13 metrów. Powinniście go widzieć.
Teraz nad dziobem.
"Mir 2", przepływamy nad dziobem. Pozostańcie w kontakcie.
Cisza. Kręcimy.
Widok wyłaniającego się z mroku wraku
nieodmiennie robi wrażenie.
Smutne szczątki wspaniałego statku,
który spoczął na dnie o 2:30 rano, 15 kwietnia 1912 r.,
po dramatycznym upadku ze świata żywych.
Ale masz gadkę.
I znów jesteśmy na pokładzie "Titanica",
dwie i pół mili pod wodą. 3821
metrów.
Ciśnienie 3,5 tony na cal kwadratowy.
Szyby mają 22 cm grubości.
Jeśli pękną, mówimy "sayonara" w ciągu 2 mikrosekund.
Dobra, dość tych pierdoł.
Posadź ją tam, gdzie wczoraj.
"Mir 2", lądujemy nad schodami. Jesteście gotowi?
Tak. Odpalamy "Dunkina".
Zwolnij kabel.
Opuszczam go wzdłuż kadłuba.
Zrozumiałem. Zejdź niżej, do wejścia dla 1. klasy.
Przejdźcie przez pokład D,
recepcję i jadalnię. Zrozumiałeś?
Kabel...
Teraz w lewo.
Nasz piesek podejmuje trop. Opuszcza się w dół schodów.
Zejdź do pokładu B.
-Pokład A. -Popuść kabel.
Wejdź tam.
Uważaj na framugę.
-Uważaj. -Widzę.
Wyluzuj się, szefie.
Teraz w bok... Skręcaj, uważaj na ścianę.
Jesteśmy przy fortepianie.
Dobra, tam... tam!
Drzwi sypialni.
Widzę.
Weszliśmy!
Jesteśmy u celu!
Łóżko Hockleya.
Tam skurczybyk spał.
Ktoś zostawił odkręconą wodę.
Stój. Cofnij w prawo.
Bliżej drzwi szafy.
Zwąchałeś coś?
-Zajrzyjcie pod spód. -Ręce!
Delikatnie, bo pękną.
Przewróć na bok.
Jeszcze!
Wypuść.
O rany, rany,
widzisz, szefie?
Dzień wypłaty, chłopcy.
Udało nam się.
Kto jest najlepszy? Kto?
-Powiedz! -Ty, Lewis.
Daj cygaro.
Otwórz.
Nie ma diamentu?
Po takiej wpadce Geraldo już nigdy się nie pozbierał.
Wyłącz kamerę.
Sponsorzy pytają, jak leci.
Dave, Barry, nie było go w sejfie.
Ale spokojnie, może być wszędzie.
W pokoju matki,
-w sejfie ochmistrza. -U krasnoludków.
Jest jeszcze wiele możliwości. Spokojnie, jesteśmy blisko celu.
Ale proces eliminacji trochę potrwa.
Chwileczkę.
-Pokaż. -Coś mamy.
-Zdjęcie naszyjnika! -Oddzwonimy.
14 kwietnia 1912 r.
A niech mnie.
Łowca skarbów Brock Lovett wsławił się...
Zaraz cię nakarmię.
Teraz penetruje najsłynniejszy z wraków, "Titanica".
Łączymy się z okrętem badawczym "Kełdysz"
-na Atlantyku. Halo, Brock. -Halo, Tracy.
Wszyscy znamy historię "Titanica":
wyższe sfery, orkiestra grająca do końca.
Ja zająłem się tym, co niezbadane, tajemnicami ukrytymi
w czeluściach wraku. Najnowsza technologia
-pozwala nam tam dotrzeć. -Twoja ekspedycja wywołała
ożywione kontrowersje. Media nazwały cię rabusiem grobów.
Coś nie tak?
Zrób głośniej, kochanie.
Eksperci z muzeum zadbają
o konserwację i skatalogowanie.
Oto znaleziony dziś rysunek,
który przeleżał w wodzie 85 lat.
Wydobyliśmy go w nietkniętym stanie.
Miał zostać na dnie oceanu?
A niech mnie.
-Telefon do ciebie. -Właśnie schodzimy pod wodę.
Uwierz mi, chcesz odebrać.
Oby to było coś dobrego.
Mów głośno, to staruszka.
Bomba.
Brock Lovett. Czym mogę służyć, pani...
-Rose Calvert. -Pani Calvert?
Czy znalazł już pan "Serce Oceanu", panie Lovett?
Mówiłem, żebyś odebrał.
Zaintrygowała mnie pani.
Czy pani wie, kto jest na rysunku?
O tak. Na rysunku jestem ja.
To oszustka! Zależy jej na szmalu albo na sławie.
-Jak tej Rosjance, Anastazji. -Lecą!
Rose DeWitt Bukater zginęła na "Titaniku" w wieku 17 lat.
-Gdyby żyła, miałaby ze sto lat. -Za miesiąc kończy 101.
Więc to bardzo wiekowa oszustka!
Zbadałem jej przeszłość, aż do lat dwudziestych,
kiedy była aktorką. Aktorką!
To daje do myślenia. Nazywała się Rose Dawson.
Potem wyszła za Calverta i urodziła mu parę dzieciaków.
Calvert już dawno temu umarł.
Jak wszyscy, którzy widzieli diament.
Ale ona wie.
Sporo tego zabrała, co?
Pani Calvert, jestem Brock Lovett.
Witam na pokładzie.
-Jak kabiny? -Bardzo przyjemne.
Zna pan moją wnuczkę?
Opiekuje się mną.
Poznaliśmy się parę minut temu.
Pamiętasz?
Ślicznie.
Zawsze podróżuję ze zdjęciami.
Miałaby pani na coś ochotę?
Tak.
Chciałabym zobaczyć rysunek.
Ludwik XVI miał klejnot zwany "Błękitnym Diamentem Koronnym",
który zniknął w 1792 roku,
kiedy to Ludwik stracił wszystko od szyi w górę.
Diament także poszedł pod nóż.
Nowy klejnot nazwano "Sercem Oceanu".
Byłby wart więcej niż diament "Hope".
Był okropny i ciężki.
Założyłam go tylko ten jeden raz.
-Naprawdę sądzisz, że to ty? -Wiem, że to ja.
Kawał ślicznotki, co?
Przeglądałem dokumenty ubezpieczenia klejnotu.
Ktoś zgłosił zgubę. Sprawę załatwiono poufnie.
-Czy pani wie, kto to był? -Domyślam się, że niejaki Hockley.
Nathan Hockley, tak.
Magnat stalowy.
Żądał odszkodowania za naszyjnik kupiony dla narzeczonej syna, pani,
na tydzień przed wypłynięciem "Titanica".
Zgłosił stratę tuż po katastrofie.
Diament zatonął wraz ze statkiem.
Widzi pani tę datę?
14 kwietnia 1912 r.
Jeśli pani babcia mówi prawdę, miała go na sobie w dniu katastrofy.
I staje się moją najdroższą przyjaciółką.
Oto drobiazgi z pani kabiny.
Należało do mnie.
Coś niezwykłego.
Od ostatniego razu nic się nie zmieniło.
Z wyjątkiem odbicia.
Czy jest pani gotowa, by powrócić na "Titanica"?
Dobra... uderza o górę lodową prawą burtą.
Odbija się kilka razy, wybijając dziury pod linią wody.
Woda zalewa przedziały dziobowe,
spiętrza się i przelewa przez zabezpieczenia,
które sięgają tylko do poziomu E.
Dziób się zanurza,
rufa idzie w górę, najpierw powoli, potem coraz szybciej,
aż wynurza się cały tył,
20, 30 tysięcy ton.
Kadłub nie wytrzymuje ciśnienia. Statek pęka,
po samą stępkę. Część rufowa
wraca do poziomu.
Dziób ciągnie za sobą rufę,
wreszcie odrywa się.
