Raz na jakiś czas ludzkość odkrywa sekret tak wielki,
że nasza przyszłość zmienia się na zawsze.
Ogień, elektryczność, rozszczepienie atomu.
Na począ́tku XXXI wieku my odkryliśmy kolejny.
Niósł on możliwość zmiany roli ludzkości w kosmosie.
Nazwaliśmy go Projekt Tytan
i było to świadectwo nieograniczonej mocy ludzkiej wyobraźni.
Może właśnie tego Drejowie bali się najbardziej,
bo napadli na nas bez ostrzeżenia i litości.
Cale - tego dnia, gdy Drejowie zstą́pili z nieba,
jedyne, co się liczyło,
to chronić ciebie.
Wspaniale.
Hej, stój. No już.
- Cale, nic ci nie jest? - W porzą́dku.
Tato, mój wynalazek się zepsuł.
No to go razem naprawimy. Ale nie dzisiaj, Cale. Musimy już iść.
3028 n.e.
PIERCE, KOLORADO
Tarcze obronne zostały spenetrowane.
Tato, doką́d wszyscy idą́?
My też idziemy. Wszyscy musimy iść gdzieś w bezpieczne miejsce.
Profesorze Tucker. Profesorze.
Drejowie przełamali ziemski system obronny.
Chodź, synu.
- Uda nam się zabrać ludzi na czas? - Nie jak będziemy tu gadać.
- Chcę kierować. - Jak dorośniesz, dzieciaku.
- Mam więcej niż cztery lata. - Trzymaj się.
Kierować się do statków ewakuacyjnych.
- Czy Tytan jest gotowy do startu? - Czeka na pana.
Wywiad twierdzi, że Drejowie nie znają́ położenia Tytana.
Módlmy się, żeby mieli rację.
Statki bojowe wroga wkroczyły w ziemski układ słoneczny.
Lecimy w tym?
Ja muszę lecieć innym statkiem.
Na jakiś czas muszę wyjechać.
Nie, tato. Nie.
- Tek będzie się tobą́ opiekował. - Ale ja chcę iść z tobą́.
Sir.
- Wiem. Ale tam nie jest bezpiecznie. - Nieważne.
- Profesorze. - Dobra, już idę!
Cale... Masz, weź to. Jak długo będziesz go nosił, tak długo jest nadzieja.
Jeszcze się zobaczymy.
- Przyrzekam. - W porzą́dku.
- Cale, już czas. - Nie. Nie w porzą́dku.
- Tek. Chroń go. - Nie. Tatusiu!
Korso, leć.
Ewakuacja.
- Szerokiej drogi, Samie Tucker. - Uwaga, piloci.
- Drejowie atakują́ statki ratunkowe. - Tu Tucker. Zniż mnie.
Uwaga, piloci. Drejowie atakują́ statki ratunkowe.
Wszyscy jesteśmy? Bobby, zapnij się.
- Teraz, Sam. Teraz. - Leć, tato. Leć.
Uciekaj stamtą́d.
Zniszczyć ludzi. Zniszczyć ich wszystkich.
15 LAT PÓŹNIEJ
A masz.
Skurczysyn.
Dorwiemy cię.
Obiad. Macie godzinę na obiad.
STACJA ZŁOMOWANIA TAU 14
- Skubany... Wracaj do kolejki. - Jak leci, Chowquin?
- Czekaj. - Chowquin. To ja, Cale. Dobra?
- Nie jestem z tymi frajerami. - Ludzie czekają́.
Chamskie ziemskie wyrzutki.
Zdaje się, że nie uciekniesz od nas ”frajerów”.
Nie liczcie na to. Ty tu czekaj. Ja lecę drogą́ ekspresową́.
Leć przez doki, a zabijesz się.
Tchórz. Prawdopodobieństwo dokowania statku to tysią́c do jednego.
I to chyba jest ten jeden.
Cześć.
- Dobiliśmy, kapitanie. - Dobra. Nie wyłą́czaj go.
Będę w kontakcie.
Jak się masz? Pracujemy ciężko? Bon appétit.
Następny. Przesuwać się. Proszę bardzo.
Sushimi z karalucha akrenniańskiego.
- Masz ketchup? - Ketchup?!
Nie potrzeba ci ketchupu. Następny. Przesuwać się.
Co za zakała. Ci okropni ludzie.
Ketchup... Ale tupet. Ładna główka, ludziku.
Nie proszę o wiele.
Chciałbym tylko, żeby zabijano moje jedzenie, zanim mi je podadzą́.
Uczciwie pracuję cały dzień. Chcę mieć martwe jedzenie.
- Czy proszę o zbyt wiele? - Słyszysz jakieś chrupanie?
A co odbiło Chowquinowi? Powinieneś był go widzieć.
- Nie ma na to wielkiej szansy. - Traktuje mnie jak jakiegoś...
- Człowieka? - Nie zaczynaj znowu z tą́ solidarnością́.
Gdybyś studiował swoją́ historię ludzkości, jak ci nakazano,
zdawałbyś sobie sprawę, że nie jesteś sam.
I byłbyś lepiej przygotowany na przyszłość.
Powiem ci coś na temat tej twojej przyszłości.
Budzę się i wcią́ż jest teraźniejszość - ta sama brudna, nudna teraźniejszość.
