W telewizji dziś jedno gości Festiwal przemocy i święto nagości
Gdzie się podziały tradycyjne wartości
Które odrzucił świat zły
Na szczęście jesteśmy my
Rodzinka w komplecie Co na całym świecie
Niezmiennie wzbudza w was
Śmiech przez łzy
Oto właśnie my
FAMILY GUY: GŁOWA RODZINY
Tu jesteś, Peterze. Pomóż mi powiesić skarpety.
Później. Zaczyna się najlepszy świąteczny film.
Śnieżny bałwanek Mrozik
zabiera dziewczynkę do lasu
i chwali się, że może znikać na życzenie.
Telewizor zniknął.
Czyli to sen i nic nie dzieje się naprawdę.
Przestań! To nie sen!
Nie mogłeś najpierw się uszczypnąć?
Telewizor się wyprowadził.
Sprzedałam go, żeby mieć na prezenty.
Co? Mój płomienny gniew ugasić może tylko alkohol!
LOKALNY PATRIOTA
- Gdzie Brian? - Peterze, dość.
To co ja mam robić? Włóczyć się po sieciówkach?
Wskaże mi pan najbardziej nijaką koszulkę?
Wie pan, taką, którą widziałem dziś na czterech różnych facetach.
Tam proszę szukać. Tylko musi pan uważać,
żeby nie pomylić siebie z innym białym klientem.
W tej mi ładnie.
Gap. Jedyny sklep, który już w nazwie tłumaczy, dla kogo powstał.
Wiem, że to mała rewolucja, ale wcale nie potrzebujemy telewizora.
Właśnie, tato. Taki odbiornik to przeżytek.
Teraz każdy ogląda na swoim urządzeniu.
Kim jest ta osoba udzielająca mi rady, o którą nie prosiłem?
Próbuję cię wyciągnąć z mroków średniowiecza.
Jasna sprawa.
- Cichaj tam! - Wybaczcie.
Dowodziłem jeno swej racji odwołaniem do dawnego kina.
Meg ma rację. Złota era strumieniowania wypiera telewizor.
„Złota era strumieniowania”? Mój strumień ma się dobrze.
Raz czy dwa był czerwony.
Możemy choć w jedne święta nie debatować o trzonku ojca?
Poza tym moje programy są na kablówce.
Jak mam niby oglądać Chicago Fire bez telewizora?
Daj sobie spokój. To schematyczny serial, który Chicago ma tylko w tytule.
Jasne. Powiedz to ekipie, która w tym odcinku
gasi pożar w Chicago Hills.
- Ogień prawie strawił napis Chicagowood. - Skończ.
Krążysz wokół tematu jak sęp nad pustynią.
Może dla odmiany przelećmy się dokądś.
To może dla odmiany przelecę ci matkę.
- No weź. - Sam się weź z takimi pomysłami.
Zalany Małż
Dalszy ciąg historii bałwanka Mrozika.
Tak, zamroziliśmy aktywa Mrozika.
A w toku przesłuchania przyznał, że sprzedał komuś kulkę.
Takich krzepiących telewizyjnych treści mi brakuje.
Lois dobrze mówi. Telewizja jest do kitu.
Streaming to jest rozrywka.
Tak? Podaj jeden dobry serial.
Mare z Easttown!
- Fargo! - Detektyw.
- Rdza! - Broadchurch.
Proszę mi tu nie wyjeżdżać z serialami o morderstwie na peryferiach.
Serio, daj streamingowi szansę.
Nie chcesz śledzić fabuły tak poplątanej, że jak mrugniesz, to się pogubisz?
Albo trzymających w napięciu wątków, które na koniec się rozjeżdżają
i zostawiają gorycz rozczarowania.
A na HBO Max czasem po napisach
aktorzy opowiadają o serialu.
Bo oglądanie świetnej Connie Britton to za mało.
Chcę słuchać, jak sama opowiada, jaka jest świetna.
Wiecie, czego w tym brakuje?
Czarnego komika, który tłumaczy białemu, jak powinien chodzić.
I tu muszę chyba poprzeć Petera.
Nie wymieniliście też niczego z Sheldonem.
Chcę wiedzieć, w czym zobaczę Sheldona
i na jakim etapie jego życia.
