RECYKLUJ
BAR DRINKI
Dobra, następny... Charles Eppker.
To ten duży.
-Grał w football. -Mówili na niego „Baryła”.
Dokładnie.
Jest rezerwowym środkowym w lidze kanadyjskiej.
To całe gadanie o świetlanej przyszłości.
To było na studiach. Możemy zmienić temat?
-Słuchaj, wpadłem na coś. -Niemożliwe.
Czytałem wczoraj na twoją cześć
Historię Ameryki w XX wieku.
-Czyje to? Manchestera? -Nie. Gęsty tekst...
-Schlessinger. Halberston. -Nie pamiętam.
W twoim zawodzie nazwiska autorów niewiele znaczą.
To katedra literatury angielskiej. Zajmuję się powieściami.
Mogę tym gnojkom mówić, co chcę.
-A twoja myśl? -No tak.
Czytałem o latach 60.,
rewolucji seksualnej, wolnej miłości i zamianie żon...
Jakby to była frywolna gra towarzyska, w którą gra się po kolacji.
Mężowie rzucali na stół
klucze do domu i mieszali,
a żony miały je wybierać w ciemno.
Kumple dymali żony swoich kumpli.
Kiedy urodzili się nasi rodzice?
A kiedy my?
Możemy być potomstwem zamiany żon.
Czaisz? Możemy nie być synami naszych ojców.
To daje mi nadzieję.
Dwa 7&7.
Jezu, następna kolejna?
-Dziękuję. -Jeszcze nie dopiłem.
-Dziękuję. -Za twój pierwszy miesiąc w Tropico.
Nawadniaj się.
Wszyscy poza nami to cieniasy.
Tak.
Mam dla ciebie dowcip.
Słoń idzie przez dżunglę i w stopę wbija mu się cierń.
Obok przechodzi mysz. Słoń zatrzymuje ją i mówi:
„Dam ci wszystko, jeśli wyciągniesz mi cierń ze stopy”...
Cześć. Jak poszło?
-Nick... mogę cię prosić o przysługę? -Bryce?
Możesz przyjść? Tak, to ja. Wiem, że jest późno, ale musisz...
Nie. Czekałem na...
-To ja. -Tak.
Mam poważny problem...
To nie może poczekać? Jest już...
Nie. Muszę pogadać z przyjacielem.
Słuchaj, mam przejebane!
Dobra.
-Proszę cię, Nick. -Dobra.
-Dzięki, stary. Cześć. -Cześć.
-Jak to się stało? -Sezon na pożary.
Wystarczy jedna iskra.
Proszę skręcić w lewo
i podjechać wolno na prawo. Bezpiecznej drogi.
Dzięki.
-Zwalcie je! -Z drogi!
Cholera.
Dzień dobry.
Jezu, wyglądasz tak, jak się czuję.
Też się tak czuję.
Chcesz piwo?
-Mam tylko krajowe sikacze. -W porządku.
Dzięki.
Ludzie, których domu pilnujesz, ładnie się urządzili.
Powiesz mi, dlaczego tu jestem?
Przespałem się z kimś.
-Gratuluję. -Nie.
Nie sprowadziłem cię tu o drugiej w nocy,
żeby się przechwalać. Jeśli ci o tym powiem,
nie możesz z nikim o tym rozmawiać.
To zostaje między nami, dobra?
Dobra?
Ta dziewczyna, którą poznaliśmy w barze?
-Katie? -Nie. Kathy.
O rany. Co się stało?
Wyszedłeś. Ona i ja... Rozmawialiśmy.
Postawiła mi kolejkę.
Zapytała, czy chcę iść, więc przyszliśmy tutaj.
Zaczęliśmy się całować. Ona to zainicjowała.
Robiła coś dziwnego dłonią.
Całowała mnie i ściskała mi szczękę.
Bryce, do rzeczy.
Przepraszam.
Nim się obejrzałem, byliśmy nadzy.
Wtedy ja...
Zrobiliśmy to.
Tak?
Potem poszła do łazienki.
Po chwili wyszła i spytała, czy mam witaminę C.
-Co? -Tak.
Więc poszedłem na górę, znalazłem i wróciłem na dół.
Powiedziała, że zamówiła taksówkę i wraca do domu,
a kiedy tam dotrze, zadzwoni na policję
i oskarży mnie o gwałt.
Powiedziała, że ją zgwałciłem.
Bryce, jest w tym trochę prawdy?
Przepraszam. Nie widzieliśmy się od studiów
i nagle to na ciebie zrzucam.
Czy w tym, co mówi, jest trochę prawdy?
Chyba nie.
-Chyba czy na pewno? -Byłem pijany
i za cholerę nie pamiętam, czy chciała przestać.
Tak twierdzi. Nie pamiętasz tego dokładnie czy...
Nie wszystko. Byłem ledwo przytomny.
Nie pamiętam!
Teraz wyglądasz na trzeźwego.
Cóż...
Kiedy laska oskarża cię o gwałt, szybko trzeźwiejesz.
Jezu.
Może jednak tego nie zrobi.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Tylko spokojnie.
Nikomu o tym nie mów.
Ani teraz, ani nigdy.
Co?
Kurwa.
Nick, naprawdę zjebałem!
-Bryce? -Możesz z nią porozmawiać?
Powiedz jej, że to był wypadek.
Kurwa! Nie chcę cię tym obarczać.
Uspokój się.
Tej dziewczyny już nie ma.
Nic nie możemy zrobić.
-Nie. -Daj spokój, Bryce.
Nie! Jest tu!
Na dole!
Boże. Jest na dole.
To wygląda gorzej niż w rzeczywistości.
Po tym, ja powiedziała, co zamierza...
Nie uderzyłem jej.
Tylko ją złapałem i pociągnąłem.
Upadła, schodząc po schodach.
-Gdzie włącznik? -Na ścianie.
Co ty odpierdalasz?
Muszę to przemyśleć.
Nie czas na myślenie. Co ty odpierdalasz?!
Jak długo tu jest?
Nie jestem pewien, bo poczucie czasu mi nawala.
Strzelaj.
Przyciągnąłem ją tu i próbowałem z nią rozmawiać,
a potem zadzwoniłem do ciebie. Może pół godziny?
-Nie dotykałeś jej później? -Nie, przysięgam.
-Nick... -Nie!
Daj mi chwilę.
