Robię się głodna. Mam nadzieję, że coś złowimy.
Ja też.
- Pomóż mi nawijać. - Do tyłu?
- Możesz to obracać? Powoli. - Staram się.
Powoli.
- Nawijam powoli. - Dobrze ci idzie.
Matty, spójrz!
Widzisz tę wielką łódź?
To najpiękniejsza łódź na wyspie Whidbey.
Nazywa się Morning Star.
Gdy dorośniesz, nauczę cię żeglować.
Żeglarstwo to najlepsza rzecz pod słońcem.
- Lepsza niż łowienie ryb? - Pewnie.
Ale wiesz co, mały?
- Chyba nie chcę, żebyś dorastał. - Dlaczego?
Co, jeśli poślubisz jakąś piękną dziewczynę?
- Kto wtedy będzie ze mną żeglował? - Tata.
Nie ma mowy.
- Smacznego. - Dziękuję.
Panowie.
Nick. Musimy porozmawiać.
Chętnie jak zawsze, Rudy. Cześć, Warren.
Dostałeś dziś to zawiadomienie z First Seattle?
Tak, w rzeczy samej.
Dobrze. Więc już wiesz.
- Mamy prawdziwy problem. - First Seattle to żaden problem, Rudy.
Problemem są te drinki.
- Pozwolisz? - Oczywiście.
Na czym stanęliśmy? No tak, First Seattle.
- Mamo? - Hej, mały.
- Jak leci? - Do rąk własnych.
Ale jesteś ciężki.
Nosiłaś go przez całą imprezę?
Tak.
Nigdy nie wydamy cię za mąż, Angie.
Tak.
Picasso.
Okres niebieski.
Ten malarz to Kandinsky. Wassily Kandinsky.
Niemiec, z pochodzenia Rosjanin, żył w latach 1866 - 1944.
Przy okazji, niebieski okres u Picassa
był figuratywny i zakończył się w 1904r.
Natomiast te akwarele to abstrakcje, namalowane w 1911r.
Picasso.
Proszę wszystkich o ciszę. Zamierzam wygłosić przemówienie.
Dziękuję za przybycie. Dobrą imprezę poznam po tym,
że bawię się najlepiej ze wszystkich,
teraz jednak nadszedł czas zapłaty
za picie mojego alkoholu, kosztowanie moich potraw,
oraz oblewanie mojej kanapy sosem pomidorowym, Bobby.
Myślisz, że tego nie widziałem?
- Jest nieznośny. - Wiem.
Jesteśmy tu, by zebrać ogromną sumę na rzecz szkoły.
Gdy będziecie sięgać po książeczki czekowe,
chciałbym z przyjemnością przedstawić panią Rebeccę Tingely,
naszą przeuroczą dyrektorkę szkoły.
Dziękuję, panie Parsons.
Na początek chciałabym przedstawić
kilku członków mojego wspaniałego zespołu.
O Boże.
Oto oddana nauczycielka oraz kierowniczka rekrutacji,
pani Angela Green.
To ja!
O czym myślisz?
- Czy zawsze byłem taki nieuprzejmy? - Zdecydowanie.
Cześć. Usiądź z nami.
Angelo, uważasz, że powinna dowiedzieć się od nas?
Chyba lepiej, jeśli usłyszy to od nas, niż od kogoś innego.
Nie będzie z tego powodu szczęśliwa.
O co chodzi?
Zamknij oczy.
Zamknij.
A teraz wstań.
Nie otwieraj oczu.
Libby, co lubisz najbardziej?
- Mnie? - Pudło.
Dobrze, otwórz oczy.
Słyszałem, że Sean Gittman chce ją sprzedać.
Złożyłem mu ofertę,
a on pozwolił popływać nam w weekend.
Jeśli ci się spodoba, jest twoja.
Jeśli mi się spodoba?
Kochanie, nie stać nas na to.
Czy to kiedykolwiek było dla nas przeszkodą? Daj spokój.
A co z Mattym?
Ja się nim zajmę. Będziemy się świetnie bawić.
Nienawidzisz żeglować.
Mogę się nauczyć.
W zasadzie wino tego typu powinno pooddychać,
ale wydaje mi się, że nie powinniśmy
czekać.
Nie widzę lądu.
Więc gdzie on jest?
Alaska jest tam, Japonia na wprost,
a Australia gdzieś po lewej.
- Dokąd chciałbyś się udać? - Do łóżka.
To się da załatwić.
Powinniśmy robić to częściej.
Masz na myśli kupowanie drogich żaglówek?
Patrząc na efekty, jestem gotów kupić ci jeszcze jedną.
Mam na myśli wyprawy tylko we dwoje.
Wypijmy za to.
Nick?
O mój Boże. Nick!
Nick?
O mój Boże.
Nick?
Nick!
Nick! O Boże.
O mój Boże.
Nick?
Morning Star, tu straż przybrzeżna.
Proszę odłożyć nóż i odsunąć się na bok.
Nie wiem...
Nie wiem, gdzie jest mój mąż!
...całodobowe poszukiwania miejscowego biznesmena,
Nicka Parsonsa, który zniknął w wodach wokół wyspy Whidbey.
Przycumuj ją.
- Hej, Cutter. - Hej, Tom. Co dla mnie macie?
- Znaleźliście coś? - Nie.
Nie pozwól im się poddać. On jest bardzo silny.
- Libby. - Jest silnym mężczyzną.
Tratwa i kamizelki ratunkowe są na pokładzie.
Moi ludzie podążali za kierunkiem wiatru, prądami...
Nic tam nie ma.
W nocy temperatura wody wynosiła 10 stopni.
Była bardzo zimna.
- Cutter, duszę się! - Głowa w dół.
Opuść głowę. Właśnie tak. Oddychaj głęboko.
Już dobrze.
Mamo, spójrz!
Cześć, mały.
Cześć, Bobby.
Cześć, Libby.
Cutter...
Poprosił mnie, żebym porozmawiał z tobą,
nie jako adwokat, a jako przyjaciel.
Dziś rano przeprowadzono dochodzenie, zbadano dowody
i stwierdzono, że Nick nie żyje.
Libby, oni...
Uznali, że było to "umyślne pozbawienie życia", a ty...
O Jezu, ty...
