Quills (2000) OCR 23.976 fps runtime 02:04:06
ถึงผู้อ่าน
ผมมีเรื่องซุกซนจะเล่าให้ฟัง...
เป็นเรื่องที่อยู่ในประวัติศาสตร์ ทั้งจริง ทั้งเผ็ดร้อน
"ปารีส ปี 1794"
แต่รับรองว่ากระตุ้นอารมณ์แน่
เป็นเรื่องของแมดมัวเซลเรนาร์...
หญิงสูงศักดิ์ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์...
ผู้ซึ่งชีวิตรักของเธอฉาวโฉ่ไปทั่ว
ใครบ้างที่ไม่เคยใฝ่ฝัน จะได้หลงระเริง...
อยู่ท่ามกลางกิเลสตัณหา
ด้วยชาติตระกูลที่สูงศักดิ์...
แมดมัวเซลเรนาร์ จึงสามารถทำเช่นนั้นได้
ทำให้เกิดทั้งความสุข และความเจ็บปวด...
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
เธอได้เจอกับผู้ชาย...
ซึ่งวิปริตพอๆ กับเธอ
ชายผู้ซึ่งถนัดในเรื่อง ของความเจ็บปวด...
ยิ่งกว่าเธอด้วยซ้ำ
อย่าเลย ได้โปรด
มันช่างง่ายเหลือเกิน...
ที่คนเราเปลี่ยนจากผู้ล่า...
เป็นเหยื่อ
และมันช่างรวดเร็วนัก ที่ความสุขของบางคน...
กลายเป็นของคนอื่นแทน
ผ้าปูที่นอนค่ะ
ผ้าปูที่นอนด้วยค่ะ
"รพ.บำบัดจิตชารองตอง หลายปีต่อมา"
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
ผ้าปูที่นอนด้วยค่ะ
ฉันเอง
ระวังหน่อย หมึกยังไม่แห้ง
รีบไปเร็ว
ลูกใช่มั้ย แมดี้
ใช่ค่ะ แม่
นี่ผ้าปูที่นอนสกปรก
หนูจะเอาที่ซักแล้วไปตาก
จะไม่ช่วยตากกันหน่อยรึไง
บูชอง
มีมารยาทหน่อยสิ
มาแล้ว
บทสุดท้าย
คุณแมซี่ต้องการอีกเรื่องหนึ่ง ด่วน
เขาพิมพ์ขายแทบไม่ทันเลย
- ฉันจะบอกเขาให้ - ฉันจะมาใหม่...
- พร้อมค่าจ้าง หลังจากขายได้ - แล้วฉันจะรอ
ซักวันเธอคงจะบอกชื่อเธอนะ
โอเค ปลอดภัย
เรื่องใหม่ล่าสุด ของมาร์คีส์ เดอซาร์ด
เพิ่งออกจากแท่นพิมพ์ "จัสตีน" มาร์คีส์ เดอซาร์ด
"นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับ สาวงามผู้หนึ่ง ชื่อจัสตีน...
สาวสวยที่สุด ที่เคยเข้าไปอยู่ในสำนักชี...
ด้วยเรือนร่างอันเย้ายวนของเธอ...
มันน่าเสียดาย ที่เธอมอบให้กับพระผู้เป็นเจ้า
เช้าวันหนึ่ง ท่านบิช็อป เอามือจับขาอ่อนของเธอ
เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ
และบอกว่ามาเพื่อสารภาพบาป ไม่ใช่เพื่อสร้างบาปใหม่
นักบวชผู้นั้นไม่สนใจ แต่กลับให้เธอคุกเข่าลง...
และยกชายกระโปรงของเธอ ขึ้นมาเหนือสะโพก...
เผยให้เห็นของสงวน อันแสนเย้ายวนของเธอ
ระหว่างแก้มก้นทั้ง 2...
เหมือนดั่งดอกไม้สวยสด...
ที่รอคอยให้ชาย...
เด็ดดม
ก่อนที่จัสตีน จะสามารถดิ้นหลุด...
นักบวชหน้ามืดคนนั้น ก็ได้ใช้สิ่ง...
ที่พระผู้เป็นเจ้ามอบให้...
สอดใส่เข้าไปในช่องน้อยๆ ของเธอ"
ต้องอ่านต่อด้วยเหรอฝ่าบาท
"ขณะที่เขาถอดชุดเขาออก...
เขาสวดออกมาเป็นภาษาลาติน
แล้วเขาก็ดันสุดแรงเกิด...
เข้าไปในตัวเธอ"
เรื่องลามกจกเปรตเช่นนี้ ตลอดจนรูปแบบการเขียน...
ต้องเป็นงานของมาร์คีส์ เดอซาร์ด
ซึ่งเขียนจากโรงพยาบาลโรคจิตแน่ๆ
พอแล้ว
ยึดให้หมดทุกฉบับ
เราจะเผามันที่ลานในวัง ต่อหน้าสาธารณชน
และสำหรับคนแต่ง ฆ่าซะ
ขออภัยด้วยฝ่าบาท
เราก็รู้นี่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ โรเบสปิแอร์ ดันทองและมาราท
ถ้าฆ่ามาร์คีส์ พระองค์จะถูก จารึกในประวัติศาสตร์ว่ากดขี่
- แต่ข้าคือประวัติศาสตร์ - แน่นอน ฝ่าบาท
แต่น่าจะรักษามาร์คีส์ เดอซาร์ด
ทำในสิ่งที่แพทย์ และนักบวชมากมายทำไม่สำเร็จ
ไม่มีใครตำหนินโปเลียน...
ที่พระองค์รักษาคนบ้า
ข้าขอแนะนำ จากชื่อเสียง ของโรงพยาบาลชารองตอง...
และคนไข้ฉาวโฉ่ที่รักษาตัวอยู่ที่นั่น
ข้ามีคนที่เหมาะกับงานนี้
คุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ด จิตแพทย์ผู้มีชื่อเสียง
ผู้เป็นคนดี มีคุณธรรมเป็นเลิศ...
และมุ่งมั่นที่สุด
เพื่อนร่วมอาชีพว่าผมหัวโบราณ หรือแม้แต่ป่าเถื่อน
แต่ที่โฮเทลดัวนี้ เราชอบการรักษาที่รุนแรง
ใช่ทีเดียว
ผมไม่ได้ต้องการชื่อเสียง
แต่มีจุดมุ่งหมายที่สูงกว่า
ซึ่งก็คือรักษาคนที่ พระเจ้าทอดทิ้งพวกนี้...
โดยการใช้ความเข้มงวด...
ดั่งเช่นการฝึกสุนัขร้าย หรือฝึกม้าป่า
นี่อาจดูไม่ดีนัก แต่มันเป็นความเมตตา
ทำอย่างนี้ 2-3 เดือน เขาก็จะเป็นปกติ
ฝ่าบาทต้องการให้คุณ...
นำความเชี่ยวชาญไปใช้ที่ชารองตอง
ชารองตอง ผู้ดูแลที่นั่นเป็นที่รักใคร่มากนี่
เขายึดมั่นในอุดมการณ์ คุณต้องใช้ไหวพริบ
ผมให้คำนิยามอุดมการณ์ยังไงรู้มั้ย
"มันตายไปพร้อมความหนุ่ม"
อย่าเครียดนัก
ไม่ต้องฝืน
ให้ปากกาพาไป
ดี
ช้าๆ
ไม่ใช่แค่เพียงลอกเลียนคำพูด
เราต้องรู้ความหมายมันด้วย
เซนต์ออกัสตีนเคยบอกเราไว้ว่า บนโลกเรามีทั้งเทพและปีศาจ
และบางครั้งทั้งคู่อาจเข้าสิง วิญญาณคนคนเดียวกัน
แล้วเราจะรู้อย่างไร ว่าใครเป็นคนดี...
ว่าใครชั่วร้าย
เราไม่รู้
เราทำได้แต่เพียง อย่าปล่อยให้ตัวเราเองชั่วร้าย
คืนนี้เธอไปฝึกอ่านต่อเองแล้วกันนะ
"และศาสตราจารย์ ก็ยกชายกระโปรงของคอลอมน์...
ขึ้นเหนือเอว
เขาบอกเขาจะสอนให้ ถึงวิถีแห่งความรัก
และเขาก็ดึงกางเกงชั้นใน...
ของเธอลงไปถึงเข่า...
และสิ่งที่อยู่ระหว่างขา...
สีชมพูเยี่ยงดอกทิวลิป มันเลื่อมเหมือนปลาไหล..."
ทำไมต้องอ่านเรื่องลามกของเขาด้วย
ไม่มีใครบังคับให้ฟังซักหน่อย
"...เขามองดูเนินสวรรค์ของเธอ...
เรือนร่างของเธอ...
สิ่งที่พระเจ้ามอบให้"
เธอเคยเข้าไปในห้องเขาใช่มั้ย
ครั้ง สองครั้ง
ได้ข่าวเขามีหินลับมีดและสิ่ว เพื่อเลี่ยมฟันให้แหลม
- เขาเป็นนักเขียน ไม่ใช่คนบ้า - งั้นทำไมถึงเข้ามาอยู่ในนี้
ฆาตกรรม
ไม่จริงนะ
เขาเขียนหนังสือเลวร้ายจน ชายคนหนึ่งฆ่าเมีย หลังจากที่อ่านมัน
และหญิง 2 คนทำแท้งลูกของตัวเอง
นี่แหละที่เรียกว่าฆาตกรรม
ถ้าอยากล้อเขา ก็ไม่ต้องฟังเรื่องของเขา
ฉันว่าเธอชอบเขานะ ฉันว่าอย่างนั้น
เธอไม่ได้ชอบมาร์คีส์หรอก จริงมั้ย แมดิลีน
เขาไม่มีสิทธิ์...
