FIGHT CLUB (1999) “ไฟต์คลับ ดิบดวลดิบ” บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
มีแต่คนคอยถามผม ว่ารู้จัก ไทเลอร์ เดอร์เด้นหรือเปล่า
อีก 3 นาที
นี่แหละ...จุดที่จะระเบิด
แกอยากกล่าวอะไร ในโอกาสนี้หน่อยไหม?
มีปืนอยู่ในปากแบบนี้ ผมคงออกเสียงได้แค่สระ
คิดไม่ออกเลย
ผมลืมไปสนิทเลย ว่าไทเลอร์ มีระเบิดบังคับได้อยู่
เพราะเอาแต่สงสัย ว่าปืนนั่นสะอาดแค่ไหน
ตอนนี้เริ่มตื่นเต้นแล้ว
ว่ากันว่า เรามักทำร้ายคนที่เรารัก
ผมว่ามันเหมือนมีด 2 คม
เราได้นั่งแถวหน้าชมมหรสพ การทำลายล้าง
คณะกรรมการรื้อถอน ของโปรเจ็คเมย์เฮ็ม
ผูกระเบิดเจลาตินไว้ที่ฐานเสา ตึกหลายสิบแห่ง
อีก 2 นาที ตัวชาร์จหลัก จะเริ่มระเบิด
หลายช่วงตึกจะกลายเป็น ซากปรักหักพังในกองเพลิง
ผมรู้ เพราะไทเลอร์รู้
อีก 2 นาทีครึ่ง คิดถึงทุกอย่างที่เราพิชิตมาสิ
จู่ๆผมก็นึกขึ้นได้ ว่าทั้งหมอนี่ ทั้งปืน ระเบิด ทั้งการปฏิวัติ
มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้หญิง ที่ชื่อมาร์ล่า ซิงเกอร์ทั้งหมด
บ็อบ บ็อบมีนมเหมือนผู้หญิง
นี่เป็นกลุ่มช่วยเหลือ ของผู้ชายที่เป็นมะเร็งต่อมลูกอัณฑะ
เจ้ายักษ์ที่ฟูมฟายกับผมคือบ็อบ
พวกเรายังเป็นผู้ชาย
ใช่ เราเป็นผู้ชาย
ผู้ชายคือพวกเรา
อัณฑะของบ็อบโดนตัด เมื่อ 8 เดือนก่อน ตามมาด้วยการบำบัดด้วยฮอร์โมน
มันเริ่มนมตั้งเต้า เพราะ ฮอร์โมนเพศชายมันสูงเกินไป
จนร่างกายมันเร่งสร้างฮอร์โมนเพศหญิง
ผมลงตัวที่นี่แหละ
ฉันว่าหมอต้องเปิดหน้าอกฉัน เพื่อดูดน้ำออกอีกแล้ว
ระหว่างกลางนมมหึมา เหนียวๆ
ที่ใหญ่จนห้อย แบบที่คุณคิดไม่ถึง
โอเค นายร้องบ้างเถอะ
ไม่ เดี๋ยว ขอผมย้อนกลับไปอีกหน่อย
6 เดือนแล้ว ที่ผมนอนไม่หลับ
นอนไม่หลับเลย..
พอเป็นโรคนอนไม่หลับ อะไรก็ดูไม่จริงไปหมด
ทุกอย่างมันดูไกลโพ้น
ทุกอย่างเป็นสำเนาของสำเนา
ของสำเนา
พอมีการสำรวจห้วงอวกาศมากขึ้น
มีแต่พวกบริษัทยักษ์ๆ ที่ตั้งชื่อทุกอย่างตาม
ไอบีเอ็ม สเต็ลล่าร์ สเฟียร์
ไมโครซอฟ กาแล็คซี่
แพลเน็ท สตาร์บัคส์
อาทิตย์นี้ ฉันอยากให้นายเดินทางมากหน่อย เรามีอีกหลายเคสที่ต้องจัดการ
วันนี้วันอังคารแน่ๆ เพราะมันผูกไทรูปดอกไม้สีน้ำเงิน
คุณอยากให้ผมหยุดทำรายงานก่อน แล้วรอคุณอัพเดทสถานะอีกทีเหรอ?
เอาเรื่องนี้ก่อน นี่คูปองไฟล์ทนาย ถ้าติดขัดอะไร โทรหาฉันละกัน
มันดีดมาเต็มที่ สงสัยกิน ลาเต้แก้วยักษ์มาแล้วแน่นอน
เหมือนอีกหลายๆคน ผมกลายเป็นทาส ที่ต้องจัดบ้านด้วยของอีเกีย
- ผมอยากสั่งระบายเตียงเอริก้า เพ็คคารี่ครับ - ซักครู่นะคะ
ถ้าผมเห็นอะไรน่าสนใจ เช่นโต๊ะกาแฟเล็กๆ
รูปทรงหยินหยาง ผมต้องมีมันให้ได้
โต๊ะทำงานส่วนตัวรุ่นคลิปส์
จักรยานออกกำลังกายโฮเวอร์ดทร็ค
หรือโซฟารุ่นโอฮามชับ ที่เป็นลายสีเขียว
แม้แต่โคมไฟริสลัมพา ที่ใช้ กระดาษไม่ฟอกสี เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
ผมพลิกแคตตาล็อคพร้อมสงสัยไปด้วย
ชุดโต๊ะกินข้าวแบบไหน คือนิยามคำจำกัดความของตัวผมนะ?
ผมมีครบหมด กระทั่งจานแก้ว ที่มีฟองอากาศ และตำหนิ
เป็นเครื่องพิสูจน์ว่ามันทำมาจาก ฝีมือของคนซื่อๆ
คนพื้นเมืองที่ทำงานหนักจาก...
- ซักครู่นะคะ - ...ที่ไหนก็แล้วแต่
- ก็รออยู่เนี่ย - สายของคุณ สำคัญสำหรับเรามาก
เราเคยอ่านหนังสือโป๊กัน
แต่ตอนนี้กลายเป็นดูคอลเลคชั่น ของแต่งบ้านไปแล้ว
- ไม่ คุณไม่ตายเพราะโรคนอนไม่หลับหรอก - แล้วโรคคุมการหลับไม่ได้ล่ะ?
ผมหลับไป ตื่นมาในที่แปลกๆ ไม่รู้ว่าไปที่นั่นได้ยังไง
- คุณต้องเลิกเครียดได้แล้ว - หมอให้ยาผมหน่อยได้ไหม?
ทูอินาลแคปซูลแดง-ฟ้า หรือยาเซโคนัลแคปซูลแดง...
ไม่ คุณต้องหลับแบบธรรมชาติ
หารากวาเลอเรียนมาเคี้ยว และออกกำลังกายให้มากขึ้น
- เฮ้ ไม่เอาน่า ผมทรมานมากนะ - คุณอยากเห็นความทรมานเหรอ?
แวะไปโบสถ์เฟิร์ส เมทอดิส คืนวันอังคาร ไปเจอพวกคนเป็นมะเร็งอัณฑะดู
นั่นสิทรมานของจริง
ผมอยากมีลูก 3 คนมาตลอด ลูกชาย 2 ลูกสาวอีกคน
มินดี้อยากได้ลูกสาว 2 ลูกชาย 1
เราไม่ค่อยเห็นตรงกันเท่าไหร่
เธอเพิ่งได้ลูกคนแรก เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ลูกสาว
กับ...กับสามีใหม่ของเธอ
ขอบคุณพระเจ้า รู้ไหม?
ผม...ดีใจกับเธอด้วย
เพราะเธอคู่ควรจริงๆ
ทุกคน ช่วยกันขอบคุณโทมัสด้วย ที่แบ่งปันเรื่องราวกับเรา
ขอบคุณมาก โทมัส
ผมมองไปรอบห้องนี้ แล้วเห็นความกล้าหาญมากเหลือเกิน
มันทำให้ผมมีพลัง
พวกเรามอบพลังให้แก่กัน
ถึงเวลาคุยกันตัวต่อตัวแล้วครับ
ขอให้ทุกคนทำตามตัวอย่างที่ดีอย่างโทมัส แล้วเปิดใจให้มากที่สุด
ช่วยหาคู่ด้วยครับ
ผมถึงได้มาเจอเจ้าอ้วนนี่
หมอนั่นน้ำตาคลอมาอยู่แล้ว
ขาเบียดมาเลย เดินก็แปลกๆ
- ฉันชื่อบ็อบ - บ็อบ?
บ็อบเคยเป็นนักเพาะกายระดับแชมป์
เคยเห็นโปรแกรมขยายหน้าอก ในทีวี ตอนดึกๆไหมล่ะ?
นั่นแหละไอเดียบ็อบ
ฉันเคยใช้ของ
สเตียรอยด์นั่นแหละ
ไดอาโบนอล กับ...วิสเตอรอล
ยาพวกนั้นใช้กับม้าแข่งด้วยซ้ำ
ตอนนี้ฉันทั้งหมดตัว ทั้งหย่ากับเมีย
ลูกๆฉันโตหมดแล้ว ไม่โทรกลับหาฉันด้วยซ้ำ
คนแปลกหน้าที่เปิดใจแบบนี้ เล่นทำผมหมดอารมณ์ไปเลย
เอาสิ...คอร์เนเลียส
นายร้องไห้ได้นะ
แต่แล้ว...ก็เกิดบางอย่างขึ้น ผมปดปล่อย
ดีมากเลย
เหมือนหลงไปในแดนที่ถูกลืม
ทั้งมืด เงียบ และสมบูรณ์
ผมค้นพบอิสระ
การทิ้งความหวังทั้งหมดคืออิสระ
ไม่เป็นไร
ทารกยังนอนสบายไม่เท่านี้เลย
แล้วผมก็เสพติด
ถ้าผมไม่พูดอะไรเลย ผู้คนจะคิดว่าผมเจอมาหนักสุด
พวกนั้นจะยิ่งร้องไห้หนัก...
ผมเองก็ด้วย
เราจะเปิดประตูสีเขียว หัวใจแห่งจักรา...
ผมไม่ได้จะตายหรอก
ผมไม่ได้เป็นมะเร็งหรือเป็นพยาธิ
ผมเป็นจุดศูนย์กลางเล็กๆอันอบอุ่น ที่มีผู้คนห้อมล้อม
ลองนึกภาพว่าความทุกข์ของคุณ เป็นแสงไฟบำบัดสีขาว
มันลอยอยู่เหนือตัวคุณ รักษาคุณ
นึกต่อไป อย่าลืมหายใจช้าๆ
แล้วเดินหน้า ผ่านประตูหลังห้องไป
มันพาคุณไปที่ไหน?
ไปที่ถ้ำของคุณ
เดินเข้าไปในถ้ำของคุณ
นั่นแหละ
คุณเดินเข้าไปในถ้ำลึกขึ้น
แล้วคุณจะเจอสัตว์แห่งพลังของคุณ
สไลด์
ผมตายทุกวัน ตอนค่ำ
และก็เกิดใหม่ทุกวันเช่นกัน
ฟื้นจากความตาย
บ็อบมันรักผม เพราะมันคิดว่า ผมผ่าเอาลูกอัณฑะออกไปแล้วเหมือนกัน
ได้ไปที่นั่น ซบอกมัน แล้วพร้อมจะร้องไห้
นี่เป็นการพักร้อนของผม
และเธอ...มาทำลายทุกอย่าง
นี่กลุ่มมะเร็ง ใช่ไหม?
ยัยคนนี้ มาร์ล่า ซิงเกอร์ ไม่ได้เป็นมะเร็งอัณฑะซะหน่อย
เธอมันตอแหล
เธอไม่ได้เป็นโรคเลย
ผมเคยเห็นเธอที่ฟรีแอนดฺเคลียร์ กลุ่มพยาธิในเลือด ทุกวันพฤหัสฯ
และก็ที่โฮป กลุ่มโรคเม็ดเลือดแดง ที่เจอกันทุกสองอาทิตย์
แล้วก็เจอที่กลุ่มซีสเดอะเดย์ กลุ่มวัณโรคทุกวันศุกร์ของผม
มาร์ล่า ยัยนักทัศนาจร
คำโกหกของเธอ สะท้อนคำโกหกของผม
แล้วจู่ๆ ผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
ผมร้องไห้ไม่ได้ เลยกลับมา นอนไม่หลับอีก
เข้ากลุ่มคราวหน้า พอทำสมาธิเสร็จ
หลังจากที่เราเปิดหัวใจแห่งจักรา พอถึงเวลากอดกัน
ผมจะดึงยัยมาร์ล่า ซิงเกอร์ มาแล้วตะคอกใส่หน้า
มาร์ล่า อีตอแหล! เธอมันไปมาทั่ว! นี่สำคัญสำหรับฉันนะ! ไสหัวไปซะ!
ผมหลับไม่ลงมา 4 วันแล้ว
พอคุณเป็นโรคนอนไม่หลับ คุณไม่เคยได้นอนหลับจริงๆ
และก็ไม่ได้ตื่นด้วย
เพื่อเริ่มก่ารแลกเปลี่ยนคืนนี้ โคลอี้อยากจะกล่าวอะไรเล็กน้อย
อ๋อ ใช่ โคลอี้
โคลิี้ดูเหมือนโครงกระดูก ของเมอริล สตรีป
ถ้าคุณทำให้กระดูกเธอยิ้ม เดินไปมา แล้วเป็นที่รักของทุกคนในงานเลี้ยงได้นะ
ฉันยังอยู่ที่นี่นะ
แต่ไม่รู้ว่าจะอีกนานเท่าไหร่
ตอนนี้ไม่ว่าใครก็บอกฉันได้แค่นี้แหละ
แต่ฉันมีข่าวดีมาบอก
ฉันไม่กลัวความตายอีกแล้ว
แต่...ฉันกำลังเหงามากๆ
ไม่มีใครยอมมีเซ็กส์กับฉันเลย
ฉันใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
ฉันแค่อยากมีเซ็กส์เป็นครั้งสุดท้าย
ฉันมีหนังโป๊ที่อพาร์ทเมนท์
- มีน้ำยาหล่อลื่น และยาเอมิล ไนไตรด์ - ขอบคุณนะ โคลอี้
ทุกคน ขอบคุณโคลอี้ด้วย
ขอบคุณมาก โคลอี้
ทุกคน เตรียมพร้อมทำสมาธิกัน
คุณกำลังยืนอยู่หน้าถ้ำของคุณ
คุณเดินเข้าไปในถ้ำ แล้วเดิน...
ถ้าผมมีเนื้องอก ผมจะตั้งชื่อมันว่ามาร์ล่า
มาร์ล่า
เธอเหมือนแผลในเพดานปาก
ถ้าไม่เอาลิ้นไปดุน มันก็หาย แต่เราหยุดดุนมันไม่ได้
...ลึกเข้าไปเรื่อยๆในถ้ำนั้น
คุณรู้สึกได้ถึงพลังเยียวยา อยู่รอบๆตัวคุณ
จนเจอสัตว์แห่งพลังของคุณ
สไลด์
โอเค มาจับคู่กัน
เลือกคนที่พิเศษสำหรับคุณคืนนี้
- เราต้องคุยกันหน่อย - ได้สิ
- ฉันรู้แกวเธอ - อะไรนะ?
ใช่ เธอมันจอมปลอม เธอไม่ได้กำลังจะตาย
ยังไงนะ?
ถ้าเป็นปรัชญาทิเบตของซิลเวีย พลาธ ใช่ พวกเรากำลังจะตายทั้งนั้น
โอเค แต่เธอไม่ได้จะตาย แบบโคลอี้ซักหน่อย
แล้วไง?
เธอมันไปมาทั่วไง
ฉันเห็นเธอตลอด ที่กลุ่มเนื้องอก ที่กลุ่มวัณโรคด้วย
กลุ่มมะเร็งอัณฑะเธอก็ยังไป!
ฉันเห็นเธอซ้อมตั้งนาน
- ซ้อมอะไร? - ซ้อมมาบอกฉันนี่ไง
ไปได้สวยเหมือนที่เธอหวังไหมล่ะ "รูเพิร์ท"?
- ฉันจะแฉเธอ - เอาสิ ฉันก็จะแฉเธอด้วย
เอาล่ะ กอดกัน แล้วร้องไห้ได้ค่ะ
พระเจ้า เธอทำแบบนี้ทำไมเนี่ย?
มันถูกกว่าไปดูหนัง แถมฟรีกาแฟฟรีให้กินอีก
ฟังนะ นี่มันสำคัญมาก กลุ่มพวกนี้เป็นของฉัน
ฉันมาเข้ากลุ่มปีกว่าแล้ว
- แล้วเธอมาทำไม? - ไม่รู้เหมือนกัน
พอคนอื่นคิดว่าเรากำลังจะตาย พวกนั้นจะตั้งใจฟังเรา แทนที่จะ..