Jesteś formalnie oskarżona o morderstwo.
Chcę ci coś doradzić.
Nie składaj żadnych zeznań przed szeryfem.
Przykro mi, Libby.
Cutter!
Nie przy dziecku, dobrze?
Przykro mi, Libby. Sędzia odmówił zwolnienia za kaucją.
Czy Angie może zaopiekować się Mattym?
Dobrze.
Zastanówmy się, co możemy zrobić.
Bobby. Oto, co pamiętam.
Piłam wino.
Potem zasnęłam. Pewnie przez to słońce.
Być może Nick próbował odciąć naderwaną linę,
ponieważ nóż
z kambuza leżał na pokładzie.
Być może łódź zakołysała się,
a on się zranił.
Próbował zejść na dół.
Chciał zejść, żeby mnie obudzić.
Rzuciłam, gdy poznałam Nicka.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Spójrzmy teraz na polisę ubezpieczeniową.
Wykupiliście ubezpieczenie na życie
jakieś cztery miesiące temu.
- Osobą uposażoną jesteś ty. - Jestem jego żoną.
Wiesz, że ta polisa jest warta dwa miliony?
Nick chciał się upewnić,
że się utrzymamy, gdyby coś mu się stało.
Obawiam się, że ława przysięgłych zauważy różnicę
między utrzymaniem się, a 2 milionami.
Mogą uznać to za motyw zbrodni.
- Czy tak właśnie mówią? - Nie, nikt tego nie mówi.
Nie musimy się obawiać...
Że zabiłam Nicka dla pieniędzy?
Wiem, że mieliśmy problemy, Nick się tym martwił,
- ale to przeszłość! - Libby!
Dwóch inwestorów pozwało go za defraudację.
First Seattle miało objąć wszystkie jego nieruchomości,
wasz dobytek...
Wraz ze śmiercią Nicka te problemy znikają,
zostajesz tylko ty z dwoma milionami dolarów.
- Myślisz, że go zabiłam? - To sposób rozumowania prawnika.
Nieważne, co myślimy.
Dla mnie jest to ważne.
Nie. Nie uważam, że go zabiłaś.
Oficerze Young, w jakim stanie znajdował się
nadajnik radiowy łodzi Morning Star, gdy go pan oglądał?
Przewód słuchawki został odcięty.
Gdy podpłynął pan po raz pierwszy do łodzi,
co pan zobaczył?
Pani Parsons trzymała w ręku nóż.
Oto dowód rzeczowy numer cztery.
Mayday. Mayday. Tu Morning Star.
Morning Star, proszę opisać wypadek.
Zostałem pchnięty nożem.
Krwawię... O Jezu.
Nazywam się Nicholas Parsons.
- Proszę podać położenie. - Nie mam pojęcia.
Jakieś trzy mile na północny wschód od wyspy Whidbey.
O Boże!
Pani Parsons, zna pani przedstawiony przed sądem materiał,
i uważa pani,
że ktoś musiał dostać się na pokład Morning Star.
- Zgadza się. - Rozważmy więc możliwości.
Może była to banda piratów.
A może kosmici? Czy to oni zamordowali pani męża?
Nie. Oni nie są uposażeni w polisie ubezpieczeniowej pani męża.
Zgłaszam sprzeciw. Wysoki sądzie, oskarżyciel...
Sprzeciw odrzucony.
- Mówiłam, co się wydarzyło. - Owszem.
- Mówiła pani, że spała. - Tak.
Może chodziła pani we śnie,
zadając śmiertelne ciosy.
Sprzeciw. Czy pani Halliwell przesłuchuje świadka,
czy dokonuje rekapitulacji?
Wycofuję pytanie.
Nie zabiłam mojego męża!
Kocham go.
Bobby, nie zabiłam mojego męża!
Musicie mi uwierzyć.
Przykro mi, Libby.
To nie twoja wina, Bobby.
Chcę cię o coś poprosić, Angie.
Chciałabym, abyś zaadoptowała mojego syna.
Nie, Lib, nie mogę ci tego zrobić.
Przemyślałam to.
Z trudem przetrwałam w domu moich rodziców, nie mogę im go oddać.
Pieniądze to nie problem,
mamy 2 miliony dolarów z polisy ubezpieczeniowej
które znajdą się w funduszu powierniczym na jego nazwisko.
- Nie chodzi o pieniądze. - Wiem.
Matty cię kocha.
Nie możemy oddać go pod opiekę kuratora.
Dziękuję.
Hej, mały. Chodź tu do mnie.
Zostaniesz na jakiś czas z Angie.
- Zgoda, maluchu? - Zgoda.
Będziesz się świetnie bawił,
i wiem, że będziesz grzeczny, prawda?
Tak, mamusiu.
Gdy to wszystko się skończy, znów będziemy razem.
Obiecuję ci, dobrze?
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
- Kto to jest? - Dziana suka z wyspy Whidbey.
- Nie przetrwa. - Ile obstawiasz? Rok?
Pięć kartonów na to, że skończy ze sobą w ciągu 6 miesięcy.
- Umowa stoi. - Dajcie mi spokój.
Wyluzuj. Jesteśmy twoimi nowymi przyjaciółkami.
Podobno załatwiłaś męża. Pewnie na to zasłużył.
Mój jak najbardziej.
Wiem, jak kłopotliwe są te wizyty.
- Nauczyłam go alfabetu. - Naprawdę?
- Zaśpiewaj, Matty. Śmiało! - Tak.
- Nauczyłeś się alfabetu, kochanie? - Tak.
Zaśpiewasz mi?
A, B, C, D, E, F, G
H, I, J, K, L, M, N, O, P
Q, R, S, T, U, V
W, X, Y oraz Z.
Teraz już alfabet znam.
Zaśpiewasz ze mną następny raz?
Daj sobie spokój.
Jazda od telefonu, suko.
Kończą ci się papierosy.
Jeśli chcesz się z kimś zaprzyjaźnić, radzę ci kupić szybko paczkę
z uwagi na twoją osobowość.
Nie jest specjalnie ciekawa.
Próbujesz skontaktować się z przyjaciółką, która ma twojego synka.
Tak, nie mogę ich znaleźć. Zniknęli.
Och, złotko...
Gdyby można było tak łatwo zniknąć,
dawno by mnie tu nie było.