ที่จะส่งใครมาดูแลคุณแบบนี้
ผมทำงานให้คุณ จะไม่ฟังคำสั่งคนแปลกหน้าเด็ดขาด
อย่าห่วงไปเลย วาลคูร์
มันเรื่องการบริหาร
ก็แค่นั้น
อย่ากินสีสิ ปาสคาล
ยอดเลย โดฟาน
วาดภาพไฟแบบนี้ ดีกว่าก่อไฟตั้งเยอะ จริงมั้ย
ใช่
ดีมาก
ผ้าปูที่นอนใหม่
- อยากให้คนเข้ามาเยี่ยมจัง - ไม่เอาน่า
เอาสิ เธอมีกุญแจ เอามันสอดเข้าไปในรูสิ
มาร์คีส์
คุณหายไปไหนแล้ว
มาร์คีส์
ไง
ฉันทำให้ตกใจเหรอ
ตกใจเหรอ ช่างถามนะ
ฉันไวยิ่งกว่าคุณซะอีก
คุณคงอยากรู้เรื่องหนังสือของคุณ
หนังสือฉันทำไม
มันขายดีมากเลย
และพวกนั้นก็เผามันทิ้ง
นั่นแหละอันตรายของ งานเขียนที่ล่อแหลม
เงินพวกนี้น่าจะซื้อ พรสวรรค์อื่นของเธอได้นะ
- ฉันต้องการอย่างอื่นอีก - เธอขโมยหัวใจฉันไปแล้ว...
รวมทั้งอวัยวะอื่น ใต้เส้นศูนย์สูตรของฉันด้วย
ทางโรงพิมพ์บอกต้องการเรื่องของคุณ
ฉันมีเอาไว้แล้ว
เป็นเรื่องที่ได้แรงดลใจ จากสภาพแวดล้อมนี้
เรื่องราวแสนทรมาน ของหญิงซักผ้าสาวบริสุทธิ์
ที่ต้องใช้ชีวิตของเธออยู่กับ นักโทษที่เป็นโรคจิต
- มันรุนแรงรึเปล่า - แน่อยู่แล้ว
- มันกระตุ้นอารมณ์มั้ย - อย่างที่สุดเลย
แต่ต้องมีอะไรมาแลก
1จูบต่อ 1หน้า
ต้องจูบจริงๆ หรือว่าแค่ส่งจูบก็พอ
รับรองทุกรอยจูบมันจะต้องคุ้มค่า...
เหมือนตัวฉัน
โธ่เอ๊ย
พูดลามกเหมือนเขียนเลย
สวัสดี
วันนี้เราเป็นนกอะไร เคลอองท์
บูลฟินช์หรือไนติงเกล
รพ.บ้าแบบนี้มีนกเพียงชนิดเดียว
ไม่ต้องบอกนะ
นกบ้า
โทษทีนะ ฉันเคยได้ยินมาแล้ว
เรื่องนี้มันยาวนะ
จุดสุดยอดของเรื่องแพงขึ้นอีก
เธอต้องนั่งตักฉัน
คุณขอจากคนอ่านมากนะ
จุดจบของเรื่องแพงที่สุด
- เอาอะไรเหรอ - พรหมจรรย์ของเธอ
หลังจากนั้นกลับไปเย็บให้ดี เหมือนกับของใหม่...
แล้วกลับมาให้ฉันเปิดบริสุทธิ์อีกครั้ง
บางสิ่งเหมาะเอาไว้เขียน...
บางสิ่งไว้พูด
ทำไมคุณถึงแยกแยะมันไม่ออกนะ
แมดมัวเซล เลอเคลอค์
คุณมาทันเวลาพอดี
เมื่อตะกี้เขาลืมตัวเอง
เขานึกว่าฉันเป็น ตัวแสดงของเรื่องของเขา
แมดิลีน
คะ บาทหลวง
ครั้งหน้าถ้าอยากเข้ามาเยี่ยมมาร์คีส์...
ไปสารภาพบาปซะดีกว่า
ดื่มไวน์ซักแก้วมั้ยบาทหลวง
นี่ยังไม่เที่ยงด้วยซ้ำ
การสนทนาเหมือน อวัยวะของคนเรา...
จะคล่องกว่าหากมีอะไรหล่อลื่น
นี่เป็นไวน์หายาก ที่หมักบ่มมาจากบอร์โดว์
แทนที่จะย่ำองุ่นด้วยเท้า...
เขาจะเอาองุ่นวางไว้ บนหน้าท้องของเจ้าสาว...
และรองรับน้ำองุ่น เมื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวมีความสุขกัน
ให้รสชาตินุ่มนวล
เสริมด้วยรสชาติของโลกีย์
หมดแก้วเลย
มันเป็นไวน์เราเอง ผมจำรสชาติได้
ผมน่าจะบอกว่าเป็นเลือดพระเยซู
คุณคงจะเชื่อใช่มั้ย
เราต้อนรับคุณดีใช่มั้ยมาร์คีส์
ทั้งหมอนขนนกและที่นอนนุ่มๆ
โต๊ะของคุณที่ขนมาจากลาคอสเต้
- และปากกาขนนก... - ใช่ๆ เรื่องนั้นมันก็จริง
เพื่อตอบแทน เราขอเพียงให้คุณปฏิบัติตามกฎ
คุณเองก็น่าจะรู้ว่า ไม่ควรให้ใครเข้ามาในห้อง
ตอนนี้คุณก็เข้ามาหาผมไง
แต่ผมไม่ใช่หญิงสาวสวย ที่คุณอาจเกิดกิเลสได้
อย่ามั่นใจให้มากนัก
หยิบปากกาขึ้นมา มาร์คีส์
ระบายความคิดชั่วร้ายของคุณ ลงบนกระดาษ
มันจะได้ครอบงำคุณน้อยลง
ผมจะเขียนมันเป็นหน้าๆ เลย
ผมสัญญา
ถึงแล้วครับคุณหมอ ก้าวระวังครับ
สวัสดีครับ
เรากำลังรอคุณอยู่
ดี ดีมาก
คุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ด ชารองตองขอต้อนรับครับ
คุณอาจจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย...
แต่อย่าคิดมาก
ผมมาเพียงเพื่อดูแลงาน ของคุณที่นี่ เข้าใจมั้ย
- แน่นอน - มันเป็นแค่ระเบียบน่ะ
คุณคือคนของวิทยาศาสตร์ ผมเป็นคนของพระเจ้า
ชารองตองจะ ได้รับประโยชน์จากเราทั้งคู่
ผมต้องขอห้องทำงานซักห้อง เพื่อเก็บข้าวของของผม
- ทางนี้ - ถ้าไม่เป็นไร ผมอยากถาม...
ทำไมอยู่ดีๆ ท่านจักรพรรดิถึงสนใจใน...
กิจกรรมของเราเหรอ
ดูเหมือนว่ามีคนไข้ของคุณบางคน...
จินตนาการสูงมาก
ดูเหมือนว่าเขาทำสิ่งเลวร้าย เหมือนในนิยายที่เขาเขียนด้วย
ต้องไม่ใช่ที่นี่แน่ สมัยหนุ่มๆ เขาอาจเลยเถิดไปบ้าง
เลยเถิดเหรอ บาทหลวง ผมอ่านประวัติของเขาแล้วนะ
ตอนอายุ 16 เขาเอาไม้กางเขน ทำร้ายหญิงสาวใช้
หลังจากติดคุก 6 เดือนที่แวนเซ้นท์ เขาออกมาฆ่าโสเภณี
กรีดเนื้อพวกเธอด้วยมีดโกน แล้วราดแผลด้วยขี้ผึ้งร้อนๆ
หวังว่าคุณจะดูจาก พัฒนาการของเขาไม่ใช่อดีต
ทนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย
อีกครั้งนะ สุภาพบุรุษ
ผมเป็นแค่ช่างรองเท้าว้าเหว่ ผมเป็นมาตลอดชีวิต
ด้วยรองเท้าคู่นี้ ผมขอให้คุณ
มาเป็นภรรยาช่างรองเท้า
มันอาจเป็นบทละครที่แย่มาก
อาจเป็นแผลลึก ของวงการวรรณกรรม
กระดาษที่เขียนบท ใช้เช็ดก้นแทบไม่ได้
แต่ไม่เห็นต้องทำให้มันแย่ลง
อ่านบทให้มันมีอารมณ์หน่อยสิ
อย่างนักแสดงแท้จริง
แต่ผมไม่ใช่นี่ แถมชอบท้องอืดด้วย
แสดงไปเถอะ พวกโง่
ละครเขาประสบความสำเร็จมาก ที่นั่งแทบไม่มีว่างเลย
และมันส่งผลดีต่อการบำบัดโรคด้วย
แต่งตัวเล่นละครแบบนี้ ดูบ้าชัดๆ ไม่ใช่ดีขึ้น
โฮโม เพอเวอซิโอ เป็นสายพันธุ์ชอบถูกกักขัง
มาร์คีส์ นี่คุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ด เขาจะมาทำ...
ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา
ขอต้อนรับสู่โรงพยาบาลของเรา
คุณจะอบอุ่นเหมือนอยู่บ้านแน่
บอกผมซิว่าทำไมเขามาอยู่กับคุณ แทนที่จะไปอยู่ในคุก
- อิทธิพลภรรยาเขา - ภรรยาเขา
มีสามีบ้า ดีกว่ามีสามีโจร
แล้วเขาไม่เคยพยายามหนี
คนอื้อฉาวอย่างเขาน่ะเหรอ
หนีได้วันเดียว ก็ถูกจับได้แล้ว
อีกอย่าง ที่ชารองตองนี้ เขาได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ
ห้องสมุดที่เต็มไปด้วยหนังสือดีทั่วโลก...
ได้เรียนดนตรี ได้วาดภาพสีน้ำ
แล้วสิ่งรื่นรมย์พวกนี้ ส่งผลต่อจิตใจเขายังไง
เขาเลิกคำรามและถุยน้ำลายแล้ว
ทั้งยังไม่แกล้งยาม หรือทำร้ายเพื่อนคนป่วยด้วยกัน
แล้วงานเขียนของเขาล่ะ
โอ้ เรื่องนั้น
ว่าไง
มันจำเป็นต่อการรักษาเขา เป็นการระบายพิษร้ายในใจเขา
คุณอนุญาตให้ตีพิมพ์มั้ย
- ไว้ขายเหรอ - ใช่
ต่อสาธารณชนหรือ
ไม่แน่ๆ มันไม่สมควร
คนทั่วฝรั่งเศสรู้จักหนังสือเล่มนี้ แต่คุณกลับไม่รู้จัก
โอ้ พระเจ้า
หยุดมาร์คีส์ให้ได้ ไม่งั้นจักรพรรดิ จะสั่งปิดชารองตอง
สั่งปิด...