Sheldon to dla półgłówków synonim geniusza!
Żądam go w mojej telewizji!
Chyba wiem, jak wyjść z tego impasu.
- Ostatnie tango w Halifaksie. - Co?
Nie znasz?
No więc Anne Reid i Derek Jacobi grają Celię i Alana,
parę po siedemdziesiątce, która spotyka się po 60 latach.
Sarah Lancashire występuje w roli bezkompromisowej córki Celii...
Te niewygładzone, zawiłe historie to nie dla mnie.
Wolę otulające swoją prostotą opowieści z kablówki.
Słuchaj, dzisiejsze produkcje nie otulają.
One mają cię sponiewierać.
Po co komu wesołe treści, kiedy ma krwawe rywalizacje Koreańczyków?
A ja się nie zgadzam. I nie odpuszczę Lois.
Potrzebuję moich programów. Humoru Czarno to widzę.
I tych nowojorskich pogaduszek w Prawie i porządku.
Ale Aaron Judge wczoraj wymiatał, co?
Swój chłop. Nowojorski król baseballu.
O nie! Założę się o nowojorską pizzę, że facet nie żyje.
Nie wierzę, że mleko kupujesz tam, gdzie biustonosze.
Ale z nas motłoch.
- A gdzie lodówka? - Sprzedałem.
Ty pozbawiasz rozrywki mnie, a ja – ciebie.
Opchnąłem też tę twoją żydowską czapeczkę z łazienki.
To mój krążek dopochwowy!
To się Mort zdziwi na nabożeństwie.
Dajże szansę platformom filmowym.
Nie będzie to gorsze niż nasze wakacje na Florydzie.
Przepyszne krewetki.
Boże, żona mi się dusi!
Jest na sali lekarz?
Student medycyny?
Ktoś po kursie?
Ktoś po jakimkolwiek kursie?
Kto z niej wydusi tę krewetkę, może ją zjeść!
Chyba pora spróbować tego całego streamingu.
- Znasz nasze hasło do Netflixa? - Nie. Quagmire mi udostępnia.
„Łowca wiewiórek?
Cała prawda o kopaniu przez sen?
Jak pies z kotem, wersja bez kota?”
I „Napalone rumuńskie studentki”. Tak lepiej!
- Mamy częściowo zbieżny gust. - Klikam „zapomniałem hasła”.
Każe mi wybrać kwadraty z sygnalizacją świetlną.
W tym kwadracie jest tylko rożek sygnalizatora.
To może być podstęp. No i już.
„Pierwszy koncert, na jakim byłeś”.
Smash Mouth. Wtedy, kiedy rzucali w nich chlebem.
„Ulubione zwierzę”.
Chyba nie napiszesz „Bartholomew”?
Nie no, co ty.
Bartholomew, Bartholomew
Mój ulubiony, roztańczony Bartholomew
Kevin James?
Cześć, Peterze, mój ostatni widzu.
Pozbyłeś się telewizji, więc zostałem bez pracy.
Jesteś sitcomowym tatą –
jak kanapa cię przyjmie, możesz zostać.
Kanapa orzekła.
Rety, Kevin James. Nie mogę w to uwierzyć.
Rodzinko, mamy gościa. Nie chodźcie nago.
I szlag trafił Piątek Pokazywania Pupy.
PPP odwołany?
Słuchaj, przychodzę do ciebie jako człowiek bezrobotny.
Musisz się mną zaopiekować.
Gdzieś tak jest napisane?
Oczywiście.
W telewizji nieproszonego gościa trzeba przyjąć pod swój dach.
- Tak zaczyna się większość seriali. - Czyżby? Wymień 50.
Jess i chłopaki, Dwóch i pół, Punky Brewster,
Larry i Balki, Frasier, Will i Grace,
Przyjaciele, Joey, Home Economics, Mamuśka, Ojcowie, Zdrówko,
Hope i Faith, Dorastająca nadzieja, Pełna i Pełniejsza chata, Diabli nadali...
Dobrze, już wystarczy.
O nie, nie. W tym serialu nie uznajemy półśrodków.