Mnie też.
Zastanów się. Rusz głową.
Musi być jakiś sposób, żeby ich namierzyć.
Dyrekcja Szkoły Small Frye.
Halo, mówi Angela Green.
- Angie, tu Jennifer. - Co u ciebie?
- Miło cię usłyszeć. - Ciebie również.
Słuchaj, dość długo czekam na czek z odprawą,
chciałam się upewnić,
czy masz mój prawidłowy adres i telefon.
Jasne, sprawdzę. Zaczekasz chwilę?
Oczywiście. Dziękuję.
Już ci podaję. Powiedz, czy się zgadza.
3321 Mason Street,
San Francisco, 94105.
Numer telefonu to 415...
- Halo? - Angie? Angie.
Libby? Tysiąc razy próbowałam się do ciebie dodzwonić.
- Czy Matty jest zdrowy? Gdzie on jest? - Tak.
Wszystko w porządku.
Co robisz w San Francisco?
- Poproś go do telefonu. - Dlaczego zachowujesz się tak dziwnie?
Zniknęłaś, i od miesiąca nie widziałam mojego syna!
- Właśnie miałam do ciebie dzwonić. - Gówno prawda!
Jak mogłaś się przeprowadzić, nic nie mówiąc, Angie?
Przyjedziemy do ciebie w przyszłym tygodniu.
Daj Matty'ego do telefonu.
Matty? To mamusia. Przywitaj się.
Chodź tutaj. Proszę.
- Cześć, mamo. - Cześć, skarbie.
Jak się masz, Matty?
Cały czas o tobie myślę. Tak bardzo za tobą tęsknię.
- Wszystko w porządku, mały? - Kocham cię.
Posłuchaj, Matty. Wiem, że było ci bardzo ciężko,
ale Angie przywiezie cię do mnie w przyszłym tygodniu, dobrze?
Tak, mamusiu.
Tato!
Nick?
Wczoraj był w San Francisco.
Mam numer telefonu, który został już odłączony.
Nie, nie mam adresu pocztowego.
Zniknął. Nie macie śledczych?
Czy wasza firma nie chce odzyskać 2 milionów dolarów?
Dlaczego mnie pan nie słucha? Jestem niewinna.
Jasne. Oczywiście, że jesteś.
Wszystkie jesteśmy niewinne.
Tak, dokładnie.
Za wysoko układasz.
Przywieź te wózki tutaj.
Rusz się przy tym mieszaniu.
Nikt nie będzie jadł spalonej tapioki.
Czujesz spaleniznę?
Masz nasrane w głowie, dziewczyno.
Jesteś w więzieniu. Kapujesz?
W więzieniu nikt nikogo nie słucha,
możesz więc zapomnieć o wznawianiu sprawy,
czy o apelacji z więzienia. Rozumiesz?
Procedura trwa latami i w 95% przypadków jest nieskuteczna.
Więc jeśli prosisz o radę...
- Nie proszę. - I tak ją dostaniesz.
- Odsiedź swój wyrok. - Jesteś prawnikiem, czy co?
Kiedyś byłam.
Morderców pozbawia się uprawnień adwokackich.
Ale mam dla ciebie prezent na gwiazdkę. Gotowa?
Słuchaj uważnie, bo lepszej rady nigdy nie dostaniesz.
Słyszałaś o powadze rzeczy osądzonej?
Piąta poprawka do Konstytucji?
Nie? Chodzi w niej o to, że nie można
nikogo skazać dwukrotnie za to samo przestępstwo.
Rozumiesz?
Mieszaj dalej.
Władze twierdzą, że zabiłaś męża.
Nie mogą cię ponownie skazać.
A to oznacza, że gdy stąd wyjdziesz,
możesz go odszukać, a następnie zabić.
To prawda.
Możesz podejść do niego na Times Square,
przystawić mu do głowy spluwę i pociągnąć za pieprzony spust,
i nikt nie może cię za to ukarać.
Od razu ci się poprawił humor, mam rację?
Zgadza się. Mieszaj dalej.
Jedno trzeba przyznać, złotko. Dopinguje cię czysta nienawiść.
Będziesz tak wyglądać tylko wtedy,
gdy przykleję ci to zdjęcie na czole.
Zaufaj mi, proszę.
Ósme urodziny Matty'ego.
Nie do wiary.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO MATTY
Czytałam, że nawet jeśli dziecko
zabierze się od matki w dniu jego narodzin,
nigdy nie zapomni jej głosu.
Myślisz, że to prawda?
Oczywiście, że tak.
Czuję, że dojrzałam w ciągu tych sześciu lat.
Oni nie chcą usłyszeć,
że zmieniłaś się w roślinę, jasne?
Powtarzaj za mną:
"Chętnie zamieniłabym się miejscami z mężem".
Świetnie. Mów też o tym, jak się nawróciłaś.
- Lubią to. - Nie, posłuchaj.
Chcę, żebyś zaczęła od tego,
"Nie siedzę dziś przed wami, aby się usprawiedliwiać".
Nie siedzę dziś przed wami po to, aby się usprawiedliwiać.
Zabiłam mojego męża.
Musiałam nosić ten ciężar przez ostatnich sześć lat.
Przysięgam, że dziś jestem inną osobą.
Dlaczego mielibyśmy pani uwierzyć?
Nie proszę, abyście mi uwierzyli.
Pozostała mi jedynie wiara w siebie,
i wiem, że gdybym dostała szansę, mogłabym zrobić coś z moim życiem.
Naprawić zło, które uczyniłam.
To było niezłe. Mamuśka!
- Tak! - Hej, mów do mnie jeszcze.
Stary, widziałeś to?
...sześć lat opowiadania historii
o tym wszystkim, czego doświadczyłeś.
Doświadczyliście paskudnych rzeczy. Wiem o tym.
Wyobraźcie sobie, że ludzie, którzy to wam zrobili, przychodzą tutaj.
- Jest po drugiej stronie korytarza. - Dziękuję.
Wyobraźcie sobie, że przychodzą przeprosić.
Czy to zmieniłoby waszą obecną sytuację?
- Następuje obrót, rzut... - Proszę wejść.
Druga piłka.
- Nazywam się Elizabeth Parsons. - Co pani ma w tym pudełku?