-Nick... -Kurwa!
Daj spokój. To nie mój dom.
Cholera, Bryce.
Przepraszam, Nick.
Kiedy powiedziała, że wezwie gliny,
próbowałem ją powstrzymać, żeby dowiedzieć się, co się stało.
Wyrywała się do drzwi i nie wytrzymałem.
Przysięgam, że później jej nie dotknąłem.
Już dobrze.
Skąd je wytrzasnąłeś?
Znalazłem na górze, w sypialni rodziców.
Masz klucz?
-Klucz? Po co? -Chcę je zdjąć.
-I co dalej? -Odwiozę ją do domu.
-Możemy to przegadać? -Daj mi klucz!
Wiem, że źle to wygląda i nawaliłem.
Ale nie zrobiłem tego, o co mnie oskarża
-i chcę o tym pogadać. -O czym tu gadać?
Co ze mną będzie, jeśli ją wypuścimy?
Co z tobą będzie, jeśli tego nie zrobimy?
Ta laska zrujnuje mi życie. Wszystko spieprzy.
-Bryce, daj mi klucz. -Nie.
Już dobrze.
Przepraszam, jeśli to bolało. Masz na imię Kathy?
Wszystko w porządku?
Słuchaj, to...
...trochę pokręcone.
Wiem, że to kiepska sytuacja.
Zaraz cię stąd zabiorę.
Odwiozę cię do domu.
Ale muszę wiedzieć, czy wszystko w porządku.
Coś cię boli?
Słuchaj, weź głęboki oddech, dobra?
Weź wdech.
Dobrze. Teraz wydech.
Wypuść.
Już dobrze.
Świetnie sobie radzisz.
Słuchaj, jesteś ranna?
Coś cię boli?
Warga.
Widzę, ale to nic poważnego.
Tylko mała ranka.
Ale co z resztą ciała?
Coś cię boli w środku?
Nie? Dobrze.
-Twój przyjaciel mnie nie uderzył. -Nie?
Nieważne, co zrobił wcześniej.
Nikomu nic nie powiem.
Chce stąd wyjść.
Chcę wrócić do domu.
-Słuchaj... -Chcę wrócić do domu.
Chcę wrócić do domu i wszystko będzie dobrze.
Obiecuję, że wrócisz do domu.
Trzymaj się.
Hej, profesorze... Chodź.
Za chwilę wrócimy. Wszystko będzie dobrze.
Chyba jej nie wierzysz?
Jak tylko wróci do domu, zadzwoni na policję.
Może tak.
Ale musisz ją wypuścić.
To nie wszystko.
Co?
Patrz.
Teraz to.
Ma 16 lat.
Jaka 21-latka nosi ze sobą
fałszywy dowód osobisty 16-latki?
Ta dziewczyna ma 16 lat!
Szesnaście!
Nieważne, czy powiedziała „nie”.
Nie ważne, czy krzyczała „tak” i potwierdzi to notariusz,
jest nieletnia! To karalne z urzędu!
Jeśli wniesie oskarżenie, pójdę do więzienia!
Więc chyba nie będzie drugiej randki?
Teraz rozumiesz
jak bardzo mam przejebane?!
Takie oskarżenie trudno udowodnić.
Nie. Dziewczyna ma 16 lat, uprawiałem z nią seks,
bum: winny. I wiesz co?
To oznacza nie tylko więzienie. Moja praca, kariera, studia
pójdą się jebać!
Niby jak mam wytłumaczyć skazanie za gwałt na nieletniej
albo nawet oskarżenie komisji uniwersyteckiej?
-No jak? -Bryce, usiądź.
Wytrzesz tym ludziom ścieżki w dywanie.
Chciałem tylko pobzykać, a zostałem wydymany!
Chcę wypuścić tę dziewczynę.
Marzę o tym, żeby stąd zniknęła,
ale mogę to zrobić tylko,
jeśli będę pewien, że nikomu nie powie,
a nie wiem, czy to w ogóle możliwe.
Obietnica nie wystarczy?
Jakoś powątpiewam w jej prawdomówność.
Nie mogę jej przekupić.
Nie mam nic do zaoferowania.
I...
Poza tym, ciężko mi się myśli.
Chyba nie mógłbym jej zagrozić.
Ale ja tak.
Co?
Zagrałem już dobrego policjanta, więc może spróbuje odwrotnej roli?
Mogę ją nastraszyć.
Mamy przesrane.
Co ty nie powiesz.
CZTERY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Witamy w Zakładzie Recyklingu Tropico. Szkło na...
Nick!
Przepraszam. Zapomniałem o pogrzebie twojego taty.
Właśnie dziś, Barry.
Naprawdę przepraszam.
Cholera!
-Jest twój? -Nie. Sąsiada.
Jest w domu?
Mogę powiedzieć, że była już martwa?
Tak.
Uśpię ją.
Przepraszam.
Zastrzyk kosztuje 30 dolarów.
Przepraszam. Chociaż tyle mogę zrobić.
-Proszę. -Dzięki.
Reszta.
Tanie rozgrzeszenie.
Przepraszam. Spieszę się.
W porządku.
-Spiszę dane z obroży. -Dziękuję.
Cholera!
O cholera.
Masz czasem uczucie, że świat jest przeciwko tobie?
Tak w ogóle, jestem Nick.
-A ja Myrtle. -Myrtle.
-Serio? -Nie.
Dzięki Bogu.
Lissa.
Próbowałam obniżyć twoje oczekiwania.
Z podwójnym S?
Tak, to skrót od Melissa.
Podobno, kiedy uczyłam się mówić, wymawiałam to: „Ja Lissa”,
jak: „Ja Tarzan”.
Dzięki za podwózkę.
Nie Pan przyjmie go przed swoje oblicze
i da mu wieczny pokój. Amen.
Nie chciałem tu wracać po studiach, ale ojciec zachorował,
więc postanowiłem się nim zająć.
-Serio? -Tak.
A twoja wymówka?
W drugiej klasie liceum zdałam egzamin końcowy,
chciałam zostać aktorką.
-Aktorką? -To dziwne?
Nigdy nie wiadomo, czy jesteś szczera.
I tak nigdy nie wiadomo.
Kiedy pierwszy raz stanęłam przed kamerą, tym imponującym urządzeniem
tuż przed twarzą i... zastygłam.
