³uc siê 40-minut,
by zmyæ studentom pod³ogi i opró¿niæ kub³y. To prawdziwa praca.
Zaszczytna. Dlatego j¹ wykonujesz.
Bo to zaszczyt. Mam tylko ma³e pytanko.
Cieciem mo¿na byæ wszêdzie.
Czemu wybra³eœ najlepsz¹ politechnikê œwiata?
Czemu potajemnie pisa³eœ coœ, co rozumie garstka osób?
A potem siê wypiera³eœ?
To ci nie przynosi zaszczytu.
Czym tak naprawdê chcia³byœ siê zajmowaæ?
Chcê byæ pasterzem.
Naprawdê?
Kupi³bym pod Nashua ziemiê i hodowa³bym owce.
Mo¿e powinieneœ.
Co?
IdŸ waliæ pianê do domu.
- Wywalasz mnie? - Spieprzaj.
- Czas nie min¹³. Nie wyjdê. - Nie odpowiadasz. Tracê tylko czas.
Nie przyjaŸnimy siê?
Koniec zabawy.
Pouczasz mnie, jak ¿yæ? Patrz na siebie, ruino!
- Co ciê rusza? - Praca z tob¹.
A gdzie jest twoja bratnia dusza?
- Umar³a. - Tak, umar³a!
A ty oddajesz ¿etony i odchodzisz!
- Ale przynajmniej zagra³em. - I przegra³eœ!
Inni po przegranej znów siadaj¹ do gry!
Patrz na mnie.
Co chcesz robiæ?
Ty i twój kit. Wszystkim wciskasz kit.
Nie umiesz odpowiedzieæ na bardzo proste pytanie.
Bo nie wiesz.
Na razie, pastereczko.
- Pieprzê ciê! - Jesteœ pasterzem.
Pasterz.
Pieprzony kutas.
Chcia³em do ciebie zadzwoniæ, zanim wyjedziesz.
Chodzê na rozmowy kwalifikacyjne, ¿eby nie pracowaæ na budowie.
Wiesz, ¿e o to nie dba³am.
Kocham ciê.
Trzymaj siê.
Koniec! Fajrant!
Jestem u ciebie. Nie przyszed³.
Jest 17:10.
O godzinê i 10 minut!
A jeœli nie przyjdzie? Zg³oszê to, pójdzie siedzieæ.
Nie ja go bêdê mia³ na sumieniu.
Dobrze.
Dziêki.
Dobre, kurwa.
Jak twoja pani?
Wyjecha³a.
Dok¹d?
Na studia medyczne... do Kalifornii.
Naprawdê? Kiedy?
Z tydzieñ temu.
To pech.
Kiedy przestaniesz chodziæ na te spotkania?
- Tydzieñ po tym jak skoñczê 21 lat. - Za³atwi¹ ci pracê?
¯ebym siedzia³ i przez 50 lat rozwi¹zywa³ s³upki?
Mo¿e w jakimœ fajnym banku.
- Jako szczur laboratoryjny. - Ale wyrwiesz siê z tego gówna.
Po co mam siê wyrywaæ? Zostanê tu do koñca ¿ycia.
Bêdziemy s¹siadami, bêdziemy mieæ dzieci, zapiszemy je do Ma³ej Ligi.
Jesteœmy kumplami, wiec siê nie obraŸ...
Jeœli za 20 lat
bêdziesz przychodzi³ do mnie na TV i robi³ na budowie, zabijê ciê.
To nie groŸba. Zabijê ciê.
Co ty pieprzysz?
Masz coœ, czego nie ma ¿aden z nas.
Znów "jestem sobie winien" by zrobiæ to, czy tamto?
Pieprz siê. Nie jesteœ tego winien sobie.
Jesteœ to winien mnie.
Bo jutro bêdê mia³ 50 lat i wci¹¿ bêdê tkwi³ w tym gównie.
I dobrze.
Niech tak bêdzie.
Ty wygra³eœ los na loterii.
Ale jesteœ miêczak i boisz siê go spieniê¿yæ.
Zrobi³bym wszystko, by mieæ to, co ty.
Ja i wszyscy ci ch³opcy.
Ubli¿ysz nam, jeœli tu zostaniesz. Marnujesz tu tylko czas.
- Nic o tym nie wiesz. - Nie?
Nie? Powiem ci, co wiem.
Co dzieñ przyje¿d¿am po ciebie do domu.
Idziemy gdzieœ, pijemy, ¿artujemy, jest super.
A co jest najprzyjemniejsze?