Elizabeth Parsons.
Stan Waszyngton udzielił pani warunkowego zwolnienia.
Przez trzy lata musi pani
przestrzegać zasad placówki,
co oznacza zakaz bójek, stosunków intymnych, alkoholu, narkotyków,
bez żadnych wyjątków.
- Czy to jasne? - Tak.
Oto karta ubezpieczenia społecznego.
Znajdzie pani stałą, przynoszącą dochód pracę.
Nie wolno pani nosić broni palnej ani innej,
w szczególności noża.
Godzina policyjna zaczyna się o 8:30.
Oto numer mojej komórki. Proszę go nie zgubić.
Gdyby miała się pani spóźnić, choćby pięć minut,
proszę dzwonić, odbiorę panią.
Zrozumiała pani? Dobrze.
W przypadku naruszenia zasad,
odbiorę pani przepustkę do wolności i wróci pani
do więzienia,
aby odsiedzieć resztę kary, a może i więcej.
Proszę tu spojrzeć.
- Czy to dla pani problem? - Nie.
Owszem. Czy chce pani o nim porozmawiać?
Nie.
Będę miał z panią kłopoty.
Nie, proszę pana. Dostałam nauczkę. Ja tylko...
Nie interesuje mnie skrucha,
tylko pani zachowanie. Proszę wyjść i się zachowywać.
Pokój numer osiem na drugim piętrze.
W ten sposób niczego nie znajdziesz.
Proszę.
Ładny szampon.
Czego właściwie szukasz?
Kogoś, kogo nie widziałam od paru lat.
Ktoś poradził mi skorzystać z Internetu.
- Twój chłopak? - Dziewczyna.
Dobrze. W takim razie mogę ci pomóc. Czy ta przyjaciółka ma e-mail?
- Nie mam pojęcia. - Spróbujmy posurfować.
- Jak ona się nazywa? - Angela Green.
Kod pocztowy?
Numer ubezpieczenia społecznego?
Moglibyśmy sprawdzić jej historię kredytową, adres.
Nie mam. Była nauczycielką w szkole.
Już ją mamy.
STAN WASZYNGTON DEPARTAMENT EDUKACJI
DYPLOMY NAUCZYCIELSKIE
ANGELA GREEN - SZUKAJ
Oto i ona.
Gdy zakończymy poszukiwania,
moglibyśmy odwiedzić pewien przytulny bar,
wypić drinka.
- Co ty na to? - Chętnie.
Muszę tylko poprosić mojego kuratora o zgodę.
- Byłaś w areszcie? - W więzieniu.
Areszt to coś innego.
Nie płaciłaś mandatów za parkowanie?
Nie, byłam skazana za zamordowanie męża.
Żartujesz?
Nie.
"Pokrojony w kostkę", tak pisały gazety. Dasz wiarę?
A jednak nie żartujesz.
Przecież mówiłam. Ale miło byłoby wypić drinka.
Dawno nie byłam na randce.
Wiesz, właśnie przypomniałem sobie o spotkaniu z...
- Na razie. - Na razie. Wybacz.
Książka. Na razie.
SZUKANIE
ANGELA GREEN: 1071 WYNIKÓW
O mój Boże.
Zaprasza mnie na kolację
i karmi mnie ślimakami. Wyobrażasz sobie?
- Aha. - Ślimaki. Ohyda.
A gdy tylko poszłam z nim do łóżka,
- ten skończony dupek mnie rzucił. - O rany.
Przestań się czepiać, kretynie!
Ruby, nie podnoś na mnie głosu.
Stoję przed tobą, słyszę cię.
Dobra. Przepraszam.
I nie chcę słuchać tych wyzwisk.
Panie Lehman, niech pan przestanie. Niczego nie zrobiłam!
- Gdzie spędziłaś popołudnie, Ruby? - W pracy.
Byłaś na Pike Street,
ubrana w jaskrawe szorty i kabaretki!
- Szłam do pracy, człowieku! - W McDonaldzie?
- Tak. - Nie było cię tam od tygodnia!
Pakuj swoje rzeczy.
Przepraszam. To się więcej nie powtórzy.
Nigdy więcej tego nie schrzanię. Obiecuję.
Naruszyłaś zasady zwolnienia, więc wracasz. Proste.
Ty pojebie. Pieprzony skurwysynu!
- Jesteś ordynarna! - Chcę dostać jeszcze jedną szansę!
Tylko jedną szansę!
A niech cię szlag, sukinsynu!
Pieprzony skurwysyn.
Nie przeżyję powrotu w to miejsce, podły palancie!
- Pospiesz się. - Pieprz się!
Koniec przedstawienia. Idźcie spać!
Uważasz, że jestem podłym sukinsynem?
Mógł pan dać jej jeszcze jedną szansę.
W tym domu nie ma kolejnej szansy.
To dom ostatniej szansy.
- Spróbuj to zrozumieć. - Rozumiemy.
Coś jest nie tak z tym facetem.
Podobno był jakimś ważniakiem na uniwersytecie.
- Wykładał prawo? - Zgadza się.
Żartujesz.
Co robi profesor prawa w takim miejscu?
- Bo życie to nie bajka. - Akurat.
Prowadził pod wpływem i skasował samochód.
Żonę i córkę też skasował w tym wypadku.
Chrzanisz. Nikt nie zginął.
Ale gdy żona z nim skończyła,
pewnie żałował, że przeżyła.
Zabrała wszystko, co miał. Łącznie z dzieckiem.
Nie widział córki od lat.
Libby, nie powinnaś była tu przychodzić.
Wybacz, że cię nachodzę, ale w tobie moja ostatnia nadzieja.
Sharon, odłóż to, proszę.
Libby, przepraszam. Nie mogę.
Chcę odnaleźć mojego syna.
Matty spędził sześć lat z Angie.
Pomyśl o tym, sześć lat.
Benjaminie, piękny zamek z piasku.
Jeśli teraz pojawisz się
w jego życiu, wprowadzisz zamęt i ból.
Przemyśl to, dobrze, Libby?
Chcę go tylko zobaczyć.
Możesz dać mi adres Angie, bym go zobaczyła?
Przepraszam cię. Naprawdę.
Lauren, zejdź stamtąd, proszę.