แต่เขาเป็นแค่ 1 ในคนป่วย 200 คน
คุณน่าจะลองใช้เก้าอี้นี่กับเขาดู
หรือลองใช้ปลิงสูบเลือด
หรืออาจจะตีเขาด้วยไม้
เพื่อเขาจะได้กลัวการลงโทษ...
แทนที่จะมุ่งทำสิ่งดีๆ เหรอ
ผมจะคุยเรื่องนี้กับมาร์คีส์เอง
- ที่นี่คือชีวิตของผม... - ผมไม่ใช่คนไร้น้ำใจ
แต่หนังสือเล่มนี้ดูถูก คนดีๆ ทั่วประเทศ
คุณกล้ารับรองมั้ยว่า จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีก
ผมขอรับรอง
อะไรคะ บาทหลวง
มาร์คีส์ เขาทำให้เราขายหน้า ต่อองค์จักรพรรดินโปเลียน
เขาทำอะไร
เขาแอบส่งบทความไปโรงพิมพ์
เหรอคะ
ฉันไว้ใจเขามากเกินไป
ผมผิดหวังมากจริงๆ
จริงด้วย กระดาษกระจอก ตัวพิมพ์ก็เล็กไป
คุณทำยังไง ติดสินบนผู้คุมเหรอ
คุณส่งเสริมให้ผมเขียน
เพื่อรักษาสภาพจิต เพื่อระบายความบ้า
แต่คุณไม่มีสิทธิ์พิมพ์ ลับหลังผม โดยที่ผมไม่รู้เห็น
คุณอ่านมันแล้วรึยัง หรือแค่ดูผ่านๆ
- ผมอ่านพอเท่าที่จะทนได้ - แล้วไง...
นี่ไม่ใช่นิยายที่เหมาะสม
มันเป็นแค่หนังสือที่รวบรวมความวิปริต
เรียกว่างานเขียนไม่ได้ด้วยซ้ำ
ตัวละครก็กระด้าง บทก็โง่เขลา
ไหนยังการใช้คำพวก...
"หัวนม" และ"ด้ามหอก"
ที่คุณตำหนิมันก็จริง
และมุมมองแคบมาก
มองแต่ธรรมชาติอันชั่วร้ายของมนุษย์
ผมเขียนถึงข้อมูลอันแท้จริง ซึ่งผูกพันมนุษย์ไว้ด้วยกัน
ทั่วทั้งโลก...
เรากิน เราถ่าย เราสืบพันธุ์ เราฆ่าและเราตาย
แต่คนเราก็มีความรัก
เราสร้างเมือง เราสร้างสรรเพลงและเราอดกลั้น
ทำไมไม่ใส่สิ่งพวกนี้ลงไป
มันเป็นนิยาย ไม่ใช่บทบรรยายคุณธรรม
แต่มันหน้าที่นักเขียนไม่ใช่เหรอ ที่จะพัฒนาจิตใจผู้อ่าน
นั่นมันหน้าที่คุณ ไม่ใช่ผม
ถ้าคุณทำแบบนี้อีก
ผมคงจะต้องยกเลิก สิทธิพิเศษของคุณ
เพราะหมอคนนั้นใช่รึเปล่า
เขามายึดอำนาจของคุณที่นี่
มันไม่ใช่แค่งานเขียนของคุณนะ
- เขาขู่ว่าจะสั่งปิดที่นี่ - พวกเขาไม่กล้าหรอก
อนาคตเราขึ้นอยู่กับปากกาคุณ
มันคมกริบยิ่งกว่าดาบอีกสินะ
เห็นใจผมบ้าง คำนึงถึงผู้ป่วยคนอื่นด้วย
ถ้าชารองตองถูกปิด พวกเขาจะไร้ที่ เสื้อผ้าและอาหาร
ช่างมัน พวกโง่ พวกมันสมควรตายข้างถนน
คุณด้วยเหรอ
ผมดีต่อคุณมาตลอด มาร์คีส์...
ผมให้คุณออกไปเดิน ตอนฤดูใบไม้ผลิ...
และให้หมอนนุ่มๆ กับคุณ
ผมเคยร่วมดื่มไวน์ เคยหัวเราะ...
เคยพูดคุยกับคุณอย่างดี...
คุณช่วยตอบแทนผมบ้าง
เพื่อตัวคุณ และเพื่อชารองตอง
คุณก็มีสัมผัสของนักกวีนะ น่าจะลองเขียนดูบ้าง
- คุณสัญญาผมได้มั้ย - จริงๆ นะ
คุณขอผมมากไป
การรักษาของคุณ จะมีประโยชน์อะไร...
เมื่อผมยอมทำตัว ถูกต้องทุกอย่าง...
แต่คุณกลับมาสงสัยผมแบบนี้
คุณไม่เชื่อในการรักษา ของคุณเองแล้วเหรอ
ดูสิ
ที่ชารองตอง แม้แต่ผนังก็มีตา
ใช่แล้ว
เป็นไง
ผมคุยกับเขาด้วยเหตุผล และความเห็นใจ...
สิ่งที่ใช้ได้ดีที่สุดที่นี่
เขาสาบานว่าจะเชื่อฟัง
เขาเป็นมากกว่าคนไข้ มาร์คีส์เป็นเพื่อนผม
คุณมีเพื่อนแปลกมาก ถ้าคุณควบคุมสถานการณ์ได้จริง...
- ได้ครับ - งั้นผมก็ขอตัวไปหาเพื่อนหน่อย
- โอ้ คุณหมอ - ผมมารับเจ้าสาวผม
โอ้ค่ะ
เราไม่นึกว่าคุณจะมาเร็วขนาดนี้
ซีโมนยังไม่เป็นผู้ใหญ่เพียงพอเลย
ผมไปรับตำแหน่งใหม่ที่ชารองตอง เลยอยากได้ภรรยาไว้คอยช่วย
ซีโมน
จำคุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ดได้มั้ย
ฉันไม่ลืมคนที่ฉันหมั้นไว้หรอก
เขามารับตัวเธอ
วันนี้
เดี๋ยวนี้เหรอคะ
ขอโทษด้วย แมดมัวเซล
ไม่มีเวลาเขียนจดหมายมาก่อน
เธอน่าจะดีใจนะ
ปกติหญิงยากจน หรือกำพร้ามักไม่ได้แต่งงาน
ต้องกลายเป็นสาวทึนทึก หรือไม่ก็เป็นชี
ขอบคุณพระเจ้า ที่เธอไม่ต้องเป็นเช่นนั้น
ลาก่อน ซีโมน
ขอพระเจ้าคุ้มครอง
องค์จักรพรรดิอยากให้คุณสบาย ระหว่างอยู่ชารองตอง
ถือว่าปราสาทนี้เป็นของขวัญ...
แต่คุณต้องจ่ายค่าซ่อมแซมเอง
คุณพรูอีส์เป็นสถาปนิกหนุ่มีฝมือดี
เขาพร้อมจะช่วยงานคุณ
ที่นี่รกร้างตั้งแต่หลังสงคราม
คงพอไหวนะ
ซีโมน
ให้ฉันอยู่ที่นี่เหรอ
มันเป็นของท่านดยุคแห่งบลางจีส์
ซึ่งถูกพวกจาโคบินส์ล่า
ภรรยาเขาพยายามหนี
ทหารจับเธอได้ตรงบันได
เอาดาบปลายปืนแทงเข้าที่อกเธอ
น่าเศร้าที่สุด จริงมั้ยคุณหมอ
ผมไม่เสียน้ำตาให้กับอดีตหรอก ผมมองไปยังอนาคต
คุณพรูอีส์...
เราควรตัดหินอ่อนใหม่ คุณว่ามั้ย
คุณทำตามที่ภรรยาผมสั่ง
ถ้าเธอต้องการกระจกจากเวนิส...
กระเบื้องอิตาเลี่ยน กำมะหยี่ดัทช์ ผมยอมจ่ายทุกอย่าง
แต่ในห้องนอนเธอ ประตูต้องล็อคได้จากข้างนอก
และติดลูกกรงเหล็กที่หน้าต่างห้องเธอ
ลูกกรงเหรอครับ
ที่คอนแวนต์ ซีโมนอยู่ห่างจากกิเลสของมนุษย์
ผมจะไม่ยอมให้เธอ ต้องตกเป็นเหยื่อของมันหรอก
เธอเหมือนนกหายาก
ผมเลยต้องขังไว้ในกรง
พวกแม่ชีคงไม่ได้...
สั่งสอนเธอ...
ถึงชีวิตแต่งงาน
และหน้าที่ยามค่ำคืน...
ของภรรยา...
ที่มีต่อสามีสินะ
มันน่าอัปยศที่สุด
คุณหมอทำตัวเหมือน ผู้ศรัทธาในพระเจ้า
เขาแก่เกินกว่าจะแต่งงาน
- และเธอก็ยังเด็กไป - ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ
มันจะเป็นไปได้ยังไง
- ยังไม่แค่นั้นนะ - เล่าต่อสิ
เธอยังอายุไม่ถึง 16 ด้วยซ้ำ
ฉันว่า...
เธอเด็กกว่านั้นอีก
เธอเป็นแค่เด็ก
- แม่ชีไม่ได้บอกแค่นั้นนะ - เล่าอีกซิ
- ไม่ใช่แค่นั้น - อะไรอีกล่ะ
เธอมาจากคอนแวนต์ เธอเรียนเป็นชี
เล่าอีกซิ
เธอถือรูปปั้นพระแม่มารีมาด้วย
เธอมีรูปปั้นพระแม่มารี กับสร้อยไม้กางเขน...