Nie uważam, żeby ta przyszłość w ogóle istniała.
Słyszysz, jakieś trzaski?
No właśnie.
- Musimy spadać z tej nory. - Czekajcie wszyscy. Nie panikujcie.
Traktujcie to jako czas nieważkości. Dwie sekundy. Proszę zachować spokój.
Potrzeba odrobinę miłości.
Wróćmy do jedzenia, złotko.
No cóż... już się najadłem.
Hej, Cale.
- Jak ci wisi? - Paskudny numerek tam wywiną́łeś.
Nie podoba nam się twoje podejście.
Zachowałeś się troszkę po chamsku.
Naprawdę? Cóż, będę musiał nad tym popracować.
Jak chcecie polować na ludzi, to musicie pamiętać, że koczujemy w grupach.
- Co ty wyrabiasz? - To się nazywa ”pomoc”.
Tak? Po co?
Czasami, dzieciaku, ludzie sobie po prostu pomagają́.
Ach, tak.
Więc powiesz mi, że nie chcesz nic w zamian?
Dobra. Może i chcę.
Jaki szok.
Chcę, żebyś zaryzykował swoje życie - zostawił wszystko, co masz,
i ruszył na misję pełną́ strachu i bólu, która może zakończyć się
makabryczną́ śmiercią́.
I miałbym to zrobić, bo...?
Bo warto.
Bo gatunek ludzki cię potrzebuje.
Może ostatnio się nie rozglą́dałeś, ale wielu nas już nie zostało.
Jak tak dalej pójdzie, będą́ o nas czytać w ksią́żkach
i wystawiać nasze kości w muzeach UFO.
Tak, cóż... wysadzenie planety może się tak skończyć dla gatunku.
Ale może myliłem się latami i dopiero twoje słowa otworzyły mi oczy.
Naprawdę mnie zmieniłeś.
Cudownie. Chyba powinniśmy się uściskać.
O, chłopie...
- Faktycznie cię tu uziemili. - Zrozum coś.
Nawet cię nie znam. Niepotrzebna mi twoja misja
ani twoja pomoc w walce z tymi przerośniętymi kretynami.
Dobra.
Zdaje się, że on was nazwał kretynami.
- Korso. - Kapitanie, tu Akima.
Nie jesteśmy sami.
Jesteśmy w dobrym towarzystwie?
Zaprzeczam, kapitanie. Zdaje mi się, że wpadliśmy w bardzo złe towarzystwo.
Zrozumiano. Przygotujmy się do odlotu.
Muszę znikną́ć na jakiś czas.
- Zgadza się, to konieczne. - Cią́gle jeszcze zaczepiasz ludzi?
Idź sobie.
Aleś go wychował, Tek. Jaki przyjemniaczek.
Oczekiwałem, że odbierzesz go o wiele szybciej.
- Tek, czekaj. Kto to taki? Znasz go? - Joseph Korso.
Pracowałem z twoim ojcem nad Projektem Tytan.
Mój ojciec...! Ja nie mam ojca.
Ty sprowadziłeś tu tego faceta?
- Tak. - Nie rozumiem. Dlaczego?
Masz jeszcze ten pierścień, który dał ci ojciec?
- Daj mi go. - Oddawaj!
Masz. Nałóż go.
Jak ty to...?
Urzą́dzenie przechowują́ce.
Genetycznie zakodowane na twego ojca - dlatego też i na ciebie.
To mapa, Cale. Powie nam, gdzie twój ojciec ukrył Tytana.
To właśnie dlatego szukam cię od 15 lat.
Ten statek jest najważniejszy. Musisz go znaleźć. Dla dobra ludzkości.
Ja? Hola. Ja?
Ja nie jestem... Tek, posłuchaj.
- Na pewno jest ktoś lepszy. - Już czas, Cale. Czas przestać uciekać.
Cóż, właściwie... Uważam, że czas zaczą́ć.
Drejowie. Czego oni chcą́?
Chcą́ ciebie, dzieciaku. Tak samo jak ja - tylko że martwego.
Ską́d wiesz, że chcą́ mnie martwego?
Przekonałeś mnie.
Musimy się dostać do kuchni.
Korso, stabilizator grawitacji.
- Gotowy? - Tek, ja cię poprowadzę.
- Ja tu zostanę. - Nie możesz.
Zajmij się dzieciakiem. Jeszcze nie jest całkiem dorosły.
- Nie, idziesz z nami. - Nie, Cale. Będę o tobie czytał.
Za mną́.
Cóż, to by się przydało, gdybyśmy mieli coś piec.
Och, moje potrawy. Jesteście okropni.
Jesteście niehigieniczni. Mam nadzieję, że was złapią́.
Zeznam przeciwko wam i nigdy nie wyjdziecie z więzienia.
Dostaniecie ketchupu, ile tylko zechcecie.
- Drejowie! Muszę lecieć. - Idź za brzydalkiem.
Świetnie. Nikt nie będzie nas szukał w wywietrzniku!
Idź.
To on jest tym złym! Mnie tu nie powinno wcale być.
Jestem tylko kucharzem.
O Boże, jak się stą́d wychodzi?
Rany, dlaczego to się mnie przydarza?
Głupol... Błagam. Głupol...
Cześć. Tam poszli. Przyszli do mojej kuchni i ją́ zrujnowali.