Rufa przez kilka minut tańczy na wodzie jak korek,
by około 2:20 pójść na dno.
2 godziny 40 minut po zderzeniu.
Dziób opada pod kątem i uderza o dno pół mili dalej,
z prędkością 20, 30 węzłów.
Ekstra, nie?
Dziękuję za wspaniałą rekonstrukcję faktów, panie Bodine.
Oczywiście dla nas wyglądało to
nieco inaczej.
Opowie nam pani o tym?
-Babcia musi odpocząć. -Nie!
-Chodź, babuniu. -Nie!
Dyktafon.
Słuchamy.
-Minęły 84 lata. -To nic. Może jednak
coś pani pamięta.
Chce pan słuchać, czy nie?
Minęły 84 lata,
a ja wciąż czuję zapach świeżej farby.
Zastawa stołowa była nowiusieńka.
Pościel nigdy nie używana.
"Titanica" nazywano statkiem marzeń.
I taki był.
Naprawdę taki był.
Pasażerowie trzeciej klasy z kajut na dziobie, proszę tędy.
-Ogromna łódka, co? -Tatusiu, to statek.
I o co tyle szumu? Nie jest większy od "Mauretanii".
Twoje zblazowanie jest nie na miejscu.
Jest o sto stóp dłuższy
i dużo bardziej luksusowy. Trudno ją czymkolwiek zadziwić.
-To jest to niezatapialne cudo? -I sam Pan Bóg nie da mu rady.
Bagaże wnosimy głównym trapem.
Zdaję się na pana. Tam jest mój służący.
-To zaszczyt. Gdybym mógł... -Mógłbyś.
Wszystkie kufry stąd. 12 pakunków stąd.
Sejf do apartamentu de luxe, kabiny B-52, 54, 56.
Panie... pospieszmy się.
-Mój płaszcz? -Niosę, panienko.
Pasażerowie 3. klasy do kontroli sanitarnej.
Witamy na "Titanicu".
Wszyscy widzieli w nim statek marzeń.
Ja -statek niewolników,
wiozący mnie w łańcuchach do Ameryki.
Potulnie grałam pannę z dobrego domu,
krzycząc w duchu z rozpaczy.
Jack, jesteś pazzo. Postawiłeś cały nasz dobytek.
Kto nic nie ma, nic nie traci.
Durniu, postawiłeś nasze bilety.
Chwila prawdy.
Czyjeś życie zaraz się odmieni.
Niente.
Nic.
Dwie pary.
Przykro mi.
Na jakiś czas znów rozstaniesz się z mamą,
bo jedziemy do Ameryki! Full, koledzy!
Chodź!
Wracam do domu!
-Płynę do Ameryki! -Nie, kolego.
"Titanic" płynie do Ameryki. Za 5 minut.
Cholera, Fabri, chodź!
Podróż w wielkim stylu!
Dwóch nadzianych gości. Błękitna krew!
Widzisz? To moje destino.
Jadę do Ameryki, żeby zostać milionerem!
-Jesteś pazzo. -Możliwe, ale to ja mam bilety.
Nie nadążasz?
Zaczekajcie! Jesteśmy pasażerami!
Pasażerowie!
Przeszliście badania?
Oczywiście. Ale nie mamy wszy. Jesteśmy Amerykanami.
Wskakujcie.
Żaden sukinkot nie ma takiego szczęścia!
-Znasz kogoś? -Nie i nie w tym rzecz.
Do widzenia! Będę tęsknił!
Nie zapomnę was!
G-60.
Tutaj.
Jak się macie? Jack. Miło mi poznać.
Jack Dawson, miło mi.
Kto powiedział, że śpisz na górze?
Gdzie Sven?
Pański prywatny pokład spacerowy. Życzy pan sobie czegoś, sir?
Przepraszam.
-Ten? -Nie.
Taki z wieloma twarzami.
Ten.
Wypakować wszystkie?
Tak, trzeba ożywić to wnętrze.
Znów te bohomazy?
-Wyrzucone pieniądze. -Cal nie ma smaku,
ja go mam. Są fascynujące.
Jakby prosto ze snu.
-Prawda, ale bez logiki. -Kto je malował?
Jakiś Picasso.
"Jakiś Picasso". Uwierz mi, słuch o nim zaginie.
Przynajmniej były tanie.
To do szafy.
W Cherbourgu wsiadła niejaka Margaret Brown.
Przeszła do historii jako "niezatapialna Molly Brown".
Cały dzień miałam na ciebie czekać? Nieś, jeśli poradzisz.
Jej mąż trafił na Zachodzie na żyłę złota.
Mama zaliczyła ją do kasty "nuworyszów".
Nazajutrz płynęliśmy już na zachód od Irlandii,
a przed nami rozciągał się jedynie ocean.
Proszę wyprowadzić go w morze.
-Niech rozwinie skrzydła. -Tak jest.
Cała naprzód, panie Moody.
Cała naprzód.
21 węzłów, sir.
Patrz, patrz!
Widzisz?
Drugi! Widzisz go?
Patrz, skoczy!
Już widzę Statuę Wolności. Bardzo malutką, oczywiście.
Jestem królem świata!
To największy ruchomy obiekt stworzony ludzką ręką
w dziejach świata.
A zaprojektował go nasz pan Andrews.
Od A do Z.
Nadałem tylko kształt pomysłowi pana Ismaya.
Wizji parowca tak wielkiego i luksusowego,
że nic nie będzie mogło się z nim równać. I oto on.
-Urzeczywistniony. -Brawo, brawo.
Dla mnie łosoś.
Wiesz, że tego nie lubię, Rose.
Wie.
Dla nas jagnięcina.
Słabo wysmażona, z sosem miętowym.
Lubisz jagnięcinę, prawda?
Czy pokroi jej pan też kotlet na talerzu?
Kto wymyślił nazwę "Titanic"? Pan, Bruce?
W rzeczy samej.
Chciałem, by oddawała wielkość. Czyli stabilność,
luksus, a ponad wszystko wytrzymałość.
Zna pan doktora Freuda?
Ma ciekawy pogląd na męską fascynację rozmiarami.
Co cię opętało?
Przepraszam.
Państwo wybaczą.
Potrafi ją pan ujarzmić?
Zacznę od kontroli jej lektur.
Freud? Kto to? Jeden z pasażerów?
Fajna łajba, co?
-Tak, bo irlandzka. -A nie angielska?
Zbudowana przez 15 000 Irlandczyków. Solidna jak skała.
No tak.
Psy z 1. klasy przychodzą tu na kupkę.
Wiemy, za co nas mają.
Nie muszą nam przypominać.
Tommy Ryan.
-Jack Dawson. -Fabrizio.
Zarabiasz rysunkami?
Zapomnij. Prędzej ci anioł wyfrunie z tyłka,
niż taka kobieta na ciebie spojrzy.
Patrzyłam na swoje życie, jakby było już za mną,
na nieustającą paradę zabaw, kotylionów,
regat i rozgrywek polo.
Ta sama wąska grupka ludzi, ten sam bezmyślny gwar.
Wydawało mi się, że stoję nad przepaścią
i że nikt nie spieszy mi z pomocą. Nikogo to nie obchodzi,
nikt nawet nie zauważa.
Nie rób tego.
Odejdź!
Nie podchodź!
-Daj mi rękę, wciągnę cię. -Stój, gdzie stoisz!
Mówię ci.
Bo skoczę.
Nieprawda.
Co znaczy "nieprawda"?
Nie bądź taki pewny.
-Nie znasz mnie. -Już byś to zrobiła.
Rozpraszasz mnie. Odejdź!
Nie mogę.
Zaangażowałem się w sytuację.
Jeśli to zrobisz, będę musiał skoczyć za tobą.
To absurd!
-Zginiesz. -Dobrze pływam.
-Zabije cię siła upadku. -To byłoby bolesne, nie przeczę.