แทนที่รอจะพูดอย่างเดียว
ใช่ ใช่
แบ่งปันตัวเองนะคะ ให้เต็มที่เลย
ฟังนะ เธอไม่อยากเข้ามายุ่งหรอก มาแล้วมันจะติดนะ
- จริงเหรอ? - ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
ฉันร้องไห้ไม่ได้ ถ้ามีพวกจอมปลอมที่นี่ และฉันจำเป็นต้องร้อง
เธอต้องหาที่ไปที่อื่น
อยากทำดีก็ไปเป็นอาสาฯช่วยคนเป็นมะเร็งสิ ไม่ใช่เรื่องของฉัน
เดี๋ยวสิ เดี๋ยว ฉันจะบอกเธอให้
เรามาแบ่งกลุ่มกันดีกว่า โอเคไหม? เธอเอามะเร็งต่อมน้ำเหลืองกับวัณโรคไป
เธอเอาวัณโรคไปสิ ที่นั่นฉันสูบบุหรี่ไม่ได้
โอเค ได้ ดี มะเร็งอัณฑะนี่คงไม่ต้องถูดถึงนะ
ที่จริงฉันมีสิทธิ์ไปที่นั่นมากกว่าเธอนะ เพราะเธอยังมีอัณฑะอยู่
- พูดเป็นเล่นน่า - ไม่รู้สิ เล่นไหมล่ะ?
ไม่ ไม่
- เธอต้องการอะไรแน่? - ฉันต้องการกลุ่มพยาธิทั้งหมด
ทั้งสองกลุ่มไม่ได้หรอก เธอเอาพยาธิในเลือดไปละกัน
ฉันอยากได้กลุ่มพยาธิในสมอง
ฉันเอากลุ่มพยาธิในเลือดก็ได้ แต่กลุ่มจิตเสื่อมต้องเป็นของฉันนะ
- ฉันจะเอากลุ่มนั้น - เธอจะเอากลุ่มสมองทั้งหมดไปไม่ได้นะ
ตอนนี้เธอมี 4 กลุ่ม ฉันมีแค่ 2 เองนะ
โอเค งั้นเธอเอากลุ่มพยาธิ ทั้ง 2 กลุ่มไป
ทีนี้เราก็มีคนละ 3 กลุ่มแล้ว...
เฮ้ เสื้อผ้าเธอยังเหลือตั้งครึ่งนึง
- อะไร เธอขายเสื้อผ้าหรือไง? - เออ ฉันกำลังขายเสื้อผ้า
งั้น เรามีคนละ 3 กลุ่ม เท่ากับทั้งหมด 6 กลุ่ม
แล้ววันที่ 7 ล่ะ? ฉันอยากได้กลุ่มมะเร็งลำไส้
ยัยนี่ทำการบ้านมาดีมาก
- ไม่ๆ ฉันต้องได้กลุ่มมะเร็งลำไส้ - กลุ่มโปรดเธอเหมือนกันสินะ?
- พยายามกั๊กฉันงั้นสิ? - ฟังนะ เราจะแบ่งกัน
เธอเอาวันอาทิตย์แรก และวันอาทิตย์ที่ 3 ของเดือนไป
ตกลง
- ดูเหมือนถึงเวลาบอกลาแล้วนะ - อย่าทำโอเว่อร์มากเลย
ไม่โอเวอร์ งั้นแบบนี้เป็นไง?
เฮ้ มาร์ล่า! มาร์ล่า!
- เราน่าจะแลกเบอร์กันไว้นะ - เหรอ?
เราอาจจะอยากสลับคืนกันบ้าง
โอเค
ผมเจอมาร์ล่า ซิงเกอร์แบบนี้แหละ
ปรัชญาชีวิตของมาร์ล่าคือ เธออาจจะตายเมื่อไหร่ก็ได้
ที่น่าเศร้า...คือเธอยังไม่ตาย เธอว่ายังงั้น
ไม่มีชื่อเลย เธอเป็นใครแน่?
คอร์เนเลียส? รูเพิร์ท? ทราวิส?
ชื่อโง่ๆชื่อไหน ที่เธอเอาไปเข้ากลุ่มล่ะ?
คุณตื่นมาที่ซีแท็ค
สนามบินซานฟรานฯ สนามบินแอลเอ
ตื่นที่สนามบินโอแฮร์ ดัลลัส ฟอร์ทเวิร์ธ บีดับบลิวไอ
แปซิฟิก บนภูเขา ใจกลางเมือง เสียเวลาตรงนั้น ได้เวลาตรงนี้
อีก 2 ชั่วโมง ถึงจะ ได้เวลาเช็ดอินนะคะ
นี่คือชีวิตคุณ และมันกำลังจะหมดไป
คุณตื่นมาที่แอร์ ฮาร์เบอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล
ถ้าคุณตื่นมาอีกเวลา ในอีกที่
คุณจะตื่นมาเป็นอีกคนได้หรือเปล่า?
ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน ชีวิตมันก็แค่เล็กๆ
น้ำตาลกับครีมแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง เนยแบบใช้ครั้งเดียว
อาหารไมโครเวฟถาดเดียวจบ
แชมพูกับครีมนวดมาเป็นคู่ น้ำยาบ้วนปากขวดจิ๋ว สบู่ก้อนนิดเดียว
ผู้คนที่ผมเจอในแต่ละเที่ยวบิน พวกนั้นเป็นเพื่อนแบบเจอกันครั้งเดียวหมด
เรามีเวลาด้วยกันช่วงระหว่าง เครื่องขึ้นกับเครื่องลง แค่นั้นเอง
ยินดีต้อนรับครับ!
ถ้าลำดับเวลายาวพอ
อัตราการรอดชีวิตของทุกคน จะหล่นลงไปเหลือศูนย์
ผมเป็นผู้ประสานงานเรียกสินค้ากลับ หน้าที่ของผมคือการใช้สูตรคำนวน
เด็กทารกทะลุกระจกหน้ามาเลย 3 คะแนนเต็ม
รถคันใหม่ที่บริษัทผมสร้าง วิ่งด้วยความเร็ว 60 ไมล์ต่อชั่วโมง
จู่ๆเฟืองท้ายเกิดล็อคขึ้นมา
เหล็กดัดฟันของวัยรุ่นคนนั้น ติดอยู่ในที่เขี่ยบุหรี่ด้านหลัง
น่าเอาไปทำเป็นโฆษณาเลิกสูบบุหรี่
รถเลยชนและไฟลุก ย่างสดทุกคนที่อยู่ข้างใน
ทีนี้ เราควรเรียกรถรุ่นนี้คืนไหม?
คนพ่อคงตัวใหญ่มากเลย
เห็นไขมันละลายติดที่เบาะนี่ไหม? เสื้อเป็นโพลีเอสเตอร์ด้วย?
โคตรศิลปะสมัยใหม่
จำนวนรถรุ่นนี้ในตลาด ถือเป็นเอ
คุณด้วยความน่าจะเป็น ที่จะเกิดข้อผิดพลาด หรือตัวบี
แล้วคูณด้วยผลลัพธ์เฉลี่ย ของการยอมความนอกศาล หรือซี
เอ x บี x ซี...
เท่ากับ เอ็กซ์
ถ้าเอ็กซ์น้อยกว่าต้นทุนในการเรียกกลับ เราก็จะไม่ทำ
มีอุบัติเหตุพวกนี้เกิดขึ้นเยอะเลยเหรอ?
คุณไม่อยากเชื่อแน่นอน
คุณทำงานกับบริษัทรถยนต์ยี่ห้ออะไร?
เจ้าใหญ่ก็แล้วกัน
ทุกครั้งเวลาเครื่องบินเลี้ยวแรงๆ ตอนบินขึ้นหรือกำลังลง
ผมภาวนาให้มันตก หรือโดนชนกลางอากาศ
อะไรก็ได้
ประกันชีวิตจะจ่ายชดเชย 3 เท่า ถ้าคุณตายระหว่างการทำงาน
"หากคุณนั่งในแถวเดียวกับ ทางออกฉุกเฉิน..."
"และรู้สึกว่าคุณไม่สามารถทำหน้าที่ ตามที่ระบุในเอกสารความปลอดภัยได้..."
"...กรุณาติดต่อพนักงานบนเครื่องบิน เพื่อขอย้ายที่นั่ง"
- ถือว่าหน้าที่เยอะนะเนี่ย - แลกที่กันไหม?
ไม่ล่ะ ผมไม่แน่ใจ ว่าผมจะทำหน้าที่ได้หรือเปล่า
ขั้นตอนการใช้ประตูทางออก ที่ความสูง 30,000 ฟุต
ภาพลวงตาของความปลอดภัย
ใช่ ผมก็ว่างั้น
รู้ไหม ทำไมพวกนั้นให้เรา ใส่หน้ากากอ็อกซิเจนบนเครื่องบิน?
- จะได้หายใจออกไง - อ็อกซิเจนทำให้นายเมา
ในสภาวะฉุกเฉินสุดขีด นายจะหายใจอย่างรุนแรง
แล้วจู่ๆ นายจะมีความสุข ว่าง่าย แล้วยอมรับชะตาชีวิตตัวเอง
มันอยู่ในนี้หมดแล้วไง
ลงจอดฉุกเฉินในทะเล ที่ความเร็ว 600 ไมล์ต่อชั่วโมง
แต่หน้าตาเรียบเฉย นิ่งเหมือนวัวฮินดู
นั่น...
ทฤษฎีน่าสนใจมากเลย
- นายทำอะไรเหรอ? - หมายความว่าไง?
นายทำอาชีพอะไร?
ทำไมล่ะ? นายจะได้แกล้ง ทำเป็นสนใจเหรอ?
โอเค
เสียงหัวเราะนายฟังดูสิ้นคิดมากนะ
กระเป๋าทำงานเราเหมือนกันเปี๊ยบเลย
สบู่
- ยังไงนะ? - ฉันผลิตและขายสบู่
มาตรฐานของอารยธรรม
นี่คือตอนที่ผมได้เจอ...
"ไทเลอร์ เดอร์เด้น"
รู้ไหม ถ้านายผสมน้ำมันเบนซิน
กับน้ำส้มเข้มข้นแช่แข็งมากพอ นายจะทำระเบิดเพลิงได้?
- ไม่ ไม่รู้เลย จริงเหรอ? - ถูกต้อง
คนเราทำระเบิดได้หลายอย่าง โดยใช้ข้าวของที่มีในบ้านทั่วไป
- จริงเหรอ? - ถ้าต้องการทำจริงๆนะ...
ไทเลอร์ นายเป็นเพื่อนใช้ครั้งเดียว ที่น่าสนใจที่สุด ที่ฉันเคยเจอมาเลย
- คือ...ทุกอย่างบนเครื่องมันใช้ครั้งเดียวน่ะ - อ๋อ ฉันเข้าใจ หลักแหลมมาก
ขอบใจ
แล้วเป็นไงล่ะ?
- อะไรเหรอ? - ที่นายหลักแหลมเนี่ย
- เยี่ยมเลย - งั้นก็ทำตัวแบบนี้ต่อไปนะ ทำต่อไป
ตอนนี้ถึงคำถามเรื่องมารยาท
ตอนเดินผ่านนาย จะให้ฉันหันตูด หรือหันเป้าให้ดี?
ที่ผมมาอยู่กับไทเลอร์ได้ก็เพราะ...
สายการบินมีนโยบาย เรื่องกระเป๋าที่สั่นได้
มันมีเสียงดังติ๊กๆเหรอ?​
ที่จริง คนโยนไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก เพราะระเบิดสมัยใหม่ไม่มีเสียงแล้ว
- โทษนะครับ "คนโยน" เหรอ? - พนักงานดูแลกระเป๋าน่ะ
แต่ถ้ากระเป๋าเกิดสั่น คนโยนต้องรีบแจ้งตำรวจ
แสดงว่ากระเป๋าเดินทางผมสั่นเหรอ?
9 ใน 10 ครั้ง เป็นที่โกนหนวดไฟฟ้า แต่...นานๆทีก็มี...
เจี๊ยวปลอมหลุดมา
แน่นอน ว่านโยบายบริษัทเรา ไม่ให้พูดถึงเจ้าของ ถ้าเป็นเจี๊ยวปลอม
เราต้องใช้คำว่า "อวัยวะเพศปลอม" ไม่ใช่ "อวัยวะเพศปลอมของผู้โดยสาร"
ผมไม่เคยมี...
ของผมทุกอย่างอยู่ในกระเป๋านั่น เสื้อซีเค รองเท้าดีเคเอ็นวาย เน็กไทอาร์มานี่
ช่างมันเถอะ
นั่นรถฉันนะ!
บ้านผมคือคอนโด บนชั้น 15 ของตึกสูงเรียงกันเป็นแถว
สำหรับพ่อหม้ายแม่หม้าย หรือคนทำงานหนุ่มสาว
กำแพงเป็นคอนกรีตแข็ง
กำแพงคอนกรีตหนา 1 ฟุต สำคัญมาก เมื่อเพื่อนบ้านห้องข้างๆ
ต้องเปิดเสียงเกมส์โชว์ดังๆตอนดู
หรือตอนเศษซากของที่เคยเป็นของคุณ
ระเบิดออกมา จนไฟลุกกลางดึก
ผมว่าเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นได้
ข้างบน...ไม่เหลืออะไรเลยครับ
คุณเข้าไปในห้องไม่ได้ครับ ตำรวจสั่ง
คุณพอจะโทรหาใครได้ไหม?
น่าขายขี้หน้าแค่ไหน... บ้านที่มีแต่เครื่องปรุง แต่ไม่มีอาหาร
ตำรวจบอกผมว่าไฟนำร่อง...
อาจจะขาดไป ทำให้มี แก๊สรั่วออกมาเล็กน้อย
แก๊สที่รั่วออกมา ค่อยๆสะสมอยู่ในคอนโด
1,700 ตารางฟุต เพดานสูงด้วย
แก๊สสะสมในนั้นวันแล้ววันเล่า
แล้วคอมเพรสเซอร์ตู้เย็นก็อาจจะทำงาน
ไง?
ฉันได้ยินเสียงเธอหายใจนะ เธอ...
ถ้าคุณถามผมตอนนี้ ผมบอกคุณไม่ได้ ว่าทำไมผมถึงโทรหาเขา
- ฮัลโหล? - ใครเนี่ย?
- ไทเลอร์? - ใครเนี่ย?
เราเจอกัน... บนเครื่องบิน
ที่มีกระเป๋าเอกสารเหมือนกันน่ะ?
- คนที่หลักแหลมไง - อ๋อ เออ ใช่
ฉันเพิ่งโทรหานาย แต่ไม่มีคนรับ ฉันโทรจากตู้สาธารณะ
เออ ฉันกดโทรกลับ ฉันไม่เคยรับโทรศัพท์หรอก
มีอะไรเหรอ?
คือ...
นายต้องไม่เชื่อแน่นอน
มันอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้นะ เพื่อน
มีคนเคยโดนผู้หญิงตัดจู๋ตอนนอน แล้วโยนออกจากรถเลย
ก็จริง...
แค่...ตอนที่ซื้อเฟอร์นิเจอร์ เราบอกตัวเองว่า...
"แค่นี้แหละ นี่คือโซฟาตัวสุดท้าย ที่ฉันอยากได้"
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่มีปัญหาเรื่องโซฟาแล้ว
ฉันมีครบทุกอย่าง มีทั้งเครื่องเสียงที่ดีมาก
เสื้อผ้าที่ถือว่าดูดีเลย
ฉันเกือบจะสมบูรณ์แล้วเชียว
- แย่เลย เพื่อน มันไหม้ไปหมดแล้ว - หมดเกลี้ยง...
เกลี้ยงเลย
นายรู้ไหม ว่าผ้านวมคืออะไร?
- ผ้าห่มไง - มันคือผ้าห่ม ก็แค่นั้น
ทำไมคนแบบพวกเรา ถึงรู้ว่าผ้านวมคืออะไร?
มันสำคัญหรือจำเป็นมากๆ ในการเอาชีวิตรอดของเราาหรือเปล่า?
ไม่
- งั้นพวกเราเป็นใครล่ะ? - ไม่รู้สิ ผู้บริโภคมั๊ง
ใช่ พวกเราเป็นผู้บริโภค
พวกเราเป็นแค่ผลพลอยได้ จากความหลงใหลในวิถีชีวิต
ฆาตกรรม อาชญากรรม ความยากจน ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก
ที่ฉันสนใจคือนิตยสารคนดัง
โทรทัศน์ที่มี 500 ช่องให้เลือก
ชื่อแบรนด์บนกางเกงในฉัน
โรเกน ไวอากร้า โอเลสตร้า
- มาร์ธา สจ๊วต - ช่างหัวมาร์ธา สจ๊วตสิวะ
เธอนั่งขัดทองเหลืองบนเรือไททานิค มันกำลังจะจมทั้งนั้นแหละ
ฉะนั้นช่างหัวโซฟาของ หรือเก้าอี้ลายสีเขียวของนายสิวะ
ฉันว่าอย่าสมบูรณ์แบบเลย
หยุดทำตัวสมบูรณ์แบบได้แล้ว
มาข้ามจุดนั้นกันดีกว่า
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป
แค่ความคิดฉันนะ อาจจะผิดก็ได้ บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องเศร้า
มันก็แค่ของแหละ ไม่ใช่เรื่องเศร้าอะไร
แต่นายเสียสิ่งของที่ช่วยในการ ใช้ชีวิตแบบทันสมัยไปเยอะมากนะ
แม่ง นายพูดถูกว่ะ ไม่ ฉันไม่สูบ...
ประกันอาจจะจ่ายให้ฉัน ก็ยัง...
อะไรเหรอ?
ข้าวของที่นายมี กลับเป็นเจ้าของตัวนายเอง
อยากทำอะไรก็ตามใจนะ เพื่อน
โอ้ย ดึกแล้ว
- เฮ้ ขอบใจที่เลี้ยงเบียร์นะ - ได้เลย เพื่อน
ฉันไปหาโรงแรมนอนดีกว่า
อะไรวะ?