- Gdzie jest Parsons? - Nie wiem. Tu jej nie ma.
To pewnie szop.
KONTRAKTY
Sprawdź na górze.
NUMER UBEZPIECZENIA PRACOWNIKA
Cutter! Tutaj!
Cholera!
Mam ją.
Tam jest.
Niech to szlag!
Jezu Chryste, Libby, co ty tu robisz?
Dobrze bawiłaś się na plaży?
Wkurzasz mnie, Parsons.
Angela Green to ta kobieta, która ma twojego dzieciaka?
Czy możemy o tym nie rozmawiać?
W porządku.
- Dlaczego wyjechała z miasta? - Po prostu wyjechała.
Z twoim mężem, którego wcale nie zabiłaś?
- Brednie. - Dobrze, zabiłam mojego męża.
Pokroiłam go na kawałki,
i wrzuciłam do Pacyfiku.
- Zadowolony? - Nie.
Trzy dni temu byłaś o wiele bliżej syna
niż dziś.
Wystarczyło poczekać trzy lata. Tylko tyle.
Ty pieprzona idiotko.
Nie wiesz, jak to jest spędzić 6 lat w więzieniu,
myśląc wyłącznie o swoim dziecku.
Czy to był właściwy wybór?
To niewłaściwe pytanie. Ja nie miałam wyboru.
Pieprzę te pana zasady.
Kto to jest? Twoja córka?
Czy to jest dla pana problem?
Idę na górę.
Nigdzie nie odchodź.
Usiądź, powtarzam!
To miłe.
Janey, skarbie, czytaj książkę.
Cholera!
O mój Boże!
Mam go! Trzymaj.
Woda jest dziś dość zimna.
Mamy tlen.
- Nic mu nie jest? - Chyba nie.
Oddałeś jej pistolet?
Daj spokój, Karl. Jak myślisz?
Piłeś?
- Nie, nie piłem. - Zdarzało ci się.
Wiesz dokąd mogła uciec?
- Nie. - W porządku.
- To by było na tyle, prawda? - O czym mówisz?
Zostanie wszczęte dochodzenie w twojej sprawie.
Na twoim miejscu nie liczyłbym, że zachowasz tę pracę.
Karl, nie żartuj sobie.
Wielkie dzięki.
Twój ojciec jest w szpitalu dla kombatantów.
Gra w karty godzinami.
Wszystko po staremu.
Nie jest taki zły jak dawniej.
Cieszę się, mamo.
Zawsze twierdziłam, że z pomidorów będą pieniądze.
A więc rozgląda się pani za BMW?
- A któż o tym nie marzy? - Najlepsze auto.
- Stwierdziłam, że czas na zmianę. - Słusznie.
Może pan sprawdzić, czy mam zdolność kredytową.
Poproszę o numer ubezpieczenia
i zabieram się do dzieła.
Twenty Oriole Terrace, Evergreen, Kolorado.
Czy to pani obecny adres?
Twenty Oriole Terrace, Evergreen, Kolorado? Oczywiście.
Przedstawiła się pani jako Angela Green?
Tutaj widzę nazwisko Ryder.
Powiedziałam Ryder. Angela Ryder.
A co z samochodem?
Proszę to wypełnić i zwrócić do mnie.
- Jak idzie biznes, Orbe? - Jaki biznes?
Nie.
Nie ma mowy. Jestem porządną obywatelką.
Wierzę ci.
Muszę znaleźć kobietę o nazwisku Angela Green.
Mam numer jej ubezpieczenia. Chcę cię prosić...
Przecież wiesz, że nie mogę ujawniać danych osobowych.
Nie powinienem był prosić. Wybacz.
Skoro mowa o danych, czy twój pracodawca wie,
że zarabiałaś jako artystka fellatio,
za co trafiłaś do więzienia
- i jesteś na warunkowym? - Dobra.
- Powinien wiedzieć, takie jest prawo. - W porządku.
Dobrze wyglądasz, Orbe.
Wiem.
Kochanie, możesz otworzyć?
Cześć.
- Kto to jest, Sam? - Jakaś pani.
W czym mogę pani pomóc?
Szukam przyjaciółki, Angeli Ryder.
Myślałam, że tu mieszka.
Nigdy o niej nie słyszałam.
Wprowadziliśmy się niedawno.
Może powinna pani spytać sąsiadki.
Mieszka tu od 40 lat.
Przepraszam.
Kochana, cokolwiek sprzedajesz, mam tego aż nadto.
Szukam mojej przyjaciółki, Angeli Ryder.
Mieszkała po sąsiedzku.
Bardzo mi przykro,
ale Angie zginęła w wypadku.
Jakieś trzy lub cztery lata temu.
Okropna sprawa.
Z kuchenki gazowej ulatniał się gaz.
Wybuch zniszczył również część moich okien i...
A co z chłopcem?
Z Mattym? Kochane dziecko.
Jego i Simona przy tym nie było.
Biedny Simon.
Nigdy nie widziałam kogoś tak zrozpaczonego.
Z pewnością.
KOBIETA ZGINĘŁA W WYBUCHU GAZU
Pomóż mi, mały.
Może pani pamięta,
jaki miała samochód?
- To była stara furgonetka. - Tak?
Taka...
Nie znam rocznika
- ani marki. - W jakim była kolorze?
Kandinsky? Obawiam się, że jest poza naszym zasięgiem.
Mam kilka litografii Picassa i Chagalla.
Interesuje mnie wyłącznie Kandinsky,
szczególnie z okresu Błękitnego Jeźdźcy. Uwielbiam go.
Cóż...
Sprawdźmy w systemie.
Kandinsky nie pojawia się zbyt często.
Mamy tutaj uroczego Miró.
- W przyzwoitej cenie. - To musi być Kandinsky.
Kandinsky, rozumiem.
Tutaj mamy uroczą litografię z 1922r.
- Nie jest to... - Interesuje mnie tylko rok 1911.
1911...
Proszę się zatrzymać. To, właśnie to.
Ten chyba przegapiliśmy.
Sprzedany muzeum w Monachium pół roku temu.
Czy może pan sprawdzić, kto sprzedał obraz? Może ma ich więcej.
No cóż. Sprawdźmy.
Mogę panią na chwilę przeprosić?