Strzał w dziesią́tkę.
Musimy się stą́d wydostać.
Leć.
Leć!
ŁATWOPALNE
Posuń się.
- Może następnym razem, dzieciaku. - Hej, ja też tym umiem latać.
- Nie chce zapalić. - Mam pomysł.
Spróbuj.
Poczekaj, dzieciaku. Już lecę.
Uważaj.
Zamykają́ właz.
- Nie lecimy do przodu, tylko w górę. - W górę?
Szybciej.
- Powinieneś się przygotować. - Jasne. Poczułem to.
Katapulta.
Gdzie jest katapulta? Cale?
Ten model ma katapultę, tak?
Chyba byłeś zaniepokojony.
Co masz na myśli - ”byłem”?
- Akimo, trzeba nas odebrać. - Trochę na to za późno.
Jestem dokładnie nad wami. Możecie do mnie dolecieć?
Za mało czasu.
- Wydychaj. - Chyba żartujesz.
- Wydychaj. - O, nie!
Czy jest martwe? Możemy je zjeść?
Nie. Nie jest martwe.
Kim jesteś? Odejdź.
- Co się dzieje? - Preed, zasłaniasz mi światło.
Taka matczyna troska o pacjenta.
Dlaczego jestem nagi?
Promieniujesz matczynym ciepłem, Akimo.
To bardzo pocią́gają́ce. Muszę cię mieć.
- Chyba w snach. - Akrennianie nie śnią́.
- Ani się często nie ką́pią́. - Jestem tutaj nagi.
Nie zauważyłam. Teraz się nie ruszaj, bo możesz stracić coś naprawdę ważnego.
- Podaj mi sondę. - Sondę?
Po co ta sonda?
Wiecie, naprawdę czuję się o wiele lepiej.
Wspaniale. Przemierzamy pół galaktyki, Drejowie prawie odstrzeliwują́ nam tyłki -
wszystko po to, żeby uratować jakiegoś pomywacza szyb.
Hej, tak się składa, że jestem ostatnią́ nadzieją́ ludzkości.
Zalewam się łzami z żalu dla gatunku.
- Gotowe. - Ja jestem tym gościem z mapą́.
- To jest to wielkie lekarstwo, tak? - ”Wielkie lekarstwo”? Zobaczmy.
To naprawdę to? To może nas uratować?
Tak, chyba tak.
Wiesz, co to znaczy?
Naprawdę potrzebne mi są́ spodnie.
Akimo, słodziutka, jeśli chłopak nie jest u progu śmierci,
Korso chce, by Gune sprawdził tę mapę i ustalił kurs. No już?
Skończyliśmy z pieszczotami? To jest Walkiria, a nie bar dla samotnych.
- Gotowe. - Nigdy nie mówiłem, że wam pomogę.
Nawet nie rozmawialiśmy o tym, co ja będę z tego miał.
- Staniesz się bohaterem. - Bohaterem? Daj spokój.
Na Tytanie musi być coś wartego sprzedaży czy wymiany.
Mamy nadstawiać karku, by pomóc gromadzie bubków z Kolonii Włóczęgów?
Gdzie są́ moje spodnie?
- Zgadnij, gdzie dorastała Akima. - W Kolonii Włóczęgów?
Tak. Chłopak się uczy.
Czekaj. Jakie... Preed! Zaczekaj.
Słuchaj, gdzie jest Korso? Chcę z nim pogadać.
Zdaje się, że jest w nawigacyjnym. Chodźmy tam.
- Uważaj, na kogo włazisz. - Albo co?
Cudowna i utalentowana Stith.
To jest Cale.
- Pamiętasz Cale'a. - Nie, nie, nie mam czasu na pogaduszki.
Straciliśmy celność rufowej wieżyczki z działem - ponownie.
Co? Myślisz, że to jakiś statek wycieczkowy?
Jaka słodziutka. Specjalistka od uzbrojenia.
Zazwyczaj jest łagodnego usposobienia.
Świetnie! Jakby tego było za mało. Narzędzia po całej podłodze.
Walcz w słusznej sprawie, złociutka.
Preed, zatłukę cię. Dobra? Zatłukę.
Jestem wykształcona i oczytana. Nie jestem mechanikiem!
Jesteś tutaj?
..pomnożyć przez współczynnik tarcia, wprowadzić odpowiednią́ siłę...
- Spójrz na to. - Coś ci to przypomina?
Wiesz, co to jest? Ja też nie.
Zrobiłem to wczoraj we śnie.
Chyba użyłem Gindrogacu. Wysoce niestabilny.
- Gune... - Wstawiłem tu guziczek. Tak.
Chciałbym go nacisną́ć, ale nie jestem pewien, co się stanie.
Zaraz...
3, 5, 22, 74, 11...
Nie, nie. Ostrożnie.
Perfekcyjne.
O, tak.
Wspaniale. Naprawiłeś to!
Więc gdzie jesteśmy?
Tutaj. Dokładnie tu.
- Kwadrant Bellasana. - Około trzy miliony keków od Tau 14.
A co? Tęskno ci za domem?
Do tego trzeba mieć dom.
Półprzezroczysty, dwunożny, mezomorficzny, embrionalny samiec.
Tak, to fascynują́ce, ale spójrz na to. To jest mapa.
- Potrafisz ją́ odczytać? - Czy potrafię?