อะไรเหรอ?
- หาโรงแรมเหรอ? - ใช่
- ขอมาเถอะ เพื่อน - นายหมายความว่าไง?
พระเจ้า กินเบียร์กันไป 3 เหยือกแล้ว ยังไม่กล้าขออีก
- อะไรนะ? - นายโทรหาฉัน
เพราะนายอยากหาที่นอน
- อ๋อ เฮ้ ไม่ ไม่ ไม่ - ใช่อยู่แล้ว ก็ขอมาสิ
เลิกอ้อมค้อมแล้วขอมาเลย เพื่อน
แล้ว...แล้วนายจะมีปัญหาอะไรไหม?
นายมีปัญหาที่จะขอไหมล่ะ?
- ขอฉันไปค้างบ้านนายได้ไหม? - ได้สิ
ขอบใจนะ
- แต่ฉันอยากให้นายช่วยฉันหน่อย - ได้สิ แน่นอน
ฉันอยากให้นายต่อยฉันให้สุดแรง
อะไรนะ?
ฉันอยากให้นายต่อยฉันให้สุดแรง
ขอผมเล่าเรื่องไทเลอร์ เดอร์เด้น ให้คุณฟังอีกนิด
ไทเลอร์เป็นคนทำงานกลางคืน ขณะที่พวกเรานอนหลับ มันทำงาน
มันทำงานพาร์ทไทม์เป็นคนฉายภาพยนตร์
หนังมันไม่ได้มาเป็นฟิล์มม้วนเดียว แต่มาหลายม้วน
เลยต้องมีคนนั่งสลับโปรเจคเตอร์
ตอนที่ม้วนนึงหมด แล้วม้วนต่อไปเริ่ม
ถ้าคุณจ้องดีๆ คุณจะเห็นจุดเล็กๆ ทางด้านขวาบนของจอ
ในวงการหนัง เราเรียกมันว่า "รอยบุหรี่จี้"
นั่นคือถึงคิวต้องเปลี่ยนแล้ว
มันเปลี่ยนโปรเจคเตอร์ หนังก็เล่นต่อไป โดยที่คนดูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมถึงมีใครอยากทำงานเหี้ยๆนี่?
เพราะมันเปิดโอกาสที่น่าสนใจให้ไทเลอร์
เช่นประกบหนังโป๊ช็อตนึง เข้าไปในหนังครอบครัว
ฉะนั้นตอนแมวหัวสูง เจอกับหมาใจกล้า
ที่พากย์เสียงโดยดาราดัง มาเจอกันครั้งแรกในหนัง
คุณจะได้เห็นฝีมือของไทเลอร์
ไม่มีใครรู้ว่าคนดูเห็นหรือเปล่า แต่ตัวคนดูรู้ดี
เจี๊ยวเบ้อเร่อเลย
เร็วเหมือนนกฮัมมิ่งเบิร์ด ยังจับไทเลอร์ไม่ได้เลย
บางครั้ง ไทเลอร์มันทำงาน เป็นบริกรในงานเลี้ยง ที่โรงแรมเพรสแมน
มันถือเป็นของโจรก่อการร้าย ในอุตสาหกรรมอาหารตัวจริง
อย่าจ้องสิ จ้องทีไรฉันฉี่ไม่ออกทุกที
นอกจากจะช่วยปรุงซุปกุ้งมังกรแล้ว
มันยังตดใส่เมอแร็งก์ สั่งขี้มูกใส่ผัดผัก...
ส่วนซุปครีมเห็ดนั้น...
เอาเลย บอกไปสิ
คุณคงพอจะเดาออก...
นายอยากให้ฉันทำอะไร? ให้ฉันต่อยนายเนี่ยนะ?
เถอะน่า ช่วยฉันหน่อย
ทำไมล่ะ?
ทำไมเหรอ? ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยต่อยกับใครเลย นายล่ะ?
ไม่เคย แต่ไม่เคยก็ดีแล้วนี่
ไม่ดีหรอก นายจะรู้จักตัวเองแค่ไหนกัน ถ้าไม่เคยต่อยกับใคร?
ฉันไม่อยากตายโดยไม่มีแผลเป็น
- เร็วๆ ต่อยฉันเลย ก่อนฉันจะหมดอารมณ์ - พระเจ้า นี่มันบ้าสิ้นดี
ก็บ้าเลยสิ! ซัดมาเลย
ไม่รู้เลยเนี่ย...
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ใครจะไปสนวะ? ไม่มีใครเห็น นายจะแคร์อะไรนักหนา?
นี่มันบ้ามาก นายอยากให้ฉัน ต่อยนายเนี่ยนะ?
ใช่แล้ว
- ตรงไหน? ต่อยหน้าเหรอ? - เซอร์ไพรส์ฉันสิ
แม่งโคตรปัญญาอ่อนเลย
เย็ดแม่! แกต่อยหูฉัน!
- พระเจ้า ฉันขอโทษ - พระเจ้า!
ทำไมต้องที่หูวะ เพื่อน?
- ฉันพลาดว่ะ - ไม่หรอก ดีเลย
ไม่ ไม่เป็นไร
โคตรเจ็บเลย
ใช่
ต่อยฉันอีกทีสิ
ไม่ แกแหละต่อยฉัน มาสิวะ!
โอกาสหน้า เราน่าจะซัดกันใหม่นะ
- รถแกอยู่ไหนเหรอ? - รถอะไรวะ?
ผมไม่รู้ว่าไทเลอร์เจอบ้านหลังนั้นได้ไง แต่มันบอกว่ามันอยู่ที่นั่นมาปีนึงแล้ว
บ้านมันสภาพเหมือนกำลังรอจะโดนรื้อ
หน้าต่างถูกตอกปิดตายเกือบหมด
ล็อคประตูหน้าก็หาย
จากตอนที่ตำรวจหรือใคร เตะประตูไม่รู้
บันไดพร้อมจะถล่มตลอดเวลา
ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเจ้าของบ้าน หรือแอบเข้ามาซุกหัวนอนกันแน่
แต่จะยังไงผมก็ไม่แปลกใจ
เออ นี่ห้องแก
นั่นห้องฉัน นั่นห้องน้ำ โอเคนะ?
เออ ขอบใจ
โคตรเน่าเลย
ไม่มีอะไรใช้ได้ซักอย่าง
เปิดไฟดวงนึง หมายถึง ไฟอีกดวงในบ้านจะดับ
ไม่มีเพื่อนบ้าน มีแค่โกดัง และโรงงานทำกระดาษ
กลิ่นไอน้ำเหม็นเหมือนตด เศษไม้เหม็นเหมือนกรงหนูแฮมสเตอร์
เฮ้ อะไรวะเนี่ย?
เฮ้ ทุกคน
ทุกครั้งที่ฝนตก เราต้องสับคัตเอาท์ลง
พอถึงสิ้นเดือนแรก ผมก็ไม่คิดถึงโทรทัศน์อีก
ผมโอเคกับตู้เย็นอุ่นๆด้วย
ขอผมต่อได้ไหม?
เอาสิ เพื่อน
ถอดเน็กไทต่อ
ตอนกลางคืน ไทเลอร์กับผมอยู่กัน 2 คน โดยไม่มีใครอยู่ในระยะครึ่งไมล์ของเราเลย
น้ำฝนรั่วไหลเข้ามาในผนังปูน และโคมไฟ
ทุกอย่างที่เป็นไม้ทั้งบวมทั้งหด
มีตะปูเป็นสนิม พร้อมจะ เกี่ยวข้อศอกเราทุกเมื่อ
เจ้าของบ้านคนเก่า ดูจะเป็นพวกชอบเก็บตัว
- เฮ้ เพื่อน อ่านอะไรอยู่วะ? - ฟังนี่สิ
มันเป็นบทความที่เขียน โดยใช้อวัยวะเป็นบุคคลที่หนึ่ง
"ฉันคือก้านสมองส่วนท้ายของแจ็ค"
"หากไม่มีฉัน แจ็คจะไม่สามารถควบคุม..."
"...อัตราการเต้นของหัวใจ ความดันเลือด หรือว่าการหายใจได้"
มีเป็นชุดๆเลย
"ฉันคือหัวนมของจิล" "ฉันคือลำไส้ของแจ็ค"
เออ "ถ้าฉันเป็นมะเร็ง แจ็คก็ตาย"
หลังจากชกกัน อย่างอื่นในชีวิตคุณ ดูเสียงเบาไปซะหมด
อะไรนะ?
- คุณรับมือกับทุกอย่างได้สบาย - นายทำรายงานเสร็จหรือยัง?
ถ้าแกต่อยกับใครก็ได้ แกจะเลือกใคร?
ฉันอาจจะต่อยกับเจ้านายฉันมั๊ง
จริงเหรอ?
- เออ ทำไมเหรอ? แล้วแกล่ะ? - ฉันจะต่อยกับพ่อฉัน
ฉันไม่รู้จักพ่อตัวเอง
คือรู้จักแหละ...แต่เขาทิ้งฉันไป ตอนฉัน 6 ขวบได้...
ไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แล้วมีลูกเพิ่มอีก
พ่อฉัน...ทำแบบนี้ทุกๆ 6 ปี
- ย้ายไปอยู่เมืองใหม่ แล้วก็สร้างครอบครัวใหม่ - แม่งทำแฟรนไชส์เลยนี่หว่า
พ่อฉันไม่เคยเรียนมหาลัย เลยเน้นว่าสำคัญมากที่ฉันต้องเข้าให้ได้
ฟังดูคุ้นมากเลย
ฉันเลยเรียนจนจบ แล้วโทรทางไกลหาพ่อ ถามว่า "พ่อ แล้วไงต่อ?"
- พ่อฉันบอก "ไปหางานทำสิ" - เหมือนกันเลย
ตอนฉัน 25 โทรไปหาพ่ออีกที "พ่อ แล้วไงต่อ?"
พ่อบอก "ไม่รู้สิ ไปแต่งงานซะ"
แต่งงานไม่ได้หรอก
ฉันยังเป็นเด็กอายุ 30 เอง
เราเป็นผู้ชายที่ถูกเลี้ยงขึ้นมาโดยผู้หญิง
ฉันยังสงสัยว่าผู้หญิงอีกคน จะเป็นคำตอบที่เรามองหาจริงเหรอ
ปกติแล้ว เราเป็นคู่เหมือน ออสซี่กับแฮร์เรียต
แต่ทุกคืนวันเสาร์ เราได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น
เราได้รู้มากขึ้นเรื่อยๆ ว่าไม่ใช่มีแค่พวกเรา
แต่ก่อน ตอนที่ผมหงุดหงิดหรือสิ้นหวังกลับบ้าน ผมจะทำความสะอาดคอนโด
เช็ดถูเฟอร์นิเจอร์จากสแกนดิเนเวียนของผม
ผมน่าจะมองหาคอนโดที่ใหม่
ผมน่าจะต่อล้อต่อเถียงกับบริษัทประกันของผม
ผมน่าจะโมโหที่คอนโดถูกไฟไหม้ แต่ผมไม่โมโหเลย
การทำไซเบอร์เน็ตในสำนักงาน ก็เพื่อทำให้มันมีประสิทธิภาพมากขึ้น
พอถึงเช้าวันจันทร์ ผมเอาแต่คิดเรื่องสัปดาห์หน้า
ผมขอไอคอนเป็นสี เหมือนคอร์นฟลาวเวอร์ได้ไหม?
แน่นอน
ยังไงประสิทธิภาพ ก็คือความสำคัญดับหนึ่งนะ ทุกคน
เพราะความสิ้นเปลืองก็คือโจร
ผมเอานี่ให้เพื่อนเราดูแล้ว นายชอบ ใช่ไหมล่ะ?
คุณกลืนเลือดได้ไพนท์นึง ก่อนที่จะเริ่มคลื่นไส้
มันอยู่ตรงหน้าทุกคนนั่นแหละ ไทเลอร์กับผม ทำให้ทุกคนเห็นมัน
มันอยู่บนปลายลิ้นของทุกคน ไทเลอร์กับผม ตั้งชื่อให้มัน
เร็วเข้า ทุกคน กลับไปได้แล้ว!
ปิดตู้เพลง ล็อคหลังร้านซะ
ทุกอาทิตย์ ไทเลอร์จะออกกฏ ที่มันกับผมตัดสินใจร่วมกัน
ทุกคน!
ยินดีต้อนรับสู่ไฟต์คลับ
กฎข้อแรกของไฟต์คลับคือ ห้ามพูดเรื่องไฟต์คลับ
กฎข้อที่ 2 ของไฟต์คลับคือ..
ห้ามพูดเรื่องไฟต์คลับ!
กฎข้อที่ 3 ของไฟต์คลับ
ถ้าใครตะโกนให้หยุด หมดสภาพ หรือตีพื้นว่ายอมแล้ว
จะถือว่าการต่อสู้จบลง
ข้อ 4 สู้กันทีละ 2 คนเท่านั้น
ข้อ 5 ให้สู้กันได้ทีละคู่
ข้อ 6 ห้ามใส่เสื้อ ห้ามใส่รองเท้าสู้
ข้อ 7 การต่อสู้จะดำเนินไป อย่างไม่มีกำหนด
กฏข้อ 8 และข้อสุดท้าย... ถ้าคืนนี้เป็นคืนแรกของนายในไฟต์คลับ
นายต้องลงสู้
ริคกี้...เด็กจากที่ทำงานผม
ผมสั่งปากกาหมึกน้ำเงินหรือหมึกดำ มันยังไม่เคยจำได้เลย
แต่ริคกี้เป็นพระเจ้าอยู่ร่วม 10 นาที
ตอนที่มันอัดกัปตันร้านอาหารที่นี่
บางที เราได้ยินแต่เสียง
คนจำนวนมาก ดังกลบเสียงตะโกน
หรือเสียงสำลักเลือด ตอนที่มีคน พยายามหายใจ เลือดกระจาย...
พอแล้ว!
คุณจะไม่รู้สึกมีชีวิตชีวาที่ไหน เหมือนกับตอนคุณอยู่ที่นี่
แต่ไฟต์คลับมีตัวตน แค่ตอนที่มันเริ่ม ถึงตอนที่มันจบเท่านั้น
ถึงผมจะเคยชมบางคนว่าต่อสู้ได้เยี่ยม
ผมก็ไม่ได้พูดกับตัวตนจริงๆของคนๆนั้น
ตัวตนของคุณที่ไฟต์คลับ
ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงในโลกปกติ
คนที่มาไฟต์คลับเป็นครั้งแรก มักจะอ่อนปวกเปียกทั้งนั้น
พอผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ คนๆนั้นจะแข็งเหมือนไม้
ถ้าต่อยกับคนดังคนไหนก็ได้ แกจะต่อยกับใคร?
- เอาที่ยังอยู่หรือตายไปแล้ว? - ไม่สำคัญ แกจะเลือกใคร?
เฮมิ่งเวย์ แกล่ะ?
แช๊ตเนอร์ ฉันจะอัดกับวิลเลี่ยม แช๊ตเนอร์
เราเริ่มมองอะไรต่างออกไป
เราเริ่มตัดสินทุกอย่าง ทุกที่ๆเราไป
ผมรู้สึกเวทนาพวกที่แห่กันไปยิม
พยามทำตัวให้เหมือนกับที่คาลวิน ไคลน์ หรือทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์บอกว่าควรทำ
ผู้ชายควรจะเป็นแบบนั้นเหรอวะ?
การพัฒนาตัวเองมันก็เหมือนกับการชักว่าว
การทำลายตัวเองนี่สิ...
โทษที
ที่ไฟต์คลับ จะแพ้หรือชนะมันไม่สำคัญ
มันไม่ได้เกี่ยวกับคำไหนทั้งนั้น
ทุกคนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เหมือนในโบสถ์เพ็นเตคอสตอล
- พอหรือยัง? - พอแล้ว!
เมื่อการต่อสู้จบลง มันไม่ได้แก้ปัญหาอะไรทั้งนั้น
แต่อะไรก็ไม่สำคัญ
แจ่มเลย
หลังต่อสู้ พวกเรารู้สึกเหมือน มีคนมาช่วยชีวิต
เฮ้ เพื่อน อาทิตย์หน้าอีกเป็นไง?
เดือนหน้าดีกว่าไหม?
เออร์วิน แกลงมาเลย ไอ้เด็กใหม่ แกด้วย
บางครั้ง ไทเลอร์ก็พูดแทนผม
มันตกบันไดน่ะ
ผมตกบันได
ไฟต์คลับกลายเป็นเหตุผล ที่เราต้องตัดผมและตัดเล็บให้สั้น
โอเค ถ้าเป็นคนสำคัญในประวัติศาสตร์ล่ะ
- ฉันจะซัดกับคานธี - เข้าท่าดีนี่
- แกล่ะ? - ลินคอล์น
ลินคอล์นเหรอ?
ตัวใหญ่ ช่วงชกยาว พวกผอมๆมันสู้จนตัวตายทั้งนั้น
แม่ง!
ขนาดโมนาลิซ่ายังแก่เลย
ฮัลโหล?
นี่เธอหายไปไหนมาตั้ง 8 อาทิตย์แล้ว?
มาร์ล่า?
- เธอหาฉันเจอได้ไง? - ก็เธอทิ้งเบอร์โทรเอาไว้
ฉันไม่เจอเธอที่กลุ่มพวกนั้นเลย
เราแบ่งกันไปแล้วนี่ ก็เพื่อจะได้ไม่ต้องเจอกัน จำได้ไหม?