Bardziej mnie martwi to, że woda jest taka zimna.
Jak zimna?
Lodowata. Kilka stopni powyżej zera.
Byłaś kiedyś w Wisconsin?
Co?
Tam są najmroźniejsze zimy.
Wychowałem się tam, przy Chippewa Falls.
Kiedy byłem mały, łowiłem z ojcem ryby w przerębli
na jeziorze Wissota.
-Przerębel to... -Wiem, co to przerębel!
Wybacz.
Nie wyglądasz na taką, co włóczy się po lasach.
Tak czy siak...
Kiedyś lód nie wytrzymał. Mówię ci...
w tak zimnej wodzie... a tu jest taka...
czujesz w całym ciele tysiące ostrzy.
Nie możesz oddychać ani myśleć...
o niczym innym niż o bólu.
Więc wcale mi się nie uśmiecha ratowanie ci życia.
Ale jak mówiłem,
nie mam wyboru.
Choć mam nadzieję, że się wycofasz i uwolnisz mnie z tej opresji.
Jesteś wariat!
Wszyscy mi to mówią, ale...
Z całym szacunkiem: nie ja zwisam nad rufą statku.
No...
Podaj mi rękę.
Nie chcesz tego zrobić.
Nazywam się Jack Dawson.
-Rose DeWitt Bukater. -Musisz mi to zapisać.
Chodź.
Trzymam cię!
No...
Pomocy!
-Ratuj mnie, błagam! -Posłuchaj!
Trzymam. Nie puszczę.
Podciągnij się. Już!
Potrafisz.
Trzymam cię.
A to co?
Krok w tył i nie waż się ruszyć!
Zawołajcie oficera.
To niedopuszczalne! Śmiałeś tknąć moją narzeczoną?
Patrz na mnie, śmieciu!
Co sobie wyobrażałeś?
Cal, przestań. To był wypadek.
Wypadek?
Naprawdę.
Bardzo głupi.
Wychyliłam się i poślizgnęłam.
Wychyliłam się, żeby zobaczyć...
te... no...
-Śruby? -Właśnie. I poślizgnęłam się.
Wypadłabym, ale pan Dawson
mnie ocalił. Sam omal nie wypadł.
Oglądała śruby!
Zawsze mówię: nic kobiecie do maszyn.
Czy tak właśnie było?
Tak, mniej więcej.
Więc chłopak jest bohaterem.
Brawo, synu.
I po strachu, możemy wracać do brandy.
Jak ty wyglądasz... Przemarzłaś. Chodźmy do środka.
Może by tak coś dla chłopca?
Oczywiście.
Panie Lovejoy, 20 chyba wystarczy.
Tyle teraz kosztuje ocalenie ukochanej?
Rose jest niezadowolona. Co robić?
Wiem.
Może zje pan jutro z nami kolację
i uraczy nas opowieścią o swoim heroicznym czynie.
Jasne. Przyjdę.
I dobrze. Sprawa załatwiona.
To będzie widowisko.
Mogę dostać papierosa?
Zawiąż.
Ciekawe,
źe w tak nagłej potrzebie miałeś czas zdjąć kurtkę i buty.
Wiem, że miewasz napady melancholii.
Nie udaję, że znam przyczynę.
Chciałem ci to dać
podczas ceremonii zaręczyn w przyszłym tygodniu,
ale pomyślałem sobie...
dziś.
Wielkie nieba.
Dowód moich uczuć.
-Czy to...? -Diament? Tak.
56-karatowy.
Nosił go Ludwik XVI.
Nazwano go Le Coeur de la Mer.
"Serce Oceanu".
-Onieśmielający. -Królewski klejnot.
Jesteśmy jak królowie, Rose.
Nie ma rzeczy, której nie mógłbym ci dać.
Niczego ci nie odmówię, jeśli ty
nie będziesz mi odmawiać.
Otwórz mi swoje serce, Rose.
Jestem zdany na siebie, odkąd umarli mi rodzice.
Nie miałem w tamtych stronach żadnych krewnych,
więc wyjechałem stamtąd na zawsze.
Jestem jak piórko unoszone przez wiatr.
Cóż, Rose...
Przeszliśmy tu dobrą milę,
gadając o pogodzie i o moim dzieciństwie,
ale chyba nie o tym przyszłaś ze mną porozmawiać.
-Panie Dawson... -Jack.
Chcę ci podziękować za to, co zrobiłeś.
Nie tylko za ocalenie życia, ale za dyskrecję.
Nie ma za co.
Słuchaj... Wiem, co sobie myślisz.
Biedna bogata dziewczynka. Co ona wie o cierpieniu?
Nie.
Nie o tym pomyślałem.
Zastanawiałem się, co ją skłoniło do tak rozpaczliwego czynu.
Cóż, ja...
To wszystko... mój cały świat...
mieszkający w nim ludzie, bezwład życia, które mnie unosi
i moja bezsilność.
Rany, ale wielki!
Pociągnąłby cię na dno.
Wysłano 500 zaproszeń.
Będą tam całe wyższe sfery Filadelfii. A ja mam wrażenie,
że wrzeszczę w zatłoczonej sali, ale nikt nawet nie spojrzy.
Kochasz go?
Słucham?
Czy go kochasz?
To pytanie jest niegrzeczne!
Jest bardzo proste: kochasz faceta?
Ta rozmowa jest niestosowna.
Odpowiedz.
To absurd. Nie znasz mnie, ani ja ciebie.
Nie ma żadnej rozmowy. Jesteś niegrzeczny,
nieokrzesany i zuchwały. Więc odchodzę,
Jack... panie Dawson.
Podziękowałam panu i...
-Obraziłaś mnie. -Zasłużyłeś na to.
-Rzeczywiście. -Rzeczywiście.
Miałaś odejść.
Odchodzę.
Jesteś nieznośny!
Zaraz!
Nie muszę odchodzić. To moja część statku. Ty odejdź.
No, no, no... i kto jest teraz niegrzeczny?
Co tam głupiego z sobą nosisz?
Może jesteś artystą?
Są raczej niezłe.
Bardzo dobre.
Wspaniałe szkice.
-W Paryżu mieli je za nic. -W Paryżu?
Sporo podróżujesz, jak na bied...
Jak na osobę o ograniczonych środkach.
Dokończ. "Jak na biedaka".
Rysowałeś z natury?
W Paryżu wiele dziewcząt chętnie się rozbiera.
Lubiłeś ją.
Rysowałeś ją kilka razy.
Miała piękne dłonie.
Widzisz?
-Pewnie miałeś z nią romans. -Nie, nie.
Tylko z jej dłońmi. To prostytutka bez nogi.
Widzisz?
Miała poczucie humoru.
A ta pani
co noc siedziała w barze, przystrojona
we wszystkie klejnoty, czekając na utraconego kochanka.
Nazwaliśmy ją Madame Bijoux.
Jej suknie zżerały mole.
Masz talent, Jack.
Naprawdę.
Widzisz ludzi.
Widzę ciebie.
I co?
Nie skoczyłabyś.
Na studia idzie się po to, by znaleźć męża.
-Rose już to zrobiła. -Idzie ta ordynarna kobieta.
Szybko, zanim się przysiądzie.
-Myślałam, że z paniami wypiję. -Jaka szkoda. Wybieramy się
-z hrabiną na przechadzkę. -Cudnie, posłucham nowych plotek.
Pani hrabino.
-Cztery kotły jeszcze nie pracują? -Nie, nie widzę potrzeby.
Zdążymy na czas.
Prasa zna już wymiary statku. Teraz zadziwmy ją prędkością.
Podsuńmy gazetom nowy temat.
Ten rejs trafi na czołówki.
Wolałbym nie forsować silników,
zanim się dobrze nie dotrą.
Jestem tylko pasażerem. Pan wie, co najlepsze.