Witam pana. W czym mogę pomóc?
Nazywam się Travis Lehman.
Stanowy Ośrodek Poprawczy w Waszyngtonie.
Zastanawiam się, czy...
POCHODZENIE
- Nikt tu nie wchodził ani nie wychodził? - Nie...
Szukam młodej kobiety.
ADRES
Sprawiała takie dobre wrażenie.
Chciałbym dowiedzieć się, czego szukała w pańskiej galerii.
DOROCZNA AUKCJA KAWALERÓW
W czym mogę pani pomóc?
Szukam Jonathana Devereaux.
Pana Devereaux nie ma w tej chwili. Wraca na wieczorne przyjęcie.
- Czy jest tutaj Matty? - Chyba pani nie znam.
Może chciałaby pani zostawić wiadomość.
To przyjemność, gościć panią
- w Monteleone, pani Kritch. - Proszę.
Czy to apartament z widokiem?
Uroczy widok na Missisipi, pani Kritch.
- Potrzebny mi jest masaż. - Zaraz przyślę Jerome'a.
Bruce?
1420, pani Kritch.
Dzień dobry.
Przepraszam, czy czegoś pani szuka?
Nie, w zasadzie już znalazłam. Właśnie spędziłam godzinę z Jerome.
Podobno jest rewelacyjny.
Fantastyczny.
Nie czułam się tak dobrze, odkąd umarł mój mąż.
Mam już strój na dzisiejszy wieczór, ale chyba powinien to być Armani.
Doskonale, pani...
- Kritch. Apartament 1420. - Oczywiście.
Proszę dopisać to do rachunku.
A więc, pani Kritch,
czy to będzie rozmiar cztery?
- Dwa. - Oczywiście.
Czeka na ciebie jakiś facet.
Sam go pan złapał?
Na jaką przynętę?
Złapałem tego drania
na specjalną przynętę, którą zostawił mi tata.
W tych wodach są latające bomby, zaciski
i wszelkiego rodzaju wynalazki.
Nazywam się Jim Mangold.
Travis Lehman, Ośrodek Poprawczy w Waszyngtonie.
W czym mogę panu pomóc?
- Kto to jest? - Ktoś, kogo szukam.
- Ładna. - O, tak.
Jest bardzo ładna, jak na morderczynię.
Wymknęła mi się na zwolnieniu warunkowym.
Chętnie bym panu pomógł.
Nie chcę wam zawracać głowy.
Poradzę sobie.
Wstąpiłem tu z zawodowej uprzejmości,
bo jest w Nowym Orleanie,
i zamierza zabić jednego ze znanych mieszkańców miasta.
Jak zamierza tego dokonać?
Nie wiem. Może użyje pistoletu, kaliber 38. Ukradła mi go.
Roy Lee!
Zajmij się tym natychmiast.
- Wygląda uroczo. - Poproszę zaproszenie.
Miłego wieczoru.
Dobry wieczór. Dziękuję.
Zaproszenie. Tak, proszę pokazać zaproszenie.
Miłego wieczoru. Pani zaproszenie?
- Dobry wieczór. - Jaki piękny szal.
Gdzie go pani znalazła?
Pierwsza dama spytała mnie o to samo w Białym Domu,
ale jej też nie powiedziałam.
- Pańskie zaproszenie? - Tutaj.
Miłego wieczoru.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Dobry wieczór!
Niezwykle miło gościć państwa
z tej wyjątkowej okazji. Zgodnie z tradycją Nowego Orleanu,
która sięga czasów sprzed wojny secesyjnej,
oferujemy damom tego zacnego miasta
pierwszego kawalera na aukcyjnym bloku,
naszego gospodarza, Jonathana Devereaux.
Gdzie on jest?
- Witaj, Jonathanie. - Dziękuję, Louis.
Dobrze się bawicie?
Drogie panie, oto widzicie przed sobą
przyzwoicie wyglądającego mężczyznę po 30-tce,
o niebezpiecznych pomysłach i rozpustnym trybie życia,
a ponadto, i za to zapłacicie najwięcej,
pozbawionego jakichkolwiek zasad moralnych.
500.
Droga pani, moje spinki do mankietów kosztowały więcej.
Czy usłyszę 1000?
- 1000. - Dziękuję.
2000.
Czy słyszałem właśnie głos uroczej panny Monroe?
Już zaczynałem się martwić, że pani nie zależy.
2500.
2500. Zgłosiła się kolejna pani.
- 2500. - 3000.
5000.
5500.
Mamy więc 5500. Czy...
Czy pewna pani zaoferuje sześć?
10 000 dolarów.
Przynajmniej ktoś wie, ile naprawdę jestem wart.
Panno Monroe, zakładam, że zaoferuje pani 10500.
Możesz go wziąć, moja droga.
Nie jest tyle wart. Wiem z własnego doświadczenia.
Jasne. Dziękuję, skarbie.
A więc, po raz pierwszy.
Po raz drugi.
- Kupiła mnie pani z tyłu sali. - Sprzedany!
10 000 dolarów.
Czy zechce pani tu podejść, by odebrać swą nagrodę?
Witaj, Nick.
Nie pocałujesz mnie?
Chyba jesteś mi coś winien.
- A teraz... - Nie chcę ci tego utrudniać, Nick.
Złożę ci ofertę nie do odrzucenia.
Zawsze lubiłeś robić dobre interesy, prawda?
Porozmawiamy na osobności?
Wybacz.
Pamiętam, co zdarzyło się ostatnim razem.
Chyba się jeszcze nie znamy. Suzanne Monroe.
Libby. Jego żona.
Jonathanie!
Przed chwilą byłeś kawalerem, teraz jesteś żonaty.
Nie marnujesz czasu.
Przyjechała pani na długo?
Jestem tu przejazdem, przyjechałam zabrać dziecko.
- Wkrótce wyjeżdżam. - Jak miło.
Zamykamy ten rozdział życia
by móc zacząć od nowa, prawda, Jonathanie?
- Jasne. - Mam tylko jedno pytanie.
Jak długo pieprzyłeś Angie, zanim postanowiłeś się mnie pozbyć?
- Wybaczą panie? - Nie ma sprawy.
- Gdzie on jest? - Libby...
Zniszczyłeś mi życie, a ja zniszczę twoje,
jeśli nie oddasz mi Matty'ego.