ใช่ แต่เธอไม่ได้ไปกลุ่มของเธอเลย
- เธอรู้ได้ไง? - ฉันโกงเธอน่ะ
ฉันเจอกลุ่มใหม่แล้ว
- เหรอ? - มันเป็นกลุ่มผู้ชายเท่านั้น
เหมือนกลุ่มมะเร็งอัณฑะน่ะเหรอ?
- นี่ ตอนนี้ฉันไม่สะดวกคุยนะ - ฉันไปกลุ่มพวกที่เป็นลูกหนี้
- ถ้าอยากเห็นพวกที่แย่สุดๆ... - ฉันกำลังจะออกไปทำธุระ
เหมือนกันเลย ฉันกินซาแนกซ์ไปจนอิ่ม
ในขวดเหลือเท่าไหร่กินไปหมดเลย อาจจะกินเยอะเกินไป
แค่นึกภาพว่านั่งดูมาร์ล่า ซิงเกอร์ ทุรนทุรายไปรอบห้องเน่าๆของเธอ
แต่นี่ไม่ใช่ฆ่าตัวตายจริงๆหรอก น่าจะเหมือนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมากกว่า
เธอพล่ามได้อีกนานแน่
- คืนนี้เธอจะไม่ไปไหนสินะ? - เธออยากรอให้ฉันอธิบายความตายไหมล่ะ?
อยากลองฟังไหม ว่าวิญญาณฉัน จะใช้โทรศัพท์เป็นหรือเปล่า?
เธอเคยได้ยินเสียงเสมหะก่อนตายไหม?
ประตูห้องไทเลอร์ปิด
ผมอยู่ที่นี่มา 2 เดือนแล้ว แต่ประตูห้องไทเลอร์ไม่เคยปิดเลย
แกต้องไม่เชื่อแน่ ว่าเมื่อคืนฉันฝันอะไร
ฉันแทบไม่เชื่อเรื่องเมื่อคืนเลยแหละ
นี่เธอมาทำอะไรที่นี่?
- ว่าไงนะ? - นี่มันบ้านฉันนะ
เธอมาทำอะไรในบ้านฉัน?
ส้นตีนสิ!
เพื่อนแกนี่มันเพี้ยนจริงว่ะ! ฉันบอกได้เลย
แต่ตัวอ่อนมากเลย ยัยโง่นั่น
เมื่อคืนตอนฉันกลับมา โทรศัพท์ไม่ได้วางสาย ทายสิ ว่าใครกำลังพูดอยู่
ผมรู้เรื่องก่อนมันจะเล่าซะอีก
เธอเคยได้ยินเสียงเสมหะก่อนตายไหม?
เธอว่ามันจะเด็ดหรือเปล่า?
หรือว่าจะเหมือนขนติดคอเฉยๆ?
เตรียมพร้อมถอดวิญญาณ
10, 9, 8...
แล้วทำไมไทเลอร์ ถึงคิดว่ามันแย่นัก
ที่มาร์ล่า ซิงเกอร์ กำลังจะตาย?
...5, 4, 3...
เดี๋ยวนะ
เธอมาเร็วนะเนี่ย
ฉันโทรหาเธอเหรอ?
ฟูกมันห่อพลาสติกลื่นน่ะ
ไม่ต้องห่วง มันไม่กัดเธอหรอก
ตายห่าแล้ว! มีคนเรียกตำรวจ
- เฮ้ ห้อง 513 อยู่ไหน? - สุดทางเลย
ผู้หญิงที่อยู่ห้องนั้นเคยเป็นสาวน่ารักนะ
แต่เธอหมดศรัทธากับตัวเอง
- คุณซิงเกอร์ ให้เราช่วยเถอะนะ! - เธอคือปีศาจ!
- ยังมีเหตุผลที่คุณควรมีชีวิตอยู่นะ - เธอมันขยะมนุษย์!
- คุณซิงเกอร์! - โชคดีนะ ถ้าจะช่วยเธอน่ะ!
ถ้าฉันหลับ ฉันตายแน่...
เธอต้องทำให้ฉันตึก...
ทั้งคืนเลย
แม่งไม่น่าเชื่อจริงๆ
มันเอาอยู่ชัดเจน
- แกก็เข้าใจนี่ แกซัดเธอไปแล้ว - ไม่ เปล่าเลย
- ไม่เคยเหรอ? - ไม่เคย
- แกไม่ได้ชอบเธอ ใช่ไหม? - ไม่! พระเจ้า ไม่เลย
ผมคือถุงน้ำดีของแจ็ค
- แน่ใจ? แกบอกฉันได้นะ? - เชื่อเหอะ แน่ใจสิ
เอาปืนจ่อหัวผม
- แล้วยิงให้สมองเต็มกำแพงเลยเถอะ - ดี
เพราะเธอเป็นพวกนักล่า ในคราบสัตว์เลี้ยง อย่าไปยุ่งนะ
แม่งยัยนี่พูดจาแต่ละอย่าง ฉันไม่เคยได้ยินเลย!
พระเจ้า
ฉันไม่เคยโดนเย่อแบบนี้ มาตั้งแต่สมัยอนุบาลแล้ว
ทำไมไทเลอร์จะไม่จัดการเธอล่ะ?
คืนเมื่อวานซืน มันเพิ่งต่อหนังโป๊ เข้าไปในเรื่อง "ซินเดอเร็ลล่า" อยู่เลย
มาร์ล่าไม่ได้ต้องการคนรัก เธอต้องการนักสังคมสงเคราะห์มากกว่า
แค่อาบน้ำก็หอมแล้ว นี่ไม่ใช่ความรัก ก็แค่เอากันเฉยๆ
เธอเคยบุกมาในกลุ่มของผม ตอนนี้ยังบุกมาที่บ้านผมอีก
เฮ้ๆ นั่งก่อน
- ฟังนะ แกอย่าไปคุยกับเธอเรื่องฉัน - ทำไมฉันต้องคุยกับยัยนั่นด้วย?
ถ้าแกพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน หรือเรื่องอะไรก็ตาม...
ในบ้านหลังนี้ ให้เธอหรือคนอื่นฟัง เราจบกันแค่นี้
- สัญญากับฉันมาก่อน - โอเค
- แกสัญญานะ? - เออ ฉันสัญญา
- สัญญา - ก็ฉันบอกว่าสัญญาไง! อะไรอีก...
แกสัญญาทั้งหมด 3 ครั้งแล้ว
ถ้าผมยอมเสียเวลาแค่นิดหน่อย แล้วไปดูมาร์ล่า ซิงเกอร์ตาย
เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด
นั่นแหละ! โอ้ แรงอีก แรงๆอีก!
ที่จริงผมจะย้ายห้องนอนก็ได้
ขึ้นไปชั้น 3 อาจจะไม่ได้ยินเสียงพวกนั้น
แต่ผมก็ไม่ได้ย้าย
แกทำอะไร?
กำลังไปนอนน่ะ
อยากมาจัดการเธอให้เสร็จไหม?
- ไม่ ไม่ล่ะ ขอบใจ - ฉันเจอบุหรี่แล้ว
- เธอคุยกับใครน่ะ? - หุบปากไป
ผมกลายเป็นศูนย์กลางความสงบ เล็กๆในโลกนี้
ผมคือปรมาจารย์ของความสงบ
ผมเขียนกลอนไฮกุ
แล้วอีเมลส่งให้ทุกคน
นั่นเลือดนายเหรอ?
บางส่วน ใช่
ในนี้ห้ามสูบบุหรี่นะ
วันนี้กลับไปซะ วันจันทร์ ใส่เสื้อผ้าสะอาดๆมาด้วย
ดูแลตัวเองหน่อย
ผมประจันหน้ากับทุกคน "ใช่ นี่คือรอยแผลจากการชกต่อย"
"ใช่ ผมสบายใจดี ตอนนี้ผมตาสว่างแล้ว"
คุณทิ้งชีวิตในคอนโด ยอมทิ้งสิ่งของรอบกายทุกอย่าง
ไปอยู่ในบ้านที่ใกล้จะพัง ในเขตที่เป็นมลพิษของเมือง
แล้วยังต้องกลับบ้านมาเจอสิ่งนี้
ฮัลโหล?
ครับ นี่นักสืบสเติร์น จากหน่วยคดีวางเพลิง
เราได้รับเบาะแสใหม่ เรื่องที่เกิดขึ้นกับคอนโดของคุณ
- ครับ? - ไม่แน่ใจว่าคุณทราบหรือเปล่า
แต่ดูเหมือนจะมีคนฉีดฟรีออน เข้าไปในล็อคประตูหน้าของคุณ
แล้วเอาสิ่วเคาะกลอนให้แตกออก
- ไม่ครับ ผมไม่รู้เรื่องเลย - ผมคือความตื่นตกใจของแจ็ค
- คุณว่ามันฟังดูแปลกไหม? - ครับ แปลกมาก แปลกจริงๆ
- ไดนาไมท์... - ไดนาไมท์เหรอ?
...มันทิ้งเศษของแอมโมเนียม อ็อกซาเลต โปตัสเซียม เพอร์คลอรายด์เอาไว้
- คุณรู้ไหม ว่าหมายความว่ายังไง? - ไม่รู้ หมายความว่าไงครับ?
หมายความว่ามันเป็นระเบิดที่ทำขึ้นมา
โทษนะครับ คือเรื่องนี้ มันทำผมช็อคนิดหน่อย
คนที่วางระเบิด มันกดตัด...
ไฟนำร่องคุณได้ ก่อนจะระเบิดจริงหลายวัน
- ใช้แก็สเป็นตัวจุดระเบิด - ใครมันทำถึงขนาดนั้นครับ?
- ผมจะเป็นคนถามคุณ - บอกมันไปสิ
บอกมันไปว่าผู้ปลดปล่อย ที่ทำลายของๆผม ทำให้ผมเกิดมุมมองใหม่
โทษนะ ยังฟังผมอยู่ไหม?
ครับ คือมันยังเข้าใจยากมากสำหรับผม
คุณเพิ่งสร้างศัตรู
ที่อาจจะเอาระเบิดมาวาง ในคอนโดคุณได้หรือเปล่า?
- ศัตรูเหรอ? - "ผมขอปฏิเสธอารยธรรมขั้นพื้นฐาน..."
"...โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสำคัญของสิ่งของ"
- พ่อหนุ่ม นี่เรื่องซีเรียสมากนะ - ครับ ผมรู้ว่านี่ซีเรียสมาก
- ผมพูดจริงๆ - ครับ เรื่องนี้ซีเรียสมาก
ฟังนะ ไม่มีใครเห็นเรื่องนี้ซีเรียสมากกว่าผม คอนโดนั่นคือชีวิตผม โอเคไหม?
ผมรักเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องนั้น
มันไม่ใช่แค่สิ่งของนะ ที่เสียหายไป
- ตัวผมด้วย! - ผมอยากขอบคุณกลุ่มนักแสดง
- คุณไม่สะดวกคุบใช่ไหม? - บอกมันไปเลย ว่าแกทำเอง!
บอกไปว่าแกระเบิดคอนโดตัวเอง! นั่นแหละที่มันอยากได้ยิน
- คุณยังถือสายอยู่หรือเปล่า? - เดี๋ยว คุณจะบอกว่าผมเป็นผู้ต้องสงสัยเหรอ?
เปล่าๆ ผมอาจจะต้องคุยกับคุณ ถ้าคุณจะออกนอกเมือง คุณบอกผมหน่อยแล้วกัน
- โอเคไหม? - โอเค
นอกจากตอนเย่อกัน
ไทเลอร์กับมาร์ล่า ไม่เคยอยู่ในห้องเดียวกันเลย
พ่อแม่ผมก็ทำแบบนี้อยู่หลายปี
ถุงยางก็คือรองเท้าแก้วของคนรุ่นเรา
พอเจอคนแปลกหน้า ก็เอามาใส่
เต้นทั้งคืน แล้วก็โยนทิ้งไป
ถุงยางนะ ไม่ใช่คนแปลกหน้า
อะไรเหรอ?
ฉันได้ชุดนี้มาจากร้านขายของเก่า แค่เหรียญเดียวเอง
คุ้มค่าทุกเพ็นนีเลย
มันเป็นชุดเพื่อนเจ้าสาว
มีคนรักมันหัวปักหัวปำอยู่วันนึง
แล้วก็โยนมันทิ้ง
เหมือนกับต้นคริสต์มาส
มันพิเศษมาก
แล้วจู่ๆก็... เปรี้ยง!
ไปกองอยู่ข้างถนน
ของประดับต้นไม้ยังแขวนอยู่เลย
มันเหมือนเหยื่อถูกข่มขืน ชุดชั้นในกลับด้าน ถูกมัดด้วยเทปรัดสายไฟ
งั้นก็เหมาะกับเธอแล้วล่ะ
ถ้าอยากใส่มายืมฉันได้นะ
ไล่เธอไปซะ
- อะไรวะ? แกไล่เองสิ! - ห้ามพูดถึงฉันล่ะ
ผมกลับมา 6 ขวบอีกครั้ง คอยส่งข้อความระหว่างพ่อแม่
- รู้ไหม? ฉันว่าเธอน่าจะไปได้แล้วนะ - ไม่ต้องไล่ ฉันกำลังจะไปแล้ว
- ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบ ที่เธอมาเยี่ยมนะ - รู้ไหม เธอมันบ้า ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ต้องไปก่อนแล้ว
ขอบใจ บาย
ต้องลงจากม้าหมุนนี่
ต้องไป ต้องไป ต้องไป...
พวกแกนี่!
แกจะมาเสียเวลากับเธอทำไมอีก?
เรื่องมาร์ล่าน่ะ ฉันบอกได้เลย อย่างน้อยเธอยังพยายามทำตัวติดดิน
แล้วฉันไม่พยายามหรือไง?
เอาขนไก่มาติดตูด ไม่ทำให้แกเป็นไก่หรอกนะ
แล้วคืนนี้เราจะทำอะไรกัน?
คืนนี้...เราจะทำสบู่ไง
- จริงเหรอ? - การจะทำสบู่ เราต้องต้มไขมันก่อน
ความสมดุลย์ของเกลือต้องพอดีเป๊ะ
ไขมันที่ดีที่สุดในการทำสบู่ มาจากมนุษย์นี่แหละ
- เดี๋ยว นี่ที่ไหนเนี่ย? - คลินิกดูดไขมันไง
ของดีสุดๆ!
ไขมันที่เข้มข้น และสมบูรณ์ที่สุดในโลก!
อย่า! อย่าดึงนะ
- โอ้ พระเจ้า! - ส่งอีกถุงมาให้ฉัน
ตอนเคี่ยวไขมัน ไขจะลอยขึ้นมาบนผิว เหมือนสมัยเรียนลูกเสือ
- นึกภาพแกตอนเป็นลูกเสือไม่ออกเลย - คนไปเรื่อยๆ
พอไขมันแข็งตัว แกก็ตักผิวหน้าที่เป็นกลีเซอรีนออกมา
ถ้าแกเอากรดไนตริกใส่ แกก็จะได้ไนโตรกลีเซอรีน
ถ้าแกใส่โซเดียม ไนเตรท กับขี้เลื่อยเล็กน้อย แกจะได้ไดนาไมท์
ใช่ ถ้ามีสบู่มากพอ เราจะระเบิดอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ไทเลอร์มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์เยอะจริงๆ
คนสมัยโบราณค้นพบว่า เสื้อผ้าจะสะอาดขึ้น ถ้าซักในบริเวณใดบริเวณหนึ่งของแม่น้ำ
- แกรู้ไหมว่าทำไม? - ไม่รู้
เพราะบนเขาเหนือแม่น้ำ เคยมีการบูชายัญมนุษย์เกิดขึ้น
ศพถูกเผาจนไหม้ น้ำไหลผ่านเถ้า จนกลายเป็นด่าง
นี่คือด่าง ส่วนประกอบที่สำคัญมาก
เพราะมันผสมกับไขมันที่ละลายจากศพ น้ำสบู่สีขาวก็ไหลเข้าสู่แม่น้ำ
ขอดูมือแกหน่อยได้ไหม?
อะไรเนี่ย?
นี่คือแผลไหม้จากสารเคมี
มันจะเจ็บปวดกว่าแผลไหม้ทั้งหมด แถมแกจะเป็นแผลเป็นด้วย
ถ้าการทำสมาธิได้ผลสำหรับโรคมะเร็ง มันอาจจะได้ผลกับเรื่องนี้ด้วย
- อยู่กับความเจ็บปวด อย่าหนีจากมัน - โอ้ย พระเจ้า!
ดูมือแกสิ
สบู่ก้อนแรก ถูกทำขึ้นมา จากเถ้าถ่านของวีรบุรุษ
เหมือนลิงตัวแรกที่ถูกส่งไปในอวกาศ
ถ้าปราศจากความเจ็บปวดและความเสียสละ พวกเราจะไม่มีอะไรเลย
ผมพยายามไม่คิดถึงคำว่า "เผาไหม้" หรือ "ผิวหนัง"
หยุดนะ! นี่คือความเจ็บปวดของแก มือของแกไหม้อยู่ มันอยู่ตรงนี้
ฉันกำลังเดินเข้าไปในถ้ำ กำลังหาสัตว์แห่งพลังของฉัน
ไม่! อย่าใช้วิธีไอ้พวกคนตายแบบนั้น! ไม่เอาน่า!