Ale uczcić pożegnanie z morzem, zjawiając się
dzień wcześniej? Trafić na pierwsze strony gazet?
Odejść z pompą?
Pracowałem trochę na kutrze w Monterey,
potem na molo w Santa Monica,
gdzie rysowałem portrety po 10 centów sztuka.
Czemu nie mogę, tak jak ty, uciec, kiedy mam ochotę?
Powiedz, że pojedziemy na to molo,
choćby to się miało nie spełnić.
Nie, pojedziemy. Będziemy pić tanie piwo,
jeździć kolejką górską, aż się porzygamy,
jeździć konno po plaży.
Ale żadnych damskich siodeł.
-To znaczy... okrakiem? -Tak.
Pokażesz jak?
Jasne, jeśli chcesz.
Naucz mnie jeździć po męsku.
I żuć tytoń.
I pluć jak facet.
-Nie uczą tego na pensji? -Nie.
Chodź, pokażę ci.
Nauczę cię.
Czekaj! Nie mogę...
Patrz uważnie.
-To obrzydliwe! -Teraz ty.
To żałosne. Musisz odcharknąć.
Zamach, ręce prosto, szyja wygięta...
Widzisz, jak daleko?
Lepiej. Ale pracuj nad tym. Musisz solidnie odcharknąć.
Mamo.
Mogę paniom przedstawić Jacka Dawsona?
Bardzo mi miło.
Inni byli raczej ciekawi człowieka, który mnie ocalił.
Mama widziała w nim robaka.
Niebezpiecznego, którego trzeba szybko zgnieść.
Mówią, że dobrze mieć pana przy sobie w trudnej chwili.
Czeka nas kolacja czy szarża kawalerii?!
Pójdziemy się przebrać, mamo?
Spotkamy się na kolacji.
Synu?
Synu!
Masz pojęcie, co robisz?
Niezbyt.
Idziesz do gniazda żmij.
W co się ubierzesz?
Tak też myślałam. Chodź.
Miałam rację. Mój syn jest tego samego wzrostu.
Prawie.
Jak malowanie.
Dobry wieczór, sir.
Są tu tysiące ton stali Hockleya.
-W którym miejscu? -W najlepszym.
Pociągnie nas na dno. Gdzie Rose?
Zaraz przyjdzie.
Jest pani hrabina.
Widziałem to w iluzjonie, zawsze chciałem to zrobić.
Kochanie...
pamiętasz chyba pana Dawsona.
Niezwykłe!
Prawie jak dżentelmen.
Prawie.
Zadziwiające.
Hrabina Rothes.
John Jacob Astor, najbogatszy z pasażerów.
Jego żoneczka, Madeleine, jest w odmiennym stanie.
Widzisz, jak to ukrywa?
Wielki skandal.
Bejamin Guggenheim z kochanką, panią Aubert. Pani Guggenheim
została z dziećmi w domu. Sir Cosmo
i Lucile, lady Duff-Gordon. Projektuje
niezbyt grzeczną bieliznę. Ulubieńcy rodziny królewskiej.
Gratuluję. Olśniewająca.
Dziękuję.
Zaprowadzisz damę?
Oczywiście.
Kwiatuszku!
To nic trudnego.
Kochają pieniądze. Udawaj, że masz kopalnię złota.
Ej, Astor!
Witaj, Molly. Miło cię widzieć.
J.J., Madeleine, poznajcie Jacka Dawsona.
Z bostońskich Dawsonów?
Nie, z tych z Chippewa Falls.
Musiał być zdenerwowany, ale tego nie okazał.
Uznali go za swojego.
Za dziedzica kolejarskiej fortuny.
Za nuworysza, a jednak jednego ze swoich.
Mama, oczywiście, była niezawodna.
Jak kajuty na dolnych pokładach? Podobno są całkiem niezłe.
Lepszych nie widziałem. Prawie bez szczurów.
Pan Dawson podróżuje 3. klasą. Udzielił pomocy mojej narzeczonej.
Pan Dawson to zdolny artysta.
Był łaskaw pokazać mi swoje prace.
Ja pojmuję artyzm nieco inaczej niż Rose. Bez obrazy, sir.
-To wszystko moje? -Zacznij od najdalszych.
Thomas zna każdą śrubkę.
Pański statek to cud.
Dziękuję, Rose.
Jak podać kawior?
Dziękuję. Nigdy za nim nie przepadałem.
Gdzie pan właściwie mieszka?
Mój obecny adres to "RMS Titanic". A potem, gdzie Bóg da.
Jak pan opłaca podróże?
Pracuję, to tu, to tam... Na parowcach handlowych.
Bilet na "Titanica" wygrałem w pokera.
Miałem szczęście.
Życie to hazard.
Mężczyzna jest kowalem własnego losu.
Pociąga pana taka egzystencja bez korzeni?
Tak, proszę pani.
Mam tu wszystko, czego potrzebuję: powietrze i czyste karty papieru.
Lubię rano wstać, nie wiedząc, co się zdarzy, kogo spotkam,
gdzie mnie rzuci los.
Wczoraj spałem pod mostem, dziś piję szampana
na największym statku świata z jaśnie państwem.
Życie to dar. Nie chcę go zmarnować.
Nie wiesz, jaka przyjdzie karta.
Bierz życie takim, jakie jest. Proszę, Cal.
By liczył się każdy dzień.
Dobrze powiedziane.
Brawo, brawo.
By liczył się każdy dzień.
Ale pan Brown nie wiedział, że schowałam pieniądze w piecu.
Wrócił pijany z przyjęcia i rozpalił ogień.
Teraz brandy w palarni.
Zapraszam na brandy, panowie.
Będą sobie gratulować tego, że są panami wszechświata.
Dziękujemy paniom.
-Idziesz? -Zostaję.
Proszę, Molly.
Idziesz, Dawson?
Nie chcesz chyba zostać z paniami.
Nie, dzięki. Muszę wracać.
I dobrze. Polityka, interesy... to nie dla ciebie.
Ale miło, że się pokazałeś.
Musisz iść?
Niewolnik wraca do wioseł.
Dobranoc, Rose.
Spotkaj się ze mną przy zegarze
Chcesz iść na prawdziwą zabawę?
Mogę tu położyć rękę?
Nie rozumiem cię.
Teraz zatańczę z tą panią.
Chodź.
Wstań.
Zaczekaj.
Nie umiem.
Przysuń się bliżej.
Właśnie.
Ale ciebie i tak najbardziej lubię!
-Nie znam kroków. -Ani ja. Daj się porwać.
Nie myśl.
Czekaj! Jack! Zatrzymaj się!
... wykracza poza ustalenia Aktu Shermana.
To słowa Rockefellera. Sąd Najwyższy tego nie uznał.
Co? Myślisz, że dziewczyna z 1. klasy nie umie pić?
Wynoś się!
Nic ci nie jest?
Takie z was zuchy?
A tak potraficie?
Potrzymaj, Jack. Trzymaj.
-Jesteś cała? -Od lat tego nie robiłam.
No, chłopaki, z ogniem!
Dolać panu kawy?
Nie przyszłaś w nocy.
Byłam zmęczona.
Wyczerpały cię harce pod pokładem.
Widzę, że kazałeś mnie śledzić.
Nigdy więcej tak się nie zachowasz.
Rozkazywać możesz brygadziście z huty.
Jestem twoją narzeczoną.
Moją narzeczoną...
Tak!
I moją żoną!
Więc żądam dla siebie szacunku!
Szacunku należnego mężowi. Nie pozwolę robić z siebie durnia.
Czy wyrażam się niejasno?
Nie.
To dobrze. Wybacz.
Panienko Rose!
Zdarzył się mały wypadek.
Przepraszam.
-Pomogę ci. -Nie trzeba, panienko.
To nic.
Trudy, herbata.
Nie będziesz się z nim spotykać. Rozumiesz?