To chyba klaustrofobia.
Więc wróciłam do domu i do szkoły, zarabiam kilka groszy u weterynarza.
-Jak długo tu mieszkasz? -Całe życie.
Ja też. Szkoła średnia Lafayette.
Ja też.
Więc gdzie się uczysz? Lokalna uczelnia?
Studiuję zaocznie sztukę.
Mój tata tam wykładał. Był szefem katedry historii.
Naprawdę?
Zanim wylądował w urnie.
Proszę.
-Dziękuję. -Skończyliście?
Dzięki.
Chcąc uniknąć podobnego losu,
w przyszłym tygodniu splądruję dobytek ojca
w poszukiwaniu kilku cennych przedmiotów i odbiorę spadek.
Kiedy się z tym uporam, niezwłocznie wyjadę z Tropico.
Tak po prostu?
Nie.
TROPICO MORSKA BRYZA
Cóż...
Miło było cię poznać. Szkoda, że dopiero teraz.
-Dzięki za lunch. -Dzięki za kolację.
Dzięki za stypę.
-Cześć. -Cześć.
Podobno był niezłym nauczycielem.
Polubiłabyś go.
Wyglądał mniej więcej tak.
-Bardzo seksownie. -Serio?
Serio?
POKOJE 710-717 POKOJE 718-721
Przepraszam.
Cześć, Nick.
-Co słychać? -Miło cię widzieć.
Nick.
-Cześć. -Wejdź. Usiądź.
Przykro mi z powodu twojego ojca.
Tak. Będzie mi go brakować.
Wziąłem jego ulubiony długopis.
Mam dla ciebie wieści.
W szpitalu wykonano autopsję
i odkryto niewydolność wątroby.
Najwyraźniej twój ojciec o tym wiedział, ale nie podał tej informacji
we wniosku o ubezpieczenie,
co oznacza świadome podanie fałszywych informacji
i unieważnia jego polisę.
Czyli...
Nie dostaniesz odszkodowania.
Musiałem więc poinformować urząd skarbowy o nowym planie rekompensaty
-do czasu sprzedaży domu. -Chwila.
Urząd skarbowy?
Twój ojciec nie wspominał o konieczności zapłaty...
-Nie. -...zaległego podatku.
Twój ojciec ma do zapłacenia 200 tysięcy dolarów podatku.
W związku z tym jego aktywa podlegają prawu zastawu
i rząd wszystko zajął.
Jego majątek jest chyba większy?
Po odjęciu rat za dom, twojego czesnego, mojego honorarium...
Ile zostaje?
To zależy od sprzedaży domy, a bank przejął akt notarialny.
Ile dostanę?
Jeśli dom zostanie kupiony po cenie wywoławczej, po odliczeniu podatków...
Nic.
Więc...
Jak poszło z prawnikiem?
Dostaniesz pieniądze?
Tak, w porządku.
Przykro mi.
Złożysz wymówienie?
Nie. Zostanę trochę dłużej.
Jeśli odejdę, kto mnie zastąpi?
Nie wiem.
Na razie.
Przy takim starym domu
potrzeba trochę wyobraźni.
Świetna okazja
na zrobienie własnego wykończenia.
To dobra inwestycja.
Cześć.
Wejdź.
Demontaż amerykańskiego imperium.
To twojego ojca?
„Praca magisterska z historii”.
„Autor: Nick Thornberry”.
Odziedziczyłeś po nim pasję.
I nic poza tym.
Tropico, już czas, żebyście dorzucili
swoje puszki, butelki i inne materiały do recyklingu.
Jestem Mitch Bennett,
właściciel i prezes Zakładu Recyklingu Tropico.
Zapraszam was wszystkich do wspólnego recyklingu.
-Tropico i recykling. -Tropico i recykling.
-Ruszamy dalej razem. -Ruszamy dalej razem.
Jeszcze raz, proszę. Z uczuciem.
Akcja!
-Tropico i recykling. -Tropico i recykling.
-Ruszamy dalej razem. -Ruszamy dalej razem.
Dobrze. Cięcie.
W porządku. Teraz...
Dalej, chłopaki! Ronaldo!
Niech Oscar przyjedzie dźwigiem...
Czego się nie robi dla płacy minimalnej.
-Pomożecie mi? -Przykro mi.
Pogadamy, jak wypuszczą reklamę. Teraz nie mogę ci pomóc.
Mitch, nie proszę o pożyczkę.
To zaległa opłata za usługi.
Słuchaj uważnie. To teraz niemożliwe.
Wiem, że brakuje ci teraz kasy. Jak wszystkim.
Dobra, nieważne.
Reuben, mówiłem, żebyś się nie śmiał.
Co ty wyprawiasz? Co z tobą?
To mój kumpel. Pogadam z nim.
Słuchaj, nie obchodzi mnie, jak długo się znacie.
-Nick. -Co?
-Znasz może... -Jeśli podasz moje imię,
nie wejdziesz w to.
W co?
-Daj spokój. -Cholera. Powiedz mu.
Jesteś zajęty dziś wieczorem?
Chodź.
Witajcie w Zakładzie Recyklingu Tropico.
Szkło na stanowisko czwarte, plastik na stanowisko dwunaste.
Dziękujemy.
Dobra, sprawa wygląda tak...
Mój kumpel pracuje dla dużej szychy z miasta.
Dlaczego nie mogę znać twojego imienia?
A jak mnie zidentyfikujesz, jeśli wpadniesz?
Czarny facet z kręconymi włosami?
Policja ma tego gościa na oku.
Myśli, że mogą go zgarnąć w każdej chwili.
Więc każdej nocy przenosi towar do innego domu,
żeby gliny nie zdążyły wydać nakazu przeszukania.
Dziś towar jest u Jimmy'ego.
Masz chyba wodę zamiast mózgu, stary.
Przepraszam.
Moja kanapa jest bystrzejsza od ciebie.
Lubię nazywać ludzi po imieniu.
Zamknij...
Słuchaj. To prosta robota.
Barry robi mi wjazd na chatę,
kiedy jestem sam na warcie.
Zabiera towar i ogłusza mnie, żeby wyglądało to jak trzeba.
Jesteś gotów dostać łomot?
Za połowę 40 tysięcy dolarów? Tak.
To robota dla dwóch ludzi, bo potrzebujemy kierowcy.