- ฉันเข้าใจแล้ว! โอเค ขอร้องล่ะ! - ไม่!
แกรู้สึกตรัสรู้ก่อนเวลาอันควร
นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตแก แต่แกกลับใจลอย พลาดมันไป!
ฉันไม่...
หุบปาก! บรรพบุรุษของเรา ถือเป็นแบบอย่างสำหรับพระเจ้า
ถ้าพ่อพวกเราทิ้งเราไป แบบนั้นพระเจ้าคืออะไร?
ฟังนะ แกต้องพยายามคิดถึง ความเป็นไปได้ ว่าพระเจ้าไม่ชอบขี้หน้าแก
พระเจ้าไม่เคยต้องการแก และเป็นไปได้ว่า พระเจ้าเกลียดแก
นี่ไม่ใช่สิ่งเลวร้ายที่สุดหรอก เราไม่ต้องการพระเจ้า!
- เราไม่ต้องการ! ฉันเห็นด้วย! - ช่างหัวการสาปแช่ง การไถ่บาป
เราเป็นลูกที่พระเจ้าไม่ต้องการใช่ไหม? ก็ช่างมันปะไร!
- ฉันจะเอาน้ำ! - ฟังนะ! แกจะใช้น้ำ แล้วทำให้เจ็บมากกว่านี้...
มองหน้าฉันสิวะ!
- หรือใช้น้ำส้มสายชู ให้แผลดีขึ้น - ขอฉันหน่อยเถอะ ได้โปรด!
แกต้องยอมแพ้ซะก่อน
อันดับแรก แกต้องเข้าใจ ไม่ใช่กลัว...
แกต้องรู้ว่าซักวัน แกจะต้องตาย
แกไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงนี่!
หลังจากที่เราเสียทุกอย่างไปแล้วเท่านั้น เราถึงมีอิสระที่แท้จริง
โอเค
ยินดีด้วย แกติดดินเข้าไปอีกก้าวแล้ว
ไทเลอร์ขายสบู่เข้าห้าง ก้อนละ 20 เหรียญ
ใครจะรู้ ห้างเอาไปขายเท่าไหร่
- สบู่นี่ดีที่สุดเลย - ขอบใจมากนะ ซูซาน
มันสวยงามมาก
เราเอาไขมันตูดพวกคุณนาย ขายกลับไปให้พวกเธอ
วันนี้มันผูกไทสีเหลือง
ส่วนผมไม่ผูกไทมาทำงานแล้วด้วยซ้ำ
"กฏข้อแรกของไฟต์คลับ คือห้ามพูดเรื่องไฟต์คลับ" เหรอ?
ผมกึ่งหลับกึ่งตื่นอีกแล้ว สงสัยจะเผลอ ลืมไว้ในเครื่องซีร็อกซ์
"กฏข้อ 2 ของไฟต์..." นี่ของนายหรือเปล่า?
ลองนึกว่านายเป็นฉันนะ แล้วลองตัดสินใจแทนฉันที
ถ้านายเจอนี่ นายจะทำไง?
ผมบอกก่อนเลย...
ผมจะระวังมากๆ ว่าคุยกับใครเรื่องนี้บ้าง
เพราะคนที่เขียนกระดาษแผ่นนี้ ต้องอันตรายมาก
ไอ้บ้าในเสื้อผ้าอ็อกซ์ฟอร์ดนั่น อาจจะฟิวส์ขาด...
แล้วเดินดูทั่วทุกออฟฟิศ
พร้อมปืนเออาร์กึ่งอัตโนมัติ
ยิงเพื่อนร่วมงานแบบนัดต่อนัดได้
มันอาจเป็นคนที่คุณรู้จักมานานหลายปี
คนที่ใกล้ชิดกับคุณมากๆก็ได้
คำพูดไทเลอร์พรั่งพรูจากปากผม
ขนาดผมเคยเป็นคนที่น่ารักมากๆ
หรือไม่คุณก็ไม่น่าจะเอาขยะทุกชิ้นที่เจอ มาให้ผมดูแบบนี้
- แผนกดูแลฯและความเสี่ยงครับ - นมฉันจะเน่าแล้ว
ขอตัวได้ไหม? ผมต้องคุยสายนี้
เธอพูดเรื่องอะไรกัน?
ฉันอยากให้เธอเช็คก้อนเนื้อที่นมให้หน่อย
- ก็ไปโรงพยาบาลสิ - ฉันเอาเงินไปใช้หาหมอไม่ได้หรอกนะ
ฉันดูเป็นที่ไหนเล่า มาร์ล่า
ขอเถอะนะ?
เธอไม่ได้โทรหาไทเลอร์ ผมเป็นคนกลางสำหรับเธอ
น่ารักจัง เอาอาหารไปให้... คุณนายฮานิเวอร์กับคุณนายเรนส์
พวกนั้นอยู่ที่ไหนกันเหรอ?
น่าเสียดาย พวกนั้นตายไปแล้ว ฉันยังอยู่ แถมจนด้วย เอาไหมล่ะ?
- ไม่ ไม่ - ฉันเอามาเผื่อเธอด้วย
ขอบใจที่เป็นห่วงนะ
แล้วมือเธอไปโดนอะไรมา?
ไม่มีอะไรหรอก
ตรงนี้เหรอ?
- รู้สึกอะไรไหม? - ไม่มีนี่
คลำให้แน่ใจสิ
- โอเค ฉันค่อนข้างแน่ใจแล้ว - เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?
ไม่ ไม่รู้สึกเลย
ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบใจนะ
- ไม่มีปัญหา - ถ้าฉันตอบแทนได้บ้างก็คงดี
ผู้ชายในครอบครัวฉัน ไม่ค่อยเป็นมะเร็งเต้านมเท่าไหร่หรอก
- ฉันเช็คต่อมลูกหมากให้ได้นะ - ฉันว่าฉันไม่เป็นไรหรอก
ยังไงก็ขอบใจนะ
- เสร็จธุระแล้วใช่ไหม? - ใช่ เสร็จแล้ว
แล้ว...เจอกันนะ
คอร์เนเลียส?
คอร์เนเลียส!
ฉันเอง! บ็อบไง!
เฮ้ บ็อบ
- พวกเรานึกว่านายตายไปแล้ว - ไม่ๆ ยังอยู่น่ะ
สบายดีไหม บ็อบ?
ดีที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาเลยแหละ
เหรอ? ยังไปกลุ่มนั้นอยู่หรือเปล่า?
ไม่ๆ ฉันเจออะไรที่ดีกว่าเยอะแล้ว
เหรอ อะไรน่ะ?
คือ...
กฏข้อแรกคือ ฉันห้ามพูดเรื่องกลุ่มนี้
และกฎข้อที่ 2 คือ...
ฉันห้ามพูดถึงเรื่องกลุ่มนี้
- และกฎข้อที่ 3... - บ็อบ บ็อบ ฉันก็เป็นสมาชิกเหมือนกัน
ดูหน้าฉันสิ บ็อบ
โคตรเยี่ยมเลย
- ฉันไม่เคยเห็นนายเลย - ฉันไปทุกวันอังคารกับพฤหัสฯ
- ฉันไปทุกวันเสาร์ - ยินดีด้วยนะ
ใช่ เฮ้ ยินดีกับเราทั้งคู่แหละ ถูกไหม?
เคยได้ยินเรื่องคนที่ ตั้งกลุ่มนี้ขึ้นมาหรือเปล่า?
- เคย ที่จริง... - ฉันได้ยินมาหลายอย่าง
เห็นว่าหมอนั่นเกิดในโรงพยาบาลบ้า
เขานอนแค่คืนละชั่วโมงเท่านั้น
หมอนั่นสุดยอดมาก
นายรู้จักไทเลอร์ เดอร์เด้นหรือเปล่า?
ฉันไม่ได้นำนายเจ็บ ใช่ไหม?
ก็...เจ็บอยู่นะ
ขอบใจมากจริงๆ ขอบใจ ขอบใจ ขอบใจ
ไฟต์คลับ
นี่คือของขวัญจากแผมและไทเลอร์
เป็นของขวัญที่เรามอบให้โลกนี้
ฉันมองไปรอบๆห้อง เห็นหน้าใหม่มาเพียบ
หุบปากหน่อย!
แสดงว่ามีหลายคนฝ่าฝืนกฏ 2 ข้อแรกของไฟต์คลับ
ฉันมองเห็นผู้คนที่แกร่งและฉลาดที่สุด อยู่ในไฟต์คลับของเรา
ฉันเห็นศักยภาพมากมาย แต่มันโดนพังไปหมดแล้ว
แม่ง คนทั้งรุ่นต้องมาเป็นเด็กปั๊ม
เสิร์ฟอาหาร
เป็นทาสให้คนอื่น
โฆษณาทำให้เรา หลงใหลรถยนต์และเสื้อผ้า
เราต้องทำงานที่เราเกลียด เพื่อซื้อของที่ไม่จำเป็นกับเรา
เราเป็นลูกคนกลางของประวัติศาสตร์ ไม่มีเป้าหมายและไม่มีที่ยืน
เราไม่มีสงครามโลก
ไม่มีวิกฤติเศรษฐกิจครั้งใหญ่
สงครามโลกของเรา คือสงครามทางจิตวิญญาณ
วิกฤติเศรษฐกิจคือชีวิตของเรา
พวกเราถูกเลี้ยงขึ้นมาด้วยโทรทัศน์ ที่ทำให้เราเชื่อว่า วันนึงเราจะเป็นเศรษฐีเงินล้าน
หรือเป็นดาราหนัง หรือราชาเพลงร็อค
แต่ไม่หรอก
เรากำลังเรียนรู้อย่างช้าๆ
และเรากำลังโคตรหงุดหงิด
ใช่!
กฏข้อแรกของไฟต์คลับคือ ห้ามใครพูดถึง...
แกเป็นใคร?
- ฉันเป็นใครเหรอ? - ใช่
ป้ายข้างหน้าร้านคือลู ทาเวิร์น
ฉันนี่แหละลู แล้วแกเป็นใครวะ?
ไทเลอร์ เดอร์เด้น
ใครบอกพวกแกวะ ว่าให้ใช้ร้านฉันได้?
เราทำข้อตกลงกับเออร์วิน
เออร์วิน?
เออร์วินมันนอนไหปลาร้าหักอยู่บ้าน มันไม่ได้เป็นเจ้าของที่นี่ แต่ฉันเป็น
- มันได้เงินไปเท่าไหร่เนี่ย? - ไม่มีเรื่องเงินหรอก
- จริงเหรอ? - ฟรีสำหรับทุกคน
- สุดยอดเลยนะ - ใช่เลยล่ะ
ฟังนะ ไอ้โง่!
- ฉันอยากให้ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้เลย - เฮ้! แกน่าม่าร่วมกลุ่มกับเรานะ
- ได้ยินที่ฉันพูดไหมวะ? - ทั้งแกทั้งเพื่อนแกเลย
ได้ยินหรือยังวะ?
ไม่ ไม่ค่อยชัดเลย ลู
ยังไม่เข้าใจเลย
โอเค โอเค โอเค เข้าใจแล้ว
เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว แม่งเอ๊ย ลืมซะละ
ถอยไป! ทุกคนเลย!
ทุกคนถอยไป!
อา ลู!
เถอะน่า เพื่อน! เราชอบที่นี่จริงๆนะ
- นั่นแหละ ลู ระบายออกมา - หุบปากไปโว้ย
โอ้ย นั่นแหละ!
ตลกนักเหรอวะ?
ไอ้เหี้ยนี่มันบ้า ฉันบอกเลย
เหลือเชื่อจริงๆ
- แกไม่รู้หรอก ว่าฉันไปไหนมาบ้าง ลู - โอ้ พระเจ้า!
แกไม่รู้หรอกว่าฉันไปไหนมาบ้าง!
ขอร้อง ให้เราใช้ที่นี่ ลู! ขอเถอะ ลู!
- ใช้ที่นี่ไปเลย! พระเจ้า! - ฉันอยากให้่แกพูดมา ลู! พูดมาสิวะ!
สาบานกับปม่ฉันเลย
ขอบใจนะ ลู
แกด้วย เจ้าเบิ้ม
แล้วอาทิตย์หน้าเจอกัน
อาทิตย์นี้ พวกแกทุกคนมีการบ้าน
พวกแกต้องไปข้างนอก ไปหาเรื่องคนแปลกหน้า
แกต้องหาเรื่องต่อยพวกนั้น
แล้วแกต้องแพ้
ตาถึงมากเลยครับ
ระวังหน่อยสิวะ ไอ้บ้า! ไม่เอาน่า!
ทำจริงมันไม่ง่ายเลย
อะไร...ไอ้ลูกหมานี่!
คนธรรมดาส่วนมาก จะทำทุกอย่าง เพื่อเลี่ยงการมีเรื่อง
โทษนะ!
คุณเอาสายยางฉีดใส่ผม
ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
เจย์! โทรหา 911 หน่อย!
วางสายยางลง
หยุดนะ! หยุด!
ไอ้เปรตนี่!
เราต้องคุยกันหน่อย
โอเค
เริ่มจากเรื่องไหนดีล่ะ?
เอาเรื่องที่นายขาดงานบ่อย...
เรื่องที่นายสภาพดูไม่ได้ดี?
- นายกำลังโดนพิจารณานะ - ผมคือความไม่แปลกใจของแจ็ค
- อะไรนะ? - มาลองคิดกันเล่นๆ...
สมมุติว่าคุณคือกระทรวงคมนาคม โอเคไหม?
ถ้ามีใครแจ้งคุณว่า มีบริษัทรถยนต์ ติดตั้งขายึดเบาะหน้า
ที่ไม่เคยผ่านการทดสอบการชน
ติดผ้าเบรค ที่ไม่ทำงาน หลังวิ่งไป 1,000 ไมล์
และติดหัวฉีดเชื้อเพลิง ที่ระเบิดจนคนในรถโดนย่างสด
คุณจะทำไง?
- นี่นายขู่ฉันเหรอ? - เปล่า...
- ไสหัวออกไปเลย นายโดนไล่ออกแล้ว! - ผมมีทางออกที่ดีกว่านั้น
คุณจ่ายเงินเดือนผมต่อไป ในฐานะที่ปรึกษา
และเพื่อแลกเปลี่ยนกับเงินเดือน
หน้าที่ของผมคือ ไม่บอกใครในสิ่งที่ผมรู้
ผมไม่ต้องมาที่ทำงานด้วยซ้ำ ผมทำงานนี้ที่บ้านได้
นาย...นายคิดว่า ตัวเองเป็นใคร ไอ้เปรต?
- รปภ.! - ผมคือความโคตรแค้นของแจ็ค
คุณทำบ้าอะไรน่ะ?
ผมเจ็บนะ
คุณทำแบบนั้นทำไม?
โอ้พระเจ้า! อย่านะ! หยุดเถอะ!
คุณทำอะไรเนี่ย?
โอ้ พระเจ้า ไม่นะ! ขอร้อง! อย่า!
ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมคิดถึงคืนแรก ที่ผมต่อยกับไทเลอร์
ไม่!
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชายคนนี้มองข้าม
มีบางอย่างที่เลวร้ายกำลังเติบโตอยู่
ฟังนะ ก็แค่ให้เงินเดือน ตามที่ผมขอ...
แล้วคุณจะไม่ต้องเจอผมอีกเลย
และในตอนนั้น ในตอนจังหวะ ที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเรา...
ขอบคุณพระเจ้า! อย่าทำร้ายผมอีกเลยนะ
โทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ เครื่องแฟกซ์
เงินเดือน 52 สัปดาห์ คูปองตั๋วเครื่องบิน 48 ใบ
ตอนนี้กลุ่มเรามีองค์กรสนับสนุนแล้ว
นี่แหละ ทำให้ผมกับไทเลอร์ จัดไฟต์คลับได้ทุกคืน
ตอนนี้ ไม่มีใครเป็นศูนย์กลางของไฟต์คลับ นอกจาก 2 คนที่กำลังซัดกันอยู่
ผู้นำเดินฝ่าฝูงสมาชิก เข้าไปในความมืด
ตอนนี้ไทเลอร์กำลังมีเรื่องโดนฟ้องร้อง กับโรงแรมเพรสแมน
เรื่องที่มันฉี่ใส่ในซุป
ผมคือชีวิตที่ไร้ค่าของแจ็ค
ขอบคุณครับ
ไทเลอร์คิดค้นการบ้านใหม่ๆขึ้นมา
มันส่งการบ้านให้สมาชิก ในซองจดหมายปิดผนึก
- รู้ไหม ว่ามีไฟต์คลับในเดลาแวร์ด้วย - เออ ได้ยินมาเหมือนกัน
ที่เพ็นน์โกรฟก็มี บ็อบมันไปเจอกระทั่งที่นิวคาสเซิล
- เออ แกไปเริ่มที่นั่นเหรอ? - เปล่า ฉันนึกว่าแกซะอีก
เปล่านะ
- รอแปปนึง - เราจะทำอะไรเหรอ?
- หันมา - เราจะทำอะไร?
- การบ้านน่ะ - การบ้านอะไรวะ?