Rose, zabraniam ci tego.
Przestań, mamo, bo krew ci pójdzie z nosa.
To nie zabawa.
Jest ciężko. Wiesz, że majątek przepadł.
Oczywiście, że wiem. Co dzień mi to przypominasz.
Twój ojciec nie zostawił nam nic, prócz długów i dobrego nazwiska.
Nazwisko to nasza jedyna karta.
Nie rozumiem cię.
Hockley to doskonała partia. Zapewni nam przetrwanie.
Czemu mnie tym obarczasz?
-Czemu jesteś tak samolubna? -Ja jestem samolubna?
Chcesz, żebym pracowała jako krawcowa?
Tego chcesz?
Patrzeć, jak nasze dobra idą pod młotek?
Najdroższe pamiątki?
To takie niesprawiedliwe.
Oczywiście.
Jesteśmy kobietami.
Nasze wybory nigdy nie są łatwe.
Dzień dobry, panie Andrews.
Muszę z kimś porozmawiać.
Nie wolno ci tu wchodzić.
-Byłem tu wczoraj. -Nie pamiętam.
-Proszę odejść. -On wam powie.
Pan Hockley i pani DeWitt Bukater
są ci wdzięczni za okazaną pomoc.
Prosili mnie, bym ci to przekazał...
Nie chcę waszych pieniędzy.
... i przypomniał, że twoja obecność jest tutaj nie na miejscu.
-Chcę pomówić z Rose. -Panowie,
wskażcie panu Dawsonowi jego miejsce
i przypilnujcie, by tam pozostał.
Chodź.
Po co aż dwa koła?
Tego używamy u wybrzeży.
Kolejne ostrzeżenie przed dryfującym lodem.
Nie ma powodu do obaw. O tej porze roku to normalne.
Zwiększamy prędkość. Pracują już wszystkie kotły.
Nawiń, jak ci pokazywałem.
A teraz puść.
-Fajnie! -Ładnie.
Panie Andrews,
proszę wybaczyć, tak sobie liczę,
i mnożąc liczbę szalup przez ich ładowność,
widzę, że jest ich za mało.
I to o połowę. Nic pani nie umknie.
Planowałem umieścić tu
dodatkowy rząd szalup.
Ale podniosły się głosy, że zagracą pokład.
Więc musiałem ustąpić.
A statek jest niezatapialny.
Proszę spać spokojnie, panno Rose. Statek jest mocny i pewny.
Sam jest sobie szalupą. Następny przystanek -maszynownia.
Chodź ze mną.
Nie mogę się z tobą widywać.
-Musimy porozmawiać. -Nie, Jack.
Jestem zaręczona.
Wychodzę za Cala.
Kocham go.
Nie jesteś aniołkiem. Rozpieszczony bachor z ciebie.
Ale mimo to, jesteś najbardziej zaskakującą,
najcudowniejszą dziewczyną...
kobietą, jaką znałem.
Daj mi skończyć. Jesteś niezwy...
Nie jestem idiotą. Znam świat.
Mam 10 dolarów w kieszeni. Nie mogę ci nic dać, wiem.
Rozumiem.
Ale zaangażowałem się.
Ty skaczesz, ja skaczę, pamiętasz?
Nie mogę odejść, nie wiedząc, czy dasz sobie radę.
Daję sobie radę.
Będzie dobrze. Naprawdę.
Naprawdę?
Nie wydaje mi się.
Trzymają cię w pułapce. Jeśli się nie uwolnisz, umrzesz.
Może nie od razu, bo jesteś silna.
Ale w końcu ten ogień, który mnie zauroczył...
ten ogień się wypali.
Ty mnie nie ocalisz.
Masz rację. Tylko ty możesz tego dokonać.
Wracam. Zostaw mnie.
Opowiedz Lucile o naszej katastrofie.
Musieliśmy dwa razy rozsyłać zaproszenia.
I suknie dla druhen. To dopiero była odyseja.
Rose uparła się przy lawendowym.
Na złość mnie.
Oglądała w "La Mode Illustree"
moją wyprawę dla córki księżnej Marlborough.
Zgodzicie się, że wspólnie
odtworzyłyśmy feniksa z popiołów.
Witaj, Jack.
Zmieniłam zdanie.
Mówili, że...
Daj mi rękę.
Zamknij oczy.
Już.
Stań wyżej.
Chwyć się poręczy. Nie podglądaj.
Nie podglądam.
A teraz stań na barierce.
Trzymaj się.
Oczy zamknięte.
Ufasz mi?
Ufam.
Otwórz oczy.
Ja frunę.
Dalej, Józefino, latającą machiną
w górę raz... w górę dwa...
"Titanic" miał już nigdy nie oglądać światła dnia.
Jest zmierzch tragicznej nocy. Zostało 6 godzin.
Niewiarygodne. Smith trzyma ostrzeżenie w pieprzonej łapie...
przepraszam, w ręku, i każe zwiększyć prędkość.
Zwodzi go 26-letnia rutyna.
Myśli, że w razie zagrożenia będzie czas na manewr.
Ale ten olbrzym ma za mały ster. Nie jest zwrotny.
Cała jego wiedza nadaje się do kosza.
To nic zdrożnego. Tu jest salon.
Takie światło wystarczy?
Artysta musi mieć światło.
To prawda, nie zwykłem pracować w takiej norze.
Monet!
-Znasz jego prace? -Oczywiście.
Jak operuje barwami.
Wiem. Niezwykłe.
Cal wszędzie targa ze sobą to okropieństwo.
Czy może się tu zaraz zjawić?
Nie, dopóki ma pod dostatkiem cygar i brandy.
Ładny. To szafir?
Diament.
Unikatowy.
Narysuj mnie tak, jak swoje Francuzki.
W tym.
Dobrze.
Tylko w tym.
Nie chcę kolejnego portretu porcelanowej laleczki.
Płacę...
i spodziewam się otrzymać to, czego żądam.
Na łóżko... na kanapę.
Połóż się.
Mów, jak.
Ręka tam, gdzie była.
Druga wyżej... dłoń przy twarzy.
Głowa niżej.
Patrz na mnie.
Staraj się nie ruszać.
Jaki poważny.
Pan się chyba rumieni, monsieur artiste.
Monsieur Monet na pewno się nie rumieni.
Maluje pejzaże.
-Nie rób min. -Wybacz.
Nie śmiej się.
Serce waliło mi jak młotem.
Było to najbardziej erotyczne z moich przeżyć...
przynajmniej do tamtej chwili.
Co było dalej?
Pyta pan, czy to zrobiliśmy?
Rozczaruję pana.
Jack potraktował to bardzo profesjonalnie.
Dziękuję.
Co robisz?
Odłożysz to do sejfu?
Panowie, przepraszam.
Stewardzi jej nie widzieli.
Absurd. To tylko statek. Skończona liczba możliwych kryjówek.
Lovejoy, znajdź ją.
-Cisza. -Tak.
Nigdy nie widziałem takiej gładzi.
Jak lustro.
Ani śladu wiatru.
Dużo trudniej dostrzec góry lodowe,
kiedy fale nie rozbijają się o ich podstawę.
Schodzę. Proszę utrzymać prędkość i kurs, panie Lightoller.
Robi się zimno. Ładnie wyglądasz.
Panno Rose?
Moje rysunki!
Zaczekajcie!
Ostry, jak na lokaja. Wygląda na glinę.
Był gliną!
Nie, tutaj!
A teraz co?
Co?
Dorzuć do pierwszego!
Co tu robicie?
Tu jest niebezpiecznie!
Pracujcie!
Nie przejmujcie się nami. Świetnie wam idzie!
Patrz, co tu znaleźliśmy.
Dziękuję.
Dokąd, panienko?
Do gwiazd.
Zdenerwowana?
Nie.
Dotykaj mnie...
Cholerny ziąb.