Koleś, którego wybrał Jimmy, dostał dziś strasznej sraczki, więc poleciłem ciebie.
Możemy ci zaproponować jedną czwartą zysku.
Twoje zadanie jest proste.
Za małe ryzyko, żeby dać ci więcej.
Proszę, Nick. Zrób mi tę przysługę.
To tylko jedna noc.
Możesz nawalić tylko,
jeśli nie zatankujesz auta.
Cholera.
Barry ma dwa bilety na mecz dziś wieczorem i chce żebym z nim poszedł.
Pójdziesz?
Chyba tak.
Wpadnij. Wrócę koło 23.
Dobra.
Musisz je teraz obgryzać?
To tik nerwowy.
Piłka w grze.
Chryste, to było łatwe.
Już? Masz to?
Tak. Jedziemy?
Jimmy będzie jutro jechał na przeciwbólach.
Nie jesteś zbyt bystry, co?
Nie.
Cześć.
Mam coś dla ciebie.
Serio?
Co?
Coś co sprawi, że ludzie przestaną szydzić z twojej kolekcji płyt.
The Space Between Us?
Co to?
Tego słucha teraz młodzież.
Dzięki.
Jak mecz?
Dobrze.
Chcesz znać wynik?
Słuchałem audycji sportowej, więc mogę fachowo skłamać.
Nie musisz mi mówić, gdzie byłeś.
Powiem, jeśli spytasz.
Myślałem o przeprowadzce.
Dokąd?
Peru, Malta, Portland w stanie Oregon. Nie wiem.
Podobno w Portland jest ładnie.
Chcesz jechać ze mną?
Proszę.
Kiedy chcesz wyjechać?
Za dwa tygodnie.
Jak tylko skończysz swoje arcydzieło.
To znaczy „nie”?
Tak, ty fujaro.
Więc?
Barry, mówi Nick. Miałeś tu być 30 minut temu. Przypominam,
że przyszły stan naszych finansów nie zwalnia nas
z obowiązków w pracy.
Mam nadzieję, że jesteś w drodze.
-Mogę w czymś pomóc? -Wsiadaj do auta.
No tak.
Zakład Recyklingu Tropico.
Szkło na stanowisko czwarte, plastik na stanowisko dwunaste.
Dziękujemy.
Tak, grzecznie. Pojedziemy na przejażdżkę.
Co słychać? Nie znamy się.
Wiesz, kim jestem?
Domyślam się.
Jestem facetem, któremu ukradłeś wczoraj 40 tysięcy dolarów.
Tak myślałeś?
Myślałem, że jesteś starszy.
W mojej branży kariera nie trwa długo.
To biznes dla młodych.
Nie ważne, skąd wiem. Wiem, że to tym.
Nie ważne, jak bardzo ci przykro. Pożałujesz jeszcze bardziej.
I nie ważne, jak zamierzasz to naprawić,
bo na to już za późno.
Freddie, zdejmij to gówno z głowy.
Dlaczego?
Zdejmij i podaj mu.
Zawiąż sobie oczy.
Po co?
Bo cię nie znam i nie wiem, kogo znasz.
Czytałeś kiedyś książkę Adama Smitha,
Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów?
Autor omawia dwa proste prawa rynku.
Pierwsze prawo: korzyść własna.
To nie dzięki życzliwości rzeźnika, browarnika
czy piekarza możemy zjeść kolację, ale dzięki korzyści własnej.
Nie diluję, żeby spełnić obowiązek obywatelski.
Robię to dla...
Korzyści własnej.
Drugie prawo: konkurencja.
Tylko dzięki konkurencji
korzyść własna nie staje się bezwzględna.
Nie zawyżam cen, bo myślę, że ktoś inny
sprzeda to taniej. Nie.
Co mnie powstrzymuje przed zawyżaniem cen?
-Konkurencja. -Tak więc, motywacja...
-Korzyścią własną... -Jest regulowana...
-Konkurencję... -Aby uzyskać harmonię społeczną.
A ty, skurwielu, zadarłeś z prawami rynku.
Zadarłeś z konkurencją.
Zaburzyłeś korzyść własną innego zawszonego dilera.
Zadarłeś z harmonią. Musisz to odkręcić.
Proste prawa rynku.
Kurwa. No dalej.
Jimmy sporo się właśnie nauczył o ekonomii.
O teorii keynesizmu, trendach na rynku i tak dalej.
Poznał różnicę między doktryną leseferyzmu,
którą właśnie stosuję,
a interwencją, którą zamierzam przeprowadzić.
Chcieliśmy zaprosić twojego wspólnika, Barrego.
Nie było go w domu. Zniknęła też większość jego ciuchów.
Założyliśmy, że szybko nie wróci,
więc odwiedziliśmy ciebie.
Czego chcesz? Zadośćuczynienia?
Czego chcesz?
Skurwiel lubi mądre słowa. Jeszcze do tego wrócimy.
Najpierw przedstawienie.
Pamiętasz Jimmy'ego.
Przestań. Dobra, Freddie. Cola.
Trochę dwutlenku węgla w zatokach nieźle mu dojebie.
Orzeźwiający napój.
Pogadajmy o interesach.
Nie mam twojego towaru.
Więc chcę zadośćuczynienia.
40 tysięcy dolarów.
Pieniędzy też nie mam.
A ja myślę, że masz.
Jesteś tylko nieśmiały.
Ile wynosiła twoja działka?
-Jedna czwarta. -Dziesięć tysięcy.
Jak dasz mi 15, będziemy kwita.
Masz czas do niedzieli, albo zrobimy ci degustację.
Jeśli uciekniesz...
...tak będzie wyglądał twój świat.
Mówi Bryce. Zgadnij, kto przeprowadza się do Tropico...
Tu Barry. Jimmy nie odbiera telefonu.
Chyba mamy przejebane.
Ulotnię się, dopóki go nie złapię.
Dzwoń do biura, palancie.
Coś się zjebało z Jimmym?
Tak, to kumpel Barry'ego, potencjalny zastępca kierownika.
Miał się wczoraj zjawić,
-ale to kompletny świr. -Nick.
Mam przechlapane.
Mam tysiąc.
Nie przejmuj się moimi wpadkami.
To tylko pieniądze.
Poza tym przyzwyczaiłam się już do twoich wpadek.
Mogę sobie na to pozwolić.
Dobra, 1400.