10 sekund od chodnika do twoich drzwi.
Bo myœlê: mo¿e podejdê, zapukam, a ciebie nie bêdzie.
Bo wyjecha³eœ, bez po¿egnania, po prostu.
Mo¿e du¿o nie wiem, ale to wiem na pewno.
To katastrofa, Sean.
Mia³eœ mu pomóc,
- nie wygoniæ. - Wiem, co robiê.
Mo¿e go rozumiesz, mo¿e ze mnie kpicie,
ale nie psuj tego, co robiê.
- "Nie psuj"? - Ch³opak
- jest w trudnej fazie... - Rozumiem to. Ma problemy.
Jakie? Czy lepiej zamiataæ, czy siedzieæ?
Czy lepiej trzymaæ z niedorozwiniêtymi gorylami?
A czemu to robi? Masz pojêcie?
Poradzi sobie z problemami, z prac¹. Tak jak z tob¹!
S³uchaj, czemu siê chowa
i nikomu nie ufa?
Bo rodzice porzucili go zamiast kochaæ!
- Bez freudowskich bzdur. - A czemu lgnie do "goryli"?
Bo ka¿dy na jego proœbê rozwali³by ci ³eb. To lojalnoœæ.
- Wzruszaj¹ce. - "Radzi sobie"?
Odpycha ludzi, zanim go porzuc¹.
To mechanizm obronny!
Dlatego od 20 lat jest sam.
Nie naciskaj. Nie pozwolê, by znów w to uciek³.
Nie rób tego!
Nie wpajaj mu, ¿e dobrze byæ nieudacznikiem!
To nie jest dobre. Z³oœcisz ciê na mój sukces,
- bo ty sam... - Nie z³oszczê siê.
Z³oœcisz siê. Nienawidzisz mnie.
Nie bêdê przeprasza³ za swoje sukcesy.
Mog³eœ osi¹gn¹æ to samo. Ale zadaj sobie pytanie:
chcesz zaszczepiæ Willowi poczucie klêski?
Ty nadêty zasrañcu! Dlatego nie przyje¿d¿am na zjazdy.
¯ebyœ nie patrzy³ na mnie z potêpieniem i za¿enowaniem.
Masz mnie za nieudacznika?
Jestem z siebie dumny! To by³ œwiadomy wybór, nie klêska!
Litujesz siê nade mn¹ z chórem dupow³azów skanduj¹cym:
"Medal Fieldsa! Medal! "
- Czemu tak siê boisz klêski? - Chodzi o mój medal, co?
Mogê ci go oddaæ.
WsadŸ go sobie w dupê! Sram na niego, bo zna³em ciê,
zanim sta³eœ siê bogiem! Pryszczatego,
zahukanego!
By³eœ i jesteœ m¹drzejszy, nie wiñ mnie za swoje ¿ycie.
Nie chodzi o ciebie,
matematyczny kutasie! Chodzi o niego!
To dobry dzieciak, wiêc przestañ siê do niego przypieprzaæ!
Nie rób z niego ofermy!
- Nie bêdzie oferma! - Ale jeœli bêdziesz go zmusza³...
Osi¹gn¹³em sukces dziêki temu, ¿e mnie zmuszano!
Ale on to nie ty!
Przyjdê póŸniej.
WejdŸ. W³aœnie wychodzê.
To nasze dawne animozje.
Nie chodzi o ciebie.
Co to?
Twoja teczka.
Muszê j¹ odes³aæ sêdziemu.
Chyba mnie nie oblejesz, co?
Co tam jest?
- Chcesz przeczytaæ? - Dlaczego?
Mia³eœ z tym do czynienia?
Przez 20 lat sporo widzia³em.
Ale czy mia³eœ z czymœ takim do czynienia?
Osobiœcie?
Mia³em.
To nic dobrego.
Mia³em ojca-alkoholika. Wredny, pieprzony pijak.
Wraca³ uchlany do domu,
patrzy³, komu przylaæ.
Prowokowa³em go, ¿eby oszczêdziæ mamê i brata.
By³o ciekawie, kiedy nie zdj¹³ sygnetów.
Tak... k³ad³ na stole klucz,
kij i pas,
po czym kaza³ wybieraæ.
- Wybieram pasek. - Ja wybiera³em klucz.
- Dlaczego? - ¯eby go wkurwiæ, dlatego.
- Ojczym? - Tak.
Co napisa³eœ?
"Brak wiêzi emocjonalnych"?
"Lêk przed odrzuceniem? "
Dlatego zerwa³em ze Skylar?