Oczywiście, że potrafię.
- No i co widzisz? - Ach, tak!
To jest Pl'ochda.
A to jest...
Solbrecht.
A to...
- Co to jest? - To jest...
- To jest obiad. - A co na obiad?
Przetworzone spaghetti, klopsiki - lub coś takiego - i odchody Caldocha.
Kto to zjadł przed tobą́?
Powiem ci coś w sekrecie. Ten gość to wariat.
Ja też ci coś powiem. On się nigdy nie myli.
- Doką́d lecimy, Gune? - Ułamany księżyc Sesharrima.
Tylko 13.000 keków stą́d.
- Niech Akima wyznaczy kurs. - Jesteśmy w drodze.
Co takiego jest na Sesharrimie?
- Gauolowie. Starożytna rasa. - Wspaniale.
To nie jest wycieczka, dzieciaku.
Kiedy Drejowie zniszczyli Ziemię, uznali, że życie w kosmosie nas złamie,
wyniszczy.
Czy naprawdę chcesz, żeby te ohydne kreatury miały rację?
Położyć się i umrzeć?
Trochę za późno. Jakieś 15 lat za późno, żeby ocalić ludzkość.
- Zresztą́ nieźle nam szło. - Nie o to chodzi, jak nam szło.
Chodzi o nasze przetrwanie. Bo widzisz, Tytan był wizjonerski -
to najnowocześniejszy statek w kosmosie.
Ten statek ma moc, żeby zjednoczyć rasę ludzką́ i dać nam dom.
I jedyny sposób, żeby go znaleźć, to twoja ręka.
Więc ty naprawdę na mnie liczysz?
- My wszyscy. - Cóż...
Jeśli coś mi się w tym nie spodoba, to pokażę wam, jak wiele mam z ojca.
Odejdę.
Na wyspie nie wylą́dujemy. Za mało miejsca.
Lą́duj na tej rafie koralowej.
PLANETA SESHARRIM
My weźmiemy ślizgacz. Spróbujmy zlokalizować Gauolów.
- Preed, ty i Gune pilnujcie statku. - Pilnować statku?
- I nie gaście silników. - O, tak, będą́ przytulne i cieplutkie.
Nie za bardzo chcę, żeby Drej mnie zaskoczył znienacka.
- Witamy na planecie Sesharrim, Cale. - Śmierdzi tu.
Wodorowe drzewa. Zahacz o jedno, a rozerwie nas na parują́ce kawałeczki.
Halo.
Jest tu ktoś? Szukamy Gauolów.
Jak właściwie wyglą́dają́ Gauolowie?
Nie wiem. Nie wychodzą́ często.
Mamy tu dzieciaka z mapą́, o której wy, chłopaki, powinniście wiedzieć.
Chyba wiem, co się stało z Gauolami.
Na pięć otwieramy ogień. Utorujemy drogę do ślizgacza.
Wszyscy gotowi?
Raz... dwa...
Nie, nie, stop.
Zdaje mi się, że to właśnie są́ Gauolowie.
- Tutaj. - Szybki diabełek.
Podłą́czę się do komputera centralnego i przekonfiguruję protokoły odlotu.
Tak. Robię postępy. Robię postępy!
Chwileczkę.
Księżyc. Księżyc!
Zgadza się. Dlatego wiedzieliśmy, że musimy tu przybyć.
Mój ojciec wykonał mapę z tym księżycem. Czemu?
Czy statek jest tam ukryty?
Musi być gdzieś w mgławicy Andali.
Udało nam się, dzieciaku. Tytan jest już prawie w naszej kieszeni.
Na pewno tutaj był, stał tutaj. Dokładnie tu.
Kto?
Mój ojciec.
Uciekajcie.
Szybciej.
Musimy się dostać na plażę.
- Dlaczego nie strzelają́ w Cale'a? - Bo chcą́ go żywego.
Dalej, kolesie. Gazu.
Ładny chwyt.
Wyżej!
- Preed, zgłoś się. Preed, gdzie jesteś? - Trzymać się.
Preed. Zgłoś się.
Preed, czy nie powinieneś wypatrywać Drejów?
Tak, jaskiniowcu. Zgadza się.
Drej zły, my dobrzy.
A teraz idź się pogap na coś świecą́cego.
Co ty na to?
Lepiej spójrz jeszcze raz.
To Drejowie!
Kapitanie, jesteśmy w drodze. Gdzie jesteście?
W wodorowych drzewach, gonią́ nas Drejowie.
- Rozejrzyj się za nimi. - Patrz tam.
- Akima... - Trzymaj się.
Fajny manewr.
Niżej.
Dalej, pokażcie się.
Na dół!
Mam ich.
Preed, patrz! Tam są́.
O, nie.
Czekaj, Akimo.
Nie strzelaj.
Nie strzelaj. Mają́ Cale'a.
Gune, wylicz ich tor lotu. Stith, zajmij się bronią́. Do dzieła.
- Nieźle nas upilnowałeś, Preed! - Ty jesteś ekspertem od uzbrojenia.
- A ty co robiłeś, drzemałeś? - Dość!
Dobra, Drejowie zabrali Cale'a. Ale nie ujdzie im to na sucho.
Przestańmy mielić jęzorami i dorwijmy ich.