Możemy sprzedać twój samochód.
To trzy, może cztery tysiące.
Brakuje dziesięciu.
Zastanawiam się, po co w ogóle im płacić?
Kupujemy prawo do życia w tym mieście,
a przecież wyjeżdżamy.
Jeśli ucieknę i mnie znajdą, zrobią mi krzywdę.
Więc nie uciekaj.
Zapłacimy im.
Dobra.
Pięć dni na zebranie dziesięciu tysięcy dolarów.
Znasz mój talent do proszenia o pieniądze.
Nie, już ci mówiłem. Porozmawiamy o tym za miesiąc.
Potrzebuję tej zaliczki dzisiaj, albo odpadam.
Doceniam, że zastąpiłeś Barry'ego
i zapłacę ci za to podwójnie,
ale to nie zmienia mojego stanu konta.
Twoje kolejne słowa to: „Tak, Nick”
albo zamykasz dziś sam.
Nie szantażuj mnie.
Kurwa!
Cholera.
Tu znowu Bryce. Właśnie przyjechałem.
Podaję ci mój numer: 555-0173.
Znasz może dobrego mechanika w mieście?
Właśnie padła mi skrzynia biegów.
Zadzwoń, mały.
Bryce!
Witaj w Tropico. Ratuj się, kto może.
Nick, stary.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Ciągle jeździsz chargerem. Cudownie.
Biali ludzie w tych autach to rzadkość,
ale tym lepiej dla ciebie.
Jedźmy stąd.
Odezwę się, Jim.
Poczekaj, aż zobaczysz wnętrze.
Na początek kursy przeglądowe... Literatura amerykańska, brytyjska,
powtórka ze szkoły średniej.
Hawthorne, James, Fitzgerald.
„Dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość”.
F. Scott. Wielki Gatsby.
Napisał taką książkę.
Nie czytamy tego, czego uczymy.
Szef katedry daje nam opracowania na początku semestru,
-i tylko je powtarzamy. -To wygodne.
Możesz zamknąć drzwi?
Dzięki.
Lekka przesada.
Koleś, któremu pilnuję domu, jest trochę pedantyczny.
Nieźle, co?
Pan Beaumont to koleś stąd, któremu się powiodło.
Zbudował ten dom z widokiem na Tropico, żeby nikt o tym nie zapomniał.
Wizja.
Płyny.
Jezu Chryste.
Oto korytarz osobliwości.
-Koleś lubi dywany. -Nawet na desce klozetowej,
na dłuższe posiedzenia.
Popatrz na gablotę fantazji.
Świetne, co?
No właśnie,
co u twojego taty?
Ciągle z nim mieszkasz?
Nie. Umarł.
Jezu. Przykro mi.
W porządku. Minęło kilka miesięcy.
Dziwne.
Chcę ci coś pokazać.
To akt wstrzymania egzekucji
dezertera z armii Unii w Bitwie pod Vicksburgiem,
jakiegoś przodka Pana Beumonta. Patrz na podpis.
Uczciwy Abe. Uwalnianie ludzi nigdy mu się nie znudziło?
A jeśli to odroczenie na ostatnią chwilę i to był jedyny kawałek papieru?
Pamiętam, że kiedyś fascynowałeś się historią, więc...
Pomyślałem, że ci to pokażę.
Płacisz im?
Zero, ale są trzy warunku:
podlewaj rośliny, utrzymuj czystość i nikogo nie zapraszaj.
Robię dla ciebie wyjątek.
Bryce McCarthy, ryzykant.
Początkowa pensja na uczelni jest kiepska.
Miałem farta z tą chatą.
-Twoi rodzice mają pieniądze, prawda? -Tylko dla siebie.
W ostatnich latach kierują się filozofią zimnego chowu finansowego.
To takie łagodne zaniedbywanie dzieci, tylko nie jest wcale łagodne.
Odcięli cię?
Tak.
Oszczędne życie mnie dobija.
LOMBARD
Lincoln.
Cena za podpis to jakieś 75 tysięcy dolarów.
Wyglądają znajomo?
Tak, ten. Ale te dwa są zamienione.
-Ten? -Tak.
To rzadki okaz. Wersja próbna.
Jest tylko kilka egzemplarzy, a wartość...
200 tysięcy dolarów.
Więc oba byłyby warte...
To akt wstrzymania egzekucji o wartości 300 tysięcy dolarów.
Kradzież to kiepski pomysł.
To trochę aroganckie.
Pytasz o coś, co nie należy do ciebie.
Dlaczego kradzież to kiepski pomysł?
Większość takich przedmiotów jest wpisana do rejestru.
Więc są nie do ruszenia.
Nawet jeśli ten nie jest zarejestrowany,
ukradniesz go, właściciel to zgłosi i znowu jest nie do ruszenia.
A jeśli kradzież nie zostanie zgłoszona?
Dlaczego?
Nie wiem. Załóżmy.
Trzeba odczekać dwa miesiące.
Jeśli w ciągu 60 dni nikt nie zgłosi kradzieży, można go sprzedać.
Warto zatrzeć ślady w dokumentacji własności,
żeby nie doprowadziła do ciebie, ale to proste,
jeśli masz dobrych ludzi.
A...
...ile życzyłby sobie taki dobry człowiek?
-Dziesięć procent? -Dwadzieścia.
Mam sprawdzić rejestr?
Tak.
Rozejrzyj się.
Nie ma go w rejestrze, więc jest do wzięcia.
Charlie, który to dla mnie sprawdził,
może mi dać 15 kafli zaliczki po przekazaniu aktu.
Kiedy go sprzeda, wyśle nam resztę.
-Ufasz mu? -Tak.
Tylko jak go ukraść z domu
z misternym systemem alarmowym,
pilnowanym przez osobę, która nie może zapraszać gości
i uniknąć zgłoszenia kradzieży przez dwa miesiące?
I nie dać się przyłapać.
Jak dobrze znasz Bryce'a?
Jeśli pytasz, czy mogę go wtajemniczyć,
to raczej nie.
Nie ufasz mu.
Na drugim roku studiów ściągał na egzaminie semestralnym.
Złapali go, przyznał się
i wydał dwóch innych kolesi.
Więc musimy to po prostu ukraść
i upewnić się, że Bryce tego nie zgłosi.
Musi uwierzyć, że zgłoszenie oznacza
jeszcze większe kłopoty.