Potrafię wyczuć lód węchem.
Bzdura!
Potrafię.
-W bocianim gnieździe są lornetki? -Ostatnio widziałem je w Southampton.
Idę na obchód.
Drżysz.
Nie bój się. Nic mi nie będzie.
Pobiegli tam.
Coś zginęło?
Teraz masz w sejfie nas oboje. Rose
Mam lepszy pomysł.
Mam was!
Widziałaś ich miny?
Widziałaś?
Kiedy przybijemy do portu, wysiądę z tobą.
To szaleństwo.
Wiem. Zupełnie bez sensu.
Dlatego w to wierzę.
Popatrz!
-Widzisz? -Cieplej im niż nam.
Jeśli to ma być rozgrzewka, to na razie dziękuję.
A niech mnie!
Odbierzcie, barany!
-Jest tam kto? -Co widzisz?
Góra lodowa!
-Płyniemy na górę lodową! -Ster w prawo!
Cała wstecz!
Ster do oporu.
Szybko!
Zamknąć wszystkie kotły!
Jeszcze...
Jeszcze!
Teraz!
Cała wstecz!
Czemu nie skręcają?
-Ster w prawo do oporu? -Tak jest!
No... skręcaj.
Uderzy!
Ster w lewo!
Cofnij się!
Jazda!
Zamykają!
Uciekajcie!
ZAMKNIĘCIE GRODZI WODOSZCZELNYCH
Boże...
O mały włos.
Wyczuwasz lód węchem?
Zanotuj czas w dzienniku pokładowym.
Co to było?
Góra lodowa.
Chciałem wyhamować, ale byliśmy za blisko.
-Próbowałem obejść z lewej... -Zamknąć grodzie wodoszczelne.
Zamknięte.
Cała stop.
Niech cieśla oceni straty.
Uciekajmy stąd!
Wyłączono silniki? Poczułam wstrząs.
To nic. Straciliśmy łopatę śruby. Stąd wstrząs.
-Może coś pani podać? -Nie, dziękuję.
Mówią coś o górze lodowej.
Nic nie widzę, a ty?
Idę tam, gdzie biegną szczury!
-Ty. -Nic się nie stało.
-Okradziono mnie. -Wołaj oficera.
Już, kretynie!
Ominęła mnie zabawa?
-Widziałeś, co się stało? -Nie. Chyba uderzył tam.
6 stóp wody w kotłowni 6, luk pocztowy zalany.
-Da się wypompować? -Nie.
-Widziałeś luk pocztowy? -Jest pod wodą.
Brzmi groźnie.
Powiedzmy mamie i Calowi.
Są bardzo dobre, sir.
Niczego nie dotykać, zrobicie zdjęcia.
Szukaliśmy panienki.
-Stało się coś poważnego. -W rzeczy samej.
Zniknęły dwie drogie mi rzeczy.
Jedna wróciła, domyślam się, gdzie jest druga. Przeszukać go.
-Zdejmij marynarkę. -Co znowu?
Co robisz? Grozi nam niebezpieczeństwo!
-To ten? -Tak.
Gówno prawda!
Nie wierz im!
-Nie mógł... -Dla zawodowca to łatwe.
Byłam z nim,
to absurd.
Może wtedy, kiedy ty się ubierałaś?
Wsunęli mi go do kieszeni!
-Zamknij się! -Kieszeń też nie jest twoja.
"Własność A.L. Ryersona".
Zgłoszono kradzież.
-Miałem oddać. -Uczciwy złodziej.
Wiesz, że tego nie zrobiłem.
Nie wierz im.
-Idziemy, synu. -Wiesz, że to nie ja!
Nie zrobiłem tego! Znasz mnie!
Niefortunna decyzja, kapitanie.
W ciągu 10 minut woda sięgnęła 14 stóp
na dziobie, w trzech lukach i kotłowni 6.
-Zgadza się. -Kiedy ruszymy?
Pięć przedziałów.
Statek nie utrzyma się na powierzchni.
Teraz już nie. Statek się zanurzy,
woda wtargnie do pomieszczeń pokładu E,
coraz dalej. To nieuniknione.
Pompy.
Zyskamy na czasie, ale tylko minuty.
Cokolwiek zrobimy,
"Titanic" pójdzie na dno.
Nie może zatonąć!
Jest ze stali. Może.
I zatonie.
Z całkowitą pewnością.
Ile mamy czasu?
Godzinę...
najwyżej dwie.
Ilu ludzi na pokładzie?
2200 dusz, sir.
Trafimy na czołówki gazet, panie Ismay.
Mała ladacznica, co? Patrz na mnie!
-Panie Hockley? -Jesteśmy zajęci!
Proszę założyć pasy...
-Nie teraz! -Przykro mi,
to rozkaz kapitana. Proszę się ciepło ubrać.
Noc jest zimna.
-Radziłbym płaszcze i czapki. -Idiotyzm.
Proszę się nie bać. To na wszelki wypadek.
Wstawać! Zakładać pasy!
Co takiego?
-Zakładać pasy! -Co się stało?
C.Q.D.?
Tak.
Apel o pomoc. Tu jesteśmy.
Ogłoś, że toniemy i potrzebujemy pomocy.
O rany!
Opuszczać!
Zdjąć plandekę!
Gdzie pasażerowie?
Wrócili do środka. Tu im za zimno i za głośno. Ej, wy!
Pomóżcie przy linach!
Napije się pan?
Synku, co jest?
Wystroiliście nas i nic się nie dzieje.
-Pani wybaczy. Dowiem się. -Nikt tu nie wie, co się dzieje.
Cholerni Anglicy! Niewolnicy przepisów!
Ale po co zaraz przeklinać?
Napalcie w pokojach. Po powrocie chcę się napić herbaty.
Panie Andrews.
Widziałam górę lodową. I widzę lód w pańskich oczach.
Chcę znać prawdę.
Statek zatonie.
Na pewno?
Tak.
Za godzinę znajdziemy się na dnie Atlantyku.
Proszę tego nie rozpowiadać. Nie chcę szerzyć paniki.
I niech pani szybko wsiada do szalupy.
Pamięta pani, co mówiłem o łodziach ratunkowych.
Tak.
Rozumiem.
Tutaj, synu.
W biurze ochmistrza 2. klasy zebrał się tłum.
Przypilnuję go.
Tak... wspaniale.
"Carpathia" płynie z prędkością 17 węzłów. To kres jej możliwości.
-Tylko oni? -Tylko oni są w pobliżu.
Będą tu za 4 godziny.
Za 4 godziny?!
Dziękuję, Bride.
Boże...
Szalupy gotowe, sir.
Może umieścimy w nich kobiety i dzieci?
Tak.
Najpierw kobiety i dzieci.
Tak jest.
Proszę o uwagę!
Proszę tu podejść. Właśnie.
Podejdźcie do mnie. Dziękuję.
Świetnie.
Na razie proszę tylko kobiety i dzieci.
Tutaj.
Tak jak mówił kapitan: wesoło, żeby nie doszło do paniki.
"Taniec weselny".
Zakładać pasy ratunkowe!
Jeszcze nie wsiadacie do szalup.
Proszę o spokój!
Sprawdźcie, czy wszyscy mają pasy ratunkowe.
Najpierw kobiety i dzieci.
Co robimy, mamusiu?
Czekamy. Najpierw 1. klasa,
potem my.
Chcemy być gotowi.
To nic nie da!
Ściągnij pomoc.
Opuszczać! Prawa i lewa równocześnie!
Obie strony razem! Równo!
Lewa stop!
Tylko prawą stronę!
Prawą!
Wiesz, wydaje mi się, że statek może zatonąć.
Oto drobny wyraz naszej wdzięczności.
Z pozdrowieniami od pana Caledona Hockleya.
Słyszałaś? Do szalupy.
Dżentelmen się zmieści?
Tym razem tylko panie.