Naszą́ jedyną́ szansą́, aby ich zlokalizować, jest namierzenie Akimy.
Stith, do dzieła.
Wykorzystają́ cię, żeby dowiedzieć się, gdzie jest Tytan.
Pewnie go wysadzą́, jak już go znajdą́.
A ską́d wiesz, że w ogóle by działał?
Ską́d wiesz, że nie?
Może Korso pierwszy dotrze do Tytana.
Dlaczego tak bardzo się o to troszczysz?
Wychowałam się wśród ludzi.
”Bubków z Kolonii Włóczęgów”. Zdaje się, że tak to się nazywa.
Ledwo co pamiętam Ziemię, ale starsi nam o niej opowiadali,
żeby nigdy nie została zapomniana.
Nieważne, jak było ciężko - a było ciężko - te wspomnienia dawały nam siłę.
Kiedyś mieliśmy dom.
Tytan to nasza szansa, aby znowu mieć dom.
Chyba dlatego jestem tutaj.
Czego oni się obawiają́?
Co takiego ludzie zrobili Drejom?
Nie chodzi o to, co zrobili. Obawiają́ się, czym możemy się stać.
Tak, no cóż. Na razie to głównie wymarłym gatunkiem.
Cale. Nic ci nie jest?
Kurs na mgławicę.
Uwięzić chłopaka.
Wystrzelić dziewczynę.
Nie!
Stój.
Zostaw ją́.
Nie!
STATEK HANDLOWY SOROS
Sygnał Akimy się nasila. Chyba dochodzi z klatek dla niewolników.
- Kapsuła Drejów. Co w niej jest? - Człowiek.
Jest moja! Pierwszy ją́ zobaczyłem.
Ładna.
Dobra. Ja wyeliminuję strażnika.
Spokojnie, dziewczyno. To wymaga sprytu i podstępu.
Witaj.
Jestem akrenniańskim kupcem.
Możemy rzucić okiem na nową́ dostawę, zanim trafi na rynek?
- Nie wolno. - Tradycyjnie nie, masz rację.
Ale widzisz, strasznie potrzebuję nowego służą́cego.
Przestań się wiercić, robalu!
I nie mogę czekać na aukcję do popołudnia. Muszę być na statku.
Mam umówioną́ wizytę, żeby ogolić ucho.
Trzeba się umawiać na wiele miesięcy wcześniej. Rozumiesz mój problem.
Kłamiesz. On nie jest niewolnikiem, a ty kupcem.
- Ale... Ja.. - Nie zachowuje się jak niewolnik.
Zobacz, jak stoi. Pewnie były wojskowy.
Akrenniańscy kupcy zawsze grożą́, zanim poproszą́ o przysługę.
A twoje szaty są́ zrobione z narzut.
Tak z ciekawości, mieliśmy plan B?
Inteligentny strażnik. Tego się nie spodziewałem.
To tu. Jesteś tam?
Proszę, czyż to nie kapitan!
Co was zatrzymało?
Przygotować się do zniszczenia Tytana.
Eksterminować gatunek ludzki.
Widziałeś coś? Było bardzo małe, jak jakiś kokon czy coś.
Nie, nic takiego.
Widzę coś.
O, nie, nie. Tylko statek Drejów.
- Drejów! - Co? Gdzie?
Mam go, mam go.
Korso, mamy problem. Lepiej, żebyś tu przyszedł.
Jestem tu. Jaki problem?
- Stith, dawaj. - Dobra, dobra.
- Nacelowany. - Gune, zobacz, czy są́ inni.
Jest tylko jeden. Zupełnie sam.
- 3, 5, 22... - 3, 5, 22,
74, 11...
- Cale! - Zgiń, drejowy śmieciu.
O, nie, nie strze... chłopaki.
- Dajcie spokój, to ja! - To Cale.
Stith, wstrzymać ogień.
Akimo, otwórz właz ładunkowy.
Chłopak nie jest martwy. To powód do radości.
Więc... jak uciekłeś?
- Poszczęściło mu się. - Właśnie mieliśmy cię ratować.
- Tak? Cóż, dzięki! - Nie ma sprawy.
Przekopiowali mapę.
Jestem pewien, że teraz kierują́ się na Tytana.
Nie znajdą́ go. Na pozycje, ludzie.
Tak. Idę, idę...
- Co się stało? Jak wróciłaś? - Złapano mnie ze śmieciami.
Na szczęście Korso tam dotarł, zanim skończyłam jako nagroda losowa
w jakimś pokazie dziwolą́gów.
Chyba jestem mu coś winien.
Wiesz, obojgu nam się tam bardzo poszczęściło.
Ale następnym razem...
Chodźcie. Trzeba pomóc Gune'owi.
Tak, ta mapa jest dobra. Jest inna.
Teraz jest przejrzysta. Tak, bardzo przejrzysta.
Spokojnie.
To zewnętrzne oznaczenie pulsuje.
Dalszy Południk Paliczkowy.
Gune, co o tym są́dzisz?
Miną́ć zewnętrzny kwadrant...
To są́ Lodowe Kręgi Tigrinu.
Dokładnie tutaj.
Łatwo się tam zgubić.
Dobra kryjówka.
Anioły fal.
Podą́żają́ za statkami w głęboką́ przestrzeń. Szybują́ na energii pozostawionych śladów.