บูชายัญมนุษย์
นั่นปืนเหรอ? ขอล่ะ... บอกหน่อยว่านั่นไม่ใช่ปืน
ปืนนั่นแหละ ไปเจอฉันหลังร้าน
- ไม่นะ อย่า! เฮ้! อย่าเล่นแบบนี้! - ไปเจอฉันหลังร้าน
ถ้าลำดับเวลายาวพอ
อัตราการรอดชีวิตของทุกคน จะหล่นลงไปเหลือศูนย์
- หยุด แกจะทำอะไร? ไม่เอาน่า - เอามือไพล่หลัง
เอากระเป๋าเงินแกมา
เรย์มอนด์ เค เฮ็สเซิล 1320 เอสอีแบนนิ่ง อพาร์ทเมนท์เอ
อพาร์ทเมนท์รูหนูใช่ไหม?
คุณรู้ได้ยังไง?
เพราะอพาร์ทเมนท์ห่วยๆ มันใช้ตัวอักษรแทนเลขที่ไง
เรย์มอนด์! แกกำลังจะตาย
ไม่นะ!
นั่นพ่อแม่แกเหรอ?
พ่อแม่แกคงต้องโทรหาหมอ
ขอประวัติทำฟันแก ทำไมรู้ไหม?
- เพราะหน้าแกจะไม่มีอะไรเหลือไง - ไม่เอาน่า!
บัตรนักศึกษาหมดอายุ แกเรียนอะไรมา เรย์มอนด์?
- ก็ทั่วไป - ทั่วไปเหรอ?
สอบกลางภาคยากไหมวะ?
- ฉันถามว่าแกเรียนอะไรมาไง! - ชีววิทยา ส่วนมากน่ะ
- ทำไม? - ไม่รู้เหมือนกัน
แกเคยอยากเป็นอะไร เรย์มอนด์ เค เฮ็สเซิล?
เรย์มอนด์ ฉันถามว่า "แกอยากเป็นอะไร"?
ตอบไปสิ เรย์มอนด์! พระเจ้า!
- สัตวแพทย์ สัตวแพทย์ - รักษาสัตว์
- ใช่ สัตว์กับอย่างอื่น - อย่างอื่น เออ เข้าใจละ
- แสดงว่าแกต้องเรียนอีก - เรียนมาเยอะเกินแล้ว
- แกอยากตายมากกว่าหรือไง? - ไม่ ขอร้องล่ะ...
แกอยากตายอยู่หลังร้าน ทั้งที่ยังคุกเข่าแบบนี้หรือไง?
เปล่า ขอร้อง ไม่
ฉันจะเก็บใบขับขี่แกไว้
ฉันจะแวะมาดูแก ฉันรู้ว่าบ้านแกอยู่ไหน
ถ้าอีก 6 สัปดาห์ แกยังไม่มุ่งหน้าเป็นสัตวแพทย์
แกตายแน่นอน
วิ่งกลับบ้านไปซะ
วิ่งสิ ฟอร์เรส วิ่ง!
ฉันจะอ๊วกว่ะ
- ลองนึกสิ ว่ามันจะรู้สึกยังไง - ไม่เอาน่า นี่มันไม่ตลกนะ!
ไม่ตลกเลย แกทำแบบนั้นทำไม?
พรุ่งนี้จะเป็นวันที่สวยงามที่สุด ในชีวิตของเรย์มอนด์ เค เฮ็สเซิล
มื้อเช้าของมันจะอร่อยกว่า ทุกมื้อที่มันเคยกิน
ต้องยอมไทเลอร์จริงๆ
- ไปกันเถอะ - หมอนี่มันมีแผน
และมันก็เริ่มเข้าท่าขึ้นเรื่อยๆ ในแบบของไทเลอร์เอง
ไม่กลัว ไม่ไขว้เขว
การปล่อยวางสิ่งที่ไม่สำคัญ ไปได้ทั้งหมด
แกไม่ใช่งานที่แกทำ
แกไม่ใช่จำนวนเงินที่มีในธนาคาร
แกไม่ใช่รถที่แกขับ
แกไม่ใช่ของที่อยู่ในกระเป๋าตังค์
แกไม่ใช่เสื้อผ้าที่แกใส่
แกเป็นแค่คนธรรมดา ที่ไม่ได้มีความหมายอะไรในโลกนี้
เดี๋ยวฉันจะรีบไปแล้ว
เธอไม่ต้องไปก็ได้
ช่างเหอะ
ไม่ ฉันหมายถึง...ไม่เป็นไร
เธอยังไปตามกลุ่มพวกนั้นหรือเปล่า?
ไป
โคลอี้ตายแล้วนะ
ว้าว โคลอี้
ตายเมื่อไหร่เหรอ?
เธอแคร์หรือไง?
ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้คิดเรื่องนั้นมานานแล้ว
ก็นะ...
เธอตายไปก็ถือว่าฉลาดแล้ว
ฟังนะ...
เธอทำแบบนี้แล้วเธอได้อะไรกันแน่?
อะไรนะ?
ทุกอย่างเนี่ย ทำไมเธอถึงยังไป...
มันทำให้เธอมีความสุขหรือไง?
ก็บางครั้งน่ะ
ฉันไม่รู้ ฉันไม่เข้าใจเลย
ทำไมคนที่อ่อนแอกว่า ต้องเกาะคนที่ แข็งแกร่งกว่าด้วย? มันอะไรกัน?
แล้วเธอล่ะ ได้อะไร?
ไม่... มันไม่เหมือนกันเลย เรื่องของเรามันต่างกันสุดขั้ว
"เรา" เหรอ?
- เธอหมายความว่ายังไง "เรา"? - โทษนะ เธอได้ยินหรือเปล่า?
- ได้ยินอะไร? - ไม่ได้ยินเสียงหรือไง? แปปนึงนะ
ไม่ เดี๋ยว! เธอพูดอะไรกันแน่? อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ ฉันอยากคุยเรื่องนี้ก่อน
- แกไม่ได้พูดเรื่องฉันใช่ไหม? - เปล่า
อะไรนะ?
วันนั้นที่เธอมาบ้านฉันทำตัวเหมือนเป็นหมอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
- แล้วแกคุยเรื่องอะไร? - ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
- ฉันไม่คิดงั้นหรอก - ไม่เอาน่า เธอต้องการอะไรแน่?
- มองหน้าฉันสิ - ไม่ มีอะไร?
มองหน้าฉัน
- อะไรเนี่ย? - ไม่มีอะไร เธอไม่ต้องห่วงหรอก
- พระเจ้า ใครทำเนี่ย? - แค่คนคนนึงน่ะ
ผู้ชายหรือผู้หญิง?
- เธอจะมาสนใจทำไม? - แล้วฉันถามไม่ได้หรือยังไง?
- ไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ายุ่งน่า - เธอไม่กล้าบอกฉัน
- เปล่าเลย ปล่อยนะ - ไม่! คุยกับฉันก่อน
ปล่อยฉัน อย่ามายุ่งกับฉันอีก!
- การสนทนา... - การสนทนา...
- ...จบลงแล้ว - ...จบลงแล้ว
ฉันเอาชนะเธอไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม?
เฮ้ ฉันชักจะเบื่อเต็มทนแล้วนะ!
อะไร... นี่มันอะไรวะเนี่ย?
แกคิดว่าไงล่ะ?
ทำไมเราต้องมีเตียงสองชั้นด้วย?
เด็กเกินไปว่ะ เสียใจด้วยนะ
อะไรน่ะ?
ถ้าคนมาสมัครเด็กเกินหรือแก่เกิน หรืออ้วนเกิน ให้แกบอกไปตามความจริง
"คนมาสมัคร" เหรอ?
ถ้าผู้สมัครทนยืนรอได้ 3 วัน โดยไม่มีอาหารหรือที่พัก
แกให้มันเข้ามาแล้วเริ่มทำการฝึกได้
ฝึกอะไรวะ?
แกคิดว่านี่เป็นเกมส์เหรอ?
แกยังเด็กเกินกว่าจะฝึกที่นี่ จบ
เลิกทำเราเสียเวลา แล้วไสหัวไปได้แล้ว
ข่าวร้ายว่ะ เพื่อน
แกไม่มีทางได้เข้ามาหรอก
ถ้าเราทำอะไรให้แกเข้าใจผิด ก็ขอโทษด้วย
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แกแค่...ไสหัวไปซะ
ไป
แกกำลังบุกรุก ฉันต้องโทรหาตำรวจนะ
อย่าเสือกมองหน้าฉัน! แกคิดว่า แกจะได้เข้ามาในบ้านหลังนี้เหรอ?
แกไม่มีวันได้เข้ามาในบ้านหลังนี้!
ไม่มีวัน ไสหัวไปจากหน้าบ้านฉันซะ! ไปสิวะ!
ไม่ช้าก็เร็ว พวกเรากลายเป็นแบบที่ ไทเลอร์ต้องการให้เราเป็น
ฉันจะเข้าไปเอาพลั่วในบ้านมา
มีเสื้อสีดำสองตัวไหม? กางเกงสีดำสองตัวล่ะ?
- มีครับผม - รองเท้าบู๊ทสีดำ? ถุงเท้าสีดำสองคู่?
- ครับ - แจ็คเก็ตสีดำหนึ่งตัว?
- ครับ - เงินทำศพ 300 เหรียญ?
ครับผม
โอเค
แกแก่เกินไป ไอ้อ้วน
นมใหญ่เกินไปอีกต่างหาก ไสหัวไปจากหน้าบ้านฉันเลย
บ็อบ! บ็อบ!
เหมือนลิงที่พร้อมจะถูกส่งไปอวกาศ
ลิงอวกาศ
พร้อมจะสละชีวิตตัวเอง เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
แกมันแก่เกินไป ไอ้อ้วน!
ส่วนแก...แกมันหัวทองเกินไป!
ไสหัวไปทั้งคู่เลยไป๊!
แล้วมันก็ดำเนินต่อไป
ฟังให้ดี ไอ้พวกหนอน
แกไม่ได้วิเศษวิโสอะไร
แกไม่ใช่คนที่สวยงามหรือโดดเด่น
แกเป็นสิ่งมีชีวิตที่เน่าเปื่อยได้ เหมือนคนทุกคน
ไทเลอร์มันสร้างกองทัพให้ตัวเอง
เราเป็นแค่คนธรรมดา ที่ไม่ได้มีความหมายอะไรในโลกนี้
เราทั้งหมดเป็นส่วนนึงของปุ๋ย
แล้วไทเลอร์ เดอร์เด้น จะสร้างกองทัพไปทำไม?
เพื่ออะไร? เพื่อสิ่งที่ ยิ่งใหญ่กว่าแบบไหน?
พวกเราเชื่อมั่นในไทเลอร์
ตอนเขาพูดว่า "แกไม่ใช่งานที่แกทำ" ฉันนี่แบบ...."เออ ใช่เลย!"
นี่มันอะไรกัน?
โอเค!
- มีอะไรเหรอ? - เรากำลังฉลองกันน่ะ
- เราฉลองอะไรกัน? - ไปเถอะ
ผมจัดการให้เอง
ผู้สืบสวนอยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว ท่านอธิบดีตำรวจเจค็อบส์ เพิ่งมาถึงพอดีค่ะ
ท่านพอบอกเราได้ไหมคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?
เราเชื่อว่านี่เป็นอีกครั้งของการ ทำลายทรัพย์สินที่เกิดขึ้นทั่วเมืองในระยะหลัง
ซึ่งน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง กับชมรมชกต่อยใต้ดิน
เราจะทำการสืบสวนอย่างเข้มงวดครับ
นั่นคืออธิบดีกรมตำรวจเจค็อบส์ ที่เพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุนะคะ
- จากเหตุไฟไหม้ 4 จุด เมื่อชั่วโมงที่แล้ว - เธอสวยจริงๆ
กลับไปที่ห้องส่งเลยค่ะ
- ตายห่า! - ต้องงี้สิ!
พวกแกไปทำเหี้ยอะไรกันมา?
เจ้าหน้าที่สืบสวนการวางเพลิง อยู่ในที่เกิดเหตุ...
ท่านครับ กฏข้อแรกของโปรเจ็คเมย์เฮ็ม คือห้ามถามนะครับ
ชัยชนะในสงครามกับอาชญากรรม จะไม่เกิดขึ้นภายในคืนเดียว
มันจำเป็นต้องใช้ทั้งการอุทิศตนและความรับผิดชอบ ที่สำคัญที่สุดคือความร่วมมือกัน
ท้องถนนปลอดภัยขึ้นแล้ว แหล่งเสื่อมโทรมของเรายังมีความหวัง
- อย่างไรก็ตาม นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น - ฉันต้องไปฉี่ก่อนนะ
นี่เป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทางอันยาวนาน
นั่นคือเหตุผลที่เราจัดตั้งโปรเจ็คโฮปขึ้นมา...
บ็อบ
...เพื่อช่วยคนอื่นด้วยการปกป้อง และบังคับใช้กฎหมาย
โปรเจ็คโฮปจะเป็นการร่วมมือกัน
ระหว่างตำรวจและบรรดาผู้นำชุมชน
มันจะเป็นอาวุธใหม่อันทรงพลัง ในสงครามปราบอาชญากรรม
- มัดไข่มันไว้เลย บ็อบ - โหย ไข่มันเย็นเจี๊ยบเลย
แกต้องยกเลิกการสืบสวนอันเข้มข้นที่แกว่า
แกต้องออกมาแถลง ว่าไม่มีกลุ่มใต้ดินอะไรทั้งนั้น
ไม่งั้นคนพวกนี้จะตัดไข่แก
พวกมันจะส่งใบนึงไปที่นิวยอร์กไทมส์ อีกใบไปที่แอลเอไทมส์​
ฟังนะ ผู้คนที่แกกำลังตามล่า คือผู้คนที่แกต้องพึ่งพา
เราทำอาการให้แก ทิ้งขยะให้แก เราต่อสายโทรศัพท์ให้แก
เราขับรถพยาบาล และคอยเฝ้าตอนที่แกนอนหลับ
อย่าคิดจะเล่นกับเรา
ดูไข่ซิ!
บ็อบ ทางนี้
ไปเลย
ผมคือความโกรธที่ถูกปฏิเสธของแจ็ค
ผมรู้สึกอยากยิงแสกหน้ามีแพนด้าทุกตัว ที่ไม่ยอมเอากัน เพื่อรักษาเผ่าพันธุ์ของตัวเอง
ผมอยากเปิดวาล์วเรือขนน้ำมัน
ใส่ชายหาดสวยๆในฝรั่งเศส ที่ผมไม่เคยเห็น
ผมอยากหายใจควันเข้าไป
แกจะไปไหน ไอ้โรคจิต?
ฉันรู้สึกอยากทำลายอะไรที่มันสวยงาม
- เอามันไปโรงพยาบาลซะ - ครับ
ไม่ต้องห่วงครับ คุณฌดอร์เด้น จากที่จอดระยะยาวในสนามบินครับ
เชิญเลย คุณเดอร์เด้น
เชิญแกก่อน
- แกมีอะไรในใจหรือเปล่า? - ไม่มี
โอเค มี ทำไมไม่มีใครบอกฉัน เรื่องโปรเจ็คเมย์เฮ็ม?
กฏข้อแรกของโปรเจ็คเมย์เฮ็ม คือห้ามถาม...
- แกพูดเรื่องอะไร? - ทำไมไม่ให้ฉันมีส่วนร่วมตั้งแต่ต้น?
จุดเริ่มคือไฟต์คลับ ตอนนี้เราออกจากห้องใต้ดิน เปลี่ยนชื่อเป็นโปรเจ็คเมย์เฮ็มแล้ว
แกกับฉันตั้งไฟต์คลับมาด้วยกัน จำได้ไหม?
มันเป็นของฉันเท่ากับที่เป็นของแกนั่นแหละ
นี่มันเรื่องแกกับฉันงั้นเหรอ?
- เออ ฉันนึกว่าเราทำอะไรด้วยกันซะอีก - แกหลงประเด็นแล้ว
นี่มันไม่ได้เป็นของเรา
- พวกเราไม่ได้วิเศษวิโสอะไร - ช่างแม่งสิ แกน่าจะบอกฉันหน่อย
เฮ้ ไทเลอร์!
- แม่งเอ๊ย ไทเลอร์! - แกต้องการอะไร?
แถลงการณ์เป้าหมายเหรอ? ให้ฉันอีเมลให้แกไหม? หรือใส่ในกล่องที่แกต้องทำดี?
- ฟังนะ... - อยากมีส่วนร่วมแค่ไหน แกต้องตัดสินใจเอง!
ฉันตัดสินใจแน่! ฉันแค่อยากรู้อะไร ให้มากกว่านี้ก่อน!
- กฏข้อแรกของโปรเจ็คเมย์เฮ็ม... - เงียบไปเลย!
- ฉันอยากรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ - ช่างแกสิวะ! แกต้องลืมสิ่งที่แกรู้ซะ
ลืมสิ่งที่แกคิดว่าแกรู้ เกี่ยวกับชีวิต เกี่ยวกับมิตรภาพ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องแกกับฉัน
หมายความว่าไงวะ? อะไร...
แกทำอะไรน่ะ?
พวกแก พวกแกแอบหวังว่า อยากทำอะไรก่อนตาย?
- อยากวาดภาพตัวเอง - สร้างบ้าน
- แล้วแกล่ะ? - ไม่รู้ ไม่อยากโว้ย
- กลับเข้าเลนไปสิวะ - แกต้องรู้คำตอบของคำถามนี้!
ถ้าแกตายตอนนี้ แกจะรู้สึกยังไงกับชีวิตตัวเอง?
ไม่รู้! ฉันคงไม่รู้สึกดีอะไรกับชีวิต แกอยากได้ยินฉันพูดแบบนี้ใช่ไหม?