Czy zachowacie podział na klasy?
Oby nie było zbyt tłoczno.
Mamo... milcz!
Jest mróz, a szalup jest o połowę za mało.
Połowa pasażerów zginie.
Ale nie lepsza połowa.
Ruth! Wsiadaj!
Tu są miejsca 1. klasy.
Szkoda szkicu. Rano zyska na wartości.
Ty niewyobrażalny łajdaku.
Chodź, Rose, zmieścisz się.
-Twoja kolej. -Wsiadaj, Rose.
Wsiadaj!
Do widzenia, mamo.
Dokąd to?
Do niego? Dziwka ulicznika?
Wolę być jego dziwką niż twoją żoną.
Zabraniam!
Rose, wracaj!
Opuszczać!
Czekajcie!
Czy ktoś mnie słyszy?
Na pomoc!
Panie Andrews!
Sprawdźcie drugi korytarz.
Proszę się udać do szalupy.
Lucy, załóż pas, daj dobry przykład.
Jest tu kto?
Pan Andrews! Bogu dzięki! Gdzie jest areszt?
Biegnij do szalupy.
Zrobię to, czy mi pan pomoże, czy nie.
Zjedź windą na sam dół, znajdź przejście dla załogi,
potem idź w prawo, w lewo, do długiego korytarza.
Czarno to widzę.
Windy nie działają.
Do diabła z układnością! Na dół!
Pokład E.
Wracamy!
Nie!
Jadę na górę!
Przejście dla załogi...
To tu.
Rose, tutaj!
Tutaj!
Przepraszam!
Tak bardzo przepraszam!
-Lovejoy mi go podrzucił. -Wiem, wiem...
Znajdź zapasowy klucz.
W tej szafce.
Mały, srebrny.
Same mosiężne!
Sprawdź tutaj!
Skąd wiesz, że to nie ja?
Znikąd... Po prostu wiem.
Szukaj!
-Nie ma klucza! -Dobrze, posłuchaj.
Idź po pomoc. Będzie dobrze.
Zaraz wracam.
Ja zaczekam tutaj!
Jest tu kto?
Czy ktoś tu jest?
Potrzebujemy pomocy!
Cholera!
Czy ktoś mnie słyszy?
Bogu dzięki!
Stać! Pomóż mi, tam jest uwięziony człowiek.
-Idziemy na górę. -Proszę mi pomóc!
On nie może wyjść!
Tylko bez paniki!
Nie tędy! Puść mnie!
A idź do diabła!
Nada się?
Przekonamy się.
Zaraz!
Najpierw poćwicz.
Dobrze!
Traf w to samo miejsce.
Dobrze, wystarczy.
Uda ci się.
Słuchaj, bardzo mocno i bardzo szybko.
Zaraz.
-Dłonie dalej od siebie. -Tak?
Słuchaj, Rose. Ufam ci.
Tnij!
Udało się!
Chodź, idziemy! Cholera, jaka zimna!
To wyjście!
Znajdziemy drugie!
Naprawdę niecodzienny widok.
Co tu robią bagaże? Za burtę!
Musi wsiadać.
Spokój.
Nigdzie jej nie ma.
Czas ucieka. Nie biorą mężczyzn.
Z drugiej strony biorą.
Stawiamy na drugą stronę. Najpierw zabezpieczenie.
Proszę tędy.
Co to ma znaczyć?
Zapłacicie za to! To własność linii!
Milczeć!
Zajmie mi pan miejsce? Muszę wrócić po...
Siadaj pani! Ostatnia.
Czemu opuszczacie na wpół puste szalupy?
-Nie teraz! -Tam! 20 osób, a miejsc 65.
A w jednej było 12!
Baliśmy się przeciążenia i zatopienia.
Bzdury!
Mieściło się w nich 70 chłopa!
Proszę do nich wsadzać więcej ludzi!
Proszę... więcej kobiet i dzieci.
Tak nie wolno! Statek tonie!
Przepuśćcie kobiety!
Otwórz.
Tylko kobiety!
Zamknąć bramę!
Tu są kobiety i dzieci!
My też chcemy mieć szansę!
-Da się wyjść? -Nie!
Czas ucieka!
Szalupy odpłynęły!
-Uciekajmy! -Tutaj niente.
Więc tędy.
-Jestem kowalem własnego losu. -Ja też.
Chodźmy tędy!
Tędy!
Proszę wrócić na schody.
Tam ustalimy plan.
Tam coś postanowimy.
-Otwórz bramę. -Wracajcie.
-Otwieraj, już! -Macie wrócić na schody.
Cholera! Psia twoja mać!
-Pomóżcie mi! -Na bok!
Zróbcie miejsce!
-Rzućcie to! -Raz... dwa...
trzy!
Jeszcze!
Szybko!
Nie wolno! Tam nie można!
Cofnąć się!
Trzymać!
Wciągnijcie ją!
Cofnąć się, mówię,
bo zastrzelę jak psy!
Zachować spokój!
Spokój, powiedziałem!
Panie Lowe, do szalupy.
Czy wszystko w porządku? Bez paniki, proszę!
Cofnijcie się!
Za późno.
Na dziobie jest więcej szalup. Murdoch to praktyczny człowiek.
Nie opuszczać!
Cofnąć się!
Tracą nerwy. Pospieszmy się.
-Panie Murdoch... -Panie Hockley. Wy dwaj, ze mną!
Mam dla pana pewną ofertę.
Chodź, Rose!
Nie ma szalup!
-Pułkowniku, są tam łodzie? -Nie, ale jest kilka na dziobie.
Zaprowadzę.
Jaki to ma sens? I tak nikt nie słucha.
Przy kolacji też nie słuchali. Grajmy, mniej zmarzniemy.
"Orfeusz".
Tonąć przy muzyce... to naprawdę pierwsza klasa.
-Gdzie ludzie? -Wciąż tam, sir.
Zrozumieliśmy się.
Tylko kobiety i dzieci! Cofnąć się!
Pan się cofnie, pani wsiada.
Sprawdź z drugiej strony!
Jest po tamtej stronie.
Czeka na szalupę.
Z nim.
-Dzieci i kobiety! -Są w szalupie!
Więc mężczyźni!
A niech to piekło pochłonie!
Ognia!
Tu nie ma przejścia, sir!
Świetnie. Wspaniale.
Przygotować do opuszczenia!
Lewa strona gotowa!
I na dół!
Równo!
Obie strony równocześnie!
Wezmę ją!
-Tatusiu, wsiądź! -Rozstajemy się na chwilę.
Wsiądę do łodzi dla tatusiów. Ta jest dla mam i dzieci.
Trzymaj się grzecznie mamy.
-Bez ciebie nie wsiądę. -Musisz.
Wsiadaj do szalupy.
-Nie, Jack. -Tak, wsiadaj!
Wsiadaj, Rose.
Jak ty wyglądasz...
Cała drżysz!
Okryj się.
Popłynę następną.
Nie, tylko z tobą.
Nic mi nie będzie.
Twarda ze mnie sztuka.
-Wsiadaj. -Przekupiłem oficera.
Zabierze nas.
Obydwu.
-Widzisz? Czekają na mnie. -Pospiesz się.
Łódź prawie pełna.
Prosimy, panienko.
Ostrożnie!
Do tyłu!
Opuszczać!
Umiesz kłamać.
Tak jak ty.
Nikogo nie przekupiłeś, prawda?
Przekupiłem. Ale ty
na tym nie skorzystasz.
Ja zawsze wygrywam. W taki czy inny sposób.
-Co robisz? -Trzymać ją!
Głupia! Czemu to zrobiłaś?
Co za głupota!
-Czemu to zrobiłaś? -Ty skaczesz, ja skaczę.
Nie mogłam...
-Nie mogłam... -To nic. Poradzimy sobie.
Zostanę z tobą.
Miłej zabawy!