จากคอนแวนต์ด้วย
เล่าอีกซิ
เขาแก่พอที่จะเป็นพ่อเธอได้ตั้ง 2 รุ่น
ไอ้คนตัณหากลับ
แบบนี้ต้องล้อเลียนกันหน่อย
บาทหลวงเดอคูลมิเอร์ คุณนี่ร้ายจัง
ละครของคุณเป็นที่นิยมมาก ฉันต้องแย่งตั๋วเกือบตาย
แสดงดีจริงๆ
หนุ่มรูปหล่อที่แสดงอาทิตย์ก่อน...
ฉันดูไม่รู้เลยว่าเขาปัญญาอ่อน
เราทุกคนมีพรสวรรค์ครับ
นั่นคุณหมอใหม่ไม่ใช่เหรอคะ ดีจัง
หมอดังมาอยู่ที่ชารองตอง
แน่ๆ อย่างหนึ่งคือ
เขามีลูกสาวสวยดี
"ช่างรองเท้าแสนสุข"
พอกันที
เราดีกว่านี้เยอะ
จำไว้ สุภาพบุรุษ ภายในตัวเราทุกคน...
ในจิตใจของเราทุกคน...
มีศิลปะฝังตัวอยู่
เดี๋ยวเราจะแสดงให้คุณหมอนั่นดู...
เพื่อให้เขาจดจำมันตลอดไป
นั่นมาดามบูกิวาล
และที่นั่งข้างหน้าพวกเธอคือ ภรรยามาร์คีส์
ใช่สิ
เร็ว รีบออกไป
ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย...
มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
คืนนี้เราจะไม่แสดง เรื่องช่างรองเท้าแสนสุข
แต่เราจะเปิดแสดงละครใหม่...
เพื่อเป็นเกียรติต่อ...
คุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ด และเจ้าสาวของเขา
เป็นละครตลกที่มีชื่อว่า...
- อาชญากรรมรัก - อาชญากรรมรัก
แต่งโดยคนไข้ของชารองตอง...
มาร์คีส์ เดอซาร์ด
ซิสเตอร์เซ้นท์ฟอนด์ เราจะไปไหนกัน
เราผ่านมาทั้งแม่น้ำ หุบเขาและหิมะ
เร็วเข้า ยูเจนี่ เราจะต้องไม่อ้อยอิ่ง
เดี๋ยวจะพาเธอไปส่ง ให้กับชายที่เธอจะแต่งงานด้วย
เมื่อพักผ่อนได้ตามพอใจแล้ว เขาจะให้ความสุขในชีวิตรักแก่เธอ
ในที่สุดเธอก็มาถึง
เจ้าสาวคนสวยของฉัน
เร็วเข้า สาวน้อย รีบเข้าไปข้างใน
ข้างในเธอจะได้พบกับ สิ่งล้ำค่าที่รอคอยเธออยู่
ไหนจะขนมนมเนยอีก
ความมีน้ำใจในผู้ชายแบบนี้หายาก
เราโชคดีที่เขาช่างมีน้ำใจต่อเรา
ขอบใจแม่ชี ที่อุตส่าห์กล่าวชม
ที่พาเธอมาส่งยังปราสาทแห่งนี้
ดีรึเปล่า
เธอยังไม่รู้หรอกว่า มีอะไรรอเธออยู่
เมื่อฉันจะสอนเธอ
เรื่องอาชญากรรมรัก
เร็วเข้า เจ้าสาวของฉัน รีบถอดเสื้อผ้าออก
คทาฉันรออยู่ และมันกำลังแข็งตัว
ได้โปรดเถอะ หยุดพูดจาแบบนี้
ท่านไม่ใช่คนรักของฉัน ท่านคือสัตว์ร้าย
ทำตามที่ฉันสั่ง
- กางขาออกนะ - กลับเดี๋ยวนี้
- แต่มันเพิ่งเริ่ม - ทำตามที่ฉันบอก
ถูกแล้ว ฉันมันหมู
และข้างล่างนั่นเปรียบเสมือนรำข้าว
นี่อะไร ช่างเป็นความรู้สึกที่เสียวซ่าน
เป็นความรู้สึกระหว่างความอาย กับความสุขสุดยอด
โอ้ พระเจ้า
ใช้ลิ้นเหมือนคทา
อย่างที่ซิสเตอร์เซนต์ฟอนด์เคยทำ
กลับแล้วเหรอ คงจะเคยเห็นแล้วสิ
สงสัยว่าซิสเตอร์ก็คงชอบแบบนี้
ฉันก็อยากเล่าต่อ แต่มันลามกไป
รู้แล้ว เธอชอบผู้หญิงด้วยกันนี่เอง
ตอนสวดมนตร์เย็น เธอก็ไม่ว่างเว้น
ยูเจนี่ที่รัก ยังมีดีกว่านี้
นอนหงายลง ลองเล่นประตูข้างบ้าง
เขาทำเหมือนอดอยาก
ฉันจะร่วมรักจนเธอหมดแรง และบอกไม่เอาอีกแล้ว
ไม่เอา ไม่เอา
เร็วเข้า เตรียมตัวสำหรับฉากต่อไป
หาความสุขจากข้างหลัง
จะให้ฉันใช้ปากด้วยเหรอ
หลังจากใช้วิธีอื่นๆ แล้ว
ฉันจะใช้ทุกวิธีเลย
มองมันให้ดี แล้วก็กลืนมันเข้าไป
อย่ายุ่งน่า
เอาตัวไปห้องพยาบาล
- เป็นอะไรรึเปล่า - ปากเขาเหม็นแค่นั้นเอง
แมดิลีน
จะให้เราล่มจมไปด้วยเหรอ
อย่าบ้าหน่อยเลย
น่าขายหน้าที่สุด
มันแค่การแสดงน่า
ไม่รู้จะตำหนิใครดี ผู้แต่งหรือผู้แสดง
- มันเป็นแค่การแสดง - ใช่สิ
- ไม่ได้สร้างจากเรื่องจริง - ไม่ใช่เด็ดขาด
คุณน่าจะละอายใจนะ
ที่ใช้ผู้ป่วยหาเงินแบบนี้
นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเรา
มันเป็นโชว์บ้าบอ สำหรับคนจิตไม่ว่าง
ที่นี่เป็นสถานพักฟื้น ไม่ใช่ละครสัตว์
โรงละครนี้จะต้องถูกปิด
ถูกปิด
และเพื่อนคุณต้องเลิกเขียน...
ผมจะทำทุกอย่างในอำนาจผม
ต้องมากกว่า ไม่งั้นผมจะ แจ้งกระทรวงว่า...
คนป่วยของที่นี่ มีอำนาจเหนือผู้ดูแล
หวังว่าคงจะพอใจแล้วนะ
เขาปิดโรงละครเราแล้ว
เขาทำไม่ได้
คุณนี่เห็นแก่ตัวมาก
เราแค่ยื่นกระจกให้เขา แต่เขาไม่ชอบสิ่งที่เห็น
คุณจะทำอะไรน่ะ
คุณไม่รักษาคำพูด ผมไม่มีทางเลือก
ผมทำตามสัญญา ผมไม่ได้ตีพิมพ์
ถ้าคุณทำตัวดี คุณจะได้มันคืน
ไม่ได้นะ มันมีปีศาจอยู่ในหัวผม
และวิธีปลดปล่อยมัน คือผ่านทางกระดาษ
ลองหัดอ่านดูบ้าง
นักเขียนที่เขียนมากกว่าอ่าน แบบนี้มันมือสมัครเล่น
นี่
เริ่มด้วยพระคัมภีร์ มันบันเทิงกว่า และเขียนมีศิลปะกว่าด้วย
พระเจ้าบ้าๆ ของคุณ
เขาแขวนลูกชายของเขา เหมือนกับตากเนื้อ
ไม่อยากคิดเลย เขาจะทำกับผมแค่ไหน
- ทำไมคุณทำแบบนี้กับผม - หยุดนะ
ผมจะตายด้วยความว้าเหว่ ผมมีแค่ตัวละครพวกนี้
โสเภณีกับพวกวิตถารรึ ไม่มีจะดีซะกว่า
ผมมีข้อเสนอให้
คุณมีเสมอ
แมดิลีน เธอมั่วอยู่กับผม เธอยอมทำตามทุกอย่าง
เธอจะแวะไปหาคุณยามกลางคืน
ผมไม่รู้ว่าคุณดูถูก เธอหรือผมมากกว่ากัน
- เปิดประตูสวรรค์ซะเถอะ - พอที
คุณมันเครียด น่าจะได้ระบายกิเลสบ้าง
ราตรีสวัสดิ์ มาร์คีส์
งั้นนอนกับผมสิ
ให้ตายสิ
คุณไม่รู้สภาพของผมเหรอ ว่ามันหนักขนาดไหน
ผมหยุดเขียนไม่ได้ มันเหมือนหัวใจที่เต้น
เหมือนความต้องการทางเพศ
ฉันทำตามที่คุณขอแล้ว
ฉันไปหาช่างแกะสลักมา
เขาหัวเราะและด่าทอฉัน แต่ก็รับเงินฉัน
คุณมีความสุขกับอะไรมากกว่า
กับของนี่...
หรือจากการที่ฉันต้องอับอาย กว่าจะได้มันมา
ยังมีอีกนะ ฉันเอามาให้ทั้งยาอม...
และลูกอมช็อกโกแล็ต
อย่างนั้นเหรอ
คงสอดไส้ครีม ใช่มั้ย
ฉันคงจะแตะต้องมันไม่ได้ เว้นแต่มันจะ...
สอดไส้ครีม
แล้วเอาอะไรให้ฉันกินอีกบ้างล่ะ
อย่านะ
บอกฉันสิ
เอาอะไรมาอีก
ละอายใจบ้างสิ
ให้ตายเถอะ นางตัวดี
ลูกอมเหรอ
ฉันนั่งจนเบื่อจะตายอยู่แล้ว...
จะให้มาอมลูกอมของเธอ...