Jak?
Musimy go przekonać, że popełnił zbrodnię.
Morderstwo to oczywisty wybór.
Jak kogoś przekonać, że popełnił morderstwo?
Inne zbrodnie... Podpalenie, włamanie, gwałt.
Jak go przekonać, że to zrobił?
Co?
Cóż...
Można upozorować gwałt na nieletniej.
Mam się przespać z twoim kumplem?
Jasne, że nie.
Sam to zrób.
Liss...
A potem zajmij się sobą.
Liss, daj spokój!
Tu Nick. Zostaw wiadomość.
Tik tak, tik tak,
myszce kończy się czas, skurwielu.
Boże.
Nick?
O Boże.
Dobra.
Zrobię to.
Liss.
Przepraszam.
Pieprzony draniu.
Wiesz, co zrobiłeś? Ty draniu. Pieprzony draniu!
Wiesz, co zrobiłeś.
Ty draniu!
Bryce, tu Nick.
Tak. Co u ciebie?
Dobrze.
Co robisz jutro wieczorem?
Znam jedno miejsce. Nazywa się Tropico Nocturne.
Nocturne.
Poczekaj.
Halo.
Przy telefonie.
Będę miał pieniądze w niedzielę rano.
Będę w domu.
Tylko powiedz, a wszystko odwołamy.
Kiedy dasz mu dobry powód do obaw...
...wynoś się stamtąd.
Poczekaj na taksówkę na ulicy.
Dobrze.
To wszystko?
Chyba tak.
Zobaczymy się dopiero jutro wieczorem
i pewnie nie przyjdę tu później...
Ale zadzwonię do ciebie, jak będzie po wszystkim.
Dobra.
Jeśli tego chcesz.
Nick.
Pogodzisz się z tym?
Nie wiem.
Chyba muszę. Chcę.
Liss.
Tak.
RECYKLUJ
Cześć, to ja. Jestem na miejscu.
Nachodzą mnie obawy.
Może zajdziesz...
Już dzwonisz do dziewczyny?
Niech mnie umówi z koleżanką.
Chętnie pobzykam. Hej, przyjdź z koleżanką!
Mam dla ciebie dowcip.
Słoń idzie przez dżunglę i w stopę wbija mu się cierń.
Obok przechodzi mysz.
Słoń zatrzymuje ją i mówi:
„Dam ci wszystko, jeśli wyciągniesz mi cierń ze stopy”.
Na co mysz: „Dobra, pod warunkiem, że będę mogła cię wyruchać w dupę”.
Słoń się zgadza.
Mysz wyjmuje mu cierń ze stopy
i mówi: „Hej, mieliśmy umowę”,
na co słoń kiwa głową, więc mysz wskakuje mu na plecy
i robi swoje.
Na drzewie nad nimi siedzi małpa.
Patrzy w dół i widzi, jak mysz
używa sobie ze słoniem. Małpa jest zniesmaczona.
Tak się wścieka, że zrywa z drzewa kokos
i rzuca nim w ich kierunku. Kokos trafia słonia w głowę
i słoń zaczyna wyć z bólu, na co mysz mówi:
„Tak jest, mały. Bierz go!”.
Nie.
Tak.
Idę do klopa.
Masz mały pęcherz.
Mogę zapłacić?
Jasne.
Idź stąd.
Nie.
Słuchaj...
Kocham cię.
Jak myślisz, dlaczego to robię?
Dzięki.
Wiem, mam problem z alkoholem.
Whiskey się spiera?
Chyba nie.
Tę koszulę i tak dostałem.
Od Brooks Brothers.
Chcesz się przysiąść?
Jestem z kumplem ze studiów.
Jasne.
Przyszłam sama.
Jestem Bryce.
-Kathy. -Cześć, Kathy.
Wróciłeś. Kathy, to Nick.
-Cześć. -Cześć.
To twoje miejsce?
Już nie.
Podasz mi kurtkę?
Dzięki. Na razie, Bryce.
Pójdę już.
Wszystko gra?
Mam trochę rzeczy na głowie.
Tak, wygląda na to, że nasz przyjaciel
jest na bardzo krótkiej smyczy.
Zapłaciłem rachunek. Zostawisz napiwek?
Zadzwonię jutro. Miło cię poznać, Kathy.
Przepraszam.
Nick! Nie ma za co przepraszać.
Wszystko gra.
Do zobaczenia, stary.
NOCTURNE
-Mamy przesrane. -Co ty nie powiesz.
Bardzo cię przepraszam.
Nie chciałem tego, przyrzekam.
Nie masz klucza?
Gdzie jest?
Bryce go ma.
Akt?
Nie, klucz. Mam akt.
Nie ma go w twojej torebce.
Nie włożyłam go do torebki.
Mam go przy sobie.
Co się stało?
Leżał później przez jakiś czas.
Po tym, jak ty...
Co dalej?
Zaczęłam mówić swoją kwestię,
ale wpadł w szał. Próbowałam podbiec do drzwi.
Nic ci nie zrobił?
Zaciągnął mnie tutaj po schodach.
Wiem. Przepraszam.
Ma słabą głowę.
Pewnie wyglądam teraz szałowo.
Nie...
Do twarzy ci w niewoli.
Więc gdzie jest akt?
Gdzie?
Serio.
Mógłbyś mnie przynajmniej pocałować.
Kochanie.
Dzięki.
To było miłe.
...dzisiaj o Panu?
Czy myślałeś ostatnio o Panu Bogu?
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Ale nie musimy tu zostawać.
Nie.
Co teraz?
Mam dwa pomysły.
Pierwszy: złamię nogę stołu, uwolnisz ręce
i wrócimy do domu.
Podoba mi się ten pomysł.
Uda nam się zdobyć pieniądze?
Nie wiem.
Przez ostatnie dwie godziny przyglądał się twoim dowodom.
Wie, że oba są fałszywe.
Jeszcze nie.
A drugi pomysł?
Co powiedziała?!
„Mój wuj jest prawnikiem. Dobierze się wam do dupy.
Urwie wam moszny, skurwiele”...
Jezu! To koniec. Nie odpuści?
Co jeszcze powiedziała?
„Obaj zgnijecie w więzieniu.
Będziecie burmistrzami miasta dupojebców”.
Lepiej podnieś klapę.