Co jest w tym zabawnego?
Włożyłem diament do kieszeni płaszcza.
A potem okryłem ją tym płaszczem!
Nie zostawiajmy go!
Nie tędy! Wracaj!
Tam!
Daj rękę!
Pomocy!
Proszę otworzyć!
Wybaczcie, upuściłem!
Proszę nie odchodzić!
-Mam! Który to? -Spróbuj tym krótkim!
Szybko!
Wytrzymaj!
Tylko kobiety i dzieci!
Ostrożnie!
Zamocować!
Podczepić!
W górę!
Cofnąć się!
Daj nam szansę przeżyć!
Nikt dalej nie przejdzie!
-Łajdaki! -Cofnąć się!
A umowa?!
Pieniądze nie zbawią ani ciebie, ani mnie.
Stać, do cholery!
Jestem z dzieckiem!
Ustąpcie mu!
Jestem z dzieckiem! Błagam... ma tylko mnie.
Idźcie!
Czekaj!
Panie Andrews!
Poddał się pan?
Wybacz, że nie zbudowałem wytrzymalszego statku.
Coraz szybciej tonie! Chodź!
Proszę...
Powodzenia.
Nawzajem.
Panie Guggenheim, to dla pana.
Przywdzialiśmy najlepsze stroje, pójdziemy na dno jak dżentelmeni.
Ale poprosilibyśmy o brandy.
Dokąd mam iść?
Panie kapitanie!
To już koniec.
Na razie. Powodzenia.
I żyli razem w szczęściu przez 300 lat,
w Nanoog... krainie wiecznej młodości i urody.
Nie ma już czasu!
Tnijcie!
Przeciąć liny!
Nóż!
Panowie, czułem się zaszczycony, mogąc dziś z wami wystąpić.
Musimy jak najdłużej zostać na pokładzie!
I choć idę ciemną doliną śmierci...
Szybciej przez tę dolinę!
... matko Boża, módl się za nami grzesznymi
teraz i w godzinę śmierci naszej.
Ujrzałem nowe niebo i ziemię,
bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły
i nie było już morza.
To się niedługo skończy. Już niedługo.
Tutaj się poznaliśmy.
I Bóg otrze łzy z ich oczu
i nie będzie już śmierci,
ani smutku, ani płaczu,
i nie będzie już cierpienia,
bo dawny świat przeminął.
Mocniej! Mocniej!
Trzymaj się!
Boże wszechmogący...
Musimy się przenieść!
Wciągnę cię!
Daj rękę!
Trzymam. Nie puszczę.
-Co się dzieje? -Nie wiem!
To już koniec!
Trzymaj się!
Zassie nas pod wodę. Weźmiesz głęboki wdech.
Od razu płyń na powierzchnię.
Nie puszczaj mojej dłoni.
Przeżyjemy.
Zaufaj mi.
Ufam ci.
Gotowa?
Już!
Puść ją!
Musisz płynąć!
Płyń dalej!
-Zimno! -Płyń, Rose!
Płyń!
Tutaj! Wejdź na to.
Na wierzch.
Dalej, Rose!
Siedź tam!
Teraz będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Zawrócić
szalupy!
Przypłyną po nas.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Bali się, że wrak ich wciągnie, teraz zawracają.
Błagamy! Pomóżcie nam!
Pani nie rozumie. Jeśli zawrócimy, zatopią łódź.
Pociągną na dno!
Przestań pan! Ale się boję.
Dziewczęta, do wioseł.
Jesteśmy na środku północnego Atlantyku.
Chcecie przeżyć czy wolicie zginąć?
Nikogo tu nie rozumiem.
Co z wami? Tam są wasi mężczyźni!
-Mamy dość miejsc! -Będzie jedno więcej,
jeśli pani nie zamknie jadaczki!
Dajcie tu swoje wiosła! I zwiążcie te dwie szalupy.
Mocno i solidnie.
Panowie, musimy wrócić!
Przesadźcie wszystkie kobiety do tamtej łodzi, piorunem!
Proszę zrobić dla nich miejsce!
Robi się coraz ciszej.
Minie parę minut, zanim przygotują szalupy.
Nie wiem, jak ty, ale
ja napiszę, nie przebierając w słowach,
skargę do White Star Line.
Kocham cię, Jack.
Nie rób tego.
Nie żegnaj się. Jeszcze nie.
Rozumiesz mnie?
Tak mi zimno.
Słuchaj, Rose...
Nie zostaniesz tu.
Będziesz żyć dalej,
będziesz mieć furę dzieci,
będziesz patrzeć, jak rosną.
Umrzesz jako
staruszka, w cieplutkim łóżku.
Nie tutaj.
Nie dziś. Nie tak.
Rozumiesz mnie?
Cała zdrętwiałam.
Wygrany w karty bilet przyniósł mi największe szczęście.
Ciebie.
Jestem wdzięczny losowi.
Musisz...
wyświadczyć mi przysługę.
Obiecaj mi, że przeżyjesz.
Że się nie poddasz.
Choćby nie wiem co.
Choćby zabrakło nadziei...
Obiecaj mi... teraz, Rose.
I nigdy nie zapomnij.
Obiecuję.
Nigdy się nie poddawaj.
Nigdy się nie poddam.
Przed nami, sir.
Wiosła!
Czy ktoś się rusza?
Nie, sir.
Upewnij się!
Dajcie mi wiosło.
Sprawdzaj.
Ci są martwi.
Płyń dalej. Ostrożnie.
Wiosłujcie ostrożnie. Nie uderzcie ich.
Czy jest tam ktoś żywy?!
Czy ktoś mnie słyszy?
Czy są tu żywi ludzie?
Za długo zwlekaliśmy.
Sprawdzać! Szukać dalej!
Czy jest tam ktoś żywy?
Czy ktoś mnie słyszy?
Łódź!
Płynie tu łódź.
Wracajcie.
Wracajcie!
Czy ktoś mnie słyszy?
Nikt nie przeżył.
Wracajcie!
Nigdy się nie poddam.
Przyrzekam.
Zawracamy!
Morze zabrało 1500 ludzi,
kiedy zatonął "Titanic".
Wokół dryfowało 20 szalup.
Tylko jedna zawróciła.
Jedna.
Z wody wyłowiono sześcioro żywych. Wśród nich byłam ja.
Sześcioro... z półtora tysiąca.
A potem
700 ocalałych mogło już tylko czekać w szalupach.
Czekać, by umrzeć albo żyć.
Czekać na rozgrzeszenie, które nigdy nie nadeszło.
Nie znajdzie tu pan bliskich. To trzecia klasa.
Rudawe włosy, biała broda.
-Innej listy nie ma. -Może zabrał go inny statek.
Robimy, co w naszej mocy.
Tam widziałam go po raz ostatni.
Ożenił się potem, odziedziczył miliony...
Ale krach 1929 roku podkopał jego interesy.
I Cal się zastrzelił.
Tak pisano w gazetach.
Proszę podać nazwisko.
Dawson.
Rose Dawson.
Dziękuję.
Nie trafiliśmy na żadną wzmiankę o Jacku.
Bo nie mogło jej tam być.
A ja milczałam, aż do dziś. Nikomu nie powiedziałam.
Nawet twojemu dziadkowi.
Serce kobiety to ocean pełen tajemnic.
Ale teraz wiecie, że istniał kiedyś Jack Dawson,
który mnie uratował,
w każdym możliwym znaczeniu tego słowa.
Nie mam nawet jego zdjęcia.
Teraz istnieje tylko w mojej pamięci.
Tu Mir 2, płyniemy na powierzchnię.
Miałem je wypalić po znalezieniu diamentu.
Współczuję.
Przez trzy lata myślałem wyłącznie o "Titaniku".
Ale nic z tego nie rozumiałem.
Broniłem się przed tym.
Tekst: E.Gałązka-Salamon