Podobno przynoszą́ szczęście.
Są́ jak duchy.
Siadaj. Może pościgasz się z nimi?
- Jesteś pewien? - Jasne.
Dobra...
Jak idzie? Rozkręć się.
Daj tym aniołom coś do ścigania.
Dobra. Co wy na to?
Dziękuję.
Wiedziałem, że dasz sobie radę z tym staruszkiem.
Nie, chciałem powiedzieć, dziękuję za...
Dziękuję, że próbowałeś mnie odnaleźć.
- To więcej niż zrobił mój ojciec. - Twój ojciec był wspaniałym człowiekiem.
Byłby z ciebie dumny.
- Naprawdę tak myślisz? - Zaufaj mi.
Dzięki.
Wiesz, tęsknię za nim.
Ja też.
KOLONIA WŁÓCZĘGÓW NOWY BANGKOK
Akima?
- Przepraszam. - Wchodzisz czy wychodzisz?
Wchodzę.
Co się dzieje? Czemu stoimy?
Przystanek po artykuły podstawowe.
Kolonia Włóczęgów to najlepsze miejsce, żeby załadować plazmę, komory paliwowe...
Mrożone burritos...
Posłuchaj. Muszę z tobą́ pogadać.
Ską́d masz te wszystkie śmieci?
To nie żadne śmieci.
Może pójdziesz ze mną́? Pokażę ci.
Więc wymienimy te rzeczy na więcej tych ziemskich śmieci?
Nie pojmujesz? Te śmieci to wszystko, co zostało po miejscu naszego pochodzenia.
Przypominają́ nam to wszystko, za czym tęsknimy.
Jak te mrożone burritos, o których mówiłaś!
- Przynajmniej nie zeskakują́ z talerza. - Uważasz, że to jakaś gra?
Zapomniałeś o planie? Ja daję ci Tytana, ja staję się bogaty.
Mieliśmy umowę, tak? Jak śmiesz próbować mnie ominą́ć?
Zrobimy, co uznamy za stosowne, aby zapewnić zniszczenie Tytana.
Tak? Róbcie, co chcecie, ale wiecie co?
Nic nie znajdziecie. Nie macie całej mapy.
Chłopak ją́ ma. A ja mam chłopaka.
Trzymaj swoich trutni z dala ode mnie. Albo jak tu stoję, wyrwę mu serce.
Cale, chodź.
Gdzieś się wybieramy?
Spójrz, co znalazłem. Dwa ptaszki rwą́ce się do lotu.
- Jak długo tam stali? - Wystarczają́co długo.
Kłamałeś.
Wszystko, o czym mówiłeś? Wszystko, co mi powiedziałeś?
Nie wszystko. Twój ojciec ukrył statek, potem Drejowie go zabili.
Bo nie potrafił pogodzić się z prawdą́.
Tak? A jaka jest prawda?
Taka, że rasa ludzka jest na wykończeniu. Niedługo zniknie zupełnie. Skończona.
Jedyne, co się liczy, to złapać, ile się da, zanim ktoś cię ubiegnie.
Nie. Ja w to nie wierzę.
Więc jesteś jeszcze bardziej podobny do ojca, niż myślałem.
Głupiec.
- Akimo, chodź. - Zatrzymać ich.
Leć za nimi. Ja pozamykam.
Szybko.
Leć!
Idziemy. Musimy odnaleźć statek.
Startujemy.
- Gdzie jest Cale i Akima? - Nie lecą́.
- Czemu nie? - Boją́ się.
Boją́? Czego dokładnie się boją́?
Tego, co się może przydarzyć, jeśli moje polecenia będą́ kwestionowane.
Kumasz?
Kumam.
Coś ci się nie podoba?
Nie.
Dlaczego nie powiedzieli do widzenia Gune'owi?
Tutaj.
Tędy. Przynieś koc, szybko. Potrzebuje ciepła.
- Ty. Leć po lekarza. - Tak. Szybko!
- Co mu powiedziałaś? - Żeby przyniósł kukurydzianą́ whisky.
Nie. Naprawdę nie potrzeba.
Nie dla ciebie. Dla chłopaka!
- Dla mnie? - On zaraz zemdleć.
- Wyzdrowieje. - Tylko musi wypoczą́ć. Nie martw się.
To jego ulubiona rzecz na świecie. Ta durna piłka.
Należała do naszego taty, tam, na Ziemi.
Zawsze, gdy ją́ kopie, wyobraża sobie, że biega po wielkiej trawiastej polanie.
- Cóż, niezła wyobraźnia. - No tak.
Masz!
Nie wymyślił tego sam. Widzisz?
To on. Nasz tata.
Stą́d mojemu bratu to przyszło do głowy.
Większość ludzi musi zamkną́ć oczy, by uciec od tych pordzewiałych kadłubów.
Ale nie mój brat.
Na razie.
- Hej, Śpią́ca Królewno. - Jak długo byłam nieprzytomna?
Nie tak długo. Kilka godzin.
Korso i Preed - nie mogę uwierzyć.
Kiedy dotrą́ do Tytana?
Nie dotrą́. Dotrzemy tam pierwsi.
Akimo, powstrzymamy ich.
Byłam poważnie ranna czy co?
Bo - zabawne - zdaje się, że właśnie powiedziałeś ”powstrzymamy ich”.