- ไม่เอาน่า! - ยังดีไม่พอ
เลิกเล่นสิวะ! ไทเลอร์!
พระเจ้าช่วย!
ปัดโธ่เว๊ย! ปัดโธ่เว๊ย! ไอ้เหี้ย!
ช่างหัวไฟต์คลับ! ช่างหัวมาร์ล่า! ฉันแม่งโคตรเบื่อจะตายห่าอยู่แล้ว!
โอเค เพื่อน โอเค
- เลิกเล่นได้แล้ว จับพวงมาลัยเร็ว - ดูแกสิ!
- จับพวงมาลัย - ดูแกสิวะ! แกแม่งโคตรน่าสมเพชเลย!
- ทำไม? ทำไม? แกหมายความว่าไงวะ? - ทำไมฉันถึงต้องระเบิดคอนโดแกรู้ไหม?
อะไรนะ?
การลงสู่จุดต่ำสุด มันไม่ใช่การไปเที่ยวสุดสัปดาห์ มันไม่ใช่การไปสัมมนานะโว้ย
หยุดพยายามควบคุมทุกอย่าง แล้วปล่อยวางได้แล้ว!
- ปล่อย! - โอเค ก็ได้
ก็ได้
ผมไม่เคยเจออุบัติเหตุรถยนต์มาก่อน
คนที่เคยเจอต้องรู้สึกแบบนี้แน่นอน
ก่อนที่ผมจะไฟล์พวกนั้น เป็นสถิติในรายงานของผม
โธ่เว๊ย!
เราเพิ่งมีประสบการณ์เฉียดตาย!
ในโลกที่ฉันเห็น แกกำลังตามกวาง อยู่ในป่าแกรนแคนย่อน
ท่ามกลางซากปรักหักพัง ของร็อคเกอเฟลเลอร์เซ็นเตอร์
แกจะใส่ชุดหนัง ที่จะใช้ได้ตลอดชีวิตของแก
แกจะปีนต้นคัตสุที่เลื้อยอยู่บนตึกเซียรส์
พอแกมองลงมา แกจะเห็น คนตัวเล็กๆกำลังทุบข้าวโพด
เอาเนื้อกวางเส้นมาตากแดด
บนเลนคาร์พูลของทางหลวงที่รกร้าง
หายเร็วๆนะ แชมป์
หลังจากนั้น...
ไทเลอร์?
...ไทเลอร์ก็หายไป
ผมหลับไปหรือเปล่า?
ผมหลับไปใช่ไหม?
แกไม่ใช่คนสวยงามหรือโดดเด่นอะไร เข้าใจไหม?
บ้านเราได้กลายเป็นสิ่งที่มีชีวิต
ข้างในเปียกเละเทะ เพราะมีคน เต็มไปหมด
พวกเราเป็นส่วนหนึ่งของปุ๋ยกองเดียวกัน...
คนเยอะจนบ้านแทบจะขยับไปด้วย
โลกของไทเลอร์
ผมต้องคอยหลบตลอด เหมือนติดอยู่ใน ที่ไหนซักแห่งกับพวกลิงอวกาศ
แกสูบในนี้ไม่ได้นะ! รู้ไหมว่าในบ้านนี้ มีอีเธอร์เยอะขนาดไหน?
ทำกับข้าว ทำงาน และนอนกันเป็นทีม
เดี๋ยวนะ
เราดูแลทุกอย่างเรียบร้อยครับ
ไทเลอร์อยู่ไหน?
ท่านครับ กฏข้อแรกของโปรเจ็คเมย์เฮ็ม คือห้ามถาม...
ได้ โอเค
ผมเหลือแค่ตัวคนเดียว
พ่อทิ้งผมไป ไทเลอร์ก็ทิ้งผมไป
ผมคือหัวใจที่แหลกสลายของแจ็ค
โปรเจ็คเมย์เฮ็มจะทำอะไรต่อ มีแต่ไทเลอร์เท่านั้นที่รู้
กฏข้อ 2 คือ ห้ามถามอะไรทั้งนั้น
ไปไกลๆตีนฉันเลย!
คนพวกนี้ใครกันน่ะ?
บริษัทเปเปอร์สตรีทโซป
ฉันเข้าไปได้ไหม?
มันไม่อยู่
อะไรนะ?
ไทเลอร์ไม่อยู่ที่นี่
ไทเลอร์ไปแล้ว
พระเจ้า! เธอไปหาหมอเถอะ!
มันโดนยิงสองนัด! ขอพื้นที่หน่อย!
เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?
เราไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย
เราต้องยิงนัดเดียวได้นกสองตัว
ทำลายงานศิลปะองค์กรยักษ์ใหญ่...
ปฏิบัติการลาเต้ธันเดอร์ ไปเลย!
...และทำลายแฟรนไชส์ร้านกาแฟ
เราวางแผนไว้อย่างรัดกุมครับ
- ทุกอย่างราบรื่นดี จนกระทั่ง... - ตำรวจ! อย่าขยับนะ!
- อะไร? - มันยิงบ็อบ
- มันยิงหัวบ็อบ - ไอ้พวกตำรวจเหี้ย!
โอ้ พระเจ้า!
- พวกเย็ดแม่นั่น! - ไอ้พวกปัญญาอ่อน
แกใส่หมวกสกี ออกไปพยายามระเบิดนู่นนี่นั่น
แล้วแกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
โอเค ด่วนเลย! เราต้องรีบทำลายหลักฐาน เราต้องกำจัดศพมันซะ!
- เอามันไปฝัง - อะไรนะ?
เอามันออกไปที่สวน แล้วฝังซะ
- เร็วเข้า ทุกคน ไปเลย! - ถอยไป! ออกไปห่างๆมันนะ!
พวกแกพูดอะไรกัน?
นี่มันไม่ใช่หลักฐานนะ นี่มันคนทั้งคน
มันเป็นเพื่อนฉัน แกจะเอามันไปฝังในสวนไม่ได้!
เขาตายเพราะรับใช้ โปรเจ็คเมย์เฮ็มนะครับ
- นี่คือบ็อบ - แต่ใน...
ในโปรเจ็คเมย์เฮ็ม เราไม่มีชื่อนะครับ
พวกแกฟังฉันให้ดีนะ
มันเป็นคน และมันมีชื่อ นี่คือโรเบิร์ต พอลสัน โอเคไหม?
โรเบิร์ต พอลสัน?
มันเป็นคน มันตายก็เพราะเรา
โอเคไหม? แกเข้าใจหรือเปล่า?
ผมเข้าใจแล้วครับ
ถ้าตาย สมาชิกโปรเจ็คเมย์เฮ็มจะมีชื่อ
ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน
- ไม่เอาน่า พวกแก ขอร้อง หยุดเถอะ - ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน
ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน
- ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน - หุบปาก! พอได้แล้ว!
ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน
ไทเลอร์?
ไม่ใช่ ผมนักสืบสเติร์น จากหน่วยสืบสวนลอบวางเพลิง
ผมอยากพบคุณที่สำนักงานหน่อย...
ผมไปทุกเมืองตามต้นขั้วตั๋ว ที่ไทเลอร์ใช้ ไปตามบาร์
ผมไม่รู้ว่ายังไง หรือว่าทำไม
แต่ผมไปมา 50 กว่าบาร์ ผมก็รู้เลย
ฉันมาตามหาไทเลอร์ เดอร์เด้น มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยกับมัน
ผมก็อยากช่วยนะครับ
ท่าน...
ทุกเมืองที่ผมไป
ทันทีที่ผมก้าวเท้าลงจากเครื่องบิน
ผมรู้ว่าไฟต์คลับมันอยู่ไม่ไกล
แท็กซี่!
มองหน้าฉันสิ ฉันเป็นสมาชิกนะ
ฉันแค่อยากจะรู้ ว่านายเจอไทเลอร์หรือเปล่า
ผมไม่มีสิทธิ์ให้ข้อมูลนั้นกับคุณ
ถึงแม้ผมจะรู้ข้อมูลนั้นก็ตาม
- นายมันปัญญาอ่อน - ผมต้องขอให้คุณออกจากร้านไป
ไทเลอร์มันยุ่งมาก มันไปตั้ง แฟรนไชส์ทั่วประเทศเลย
ผมหลับไปหรือเปล่า? ผมได้นอนบ้างไหม?
ไทเลอร์เป็นฝันร้ายของผม หรือว่าผมเป็นฝันร้ายของไทเลอร์?
- เราเพิ่งได้ยินมา - ได้ยินเรื่องแบบไหนมา?
- ไม่มีใครรู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง - เขาผ่าตัดเปลี่ยนหน้าทุกๆ 3 ปี
นั่นมันโง่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย
เรื่องไฟต์คลับที่ไมอามี่จริงหรือเปล่า?
คุณเดอร์เด้นกำลังสร้างกองทัพจริงเหรอ?
มันเหมือนผมมีชีวิตอยู่ในเดจาวูตลอดเวลา
ทุกที่ที่ผมไป ผมรู้สึกเหมือนเคยมาแล้ว
มันเหมือนการตามหามนุษย์ล่องหน
กลิ่นคราบเลือด
คนเท้าเปล่าเดินสู้กัน
กลิ่นเหงื่อแห้งๆ เหมือนไก่ทอด
พื้นยังรู้สึกอุ่นๆ จากการต่อสู้เมื่อคืนนี้
ผมตามหลังไทเลอร์ก้าวนึงเสมอ
ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต พอลสัน
ยินดีต้อนรับอีกครั้งครับ
คุณเป็นยังไงบ้าง?
นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?
- นี่เป็นการทดสอบหรือเปล่าครับ? - ไม่ นี่ไม่ใช่การทดสอบ
คุณมาที่นี่พฤหัสฯที่แล้ว
วันพฤหัสฯเหรอ?
คุณยืนตรงที่คุณอยู่นั่นแหละ ถามผมว่าความปลอดภัยที่นี่เป็นยังไงบ้าง
เรารัดกุมมากครับ
นี่นายคิดว่าฉันเป็นใคร?
- แน่ใจนะครับ ว่านี่ไม่ใช่การทดสอบ? - ไม่ นี่ไม่ใช่การทดสอบแน่นอน
คุณคือคุณเดอร์เด้นไงครับ
คุณเป็นคนทำแผลนี่ให้ผม
กรุณายกพนักเก้าอี้ขึ้นสู่ตำแหน่งเดิม
- ไง? - มาร์ล่า นี่ฉันเอง
- เราเคยทำแบบนั้นหรือเปล่า? - ทำอะไร?
- เราเคยมีเซ็กส์กันไหม - นี่เธอถามอะไรโง่ๆแบบนั้นเนี่ย?
มันโง่เพราะคำตอบคือเคย หรือว่าไม่เคยล่ะ?
- หลอกถามฉันหรือเปล่า? - เปล่า มาร์ล่า ฉันแค่อยากรู้จริงๆ...
เธออยากรู้ว่าฉันคิดว่า เราเคยมีเซ็กส์ หรือว่าร่วมรักกันเหรอ?
- เราเคยร่วมรักกันเหรอ? - เธอจะเรียกแบบนั้นใช่ไหม?
ตอบมาเถอะน่า มาร์ล่า ขอร้อง! เราเคยทำหรือว่าไม่เคย?
เธอเอาฉัน แล้วก็เมินเฉย เธอรักฉัน แล้วก็เกลียดฉัน
เธออ่อนไหว แล้วจู่ๆก็งี่เง่า
ฉันบรรยายความสัมพันธ์เรา ถูกต้องไหมล่ะ ไทเลอร์?
เราเพิ่งเสียความดันในห้องโดยสารไป
- เธอพูดว่าไงนะ? - นี่เธอเป็นอะไรของเธอ?
- พูดชื่อฉันมาซิ! - ไทเลอร์ เดอร์เด้น
ไทเลอร์ เดอร์เด้นไง ไอ้เพี้ยน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
- ฉันจะไปหานะ! - ไม่ เดี๋ยว มาร์ล่า ฉันไม่อยู่!
แกทำผิดสัญญา
- พระเจ้า ไทเลอร์ - แกเอาเรื่องฉันไปคุยกับเธอ
- ไทเลอร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? - ฉันขอแกแค่อย่างเดียว ง่ายๆแค่นั้นเอง
ทำไมทุกคนคิดว่าฉันคือแก?
ตอบฉันมาสิ!
นั่งก่อน
ตอบฉันมา ทำไมทุกคนถึงคิดว่าฉันคือแก?
ฉันว่าแกก็รู้นะ
- ไม่ ฉันไม่รู้ - รู้สิ
ทำไมทุกคนถึงงง ว่าฉันกับแกคือคนเดียวกัน?
ฉัน... ฉันไม่รู้
- นั่นแหละ - ไม่
- อย่าคิดจะเล่นกับเรา! - พูดมาเถอะ
เพราะ...
พูดสิ!
เพราะเราเป็นคนคนเดียวกัน
ถูกต้อง
เราเป็นแค่คนธรรมดา ที่ไม่ได้มีความหมายอะไร...
- ฉันไม่เข้าใจเลย - ตอนนั้นแกมองหาวิธีที่จะเปลี่ยนชีวิตแก
แต่แกทำด้วยตัวเองไม่ได้
ทุกอย่างที่แกเคยคิดว่าอยากเป็น ....ก็คือฉัน
หน้าตาฉันเหมือนที่แกอยากเป็น ฟาดผู้หญิงเหมือนที่แกอยากฟาด
ฉันทั้งฉลาด มีความสามารถ ที่สำคัญที่สุด ฉันเป็นอิสระเต็มที่เหมือนที่แกไม่ได้เป็น
โอ้ย ไม่นะ
- ไทเลอร์ไม่อยู่ มันไปแล้ว - อะไรนะ?
- นี่มันเป็นไปไม่ได้ มันบ้าสิ้นดี - คนเราทำแบบนี้ทุกวันแหละ
พวกมันคุยกับตัวเอง เห็นตัวเองในแบบที่อยากจะเห็น
พวกมันไม่กล้าพอเหมือนแก ที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นจริง
แต่โดยธรรมชาติ แกยังฝืนตัวเองอยู่บ้าง บางครั้ง แกก็เลยยังเป็นตัวแก
โอกาสหน้า เราน่าจะซัดกันใหม่นะ
ส่วนครั้งอื่น แกมโนภาพว่า แกกำลังดูฉันอยู่
ถ้าคืนนี้เป็นคืนแรกของนายในไฟต์คลับ นายต้องลงสู้...
แกค่อยๆปล่อยให้ตัวเองกลายเป็น...
ไทเลอร์ เดอร์เด้น
แกไม่ใช่งานของแก หรือเงินที่แกมี!
- ไม่ แกมีบ้านนี่ - ก็เช่าในชื่อแก
- แกมีงานทำ แกมีชีวิตของแก - แกทำงานกลางคืน เพราะแกนอนไม่หลับ
- หรือไม่แกก็ทำสบู่ตอนกลางคืน - แต่แกเป็นคนเอามาร์ล่านะ ไทเลอร์
ที่จริง แกเป็นคนเอามาร์ล่า แต่สำหรับเธอก็เหมือนกันนั่นแหละ
โอ้ย พระเจ้า
เราอยู่ในสภาวะลำบากแล้วไง
เธอรู้มากเกินไป
ฉันว่าเราต้องมาคุยกัน เพราะนี่มันอาจ กระทบเป้าหมายเราได้
อะ... แกหมายความว่าไง?
นี่มัน...นี่มันไร้สาระสิ้นดี มันไร้สาระ! ฉันจะไม่ฟังอีกแล้ว
- แกมันบ้า! - เปล่า แกนั่นแหละที่บ้า
พวกเราไม่มีเวลามานั่งเถียงกันเรื่องนี้นะ
มันเรียกว่าการสลับม้วน
หนังฉายต่อไป โดยที่คนดูไม่รู้เลย ว่าเกิดอะไรขึ้น
- คุณคะ! จะเช็คเอาท์ไหมคะ? - ครับ ขอบิลด้วย
รบกวนคุณเซ็นรับทราบ รายการโทรศัพท์ด้วยค่ะ
- โทรเมื่อไหร่เนี่ย? - ตามเวลาในนี้เลยค่ะ
ระหว่างตี 2 ถึงตี 3 วันนี้
ที่จริงผมนอนเร็วมาทุกคืนหรือเปล่า?
หรือผมนอนดึกกว่าที่คิดอีก?
ผมกลายเป็นไทเลอร์นานขึ้นเรื่อยๆเหรอ?
มีใครอยู่ไหม?
เดจาวู อีกแล้ว
ใช่ ถ้ามีสบู่มากพอ เราจะระเบิดอะไรก็ได้ทั้งนั้น
โอ้ พระเจ้า
- 1888 - โทษนะ ผมพูดกับใครอยู่?
1888 แฟรงค์ลิน ผมฝ่ายช่างทะนุบำรุง
ฮัลโหล? ฮัลโหล?
1888 ถนนแฟรงค์ลินเหรอ?
ใช่ มีอะไรให้ช่วยครับ?
- ฮัลโหล? - ใช่ มี
ผมอยากคุยกับคนดูแลตึกเดี๋ยวนี้เลย
- พูดอยู่ครับ - โอเค ฟังผมนะ
ผมว่าน่าจะเกิดเหตุร้ายในตึกของคุณ
ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ
- อะไรนะ? - ไม่ต้องห่วงเราครับ เราจัดการได้
2160
มาร์ล่า! มาร์ล่า! เฮ้ มาร์ล่า เดี๋ยว!