สิ่งที่ฉันต้องการมากตอนนี้ คือปากกาขนนก
หรือไม่ก็หมึกซักขวด
ฉันขอโทษ
ไม่เห็นเหรอ ฉันถูกทำร้าย
โหดร้ายยิ่งกว่า ตัวละครที่ฉันสร้างสรรค์ขึ้นมา
ฉันจะรู้ได้ยังไง
จะให้บอกยังไง ให้เขียนจดหมายไปเหรอ
ด้วยอะไร นางโง่เอ๊ย
ฉันขอร้องในฐานะภรรยา
- เลิกทำตัวเองขายหน้าซะที - จะมาเทศน์ฉันเหรอ
เลิกแสดงความเพ้อเจ้อบนเวทีซะที
พวกนั้นสั่งให้ทำแบบนี้ใช่มั้ย
คุณไม่ควรขัดคำสั่งหมอ
ฉันน่าจะสลักชื่อฉันบนหลังมัน แล้วเอาเกลือทาซะ
คุณอยู่นี่ ปลอดภัย ห้อมล้อมด้วยผนังก่ออิฐ...
แต่เรือนจำของฉันโหดร้ายกว่านี้ มันไม่มีผนัง
ไม่ว่าไปไหนทุกคนจะซุบซิบกัน
ไปดูโอเปร่า คนก็เขม่นใส่
บาทหลวงปฏิเสธ ไม่ฟังคำสารภาพบาปของฉัน
บอกว่าฉันมันบาปเกินไป
ทำไมฉันต้องถูกลงโทษ จากบาปของคุณ
ก็เธอเป็นผู้เสียสละไม่ใช่เหรอ
ปลดปล่อยฉันเถอะ ฉันอยากเป็นคนธรรมดา
บอกหน่อยสิว่าเธอพยายาม หาทางช่วยฉันมั้ย
ร้องเรียนต่อศาลมั้ย เคยเข้าหาองค์จักรพรรดิมั้ย
พระองค์ไม่ยอมให้ฉันเข้าพบ
มันสบายนี่ ที่สามีถูกขังอยู่แบบนี้
ไม่ต้องถอดกระโปรง...
หรืออ้าปาก เพื่อให้ฉันให้ความสุขกับมัน
เธอมันไม่ใช่เมียฉัน เธอเป็นผู้คุมขังคนหนึ่งของฉัน
เกิดอะไรขึ้น...
เอานางนี่ไป ฉันทนมองมันไม่ไหวแล้ว
เอาเธอไปที่ปีกตะวันตก
ที่พวกฮิสทีเรียอยู่
เอาเธอไปขังบ้าง เธอจะได้รู้สึก
นางปีศาจ นางแพศยา
สำหรับผู้หญิงที่มีพื้นฐานอย่างเธอ ภรรยาคุณมีรสนิยมมาก
เมื่อผมเสนอแกรนิต เธอบอกให้ใช้หินอ่อนเปรู
หินอ่อนจากเปรูจะนำเข้า ต้องใช้เงินมหาศาล
ทำตามที่เธอต้องการ คุณพรูอิกซ์
ผมก็อยากให้ได้ ตามที่เธอปรารถนาทุกประการ
แต่จากงบประมาณที่คุณให้ผม... ผมเป็นสถาปนิก ไม่ใช่นักมายากล
ฉันต้องการพบคุณหมอ
มันเป็นเรื่องฉุกเฉินมาก
คุณน่าที่จะเขียนจม. มานัดผมก่อน
ฉันมีมารยาทไม่ไหวแล้ว เพราะฉันแทบจะบ้าคลั่ง
ผมไม่มีเวลาให้พวกบ้าหรอกนะ
ฉันขอร้อง คุณทำงานรพ.บ้านี่
ทุกเวลาที่คุณทำงาน คุณอยู่ร่วมกับคนบ้า
งั้นกรุณาพูดให้รวบรัด
คุณเพิ่งย้ายไปชารองตองใช่มั้ย
คุณอาจยังไม่คุ้นกับสามีฉัน และอาการของเขา
ต้องขออภัยด้วย มาดาม...
คนทั่วฝรั่งเศส รู้จักสามีคุณ
ผมขอเวลาตามลำพังซักพักนะ
ด้วยความยินดีครับ คุณเป็นนายจ้างผม
สุภาพบุรุษ
มาดาม ได้โปรด
คิดว่าคุณคงจะมาขออภัย จากการกระทำของสามีคุณ
คุณรู้มั้ย มันเป็นสิ่งที่ฉันหวังไว้ คุณหมอ...
ที่จะให้เขาอยู่ที่นั่นตลอดไป
และเมื่อเขาเสียชีวิต อยู่ที่รพ.บ้าของคุณ...
ก็ปล่อยให้ศพของเขา เป็นอาหารของหนอนและหนู
ผมก็เห็นด้วย มาดาม
ถ้าคุณรักษาเขาไม่ได้...
รักษาจนหาย...
ฉันก็อยากจะขอร้องคุณ ควบคุมเจ้าปีศาจที่สิงร่างเขา
นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายนะ
คุณคงจะรู้ใช่มั้ย ว่ามันแพงมาก...
ในการดูแลสามีคุณ
ฉันจ่ายค่าใช้จ่ายให้เขาทุกเดือน เกินที่ควรจะจ่ายซะอีก
มันพอแค่ค่าห้องเขาเท่านั้น...
เราแทบไม่มีเงินเหลือ เพื่อทำการรักษาเขา
ไหนจะิฝ่นเพื่อกล่อมประสาท
ไหนจะเครื่องพันธนาการ เมื่อเขาทำตัวไม่ดี
ถ้าหากคุณพอช่วยเหลือเราได้...
ฉันไม่ใช่ผู้หญิงร่ำรวย
คุณมีรายได้จากการขายหนังสือ ของเขาไม่ใช่เหรอ
มันเป็นเงินสกปรก คุณหมอ
- เป็นความคิดที่วิเศษมาก - ความคิดอะไร
ด้วยเงินสกปรกนั่น เงินจากความวิปลาสของเขา...
อาจปลดปล่อยเขาได้
มันเหลือเชื่อจริงๆ...
ที่เกียรติยศจะราคาแพงนัก
ลองคิดดู
เพื่อนคุณจะกลับมาจูบมือคุณอีกครั้ง
"คุณผู้หญิง
ยินดีด้วยนะ
ขอต้อนรับกลับจาก นรกอเวจีอันทรมาน"
อย่าพูดเล่นกับฉัน คุณหมอ
บัดนี้ ถึงเวลา ที่คุณจะถูกจารึกชื่อเอาไว้แล้ว
คุณอยากจะถูกรู้จักในชื่อ
ผู้ที่เป็นที่เคารพที่สุดของชารองตอง...
หรือเจ้าสาวของซาตาน
คุณมั่นใจได้เลยว่าเงินที่คุณบริจาค...
จะช่วยให้สามีคุณ หายวันหายคืน
เราได้หินอ่อนเปรูแน่
- ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณ - ผมก็เช่นกัน
ขอฉันเล่าเรื่องเขาให้ฟังได้มั้ย
ได้ครับ
ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว...
สมัยที่ยังเยาว์วัย...
เขาทำให้ฉันรักเขา
แมดิลีนที่รัก
ช่วยแอบเอาปากกากับหมึกให้ฉันที
ฉันไม่กล้าหรอก คุณหมอกำลังจับตาคุณอยู่
คุณหมอมอนทลิเวท์ มีลูกชายตัวเล็ก
ขนาดถูกกระตุ้น ลูกชายเขาก็ยังไม่ใหญ่เท่าไหร่
ขยายตัวเต็มที่ก็ไม่เกิน 4 นิ้ว
แต่เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดไป เขาจึงมอบสิ่งอื่นๆ ให้หญิงคนรัก
ไวน์ดีๆ เกมใหม่ๆ และบ้านหลังใหญ่
คานเพดานกำลังถูกส่ง มาจากโพรวองซ์
และสัปดาห์หน้า ภาพวาดจะถูกส่งมาจากปารีส...
เพื่อสร้างบรรยากาศ...
ให้กับห้องโถง
- เธอพอใจรึเปล่า - มากเลยค่ะ
ฉันอยากจะดื่มบรั่นดีที่ห้องรับแขก...
เราจะได้นั่งข้างกันหน้าเตาผิง
ขออ่านหนังสือก่อนดีกว่าค่ะ
เธออยากอ่านหนังสือ มากกว่าอยู่กับสามีเหรอ
มิน่าล่ะ
ฉันมันแค่สามีเธอ
มันเทียบกันไม่ได้จริงมั้ย กับหนังสือพวกนั้น
งั้นราตรีสวัสดิ์
อยู่ตามลำพังไปเลย
ผ้าปูที่นอนค่ะ
เดี๋ยวฉันไปแล้วนะ
ถ้าจะไม่อ่านให้แม่ฟังล่ะก็...
ไม่ควรจะอ่านมันซะเลย
ดื่มน้ำชาให้หมดเถอะค่ะแม่
ขอร้องล่ะ อ่านสิ
"คุณโบวาร์เป็นคนที่ รสนิยมทางเพศ...
เรียกได้ว่า...
ดึกดำบรรพ์
เขาชอบคนแก่ๆ...
ที่เขาภูมิใจมากที่สุด คือสาวใช้วัย 60 กว่า...
ที่จากไป หลายสิบปีแล้ว"
โอ้ ช่างแย่จัง แย่มากที่สุดเลย
อ่านต่อสิ
"ความรุนแรง จากที่เขาร่วมรักกับเธอ...
ทำให้กระดูกเธอเคลื่อน
แต่เขาก็ยังชมเธอ หลังจากที่มีความสุขกัน...
ว่าไม่เสียแรงเปล่า"
ครั้งหนึ่งเคยถามชื่อฉัน
ฉันชื่อแมดิลีน
เพราะมาก เพราะและน่ากิน
แล้วคุณไม่มีชื่อเหรอ
ซักวันไปขี่ม้ากับฉันสิ
แล้วฉันอาจจะยอมบอก
แม่ของเธออาจมองไม่เห็น แต่เธอมีสายตาที่ดีจริงมั้ย
แม่ฉันตาบอดก็เพราะ สารที่อยู่ในผงซักฟอก
เธอซักผ้าให้คนบ้าพวกนี้ จนตาเธอบอด
คราวนี้จะหนักกว่าอีก
เธอจะโดนมากกว่านั้น...