- Zgadza się. - Cale...
Jesteśmy w samym środku pustkowia.
Jest nas tylko dwoje i... o, naturalnie. Nie mamy statku.
Ależ mamy statek.
Serio? Chciałabym zobaczyć ten ”statek”.
Patrz.
O, nie!
O, tak!
Cóż, był wspaniałym domem, ale nie są́dzę, że będzie latał.
Wcią́ż ma jonowy napęd próżniowy. Te nigdy nie siadają́.
- Przecież to jest wrak. - Naprawię go. Ale czy ty...?
- Nie martw się. Polecę nim. - Dobrze. Bo mieliśmy wylecieć wczoraj.
FENIKS
Do startu: 10, 9, 8, 7...
No to możemy startować.
...6, 5, 4...
Miejmy nadzieję, że wystartuje.
- Och, wystartuje na pewno. - Tak, dobra.
Wystartuje.
Oparłbym się na twoim miejscu.
Może wysią́dę i popchnę?
- Mówiłem ci. - Dobra, zrobiłeś swoje.
Teraz na mnie kolej.
MGŁAWICA ANDALI LODOWE KRĘGI TIGRINU
Te zderzenia nas zatrzymują́. No i gdzie on jest?
Moje skanery odbierają́ całą́ masę... niczego.
Znajdź go! Gune. Pewien jesteś co do mapy?
Ty dać mapę, ja podą́żać według mapy. Co więcej może Gune zrobić?
Jeśli nasz profesor Kuku-Na-Muniu zboczył z kursu, to chyba...
Czekaj. Statek. Trzy keki na wschód.
- Drejowie? - Ludzki statek. Leci w strefę odłamań.
- Leci szybko. - Jak szybko?
Brawurowo szybko.
- Akima! - Dobrze. Akima, Cale.
- Połą́czę się przez komunikator. - Żadnego łą́czenia. Leć za nimi.
Dobra, polecę, ale wyznaczę nową́ trasę przez bezpieczniejszy kwadrant.
Gdybyśmy...
Lecimy za nimi.
Na cichym napędzie.
Te odbicia psują́ mi odczyty.
Akimo, chyba się zbliżamy.
- Cale! To Korso. Jest tuż za nami. - Co?
Musimy go zgubić.
Nigdy ich tam nie znajdziemy.
Wlatujemy.
Stith, gdzie oni są́?
- Nie mam odczytów. - Za dużo lodu.
Za dużo zakłóceń, kapitanie.
Źródło ciepła. Widzę ich.
- Gdzie są́? - Za nami.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
- Co? - No i znaleźliśmy ich, kapitanie.
Brak odczytów źródła ciepła. Zniknęli.
Dopóki oni się nie ruszą́, zostajemy tutaj.
- Przemieszczają́ się... zdaje się. - Teraz ich mamy.
Nie mogę się ruszyć. Zauważą́ nas.
Może tego właśnie nam potrzeba.
Odczyt! Są́ dokładnie przed nami.
Nie wymkniesz się, dzieciaku.
Tam, kapitanie.
Świetnie, Cale. Zbliż się.
- Zbliżają́ się. - Tam są́, kapitanie.
Nie, tam, kapitanie.
Który to?
Patrzcie! Teraz są́ za nami.
- Przygotować lasery. - Robi się.
Potrzebny jeden celny strzał. Nie zgubcie ich.
- Lód. Zawracaj. - Nie ma mowy.
- Nie uda nam się. - Nie mamy wyboru.
- Akimo... - Tak, Cale?
- Zatrzymaj! - Zamknij się.
Nie róbmy tego ponownie.
Czekaj. Spójrz tam.
Akimo, zawróć. Zawracaj.
To tutaj.
Widziałeś kiedyś coś podobnego?
Raz.
- Czego dokładnie szukamy? - Ten statek pomoże nam ocalić ludzkość.
- Czego dokładnie szukamy? - Nie mam pojęcia.
Kodowanie DNA.
Ssak. Tursiops truncatus. Delfin butlonosy.
To są́ zwierzęta. A raczej nimi będą́.
Leopard.
Papilio glaucus.
Paź modry. Wszystko tu jest.
Tutaj jestem.
Spójrz na to.
Tato.
W twoim wieku nie potrafiłbym zrobić czegoś takiego.
Zastanawiam się, po kim to masz?
Tytan. Szybko.
- Jestem gotowa, kapitanie. - Wy dwoje, zostańcie tutaj.
- Preed i ja dokończymy to. - Ale...
Masz to. Na wypadek jakichś kłopotów.
Nie.
Ci dwoje stają́ się problemem. Musimy się tym zają́ć.
Jestem krok przed tobą́.
Pilnuj statku? Ja zawsze pilnuję statku.
- Nie wiem. Coś tu nie w porzą́dku. - Chcę iść!
- Kapitan kazał zostać. - Właśnie kapitanowi nie ufać.
Wiesz, może i masz rację. Chodź.
- Tu Stith. - Stith, czy jest z tobą́ Gune?
- Tak... - To proszę, pożegnaj go ode mnie.
Co?
Wiedziałem!
Cale.
Jeśli to...
Tato?
Jeśli to widzisz, to znaczy, że zginą́łem, zanim cię odnalazłem.
Mam nadzieję, że wybaczysz mi niedotrzymanie obietnicy.