Jezu, Nick.
Ta mała gówniara.
Pracujesz całe życie i jednej nocy...
...piszesz pracę doktorską o średniowiecznym angielskim...
O pieprzonym średniowiecznym angielskim!
I załatwia cię jakaś niedoszła królowa balu maturalnego.
Doszedłem tylko raz! Nawet tego nie pamiętam.
Więc nie dostaniesz etatu. Co z tego?
Pieprzyć etat. Nikt mnie nie zatrudni.
Nie dostanę nawet pracy dozorcy. Będę robił to co ty.
Zawsze chciałem uczyć.
Tylko to potrafię,
a teraz nie mogę tego robić, bo ta mała suka na dole
mi na to nie pozwoli.
Ale mam przesrane.
Mamy.
Co?
Współudział. Porwanie.
O to też mnie oskarży?
Nas!
Podła suka!
Chodź tu.
Czekaj!
Skończyłeś?
Nawaliłem. Przepraszam.
-Oberwała. -Wiem.
Komuś takiemu nie da się przemówić do rozsądku.
Boże, chciałbym ją zabić.
Przyszła do baru sama?
Chyba tak.
Nikogo tam nie znała
i nikt nie pamiętałby, że wyszliście razem?
Nie, barmanka widziała, jak ją pocałowałem.
Co sugerujesz?
Tropico, już czas, żebyście dorzucili...
-Bryce. -Wystąpiłeś w tym?
Nagrane jak kiepski pornos.
-Bryce, ty palancie. -Co?
-Dlaczego zadzwoniłeś? -Co?
Tak.
Zadzwoniłem, bo potrzebowałem pomocy.
Jesteś cwaniakiem.
-Jesteś cwaniakiem! -Nie próbuję być cwany.
-Gadaj. -Potrzebowałem twojej rady.
Więc przestań traktować mnie protekcjonalnie!
Wiem, co knujesz!
-Tropico i recykling. Razem... -Co?
Całą noc robisz ze mnie głupka,
odkąd tu przyszedłem.
„Co sugerujesz, Nick?”
Nieźle.
Jeśli chcesz ją zabić, powiedz, ale nie pogrywaj ze mną.
Zabić ją?
Po to zadzwoniłeś.
Żeby poczuć się pewniej. Teraz to jasne.
Nie wykręcaj się.
Mam ją... zabić?
Tak, Bryce.
Nie mógłbym tego zrobić.
-Czyżby? -My nie moglibyśmy.
Nie wierzę, że to mówisz.
Naprawdę ją zabić? Odebrać jej życie?
Nie, to inne znaczenie słowa „zabić”.
Co robisz?
Szukam poduszki.
-Po co? -Masz.
Baw się dobrze.
-Nie po to zadzwoniłem -A po co?
Szukałeś alternatywy dla wypuszczenia jej wolno.
Niby jaką alternatywę miałbym zasugerować?
Świadomie czy nie, tego właśnie chcesz.
Dlatego do mnie zadzwoniłeś.
Naprawdę możemy to zrobić?
Chodź tu.
Siadaj.
Czy możemy to zrobić? Myślę, że tak.
Nikt cię z nią powiąże.
Nikt poza mną nie wie, że się spotkaliście.
Dam ci alibi na cały wieczór.
Ale czy naprawdę potrafimy...
Przecież to...
Wiem, to osoba, która ma swoje życie,
a my mówimy o tym, żeby je zakończyć.
Masz rację. To... okropne.
Pamiętaj, że mówimy o życiu trzech osób.
Jej i nas dwóch.
Chcę zrobić to, co słuszne.
Ja też.
To problem moralny, ale też praktyczny.
Największe dobro dla największej liczby osób.
Tak, to trudne.
Jeśli ją uratujemy, będzie po nas i vice versa,
ale pamiętaj, kogo warto uratować?
Kto stworzył ten problem?
Ktoś na pewno ucierpi. Pozostaje pytanie kto.
Tak czy inaczej.
To twoja decyzja. Będę cię wspierał, cokolwiek postanowisz.
Dobra.
Chyba to zrobię.
Nie, ja to zrobię.
-Na pewno? -Po to zadzwoniłeś.
Co to?
A na co wygląda?
Ona ci to zrobiła?
To dziwne, bo pamiętam, że naprawdę jej się podobało,
krzyczała jak w amoku. Chyba jednak coś mi wyszło.
Potrzebuję klucza.
-Co? -Kajdanki.
Zaraz wracam.
Co teraz?
Umierasz.
O Boże.
Dobra.
Przepraszam.
-Potrzebujesz pomocy? -Nie, dam radę.
Cholera, zapomniałem o jej torebce.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Za chwilę cię wypuszczę.
Nie wiem, czy tego chcę.
Jeszcze trochę. Wytrzymaj, dobrze?
-Nick, proszę. -Co robisz?
Jak to?
Nie jedziesz ze mną.
-Właśnie, że tak. -Nie.
-W niczym mi nie pomożesz. -Co zamierzasz?
W zakładzie recyklingu jest spalarnia.
-Zawiozę ją tam. -To bezpieczne?
Wszyscy zaczynają pracę o 9.
-Wysiadaj. Już. -Czekaj! Co z jej autem?
-Co z nim? -Jeśli ktoś zgłosi jej zaginięcie,
policja namierzy auto.
Kiedy je znajdą, zaczną wypytywać w Nocturne.
Dobra, przestawię je.
-Potrzebujesz kluczyków. -Masz je?
Nie mogę zostać tu sam!
Nie mogę tu zostać.
Muszę coś zjeść.
Dobra.
Podwiozę cię.
Potem zajmę się dziewczyną.
A potem zajmę się jej autem.
-Dobra? -Tak.
Nie ma minimalnego limitu prędkości?
-Co? -Ta piosenka.
-Co z nią? -Jest o spermie.
Wcale nie.
Daj spokój. „Oświeć drogę, która prowadzi do miłości”?
Ten mały świecący robak jest jak Rudolf czerwononosy plemnik,
prowadzący resztę plemników.
Jasne, że tak.
Nie wszystko na świecie kręci się wokół ruchania.
-Tylko większość. -Wcale nie.
Wszystko kręci się wokół pieniędzy, władzy i czasem złośliwości.
To podejście historyczne.
W literaturze wszystko kręci się wokół ruchania.
Cholera. Zawróć.