To jedyne, czego chcę.
Posłuchaj. Chcę ci coś wytłumaczyć.
Musisz zrozumieć. Szliśmy na dno.
Stracilibyśmy wszystko.
Gdybym miał odwagę, odebrałbym sobie życie,
ale próbowałem cię chronić. Dlatego wykupiłem ubezpieczenie.
Mogłem zniknąć, abyś ty z Mattym miała zabezpieczoną przyszłość.
Nie wierzyłem, że mogą cię skazać.
Zrobili to, Nick.
Później zdarzył się ten wypadek z Angie.
To był koszmar.
Najgorsza była rozłąka z tobą.
To dlatego ją zabiłeś?
- To był wypadek. - Urocza historia. Nie kupuję jej.
- Gówno prawda. - Przysięgam na życie naszego syna.
Nie waż się, skurwysynu.
Możesz zatrzymać swój hotel, wymyślny akcent i nowe nazwisko.
- Tylko oddaj mi Matty'ego. - Rozumiem cię.
Teraz. Oddaj mi go teraz.
Jest środek przyjęcia, nie mogę wyjść.
- Masz mnie za głupią? - Nie, skądże.
- Tym razem mi się nie wymkniesz. - Szkoła Matty'ego jest daleko stąd.
- Musisz być cierpliwa. - Byłam cierpliwa przez sześć lat.
- 2000? Drogie panie? - Chcę odzyskać moje dziecko.
Dziękuję. Jest pani piękną kobietą.
Zadzwonię jutro, Nick. I bez wygłupów.
Po raz drugi. 2000 od damy w czerwieni.
Przepraszam, gdzie jest pan Devereaux?
- Przy barze. - Tam?
- Tak, proszę pana. - Dziękuję.
Chcecie wydać trochę pieniędzy?
Kto nas sprowokuje? Kto zaczyna?
Przykro mi. Dziękuję, Marcel.
- Może drinka? - Nie, dziękuję.
Niech zgadnę. Szkocka z wodą sodową.
Poproszę dietetyczną colę.
Kiedyś pan nie odmawiał,
a teraz jest pan abstynentem. Mam rację?
Czyli nie widział pan tej kobiety?
- Nie, nigdy. - W porządku.
Czy dobrze zrozumiałem, ona uważa, że jestem jej mężem...
- Tak. - ...którego ona zabiła.
Zgadza się.
Trochę naciągana historia.
Naciągana czy nie, jest w Nowym Orleanie,
ma przy sobie broń i szuka pana.
Dziękuję, uprzedzę ochronę.
Proszę to zrobić.
Gliny rozdają te ulotki.
POSZUKIWANA
Bez nagrody. Pieprzyć ich.
Będą wisiały w każdym hotelu w mieście.
No to się nie wyśpię.
Weź to i uciekaj.
Wielkie dzięki.
Chodźmy Lehman, znaleźliśmy dziewczynę.
Dokąd poszła, Dilbert?
Hej!
- Hej! - Przepraszam.
- Co pan sobie myśli? - Bardzo przepraszam.
Pomyliłem panią z kimś innym.
- Miłego wieczoru. - Rozumiem, że to nie ona.
Panie Lehman.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
- Kubańskie cygaro? - Nie, dziękuję.
Jak pan widzi, jestem cały i zdrowy.
Widzę.
W czym mogę dziś panu pomóc?
Wczoraj znaleźliśmy panią Parsons.
Wymknęła się nam.
Zajrzałem, żeby spytać, czy kontaktowała się z panem.
Ani słowem.
Czy domyśla się pan, dlaczego wybrała właśnie pana?
Świat pełen jest świrów, prawda?
Ma pan rację.
Święta prawda.
Ładne obrazki. Namalowały je pańskie dzieci?
Nie.
Ich autorem jest wielki artysta, Kandinsky.
Coś mi mówi, że wiedział pan o tym.
Wybaczy pan. Tak?
- Telefon służbowy. - Och, przepraszam.
Proszę wybaczyć. Zapraszam do tylnego wyjścia.
Prowadzi do kuchni.
Kucharz przygotuje panu wyborne śniadanie.
- Dziękuję. - Polecam jaja à la St Jacques.
- Brzmi zachęcająco. - Mam pana wizytówkę.
W porządku.
Dzień dobry, kochanie. Mam nadzieję, że dobrze spałaś.
Chcę, żebyś przyprowadził Matty'ego na cmentarz Lafayette numer trzy.
Cmentarz? Dziwne miejsce na rodzinne spotkanie.
To atrakcja turystyczna, Nick. Mnóstwo ludzi wokół.
Mądra dziewczynka. Możemy tam być o 16:00.
- Gdzie jest Matty? - Spokojnie. Denerwował się.
Kazałem mu pobawić się w środku.
Jest tam.
Matty? Chodź tutaj, synku.
Och, Matty...
- Przyprowadzę go. - Nie!
Sama chcę to zrobić.
Matty?
Hej, mały.
Hej, Matty.
Matty?
Matty, to ja, twoja mama.
Musi się pan uspokoić, panie Lehman.
Czym się pan tak ekscytuje?
Aresztował pan kiedyś niewinną osobę, panie Mangold?
Nie.
BRAK WYNIKÓW WYSZUKIWANIA
Jasne, że nie ma informacji o Devereaux
starszych niż trzy lata.
- Trzy lata temu ten facet nie istniał. - A więc zmienił nazwisko.
Wiele osób to robi, Lehman.
- Nie każdy jest przestępcą. - Tak, ale
poprzednio nazywał się Simon Ryder, a wcześniej Nick Parsons.
- Ale nie masz dowodów. - Nie.
Hej! Rozmowa międzymiastowa?
Na mój rachunek.
Cześć, Lucy. Tu Travis. Słuchaj.
Musisz zdobyć zdjęcie z waszyngtońskiego prawa jazdy
Nicholasa Parsonsa.
Jestem na policji w Nowym Orleanie.
- Porozmawiaj z panem Carruthersem. - Travis!
- Wychodzi z siebie. - Daj mi słuchawkę.
Musiałem zastąpić cię w biurze.
- Gdzie u diabła jesteś? - Posłuchaj mnie.
Wydaje mi się, że Parsons mówiła prawdę.
Nie wykładasz już prawa, Travis.
Ledwo sobie radzisz jako kurator.
Przestań odgrywać Mission Impossible i...
Potrzebuję jedynie
zdjęcie z prawa jazdy Nicholasa Parsonsa.
- Tylko tyle. - Lepiej wracaj jeszcze dziś,
bo jutro stawisz się przed komisarzem.
Karl, wiem, że mam rację.
Daj mi szansę, proszę.
Proszę cię uprzejmie.
Prześlij mi to cholerne zdjęcie!
Hej!
WASZYNGTON - PRAWO JAZDY PARSONS, NICHOLAS
To nie jest on.
Widzisz, Lehman, od czasu do czasu,
każdy z nas próbuje w coś uwierzyć,
ale zapominamy, że w 99,9% przypadków
życie nie jest takie proste.
O tym nie pomyślałem.
- Dzięki. Czuję się dużo lepiej. - Do usług.
Zatrzymaj się. Tutaj.
To już koniec, Libby.
Och, Travis.
Wiadomości.
Dziękuję.
- Panie Devereaux? - Pan Lehman.
Przepraszam. To nie jest najlepsza pora.
Rozumiem.
Często to słyszę. Mam jednak dobre wieści.
To zajmie tylko chwilkę.
- A więc? - Więc...
Jestem panu winien przeprosiny.
Po ostatniej rozmowie zaczęło mi się wydawać,
że może pani Parsons mówi prawdę o tym, kim pan był.
Poprosiłem więc Wydział komunikacji w Waszyngtonie
o zdjęcie z prawa jazdy Nicholasa Parsonsa.
- I? - I oto, co dostałem.
Cóż...
Każdy z nas popełnia błędy. Nic się nie stało.
Doszedłem jednak do wniosku,
że nie tylko pan nazywa się
Nicholas Parsons.
Okazuje się, że jest was sześciu.
A oto
numer trzeci.
Nigdy nie lubiłem tego zdjęcia.
A więc jest pan tu po to, by ubić interes,
w przeciwnym razie poszedłby pan prosto na policję.
- Jaka jest pańska propozycja? - Milion dolarów.
Okrągła sumka, prawda?
Dobrze. Potrzebuję jednak paru dni.
Nie ma mowy. Milion dolarów, teraz.
Panie Lehman, jest 9:00 wieczorem. Nie mogę po prostu...
Chwila. Proszę poczekać.
Mam w sejfie 100 000 dolarów. Może je pan dostać teraz.
Resztę zdobędę jutro.
Umowa stoi.
Mamy jeszcze jeden problem, panią Parsons.
Może nam przysporzyć problemów, nawet z więzienia.
Nie potrzebujemy tego.
- Chyba rozwiązałem ten problem. - To znaczy?
Powiedzmy, że problem został pogrzebany.
- Naprawdę? - Już jej nie ma, mogę to panu obiecać.
Nie potrafisz dotrzymywać obietnic, Nick.
Może pan coś zrobić?
Dlaczego mówi pan do mnie? To ona trzyma pistolet.
W Luizjanie prawo jest twarde, Libby.
Jeśli mnie zastrzelisz, skończysz w komorze gazowej.
Nie skończę.
Powaga rzeczy osądzonej. Nauczyłam się paru rzeczy w więzieniu.
Mogę zastrzelić cię na ulicy
i nie mogliby mnie tknąć.
Jako były wykładowca prawa mogę potwierdzić, że ma rację.
Gdzie jest mój syn?
W szkole St Albans w Georgii.
Możesz odzyskać syna. Masz, czego chciałaś.
Nie czułam się tak dobrze od sześciu lat.
Nie chcę cię zabić, Nick. Chcę, żebyś cierpiał, tak jak ja.
Ma na myśli to, że idziesz do więzienia
za morderstwo.
- Kogo niby zamordowałem? - Mnie.
- Masz jedynie faks starego zdjęcia. - Ono dostarcza motywu.
Żona, którą wrobiłeś, odnajduje cię,
a ty ją zabijasz, żeby cię nie wydała.
To ci się nie uda.
- Chyba rozwiązałem ten problem. - To znaczy?
Powiedzmy, że problem został pogrzebany.
- Naprawdę? - Już jej nie ma, mogę to panu obiecać.
Nagrania są wiarygodnym dowodem w sądzie.
Ponadto istnieją dowody rzeczowe,
które umieścimy w bagażniku twojego auta.
Łopata, włosy, moje odciski palców, trochę krwi.
Jeszcze benzyna.
Jakbyś spalił i zakopał moje ciało,
zgodnie z nagraniem.
Prokurator nie ma nic do dodania. Lepiej stąd znikaj.
Martwa kobieta nie powinna tu krążyć,
podczas gdy policja próbuje aresztować męża za jej morderstwo.
Zaczekaj chwilę. Wezmę pistolet.
Lehman, wyjdziesz z tego?
Wątpię.
Pani Parsons, skoro wciąż jest pani jego żoną,
właśnie odziedziczyła pani ładny hotelik.
Nie jestem zainteresowana.
Chyba na mnie już czas.
Nigdzie nie pójdziesz.
Pogwałciłaś zasady zwolnienia. Jesteś pod moim nadzorem.
Pojedziesz ze mną do Seattle,
gdzie zażądam uniewinnienia, parady
i różowego pudelka na łańcuszku.
SZKOŁA ST. ALBANS
Ryan, podaj tu!
Dawaj, stary!
Na co czekasz?
Idź.
Chyba jeszcze nigdy się tak nie bałam.
W głębi duszy nie sądziłam, że go znajdę.
Co będzie, jeśli mnie nie rozpozna?
- Być może po tylu latach... - Kobieto!
Przez ciebie straciłem niezły używany samochód
i kiepską pracę.
Jeśli teraz tam nie pójdziesz,
każę cię aresztować za głupotę.
Śmiało.
Dzięki, Lehman.
Ocaliłeś mi życie.
Ty mi też.
- Trener Matthews. Witam panią. - Miło pana poznać.
Zaraz koniec pierwszej połowy.
Przerwa!
Matty.
Cześć.
Wiesz, kim jestem?
Powiedzieli mi, że umarłaś.
Nie, kochanie.