Czego bym nie oddał, żeby cię teraz zobaczyć.
Nie mogę zmienić przeszłości, Cale, ale może zdołam dać ci przyszłość.
Ten statek ma moc stworzenia planety - stworzenia nowego domu.
Twój pierścień uaktywniłby sekwencję transformacji,
ale komory zasilania Tytana zostały zużyte podczas ucieczki.
Nie są́ w stanie zapewnić energii do transformacji.
Do ciebie należy odnowienie ich mocy.
Potem procedura jest prosta.
Zawsze za dużo gadał.
Nie rób tego. Mamy tylko ten statek. Czy to dla ciebie nic nie znaczy?
Przykro mi, dzieciaku. Eksplozja świata zmienia człowieka.
- Drejowie... - Widzisz, nie można pokonać Drejów.
Nikt nie może. Są́ czystą́ energią́. Uświadom to sobie, Cale.
Przegrałeś.
Właściwie... wszyscy przegraliście.
Kapitanie, proszę oddać broń...
- Ty obłudny... - Nauczyłem się od najlepszych.
Drejowie oferowali nie tylko pienią́dze.
Do tego dochodzi też opieka zdrowotna.
Pozwolą́ mi żyć pod warunkiem, że zabiję was wszystkich, zanim tu dotrą́.
Powinni tu być wkrótce.
- Gune, nic ci nie jest? - Nadaję się do działania.
Tylko się trochę prześpię.
Ponieważ jestem...
bardzo śpią́cy.
Preed, nie można ufać Drejom.
Przestań. Nic tak nie denerwuje, jak bohaterskie zrywy w ostatniej chwili.
Kapitanie?
Zabawa w chowanego, tak?
Czy może pobawimy się w ”Znajdź i zniszcz”?
- Daj mi pierścień. - Chyba mnie nie zastrzelisz, dzieciaku.
Trzymaj się.
Możesz puścić, dzieciaku. Nie winiłbym cię.
Nie! Nie puszczę.
Korso!
Cale, Drejowie!
W porzą́dku?
Tak.
Rozbroić Tytana. Zablokować wyjścia awaryjne.
- Nie panikujmy. - Musimy uciec, zanim Drejowie nadejdą́.
- Zostaniemy tutaj. - ”Tutaj” zaraz zostanie wysadzone.
- To może być coś dobrego. - Chodź, Cale.
Czekaj. Możemy to zrobić.
Co Korso powiedział o Drejach?
- Że nie można ich pokonać. - Zgadza się. Bo są́ czystą́ energią́.
Gdybym przekierował system na używanie energii Drejów, reaktor by zastartował.
Przekaźniki energii podłą́czone są́ do tych wyłą́czników.
Więc to powinno wystarczyć.
- Tak! - Pewien jesteś, że to zadziała?
USZKODZENIE
Dalej! Mogę to naprawić. Muszę wyjść na zewną́trz.
Możecie mnie osłaniać? Potrzeba mi czasu.
- Ile czasu? - Kilka godzin.
Co możesz zrobić w kilka minut?
Zniszczyć osłonę lodową́ chronią́cą́ Tytana.
- Nadlatują́. - Może uda mi się temu zaradzić.
- Cale, tam mają́ cię jak na dłoni. - Wszystko w porzą́dku.
Jazda!
Fantastycznie. Zostały tylko dwa karabiny.
Sprawmy, żeby się liczyły.
Akimo, nie mogę ich zgubić.
Mam go.
Wypadłam z gry!
Zróbmy to.
No cóż, chłopaki, miło było.
Przydałaby się pomoc, Akimo.
Skończyłem drzemkę.
Kto wkracza do akcji?
Gune w akcji!
O, nie!
Cale, nic ci nie jest?
- Jestem przygwożdżony. - Stith, kto jest z Cale'em na zewną́trz?
- Cześć, dzieciaku! - To Korso!
Nigdy nie będziesz miał lepszego strzału, Korso.
Może faktycznie możemy ich pokonać.
Jazda. Ja cię będę osłaniał.
Tak! Dobra.
Ustawić się do ataku.
O, świetnie!
Giń, Dreju.
Odlatują́.
Mamy problem.
- Idź. Łą́czą́ się ze statkiem matką́. - Ale wyłą́cznik!
- Cale, przygotowuje się do strzału. - Nie możesz tu zostać.
Ja się tym zajmę. Jazda stą́d.
Jazda. Spadaj stą́d.
Cale, gdzie jesteś?
Idź. Tak będzie lepiej.
Znowu wracają́.
Jazda, szybciej!
Jazda!
Nacelować na Tytana.
Właśnie kończy się zagrożenie ze strony ludzkości.
3044 n.e. (16 N.Z.)
To cudowne.
Wiem.
Jak to nazwiesz?
Chyba nazwę to...
- Bob. - Bob?
Nie podoba ci się Bob?
- Nie można nazwać planety Bob. - To ty tu teraz jesteś szefem?
- Jesteś królem Boba. - No, nie. Ale...
- Co? - Nie możesz nazwać jej Ziemia?
Cóż, nikt nie wspominał, że ty musisz mieszkać na Bobie.
Nigdy jej tak nie nazwę.
NOWA ZIEMIA
(PLANETA BOB)
Napisy: Janusz Kiezik