อะไรทำให้ผ้าเป็นแบบนี้
ฉันเป็นหญิงซักผ้า ไม่ใช่นักสืบ
บางทีหม้อต้มผ้าอาจขึ้นสนิม หรือบางทีผงซักฟอกที่ใช้อาจไม่ดี
หรือบางที...
ผ้าปูที่นอนนี้ อาจเคยถูกใช้โดยมาร์คีส์
เรามีกว่า 200 เตียง
มันอาจเป็นของใครก็ได้
ผ้าเนื้อดีอย่างนี้ และยังมีลายมือเขาเต็มไปหมด
เธอโกหก ดูจากสีหน้าได้เลย
เอาของทุกอย่างออกให้หมด
- เกือบจะเสร็จแล้วครับ - จำไว้...
อะไรที่เขาอาจใช้ เป็นปากกาได้ เอาออกมาให้หมด
หมอนั่นลงแส้หน่อย คุณก็เต้นแล้ว
เอาเตียงผมไป แบบนี้ผมก็หนาวตาย
เอาพรมเขาไปด้วย
นี่พรมตุรกีนะไอ้โง่ แกไม่มีปัญญาซื้อแน่
วาลคูร์ เก้าอี้เขา
ได้ เอาไป เอาไปให้หมด
ระวังหน่อย มันลื่นนะ ไม่รู้ว่ามันถูกใช้ทำอะไรมาบ้าง
และอย่าลืมพระแม่มารี นางโสเภณียิว หญิงสำส่อนของพระเจ้า
เกิดมาบริสุทธิ์ ศาสนาบ้าบอเอ๊ย
ไวน์ของเขาด้วย
นับแต่นี้คุณดื่มน้ำกับอาหารทุกมื้อ
น้ำเหรอ
เนื้อก็ไม่มีกระดูก
- ทำไมอยู่ดีๆ มาทรมานผม - เพราะคุณยังเขียนหนังสืออยู่
ผมไม่ได้สร้างโลกขึ้นมานะ ผมแค่บันทึกมัน
ความน่ากลัว ความโหดร้าย เพื่ออะไร
เพื่อสนองความวิปริตคุณ
ผมเขียนตามที่ผมเห็น ก็เหมือนการรอคิวขึ้นกิโยติน
เราเข้าแถวรอถูกส่งไปตัดหัว
แม่น้ำแห่งเลือด กำลังไหลอยู่ใต้ฝ่าเท้าเรา
ผมไปนรกมาแล้ว พ่อหนุ่ม คุณแค่อ่านเกี่ยวกับมันแค่นั้น
ผมเสียใจ มาร์คีส์ จริงนะ
ไอ้การสาบานตนของคุณ มันศักดิ์สิทธิ์แค่ไหน
คุณคงแค่ให้เธอใช้ปากได้เท่านั้นล่ะสิ
ไอ้นักบุญใจบาป
ภายใต้สภาพกดดันเท่านั้น ที่ศิลปินจะมีแรงดลใจ
อยากลองล่ะสิ
ถ้าฉันให้ความสุขตัวเองได้ ฉันก็ให้ความสุขคุณได้
คุณไม่รู้หรอกว่าขาดอะไรไป
ฉันหาหนังสือเล่มหนึ่ง คุณอาจจะรู้จัก
ตอนนี้มันเหลืออยู่เพียงเล่มเดียว
ผมเอามันออกมาจากกองเพลิงเอง
เร็วด้วยค่ะ สามีฉันล็อคประตูก่อนค่ำ
"จัสตีน"
ผู้หญิงสาวสวยอย่างคุณ...
ไม่ควรอ่านหนังสือสกปรกแบบนี้
ฉันเติบโตในคอนแวนต์ค่ะ
ฉันเรียนรู้ทุกอย่างจากหนังสือ
"แด่สาวพรหมจรรย์ทั่วทั้งโลก
ปลดปล่อยตัวเอง จากการเป็นทาสของคุณธรรม...
ลิ้มรสโดยไม่ละอาย ในความสุขจากเรือนร่าง
อำนาจของผู้เป็นชายอยู่ที่กำลัง...
แต่อำนาจของหญิงอยู่ที่...
สนามหญ้าผืนน้อยตรงหว่างขาเธอ"
มันดึกแล้ว ซีโมนที่รัก
เก็บหนังสือนั่นซะ
อาหารเช้าค่ะ
แมดิลีน ขอร้องล่ะ...
พวกนั้นทำอะไรคุณ
ทรมาน...
มันช่างป่าเถื่อน เกินกว่าฉันจะอธิบายได้
ถ้าเธอยังมีความเมตตาอยู่บ้าง...
ก็ลืมการป้องกันซะ แล้วไขประตูห้องฉัน
โอ้พระเจ้า
- ฉันไม่กล้าหรอก - อย่าโง่น่า ฉันมีอะไรให้แปลกใจ
เปิดประตูเดี๋ยวนี้
หนังสือเล่มใหม่ของฉัน
มันเริ่มจากแขนเสื้อซ้าย...
แล้วต่อมาผ่านทางแผ่นหลัง
ประโยคที่ยาวที่สุด...
มันยาวเท่ากับตะเข็บเลย
และเรื่องนี้จบลง ที่ตรงส้นเท้าซ้ายของฉัน
"ด้ามหอก"
"เปลือยเปล่าบนจาน"
"ลิ้นนับร้อยนับพัน"
- คุณฉลาดมาก - ใช่
รีบไปเร็ว...
จะได้ไม่ถูกตำหนิ จากการกระทำผิดของฉัน
แมดี้ เธอยุ่งกับปีศาจ เธอจะถูกลงโทษนะ
โทษที
- ยาม จับเขา - ใช่แล้ว
ดูซิฉันเอาอะไรมาให้
2 บท ข้างละ 1บท
งานเขียนของฉันจงเจริญ
เอาเจ้าสัตว์ร้ายนี่กลับไปเข้ากรง
จะมาอ่านกางเกงฉันล่ะสิ
บอกมาเลยเถอะ เฆี่ยน 50 ทีหรือยังไง
- ฉันจะไม่ยอมจับตัวมัน - แน่อยู่แล้ว
กฎข้อแรกของการเมือง
ผู้ที่เป็นคนสั่งประหาร ไม่เคยเป็นคนปล่อยใบมีด
คุณโชคดีที่ผมจะเป็นคนลงโทษคุณเอง
ถ้าเป็นหมอคนนั้น คุณคงถูกถลกหนังแล้ว
หมอนั่นเป็นคนที่ผมชื่นชมมาก
จะให้ผมทำยังไงกับคุณดี
ยิ่งห้ามเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งก่อเรื่อง
ถอดเสื้อผ้า
ถอดมันออกด้วย
คุณเป็นคนเล่นเกมโง่ๆ นี่เอง...
คุณเล่นให้จบ
หรือว่าคุณไม่กล้า
นึกแล้วเชียว
มันเป็นยาปลุกเซ็กซ์อันทรงพลัง...
จริงมั้ยบาทหลวง
ที่มีอำนาจเหนือชายอื่น
วิกผม
คุณจะไม่ได้เผยแผ่ ความคิดชั่วร้ายของคุณอีก
นับแต่นี้ คุณจะไม่ได้เขียน...
แม้แต่ชื่อของตัวเอง
ลงโทษแค่นี้ ทำอะไรผมไม่ได้หรอก
ทำไมพระเจ้าช่างบอบบาง อ่อนแอ
น่าเสียดาย
อย่าหลงตัวเองไปเลย มาร์คีส์
คุณไม่ใช่พวกต่อต้านพระคริสต์
คุณมันแค่คนกิเลสหนา ซึ่งเขียนหนังสือเป็น
ฉันเห็นกับตาฉันเอง เธอเป็นคนปล่อยเขาออกมา
ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้
ปล่อยเธอแขวนไว้แบบนั้น
ถ้าอยากเห็นเลือดนัก...
งั้นก็เฆี่ยนผม
- ไม่นะ - เอาเลย
เร็ว
ไม่จำเป็นหรอก
ถ้าจะทรมานตัวเองล่ะก็...
ทำเพื่อพระเจ้า...
ไม่ใช่เพื่อสาวรับใช้
สวมเสื้อผ้าซะ
ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะอ่านมัน...
ฉันคงจะไม่สอนให้เธออ่าน
อย่าพูดอย่างนั้น
การอ่านคือการปลดปล่อย
ทำไมจะต้องไปอ่านหนังสือของเขา
รับใช้คนบ้าทั้งวันมันเป็นงานหนักนะ
ฉันเห็นแบบเดิมทุกวี่วัน ฉันถึงต้องหาสิ่งที่น่าสนใจ
ฉันจินตนาการตัวเองลงไปในเรื่องราว
ลงไปรับบท
- ทั้งโสเภณี ทั้งฆาตกร - แมดดี้
ถ้าฉันไม่ทำตัวเป็นผู้หญิงเลวในละคร...
ฉันคงเป็นคนดีในชีวิตไม่ได้
นี่ไม่ใช่ที่เหมาะสำหรับเธอ
ฉันจะส่งเธอไปจากที่นี่
เราจะแต่งผนังด้วยไหมจากเมืองจีน
ถ้าหากคุณชอบ...
ผ้าทอจากฟลอเร็นทีน
คุณอ่านหนังสือเป็นรึเปล่า
อะไรนะครับ
ฉันชื่นชมผู้ชายที่รัก...
หนังสือ
มาดาม...
คุณทำได้ยังไง
คุณอ่านหนังสือเล่มนี้จริงเหรอ
จำได้ขึ้นใจเลย
สักวันหนึ่งหญิงสาว...
ควรจะวางหนังสือลง...
และเรียนรู้จากประสบการณ์
ถ้าแบบนั้น...
ก็ต้องมีครูสอนนะ
มาทำอะไร
มีอะไรงั้นเหรอ
บาทหลวง
อย่าส่งฉันไปที่อื่นเลย
ฉันไม่ควรปฏิเสธความหวังดี...
แต่หัวใจฉันถูกตรึงไว้
โดยใคร
มาร์คีส์เหรอ
แม่ฉันยังไม่ตาบอดเท่าคุณเลย
แมดิลีน
มีความรู้สึกบางอย่าง...