มาร์ล่า เดี๋ยวก่อน! ฉันต้องคุยกับเธอ! มาร์ล่า! มาร์ล่า!
ลูกน้องเธอแม่งเอาไม้กวาดมาตีฉัน!
พวกมันเกือบทำฉันแขนหัก!
พวกมันเอาด่างมาละลายใส่นิ้ว
- โคตรจะเหม็นเลย - นี่ ฟังฉันนะ
เธอต้องไว้ใจฉัน ต้องฟังฉันหน่อย
- จะพูดไร้สาระอะไรอีกล่ะสิท่า - ไว้ใจฉันมากกว่านั้นหน่อยสิ
ฟังนะ ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น
เธอมีสิทธิ์จะโกรธได้เต็มที่...
ขอแค่กาแฟพอ ขอบใจ
ท่านครับ ทุกอย่างที่คุณสั่งฟรีหมดครับ
- ทำไมถึงฟรีล่ะ? - อย่าถามเลย
เอาเหอะ
ฉันขอซุปหอย
ไก่ทอดกับมันฝรั่งอบ ใส่ทุกอย่าง และขอพายชิฟองช็อกโกแลตด้วย
ขออาหารสะอาดๆนะ
ถ้าในกรณีนั้น ผมไม่แนะนำซุปหอยนะครับ
งั้นไม่เอาซุปหอย ขอบใจ
เธอมีเวลาพูด 30 วินาที
ฉันรู้ว่าฉันทำตัวประหลาดๆ โอเคไหม?
ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูเหมือนฉันมี 2 บุคลิก...
2 บุคลิกเหรอ? เธอมันด็อกเตอร์แจ็คเคิ่ล กับไอ้เบื๊อกมากกว่า
ฉันสมควรโดนแล้ว แต่ฉันเพิ่งรู้ อะไรที่สำคัญมากๆมา
อะไรล่ะ?
ความสัมพันธ์ทั้งหมดของเรา ยังไม่ชัดเจนสำหรับฉัน จนกระทั่งตอนนี้
ฉันยังไม่อยากพูดถึงเหตุผล
- ฉันรู้ว่าฉันทำตัวกับเธอไม่ดีเท่าไหร่ - ช่างเหอะ
ไม่ๆ ขออีก 15 วินาทีนะ! 15 วินาที เธออย่าเพิ่งพูดอะไร
ฉันพยายามจะบอกเธอว่าฉันขอโทษ
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันชอบเธอ มาร์ล่า
- จริงเหรอ? - ชอบจริงๆ
ฉันแคร์เธอมาก ไม่อยากให้เรื่องเลวร้าย เกิดขึ้นกับเธอเพราะฉัน
มาร์ล่า เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายนะ
- อะไรนะ? - เธอต้องออกจากเมืองไปซักพักก่อน
ออกจากเมืองใหญ่ๆไป ไปแคมปิ้งก่อนก็ได้....
เธอมันบ้า
- ฉันทำให้เธอมีส่วนกับเรื่องเลวร้าย - ไม่ เงียบไปเลย!
- เธอไม่ปลอดภัยนะ - หุบปากไป!
- ฟังนะ ฉันพยายามแล้ว ไทเลอร์ จริงๆ - ฉันรู้ว่าเธอพยายามแล้ว
ฉันชอบบางอย่างในตัวเธอเหมือนกัน เธอฉลาด ตลก แถมยังเก่งเรื่องบนเตียง
แต่... ฉันทนเธอไม่ไหวจริงๆ
เธอมีปัญหาเรื่องอารมณ์รุนแรงมาก เป็นปัญหาเรื้อรังด้วย
เธอน่าจะไปให้มืออาชีพช่วยนะ
- ฉันรู้ ฉันขอโทษ - เธอขอโทษ ฉันขอโทษ ทุกคนขอโทษ แต่...
ฉันทนแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
ไม่ได้ ฉันจะไม่ทนด้วย
ฉันไปล่ะ
เธอไปไม่ได้นะ มาร์ล่า! เธอไม่ปลอดภัย!
- มาร์ล่า เดี๋ยว เธอยังไม่เข้าใจ! - อย่ามายุ่งกับฉัน!
ฉันพยายามปกป้องเธอนะ!
- ฉันไม่อยากเจอหน้าเธออีกแล้ว! - ได้ ถ้ามันจะต้องเป็นแบบนั้น...
รอตรงนี้นะ
รอตรงนี้ก่อน! หุบปากไป! เงียบเลย!
เอาเงินนี่แล้วขึ้นรถไป ฉันสัญญาว่า ฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก ถ้าเธอต้องการ
เงียบไปเลย!
ขึ้นรถไปเถอะนะ
- ทำไมเธอทำแบบนี้? - เพราะพวกนั้นคิดว่าเธอเป็นตัวอันตราย
ตอนนี้ฉันยังอธิบายไม่ได้ เธอเชื่อฉันสิ
ถ้าฉันเห็นว่าเธอจะไปไหน เธอจะไม่ปลอดภัย
ฉันจะไม่คืนเงินนี่นะ ถือว่าเป็นค่างี่เง่าของเธอ
ได้เลย จำไว้นะ อย่าเข้าไปในเมืองใหญ่ อย่างน้อยอีก 2-3 วัน โอเคไหม?
ไทเลอร์...
เธอคือสิ่งเลวร้ายที่สุด ที่เข้ามาในชีวิตฉัน
สวัสดี ผมอยากให้คุณจับผมหน่อย
ผมเป็นผู้นำองค์กรก่อการร้าย
ที่เป็นคนลงมือทำลายทรัพย์สิน และทำร้ายคนไปทั่วเมือง
เราน่าจะมีสมาชิกหลายร้อยคน ในเขตเมืองหลวง
ตอนนี้เรามีสาขางอกขึ้นมา ในเมืองใหญ่ 5-6 เมืองแล้ว
นี่เป็นองค์กรที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด
และมีหลายกลุ่มที่ลงมือได้ อย่างเป็นเอกเทศจากศูนย์กลางผู้นำ
ไปที่บ้านผมดู โอเคไหม? 1537 ถนนเปเปอร์
นั่นคือศูนย์บัญชาการของเรา
ในสวนหลังบ้าน คุณจะเจอศพ โรเบิร์ต พอลสัน ถูกฝังอยู่
ในห้องใต้ดิน คุณจะเจออ่างอาบน้ำหลายใบ
ที่เพิ่งถูกใช้ผลิตไนโตรกลีเซอรีนจำนวนมาก
ผมเชื่อว่าแผนการ คือการระเบิดสำนักงานใหญ่...
บริษัทบัตรเครดิตต่างๆ
และตึกทีอาร์ดับบลิว
ทำไมต้องเป็นตึกพวกนั้น? ทำไมต้องเป็นบริษัทบัตรเครดิต?
ถ้าบันทึกเรื่องหนี้สินถูกลบออกหมด พวกเราจะได้กลับไปเริ่มใหม่จากศูนย์
รับรองวุ่นวายกันหมดแน่
ให้มันพูดต่อไป ฉันต้องออกไปโทรศํพท์ก่อน
ผมชื่นชมสิ่งที่คุณทำจริงๆ
- อะไรนะ? - คุณกล้ามาก ที่ออกคำสั่งเรื่องนี้
คุณคืออัจฉริยะครับ
คุณบอกพวกเราว่าถ้ามีใคร แทรกแซงโปรเจ็คเมย์เฮ็ม รวมถึงตัวคุณด้วย
เราต้องตัดไข่มันซะ
- ขัดคืนไปก็ไร้ประโยชน์ครับ - มันเป็นสัญญาณที่ทรงพลังมาก คุณเดอร์เด้น
- มันจะเป็นตัวอย่างที่สุดยอดแน่นอน - พวกแกพลาดแล้ว!
- คุณบอกว่าคุณต้องพูดแบบนั้นแน่ - ฉันไม่ใช่ไทเลอร์ เดอร์เด้น!
คุณบอกว่าคุณจะพูดแบบนั้นด้วย
โอเค งั้นฉันนี่แหละ ไทเลอร์ เดอร์เด้น
ฟังนะ ฉันขอสั่งให้พวกแก ยกเลิกปฏิบัติการเดี๋ยวนี้เลย
คุณบอกเราว่า คุณต้องพูดแบบนี้แน่นอน
ปล่อยฉันนะ!
พวกแกบ้าหรือเปล่าวะเนี่ย? พวกแกเป็นตำรวจนะ!
มีคนจับเวลาหรือยัง?
เงียบเลยนะ
แม่ง!
ดูเหมือนที่มันพูด จะจริงเหมือนกันนะ
- ไปที่บ้านตรงถนนเปเปอร์กัน - เดี๋ยวผมตามไป
เฮ้ เดี๋ยวสิ!
- จับได้แล้วใช่ไหม? - จับแล้ว
ท่านครับ เราจำเป็นต้องทำ
- อย่าดิ้นสิ! - หนังยางอยู่ไหนวะ?
ถอยไปนะ! วางมีดลงสิวะ! วางลง!
ถอยไป นอนก้มหน้ากับพื้น ทั้งคู่เลย เร็วสิวะ!
นอนลงกับพื้นซะ!
คนแรกที่ออกจากห้องนี้ได้แดกลูกตะกั่วแน่! เข้าใจไหม?
ถอยไป! ถอยไป!
ผมวิ่ง
วิ่งจนกล้ามเนื้อลุกไหม้ จนเส้นเลือดผมปั๊มกรดแบตเตอรี่ออกมา
แล้วผมก็วิ่งต่ออีก
แกทำบ้าอะไร ใส่กางเกงใน วิ่งไปวิ่งมาเนี่ย?
เพื่อน แกดูเหมือนคนบ้าเลย
ไม่ ฉันรู้ไต๋แกแล้ว ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
งั้นก็มาสิ ฉันมีที่เจ๋งๆให้เรานั่งดู เหมือนเพย์เพอร์วิวเลย
โอ้ พระเจ้า
นี่แกจะทำอะไร?
- ฉันจะหยุดมัน - ทำไม?
- มันคือเรื่องดีที่สุดที่แกเคยทำมานะ - ไม่ ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
รู้ไหมว่ามีระเบิดอีก 10 ลูก ในอีก 10 ตึก
โธ่เว๊ย! โปรเจ็คเมย์เฮ็ม กลายเป็นงานฆ่าคนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?
ตึกพวกนี้ไม่มีคน รปภ.กับพวกช่าง ก็เป็นคนของเราทั้งนั้น
เราไม่ได้ฆ่าใครนะ เพื่อน เราแค่จะปลดปล่อยทุกคนให้เป็นอิสระ!
บ็อบตายแล้ว โดนตำรวจยิงหัว
ถ้าจะทำไข่เจียว ก็ต้องตอกไข่
ไม่ ฉันจะไม่ฟังแก แกไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ
เป็นฉันจะไม่ทำงั้นนะ นอกจากฉันจะรู้ ว่าสายไหนเป็นสายไหน
ถ้าแกรู้ ฉันก็ต้องรู้
หรือ... ฉันอาจจะรู้ว่าแกต้องรู้ ฉันเลยนั่งคิดถึงอีกสายทั้งวัน
แกคิดงั้นเหรอ?
โอ้ย อย่านะ อย่าดึงสีเขียว
ดึงสายไหนก็ได้ แต่อย่าดึงสายสีเขียว
ฉันบอกแกว่าอย่าไง!
เหี้ย!
ไทเลอร์ ถอยมาจากรถนะ
ไทเลอร์ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ! ถอยมาจากรถซะ!
แม่งเอ๊ย!
โอเค
แกยิงปืน ใส่เพื่อนในจินตนาการของแก
เฉียดในโตรกลีเซอรีน 400 ลิตร!
ใจเย็น ไทเลอร์! ไทเลอร์!
ไม่เอาน่า! อย่าไปสิ!
อะไร?
3 นาที นี่แหละ
การเริ่มต้นใหม่
จุดที่จะระเบิด
- ผมว่านี่คือตอนที่เราเริ่มเรื่องทั้งหมด - แกอยากกล่าวอะไรในโอกาสนี้หน่อยไหม?
ว่าไงนะ?
ฉันยังคิดอะไรไม่ออกเลย
คิดแล้วก็ตลกดี
ตอนนี้เริ่มตื่นเต้นแล้ว
อีก 2 นาทีครึ่ง คิดถึงทุกอย่าง ที่เราพิชิตมาสิ เพื่อน
เราจะได้นั่งดูการล่มสลาย ของประวัติศาสตร์การเงิน นอกหน้าต่างพวกนี้
เข้าใกล้ความเสมอภาคทางเศรษฐกิจไปอีกก้าว
- เธอมาที่นี่ทำไม? - ฉันต้องเก็บงานให้เรียบร้อย
วางฉันลงนะ ไอ้เปรต!
- ฉันขอล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย - ฉันไม่ได้ทำนะ เราทำต่างหาก
- นี่คือสิ่งที่เราต้องการ - ไม่ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้
ใช่ แต่คำว่า "แก" ไม่มีความหมายแล้ว เราต้องลืมคำนั้นไปซะ
- แกเป็นแค่เสียงในหัวของฉัน - แกต่างหากคือเสียงในหัวของฉัน!
- แกก็แค่ภาพลวงตา ทำไมฉันถึงกำจัดแกไม่ได้? - แกต้องการฉันไง
ไม่ ฉันไม่ต้องการ ไม่อีกแล้ว
เฮ้ แกสร้างฉันขึ้นมา ฉันไม่ได้สร้างไอ้ขี้แพ้ขึ้นมา เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นหรอกนะ
- หัดรับผิดชอบหน่อย - ฉันรู้
ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ฉันยอมรับแล้ว
ขอร้องเถอะ ยกเลิกเรื่องนี้ซะ
ฉันเคยทำให้แกผิดหวังรึไง?
แกมาได้ไกลขนาดไหนแล้วเพราะฉัน?
ฉันจะพาเราผ่านเรื่องนี้ไปเอง
ฉันจะพาแกผ่านไปทั้งที่แกขัดขืน เหมือนทุกครั้ง..
สุดท้ายแกจะขอบใจฉันเอง
ไทเลอร์ ไทเลอร์
ฉันขอบคุณแกมาก สำหรับทุกอย่างที่แกทำเพื่อฉัน
แต่นี่มันเกินไป ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้
แกอยากได้อะไร? อยากกลับไปทำงานห่วยๆเหรอ? กลับไปอยู่คอนโด นั่งดูซิทคอมใช่ไหม?
ส้นตีนเถอะ! ฉันไม่ยอมเด็ดขาด
- มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ - ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว หุบปากไปซะ!
- 60 วินาที ก่อนระเบิด - ไม่
ฉันต้องคิดออกสิ ฉันต้องคิดออกให้ได้ นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงด้วยซ้ำ
แกไม่ได้มีตัวตน ปืนกระบอกนั้น... ปืนไม่ได้อยู่ในมือแกด้วยซ้ำ
ปืนอยู่ในมือฉันต่างหาก
ดีนี่ แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอก
แกเอาปืนจ่อหัวตัวเองทำไมวะ?
ไม่ใช่หัวฉัน ไทเลอร์
หัวของเรา
น่าสนใจนี่
แกจะทำอะไรเหรอ พ่อหนุ่มอีเกีย?
แกกับฉันนะ
เพื่อนกัน?
ไทเลอร์...
ฉันอยากให้แกฟังฉันดีๆนะ
โอเค
ฉันตาสว่างแล้ว
กลิ่นอะไรวะ?
- ทุกคนไปไหนกันหมด? - โอ้ ไม่ เกิดอะไรขึ้น?
คุณเดอร์เด้น!
โอ้ พระเจ้า!
ท่านครับ!
ท่าน...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?
- อ๋อ เออ ฉันไม่เป็นไร - ดูแย่มากเลยนะครับ เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?
- อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีปัญหาอะไร - ไม่ๆๆ หมอนี่พูดจริงด้วย
- คุณดูแย่มากเลย ต้องไปหาหมอนะครับแบบนี้ - ฉันไม่เป็นไร
ฟังนะ ฉันสบายดี ทุกอย่างเรียบร้อยดี
- ปล่อยเธอ - พระเจ้าช่วย!
เธอ!
ไฮ มาร์ล่า
- ทิ้งเธอไว้นี่ ไปเอาของ แล้วไปเจอฉันข้างล่าง - แน่ใจนะครับ?
เออ แน่ใจ
ไอ้บ้า! นี่เธอเล่นเกมส์บ้าอะไร เอาฉันขึ้นรถไปแล้วยัง...
พระเจ้า หน้าเธอ!
ฉันรู้
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? - อย่าถามเลย
- เธอถูกยิงนี่ - ใช่ ฉันถูกยิง
พระเจ้าช่วย
- ไม่อยากเชื่อเลย ว่ายังยืนได้อีก - โคตรถึกเลย
ใครเป็นคนทำเนี่ย?
ฉันยิงเองแหละ
ไปหาผ้าก็อซมาหน่อย
- เธอยิงตัวเองเหรอ? - ใช่ แต่ไม่เป็นไร มาร์ล่า มองฉันสิ
ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
เชื่อฉันเถอะ ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
เธอมาเจอฉัน ในช่วงแปลกของชีวิตมากเลย
FIGHT CLUB (1999) “ไฟต์คลับ ดิบดวลดิบ” บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง