"Spirit Hengst van de Cimarron"
Het verhaal dat ik u wil vertellen, kan niet in een boek gevonden worden.
Men zegt dat de geschiedenis van het westen geschreven werd vanuit het zadel van een paard.
Maar het is nooit verteld vanuit het hart van een paard.
Tot nu.
Ik ben hier vrij geboren.
In deze plaats, die men later 'het oude westen' zal noemen.
Maar voor mijn soort was het land tijdloos. Het had geen begin en geen einde.
Geen grens tussen land en lucht.
Zoals de wind in het gras van de bizons, behoren wij hier.
We zullen hier altijd thuishoren.
Men zegt dat de mustang de geest van het westen is.
Of dat westen nu gewonnen of verloren is op het einde.
Daar moet je zelf over beslissen.
Maar het verhaal dat ik je wil vertellen is waar.
Ik was daar.
En ik herinner me.
Ik herinner me de zon, en de lucht, en de wind die mijn naam roept.
In de tijd dat de wilde paarden vrij rondliepen.
En zo groeide ik op van veulen tot hengst.
Even wild en roekeloos
als de donder over het land.
Koersend met de arend.
Zwevend met de wind.
Vliegen? Soms dacht ik dat ik het kon.
Zoals mijn vader voor mij.
Ik werd de leider van de Cimarron kudde. En met die eer
kwam verantwoordelijkheid.
Op een nacht kwam er iets nieuw over het land.
Iets dat mijn leven voorgoed veranderde...
En zo begon mijn tocht.
Een verstandiger paard zou zich omgekeerd hebben en zou zijn gaan lopen.
Maar ik wou weten wat voor vreemd schepsel daar was.
Kijk.
Man, kijk naar die hengst, hoe mooi.
Volg dat paard. Vooruit!
Kijk uit!
Ga niet weg!
Ik was bang.
Ik wist niet wat er met me ging gebeuren.
Uiteindelijk waren mijn moeder en de kudde in veiligheid.
Wat was het probleem heren?
We hebben deze gek hier, Mijnheer.
Echt?
Het leger heeft al eerder met gekken afgerekend.
Deze zal niet verschillend zijn.
Ik herinner de eerste keer
dat ik een ratelslang zag op mijn weg.
Verwijder dat dier, sergeant - In orde, mijnheer!
Deze leek niet op een ratelslang.
Maar ik was nog aan het denken... slang.
Grijp hem, grijp hem.
Oké Murphy, hij is helemaal voor jou.
Het is een wilde.
We zullen zien hoe wild hij is als ik met hem heb afgerekend.
Jij wil vechten, is het niet?
Juist.
Zorg er voor dat het stevig vastzit.
Murphy, Kijk uit! Pas op!
Murphy, is alles in orde?
Korporaal, zoek enkele vrijwilligers om dit dier naar de stallen te brengen.
Niet naar de stallen. - Heer? - De omheining.
Het is tijd om dat paard te breken.
Sergeant. -Ja heer. Bind dit paard aan de paal.
Geen eten en drinken. Drie dagen.
Ja heer.
Mijn hart galoppeerde door de lucht die nacht.
Terug naar mijn kudde.
Waar ik thuishoorde.
En ik vroeg me af of ze me even
veel misten als ik hen.
We hebben een vijand!
Breng hem zo naar daar.
Wel, wat hebben we hier?
We hebben hem gevangen bij de voorraadwagen, heer.
Een Dakota.
Niet zo groot als een Chéenne, en verfijnd als een Kraai.
Breng hem weg, heren, toon hem onze beste zijde.
Korporaal, breng hem naar de voorraadplaats.
Niet de voorraadplaats. De paal.
Geen eten en drinken.
Waar kijk jij naar, jongen?
Hij werd Kleine Knarser genoemd.
En hij leek anders dan de anderen.
Er kwam maar geen einde aan de rare manieren van de tweevoeters.
Met uw toestemming, Kolonel. De binnengekomen patrouille meldt vijanden in het noorden.
De spoorweg is ongerust, heer.
Ze vragen bijkomende patrouilles.
Hoelang duurt dit al, sergeant?
Heer? - De mustang.
Hoelang is hij reeds vastgebonden?
Drie dagen, heer.
Goed.
Haal mijn zweep en sporen.
Rustig aan!
Achteruit! Achteruit!
Zo zie je maar, heren, elk paard kan gebroken worden.
Vooruit, mustang.
Er zijn er in Washington die geloven dat het westen nooit gekoloniseerd zal worden.
De noord Atlantische spoorweg zal nooit vertakken naar Nebraska.
Een vijandige Dakota zal nooit toegeven aan de voorzienigheid.
En het is die wijze van enggeestigheid.
Die zou zeggen dat dit paard nooit gebroken kon worden.
Discipline, tijd en geduld.
Zijn de drie grote pijlers
Een paard moet soms doen wat het moet doen
en dit was een van die keren.
Ga van me af!
Soldaat! Grijp dat paard!
Ik was niet zeker wat er daarachter gebeurde.
En ik was niet van plan te stoppen en het te vragen.
Al wat ik wist was dat ik op weg was naar huis.
Ik kon het niet geloven.
Een moment was ik vrij, en het volgende... meer touwen.
Ik kon het niet begrijpen.
Ze behandelde de magere tweevoeters
als iemand van onze soort.
Trots rond hem stappen
als een verliefde oorring.
Het was gewoonweg onnatuurlijk.
Grote mustang, vandaag rij ik op je.
Dit wordt goed...
Merries.
Oké, Rain, laat eens zien dat je
deze mustang manieren kan bijbrengen.
Oké, ik geef toe,
ze was charmant
op een koppige, irritante manier.
Dus liet ik haar me haar wereld zien.
Tot ziens paardje.
Voor het eerst in mijn leven,
voelde ik mijn hart in twee gescheurd.
Geef het terug!
Mustang!
Ik moest toegeven aan die jongen.
Hij wou maar niet opgeven.
Ik ga nooit op je rijden, is het niet?
En niemand zou het moeten doen.
Je kan gaan.
Het is in orde, ga.
Vooruit, ga hier weg.
Ga naar huis.
Ik wist dat dit moeilijk voor haar was, en ze was bang.
Maar bovenal, wou ik mijn thuisland met haar delen.
Ik lag naast haar die nacht.
Hopend, biddend dat alles met haar in orde zou zijn.
Er zijn daar enkele paarden!
Laat haar daar.
Ze redt het niet.
Rain!
Rustig, meisje.
Rustig.
Alles komt in orde.
Je redde mijn leven.
Ik ga je niets doen.
Kom maar, het komt in orde.
Alles komt in orde.
Ik wist niet waarom we daar gebracht werden.
Wat ik wel wist was dat we
een manier om te ontsnappen moesten vinden en weer thuis moesten geraken.
Wel, dat is het, we rolden de stoom over de berg.
We hadden zes dagen om in Utah te geraken.
Vertrokken en weg.
Klaar om te gaan!
We zijn bijna boven!
Dat was het moment dat ik begreep
dat ze op weg waren naar mijn thuisland
en ik moest ze tegenhouden.
Achteruit!
We moeten stoppen!
Wacht even!
Breng de muilezels naar hier!
Ik weet niet waar hij vandaan kwam
of hoe hij daar kwam.
Maar ik was dolblij hem te zien.
Ik kan het niet geloven.
Ga! Ga! Loop!
Kijk uit!
Waar zijn ze?
Daar zijn ze!
Neen.
Ja.
Je zal altijd in mijn hart zijn.
Zorg goed voor haar, Spirit...
die niet kan gebroken worden.
Ik zal je missen, mijn vriend.
Ik wachtte al zo lang om vrij rond te lopen.
Maar dat afscheid was harder dan ik me ooit kon voorstellen.
Ik zal die jongen nooit vergeten.
En hoe we tezamen onze vrijheid terugwonnen.