-Nick! -Do diabła, Bryce,
uspokój się!
Cholera.
-Zawróć. -Uspokój się.
Zwolnić! Przejeżdża samochód!
Zejść z pasa ruchu!
Przejeżdżać.
Proszę zjechać na lewo.
Ludzie, tutaj.
Rozwińcie wąż.
Nick, ktoś za nami jedzie.
Trzymaj się, Bryce.
Pijaństwo i paranoja pasują do ciebie.
Cholera! To chyba policja.
Co jeśli nas zatrzymają?
-A jeśli sprawdzą bagażnik? -Zamknij się!
Widzisz? To nie policja.
-Nick? -Czas minął, sukinsynie!
Wysiadać!
Proszę!
Nie bij mnie!
Ty pojebie!
Zabiję cię, sukinsynu!
Nick!
Co teraz? Zabrali auto!
Znajdą ją!
Lissa.
Nick!
Nick, co teraz?
Cisza!
Zadzwonią na policję.
To złodzieje samochodów. Nie zadzwonią na policję.
Nick, wstawaj!
No dalej.
Wstawaj.
Nick.
-Co... -Zajmę się tym.
Wracaj do domu.
-Ale... -Po prostu...
Tu Nick. Zostaw wiadomość.
To ja.
Halo?
Mamy coś twojego. Właściwie dwie rzeczy.
Co mam zrobić?
Przestań przeglądać się w lustrze.
Idziesz?
Masz dziwną definicję rycerskości.
Kiedy zabieram dziewczynę na przejażdżkę, zawsze siedzi przy mnie.
-Umówiliśmy się na niedzielę. -Tak. Zmieniłem zdanie.
Pomyślałem, że możesz mieć ochotę na ucieczkę.
Ewidentnie miałeś ochotę na coś. Co kombinowałeś?
Gdzie ona jest?
Bez obaw. Nie poczęstowaliśmy jej colą.
Sto pięćdziesiąt lat temu mieliśmy w tym kraju
specyficzny system gospodarczy.
Wojna secesyjna.
Tak. Czytałem o tym.
Jeszcze wcześniej, moja prapraprababka została wystawiona na aukcji.
Ustanowiła rekord dla kobiet w stanie Georgia: 800 dolarów.
Przy dzisiejszej inflacji, sprzedano by ją za jakieś...
Dziesięć kafli z hakiem.
To twoja cena wywoławcza?
Razem wisisz mi 25 tysięcy dolarów.
Mogę ci dać 20, jeśli poczekasz trzy lub cztery godziny.
Freddie cię odwiezie.
Twoja dziewczyna zostanie tutaj...
...kiedy pojedziesz po pieniądze tatusia.
Chwila.
Skąd wiesz o moim ojcu?
Kurwa!
Nick.
To... no wiesz...
Co ukradliśmy?
Mąkę.
Myśleliśmy, że masz spadek po ojcu i pieniądze za dom.
To tylko 20 kafli.
Daj spokój. Nie sądziliśmy, że odwalisz coś takiego.
Kim jesteś?
Studiuję finanse. Wszyscy mamy czesne do opłacenia.
Jestem jego kuzynem.
Przez małżeństwo.
Ty gnoju!
Uspokój się!
Zostaw mnie!
Co z tobą?
Uspokój się!
Dobra, zabierzmy go stąd.
Nigdy nie wydymałeś kumpla?
Bez urazy.
Przepraszam za auto.
Możesz zadzwonić na policję, ale jeśli to zrobisz,
wspomnimy o lasce w bagażniku.
Nie próbuj odzyskać auta.
KLUB PAULINE
Przepraszam, która godzina?
7.30.
Za dwie godziny musimy być u Charliego.
Dlaczego, Nick?
To najbardziej zjebana noc w moim żałosnym życiu.
Liss!
Czekaj! Przepraszam!
Przepraszam, że cię w to wciągnąłem!
Nie przepraszaj mnie, Nick.
To tylko pogarsza sprawę.
Byłeś w dołku i zrobiłam, co trzeba.
Możemy coś jeszcze ocalić.
Możemy zdobyć pieniądze.
-Pieniądze? -Bryce nie wie,
że żyjesz. Możemy...
Wydymać go?
Tak po prostu, dla zabawy?
Nigdy nie chodziło o pieniądze.
Ale o to, że tkwiłeś w jednym miejscu przez całe życie.
Cholera.
Jesteście razem?
Nie jestem pewien.
Nick!
-Jezu, to ty. -Bryce.
Co się dzieje? Znalazłeś auto?
Co tu robisz?
Byłem głodny. Tylko to było otwarte.
Mówiłem ci, żebyś wracał do domu.
Tak, wiem, ale...
Nick, chyba sobie z tym nie poradzę.
Mam takie paskudne uczucie.
Ściska mnie w piersi,
jakbym miał zaraz wybuchnąć.
Zabiłeś ją, Nick.
Słucham?
Zabiłeś ją. Udusiłeś.
Była osobą, a teraz nie żyje.
Chciałam zamówić taksówkę.
Nie radzę sobie z tym.
Nie dam rady, muszę z kimś porozmawiać.
Tak?
Oczywiście, że tak.
Przepraszam. Pójdę na policję.
Chodzi o mnie. Muszę to zrobić.
Wiesz co?
Jesteś dupkiem.
Zawsze nim byłeś, nawet na studiach.
Dlatego właściwie nigdy cię nie lubiłem.
Mam wyrzuty sumienia.
Nie musisz być złośliwy.
Co to, do cholery?
Co to?
-Lissa, poczekaj. -Co?
Lissa?
Chryste, ona...
Co...
Co jest, do cholery?
Bryce, to Lissa.
Moja dziewczyna.
Była dziewczyna.
Co się stało? Myślałem, że była...
Przespała się z tobą...
...żeby to ukraść.
Żeby uratować mi życie.
Jeśli teraz mnie zostawi,
nigdy jej tego nie wynagrodzę,
a tak bardzo chciałbym to zrobić.
Też cię nigdy nie lubiłem!
Wsiadasz czy nie?
Myślałem, że odjedziesz.
Ja też.
Ale zdałam sobie sprawę, że nie mam pieniędzy.
Przejdziemy się?
Dokąd?
Gdziekolwiek... byle daleko stąd.
Tekst polski: Justyna Burzyńska