Nie wiedzia³em.
- Zerwa³em. - Chcesz o tym pogadaæ?
Niewiele wiem.
Ale widzisz to?
Ca³y ten szajs...
To nie twoja wina.
Tak, wiem.
Popatrz na mnie.
Nie twoja wina.
Wiem.
To nie twoja wina.
- Wiem. - Nie, nie wiesz.
To nie twoja wina.
- Wiem. - Nie twoja wina.
- Dobra. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Odpieprz siê.
To nie twoja wina.
- Nie przychrzaniaj siê... nie ty. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Przepraszam!
Pieprzyæ ich, dobra?
S³ucham?
Will Hunting, w sprawie pracy.
Proszê usi¹œæ.
Co wybra³eœ?
McNeila. To jedna z posad, które mi za³atwi³ profesor.
Jeszcze nie wie. By³em tam, rozmawia³em z szefem.
Mi³y facet.
I tego chcesz?
Tak, chyba tak.
- To dobrze. Gratulujê. - Dziêki.
Czas siê skoñczy³.
To wszystko? Ju¿ koniec?
Tak, to wszystko.
Skoñczy³eœ. Jesteœ wolny.
- Chcê, ¿ebyœ wiedzia³... - Nie ma za co.
Mam nadziejê, ¿e bêdziemy w kontakcie.
Ja te¿.
Bêdê teraz w rozjazdach...
ale bêdê ods³uchiwa³ wiadomoœci z sekretarki.
Zadzwoñ, postaram siê skontaktowaæ.
Wy³o¿ê pieni¹dze na stó³ i zobaczê, jaka przyjdzie karta.
S³uchaj serca, a dasz sobie radê.
Dziêki, Sean.
Dziêki, Will.
To naruszenie relacji pacjent-lekarz?
Jeœli mnie z³apiesz za ty³ek.
- Trzymaj siê. - Ty te¿.
Powodzenia, synu.
Poszliœcie tam?
- Przekona³em go. - Si³a?
Morgan jest bojowy. Wci¹¿ ktoœ chce mu podskoczyæ.
- Nie popuœci. - Co mówisz?
Do ciebie mówiê? Nie twój pieprzony interes.
- Zamów mi piwo. - Zamówi³em dwa!
- Ej, dupku... - Co, szmato?
Sto lat!
Który pierwszy?
To twój prezent.
Bêdziesz musia³ doje¿d¿aæ do pracy.
Nie bêdê ciê co dzieñ wozi³.
- Morgan chcia³ ci daæ miesiêczny. - Nieprawda!
Ale masz 21 lat...
Mo¿esz legalnie piæ... Wóz bêdzie odpowiedni. I jak?
To jest...
najbrzydsza gablota, jak¹ w ¿yciu widzia³em.
Jak to zrobiliœcie?
Bill i ja za³atwiliœmy czêœci, Morgan ¿ebra³ na ulicy...
- Wypolerowa³em karoseriê. - Spisa³eœ siê.
Musia³em w koñcu daæ mu jak¹œ fuchê.
- Wreszcie masz pracê. - Mia³em. Znów mnie wylali.
- Pod maska kosiarka? - 6 cylindrów.
Podrasowaliœmy silnik.
To dobry wóz. Ma dobry silnik.
- Wszystkiego najlepszego. - Sto lat.
WejdŸ.
Sean, ja...
Ja te¿, Gerry.
To dobrze.
Podobno bierzesz urlop.
Trochê popodró¿ujê... mo¿e popiszê.
Dok¹d jedziesz?
Do Indii... Chin...
i Baltimore.
Wiesz, kiedy wrócisz?
Dosta³em zawiadomienie.
- Za pó³ roku zjazd naszego rocznika. - Tak, te¿ dosta³em.
Postawie ci drinka.
Drinki s¹ tam za darmo.
Wiem. To by³a ironia.
Napijmy siê.
Dobry pomys³.
Ja stawiam.
Mam zwyciêski los. Wiem, ¿e wygram.
Mój bilet do raju.
- Jakie s¹ szanse przegranej? - 4 do 1?
- 30 mln do 1. - Czyli mam szanse.
Takie same, jak to, ¿e trafi ciê tu piorun.
Ale zawsze to jakaœ szansa. 32 miliony...
Nie ma go.
Gdyby profesor pyta³, co z moj¹ prac¹,
powiedz mu, ¿e pojecha³em spróbowaæ szczêœcia z dziewczyn¹.
Sukinsyn.
Ukrad³ mój tekst.