ที่เราจะต้องเก็บไว้
ทำไมล่ะ
ยิ่งพูด...
ยิ่งพูดก็เหมือนยั่วให้ยิ่งทำ...
ในทาง...
ที่ไม่ควรทำ
ฉันทำอะไรไปเนี่ย
รีบกลับไปที่ห้องเธอซะ
คุณจะเกลียดฉันใช่มั้ย
ฉันรักเธอ แมดิลีน...
ในฐานะลูกของพระผู้เป็นเจ้า
ยกโทษให้ฉันด้วย
แมดิลีน
คุณไม่ได้กลัวมาร์คีส์จะทำอะไรฉัน
คุณกลัวตัวเอง
ฉันขอโอกาสอธิบายตัวเอง หน่อย
อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ บาทหลวง
พระเจ้าดูอยู่
"ถึงคุณหมอโรเยร์ คอลลาร์ดผู้นับถือ...
ในที่สุดปราสาทของคุณก็เสร็จลง
คุณได้ทุกสิ่งตามที่คุณสั่ง
ทั้งผ้าม่านจับจีบ กระดิ่งดึงแบบอังกฤษ...
ทั้งลูกบิดประตูงาช้าง
มีเพียงสิ่งเดียวที่หายไป
ภรรยาคุณ"
บอกเขาว่าฉันไม่ใช่คนโง่
คุกยังไงก็เป็นคุก แม้จะมีไหมและโคมไฟสวย
"เมื่อคุณได้อ่านจดหมายนี้ เราคงไปไกลแล้ว...
ไปอังกฤษ หรือไกลกว่านั้น"
บอกเขา ถ้าเขาตามหาเราพบ...
คุณจะกรีดข้อมือตัวเอง และฉันจะเอาปิ่นแทงหัวใจ
คุณยอมเหรอ แทนที่จะสละรักเรา
ไม่หรอก
แต่บอกเขาอย่างนั้นเถอะ
เซ็นชื่อ เร็วเข้า
คุณจะได้ให้ความสุขฉันอีก บนผ้าลินินราคาแพงของเขา
หลังจากนั้นจะไปมีความสุขกัน...
บนพรมหนังหมีในห้องทำงาน...
และสุดท้าย เพื่อเป็นของฝากก่อนจากลา...
เราจะทิ้งร่อยรอยแห่งความรัก ไว้บนแผ่นหินอ่อนจากเปรู
ซีโมน
หยุดเถอะ ฉันขอร้อง
ฉันจะเขียนเรื่องดีๆ เรื่องมีคุณธรรม
นิทานเด็กๆ ฉันสัญญา
เร้าใจใช่มั้ยที่ได้ทำร้ายฉัน
คงจะแข็งจนแทบหลั่งเลยสิ
เก่งจริงก็ให้ฉันเห็นหน้าสิ ไอ้ขี้ขลาด...
แกยิ่งก่อกวนฉันเท่าไหร่ ฉันก็จะปักใจลึก...
ที่จะทำต่อไปมากเท่านั้น
ไม่เคยเห็น...
ผู้ชายแก้ผ้ามาก่อนเหรอ
บาทหลวงจะส่งฉันไปที่อื่น
เหรอ
มันแน่อยู่แล้ว
มาร์คีส์...
เขียนเรื่องสุดท้ายให้ฉันสิ
เธอจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
ด้วยฝุ่นผงในอากาศเหรอ
กระซิบให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้
แบบนั้นมันอันตรายไป
ฉันจะไม่ได้เจอกับคุณอีก ให้ฉันมีอะไร...
ได้จดจำคุณบ้างสิ
นี่ไม่ใช่ทั้งเวลา และสถานที่เลยนะ
เราแพ้แล้ว
ฉันไม่นึกว่าคุณจะพ่ายแพ้
- ฉันมีเรื่องเป็นพันที่อยากเล่า... - งั้นก็เล่าสิ
ฉันอาจทำได้นะ
คืนนี้เข้าไปในห้องเก็บผ้า พร้อมหมึกและปากกา...
และเธอจะได้เรื่อง ที่จะทำให้นางฟ้าน้ำตาตก...
เทวดาจะต้องหายใจไม่ออก
เธอมาแล้ว
โดฟาน
เคลอองท์
เคลอองท์ พร้อมรึยัง
พร้อมรึยัง
มาร์คีส์ นั่นคุณเหรอ
มันจะเป็นใครไปอีกล่ะ
- ทุกคนพร้อมรึยัง - ผมไม่ใช่คนอีกแล้ว
ผมเพิ่งจะค้นพบว่า ผมได้กลายเป็นนกไปแล้ว
อย่างนั้นเหรอ ฉันก็เพิ่งรู้ว่าฉันเป็นแมวไปแล้ว
ถ้าไม่ทำตามที่ฉันสั่ง ฉันจะฝังเขี้ยวให้ถึงกระดูกอก...
และดูดไขกระดูกออกจนหมดเลย
พร้อมรับใช้ ท่านเค้าท์
"ถึงผู้อ่านที่รัก
เตรียมตัวเองให้พร้อม สำหรับเรื่องราวราคะสุดๆ...
ตั้งแต่เคยมีมาจากความคิดมนุษย์"
เร็วเข้า
"ถึงผู้อ่านที่รัก
เตรียมตัวเองให้พร้อม สำหรับเรื่องราวสุดราคะ"
"ถึงผู้อ่านที่รัก
เตรียมตัวเองให้พร้อม สำหรับเรื่องราวราคะ"
บูชอง
"ถึงผู้อ่านที่รัก
เตรียมตัวเองให้พร้อม สำหรับเรื่องราวราคะ"
"เตรียมตัวเองให้พร้อม"
บูชอง
เขาว่ายังไง
"เตรียมตัวเองให้พร้อม ฉันจะเล่าเรื่องราวราคะ"
"มันเป็นเรื่องราว ของโสเภณีชื่อฟองชอง...
ผู้ซึ่งธรรมชาติได้สร้าง...
สิ่งสวยงามที่หว่างขา...
และมีบั้นท้ายที่งดงามที่สุด...
เท่าที่พระผู้เป็นเจ้าเคยปั้นมา"
"ฟองชองคือโสเภณี...
ที่มีสิ่งสวยงามที่หว่างขา...
และ..."
- มีบั้นท้ายที่งดงามที่สุด - "และมีบั้นท้ายที่..."
ทำไมฉันต้องมาเล่าต่อ ให้พวกคนบ้าพวกนี้ด้วย
เรื่องมันอาจจะดีขึ้นนะ
"มันเกี่ยวกับโสเภณี ชื่อฟองชอง"
"มันเกี่ยวกับโสเภณีชื่อฟองชอง...
ที่มีรอยแยกที่สวยงาม"
"วันหนึ่ง ลูกค้าคนแรกของฟองชอง คือศัลยแพทย์
เขาเอานิ้วลูบไล้เรือนร่างของเธอ...
จับต้องของสงวน"
"เขาเอานิ้วลูบไล้เรือนร่างของเธอ...
จับต้องของสงวน"
"จับต้องของสงวน"
"เขาเอานิ้วลูบไล้เรือนร่างของเธอ จับต้องของสงวน..."
"ลูบไล้ร่างเปลือยเปล่า"
"ร่างเปลือยเปล่าของเธอ"
- เปลือยเปล่า - ฉันเขียนส่วนนั้นไปแล้ว
"จะต้องให้ฉันทำยังไงบ้าง...
ฟองชองถาม ปากฉัน ก้นฉัน หรือจะให้ใช้ส่วนสำคัญ"
"จะต้องให้ฉันทำยังไงบ้าง"
"...ก้นฉันหรือส่วนที่สำคัญของฉัน"
"ไม่ทั้งนั้น เขาพูดพร้อม กวัดแกว่งมีดผ่าตัด"
- ว่าไง - "ช่องไหน"
ปากหรือก้น...
หรือส่วน...
ส่วนที่สำคัญที่สุด"
"เดี๋ยวฉันจะเบิกช่องให้ใหม่ ตรงที่มันไม่เคยมีมาก่อน"
- "ไม่ทั้งนั้น" - "ศัลยแพทย์โพล่งขึ้น
ฉันจะเจาะช่อง...
ช่องที่ไม่เคยมีมาก่อน"
"จากนั้น ฟองชองก็ กรีดร้องออกมาสุดเสียง...
จนศัลยแพทย์ต้องตัดลิ้นของเธอออก"
"ฟองชองกรีดร้องออกมา เสียงดังมาก..."
"ฟองชองกรีดร้องออกมา ร้องเสียงดัง..."
"เธอร้องนานและดังมาก"
"เธอร้อง จนเขาจำเป็น...
จำเป็น..."
"เพื่อปิดแผล เขาเอาเหล็กเขี่ยไฟ..."
- "เหล็กเขี่ยไฟ" - "ตัดลิ้นของเธอ"
"เขาเอาเหล็กเขี่ยไฟขึ้นจากไฟ"
ไฟ "ขึ้นจากไฟ"
"เขาเอาเหล็กเขี่ยไฟขึ้นจากไฟ"
ขึ้นจากไฟ
ขึ้นจากไฟ...
"เขาเอาเหล็กเขี่ยไฟขึ้นจากไฟ"
- โดฟาน - ขึ้นจากไฟ
แล้วอะไรอีก
บอกประโยคมา
บอกต่อสิ
โดฟาน
- โดฟาน - ไฟ
ประโยคอะไรต่อไป
- ไฟ - ประโยคอะไรอีก
ไฟ
- ไฟ - ประโยคอะไรต่อไป
อะไรอีก
ไฟไหม้
เปิดประตูให้หมด ให้คนไข้ออกมา
รีบไปเอาน้ำ เร็วเข้าสิ
รีบไปเอาน้ำ
- อย่านะ - ไฟดี
ดีๆ โดฟาน ไฟ
น้ำอยู่ไหน
หยุดโดฟานให้ได้
ไฟไหม้ ไฟไหม้ ไฟไหม้
บูชอง
มีมารยาทหน่อย บูชอง
อย่านะ
แมดิลีน
- แมดิลีน - แมดิลีน
แมดิลีน
แมดี้
แมดิลีน
แมดี้
มันความผิดเธอ ปีศาจร้ายได้เล่นงานเราแล้ว
มันความผิดเธอ
อย่านะ
แมดิลีน
เราต้องรักษาชารองตองไว้
เลื่อนโซ่ไป
ดับไฟให้ได้ อย่าให้มันลามไปชั้นบน
- แมดิลีน - แมดิลีน
ยาม ยาม
เธอโอเคมั้ย
แมดิลีน
เร็ว เร็วสิ
แมดิลีน
ลูกอยู่ไหน แมดี้
"เธอส่งเสียงร้องออกมา จนทำให้เขาต้องตัดลิ้นเธอออก"
เดี๋ยวก่อน บูชอง
ขอโทษ บาทหลวง ผมไม่ได้ตั้งใจ
โอ้ พระเจ้า
ไม่นะ
แมดิลีน
เร็วๆ ไม่ต้องอาย
เรามีอะไรให้แปลกใจแน่ะ
ต้องแบบนั้นสิ
มันต้องแบบนั้นสิ
ขอโทษ
เดี๋ยวๆ
ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีก
ผมสัญญา
จริงแล้วเราจะตำหนิบูชองไม่ได้
เขาเป็นเพียงการทดลอง ที่ผิดพลาดของธรรมชาติ
ไม่มีวินัย ไม่มีสำนึก ไม่มีคุณธรรม
ความจริง มันเป็นหน้าที่เรา...
จะต้องจัดหาสิ่งเหล่านี้แทนเขา
ถูกต้องมั้ย
อย่างที่คุณพูด คุณหมอ
เขาประทับใจในเรื่องเล่าของมาร์คีส์...
จนเขาเลือกลงมือทำมันเอง
กับสาวรับใช้บางคน
คุณน่าจะบอกผมหน่อย ว่าผู้หญิงที่ตายนั่นชื่ออะไร
ผมขอร้อง คุณหมอ อย่าให้ผมต้องพูดเลย
ชื่อเธอ
แมดิลีน
งั้นบอกหน่อย...
เมื่อคุณถูกพระเจ้าเรียกไป...
คุณจะตอบยังไง เรื่องการตายของแมดิลีน
ไอ้ฆาตกร
เรื่องของแก
- เรื่องของแกทำให้บูชอง... - ให้ตายเถอะ
ถ้าเกิดมีคนไข้ คิดเดินบนน้ำแล้วจมน้ำตาย
จะตำหนิพระคัมภีร์มั้ย คงจะไม่
เด็กสาวบริสุทธิ์ต้องตายไป
ผู้เขียนเรื่องมากมาย ที่ไม่ได้รับความพึงพอใจ...
จากผลอันเกิดจากผลงานของพวกเขา
แต่ผมพึงใจอย่างนั้นเหรอ
- ใครๆ ก็รู้ว่าคุณรักเธอ - ผมแค่อยากนอนกับเธอ
- แล้วได้นอนมั้ย - มันไม่ใช่เรื่องของคุณ
- แล้วทำไมไม่ใช้กำลังกับเธอ - ใครบอกไม่ล่ะ
- หรือคุณไม่ไหว - อย่าฝัน
งั้นก็ต้องเป็นความรัก
ผมนอนกับเธอนับครั้งไม่ถ้วน...
และทุกครั้ง เธอจะต้องกลับมาอีก
เราตรวจศพเธอแล้ว
เธอยังบริสุทธิ์อยู่
ฝังศพเธอให้เหมาะสม...
ที่โบสถ์...
ด้วยเงินของผม
อย่าให้ร่าง...
บริสุทธิ์ของเธอ...
ต้องแปดเปื้อน...
กับปีศาจร้าย ที่สิงอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้
ความจริงของคุณถูกเปิดเผยแล้ว
ความจริงคุณก็คือมนุษย์
ผมใหิ้ฝ่นเพื่อให้แผลชาแล้ว
เราทำเพื่อเป็นการลงโทษ
ถ้าไม่เจ็บจะมีประโยชน์อะไร
บาทหลวงเดอคูลมิเอร์
ผมอยู่นี่
จะปิดปากผมมันไม่ง่ายนะ
อ้าปากซะดีๆ
โอ้โห
คุณทำได้เหนือความคาดหมายของผม
ไม่เลย
ผมไม่ใช่คนแรก ที่พระเจ้าขอให้ทำเช่นนี้
และจะไม่ใช่คนสุดท้าย
แล้วคืนนี้จะนอนหลับเหรอ
ไม่เลย
ผมคงไม่มีวันนอนตาหลับอีก
อย่าไล่ฉันกลับไป บาทหลวง
บาทหลวง
บาทหลวง บาทหลวง
คุณต้องรีบมาเร็ว
เขาเขียนจนเต็มผนัง
เขียนด้วยอึของตัวเอง ทำตัวเองให้เป็นเหมือนสี
พระเจ้า
เหม็นจริงๆ
- เปิดปากเขาออก - ไม่ได้นะครับ
ต้องทำตามคำขอครั้งสุดท้ายของเขา ส่งมีดมา
ไปซะ
ผมช่วยคุณตอนมีชีวิตไม่ได้
แต่จะขอช่วยตอนตาย
พระผู้เป็นเจ้าบนสรวงสวรรค์
จงความเมตตาเปิดประตู ของพระองค์ให้ชายผู้นี้...
อย่าปฏิบัติต่อเขา ด้อยไปกว่าลูกของพระองค์คนอื่น
ในตัว...
ของเราทุกคน...
มีความงดงาม...
และมีความอัปลักษณ์รวมกัน
ไม่มีใครเป็นข้อยกเว้น
ยกโทษให้เขา
ยกโทษให้เราทุกคน
จูบกางเขนซะ
มาร์คีส์
ไม่นะ
"1 ปีต่อมา"
- ขอต้อนรับ - ยินดีครับ
จริงเหรอ
เกรงว่าทุนบริจาคของเรา แทบไม่เหลือแล้ว
เราถูกหัวเราะ จากคนทั่วฝรั่งเศส
อย่างไรซะ สำหรับข้อดี...
คือ รพ.อยู่ภายใต้การควบคุมของผม แต่ผู้เดียวแล้ว
นโยบายของผม คือว่าทุกคนจะต้องร่วมแรงกัน
โรงพิมพ์ชารองตอง
เราผลิตหนังสือ ให้กับผู้ที่สะสมหนังสือ
นักโทษที่นี่ เป็นคนเรียงพิมพ์
และที่เหลือก็เย็บเล่ม และเตรียมหมึก
มันวิเศษมากครับหมอ
คนไข้ดูหัวอ่อน และควบคุมได้หมด
ถูกต้องแล้วครับ
พวกเขาพึงใจเพียงแค่ การทำงานหนักไปวันๆ หนึ่ง
ไม่อยากเชื่อเลย
มาร์คีส์ เดอซาร์ด คุณตีพิมพ์เรื่องของเขาจริงๆ เหรอ
ใช่
นับแต่การตายของเขา มีผู้ต้องการงานของเขามากมาย
แน่นอน...
ผมจะใช้ผลกำไร ในการฟื้นฟูชารองตอง
โอ้ คุณหมอ
เรามีนัดกับคุณเบคเกอร์เวลา 4 โมง
เขาต้องการให้พิมพ์ด้วย...
กระดาษลายทอง และปกหนังวัว
- ขอบใจ ชาร์ล็อต - ไม่เป็นไรค่ะ
ลองดูที่หน้า 205 สิ มันมีสะกดผิด...
เร็วเข้า รีบขนขึ้นรถ
เร็วเข้า ขนมันขึ้นไปให้หมด
กล่องต่อไป เร็วเข้า
เรียบร้อยแล้ว เจอกันสัปดาห์หน้า
แน่นอน ทุกอย่างมันอาจไม่ราบรื่น เหมือนอย่างที่คุณเห็น
หวังว่าคุณคงมีจิตใจที่เข้มแข็ง
หลายปีของการดูแลคนไข้โรคเรื้อน ทำให้ผมรับได้ทุกอย่าง
เรายังมีคนไข้ที่รักษาไม่หาย
เต็มไปด้วยความรุนแรง และความวิปริต
อ้อ...
คุณเหรอที่มาแทนผม
มาแทนคุณ
ฟังผมนะ...
ฟังให้ดีด้วย
ผมเกือบตายมาแล้ว...
แต่ก็รอดมาเล่าเรื่องนี้ได้
ผมขอร้องคุณ เพื่อคุณเอง ให้ผมบันทึกมันไว้
เขาพูดไปเรื่อย เขาพูดพล่ามทั้งวัน
ถ้าคุณยังมีความเมตตาอยู่บ้าง กรุณานำกระดาษ หมึก...
และปากกามาให้ผม
อย่าทำแบบนั้นเด็ดขาด คนไข้คนนี้ อันตรายทั้งต่อตัวเองและผู้อื่น
โอเคมั้ยครับ
- ไม่เห็นเหรอ - คุณเห็นมั้ย บาทหลวง
คนบางคนไม่สามารถรักษาได้
เดี๋ยวก่อน
ได้โปรด
ทิ้งปากกาให้ผม
ให้ตายเถอะบาทหลวง
ปากกา
ใช้มันซะ
คุณเป็นหนี้เธอ
ผู้อ่านที่รัก
ตอนนี้ผมอยู่ในปลายปากกา ของบาทหลวงคูลมิเอร์...
คนที่พบเสรีภาพ ในที่ซึ่งแปลกซักหน่อย...
ที่ก้นขวดหมึก...
และที่ปลายปากกา
อย่างไรซะ ขอเตือนไว้ก่อน...
เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยการนองเลือด...
ตัวละครเหลวแหลก...
และแนวเรื่องก็ไม่ดี
แต่จะรู้ถึงคุณความดีได้...
เราจะต้องรู้ถึงความชั่วร้ายก่อน
เมื่อนั้นจึงจะรู้ความหมายอันแท้จริง ของความเป็นมนุษย์
ฉะนั้นเอาเลย
ผมขอท้า
พลิกหน้าขึ้นอ่าน
[THAI]