Too Close for Comfort, Mork i Mindy, Pomoc domowa, Mr. Belvedere,
Ameryka według Ala, Tak, kochanie,
Down and Out in Beverly Hills,
Rhoda, Złotka, ALF, Meego, Empty Nest, Skrzydła,
My Two Dads, Evening Shade, I Dream of Jeannie,
Luz we dwóch, The Bernie Mac Show, Webster, The Return of Jezebel James,
Obcy w Ameryce, The Last Man on Earth, Union Square, Bram i Alice, Prawomocny,
Jak ojciec coś palnie, to... Bajer z Bel-Air,
Damon, Happy Endings, Big Brother Jake,
Three's Company, Mama's Family, Who's the Boss?
Tak? No to wymień jeszcze 50.
Silver Spoons, Dziwna para, The New Odd Couple,
Diff'rent Strokes i...
Mój Boże, powiesiła się.
Nie, nawiązuje do Czy leci z nami pilot?
Możesz zostać.
Rodzino, poznaj Kevina.
O ja cię. Czarne koszule nie tylko dla magików.
Nie może tu tak po prostu zamieszkać.
Weź przestań. Oddając telewizor,
nie pomyślałaś, że bierzesz sobie na głowę Kevina Jamesa?
Powiedz, jaki jest prywatnie Mandy Patinkin?
Nie znam gościa.
Mówiłeś, że to **** celebryta.
Brianie, nie zabawisz naszego hollywoodzkiego gościa
swoją pisarską swadą?
Twarz ci się rusza. Powtarzasz sobie.
Cóż, Kevinie, Hollywood nie bierze jeńców, prawda?
Mówisz z doświadczenia?
No wiesz...
Jeszcze jak.
Wybraliśmy się tam kiedyś i Brian ugryzł Culkina.
Pogłaskał bez pytania i chap! Zbierał palce.
Muszę obwąchać rękę, żeby rozpoznać intencje.
Nie rozumiem, Kevinie. Jak to nie masz pracy?
Grasz nie tylko w serialach. Jesteś gwiazdą filmową.
Gwiazdą? Bez takich.
Dobra, Oficer Blart zarobił 200 milionów przy biedabudżecie.
Przez dwie dekady byłem najpewniejszą komediową inwestycją.
A Duże dzieci spotkały się z naprawdę dobrym przyjęciem.
Tak, chociaż najnowsza część nie dowozi.
Sęk w tym, że moja rozpoznawalność brała się z telewizji.
I teraz to przepadło.
To co robimy, jak zjemy?
Bierzemy miskę popcornu,
zakładamy dresy i oglądamy razem mecz?
Tak, ale wiesz,
masz chyba serialowe wyobrażenie o sporcie.
Meczy nie oglądamy w dresach, zajadając się popcornem.
To czym rzucacie, jak ktoś zdobędzie punkt?
Dobra, tu mnie masz.
Posłuchaj, Kevin może zostać, ale tylko na kolacji.
Ale on nie ma dokąd pójść. I to nasza wina.
Spójrz na niego.
Nie zna życia poza sitcomem.
Zrobimy tak: nauczę go, jak być prawdziwym facetem,
a nie sitcomową imitacją, i wtedy sobie pójdzie.
No niech będzie. Nie wypada wyrzucać kogoś w święta.
Tylko gdzie on będzie spał?
Bez obaw, główka pracuje.
Nawet go nie zauważysz.
W telewizji, jak ktoś mówi, że coś się nie wydarzy,
to musi się wydarzyć.
Zalany Małż
Gdzie Kevin? Miał się uczyć, jak pije prawdziwy facet.
Jeszcze się adaptuje.
Bez supportu nie może zacząć.
- Skąd do nas przyjechaliście? - Z Quahog.
OK, będę wyjaśniał żarty.
Dobre.
A tak poważnie, dziękuję za ofiarną służbę.
Nigdzie nie służyłem.
Mówię do kanapy, która dźwiga twój ciężar.
A niech cię, znowu mnie masz. Szybki jak karabin.
No dobrze, oddaję scenę Kevinowi.
Pamiętajcie: żywi się waszą energią.
Im więcej dajecie, tym więcej on wam daje.
Miło was poznać, chłopaki.
MIŁO WAS POZNAĆ, CHŁOPAKI!
Sam by tego nie wymyślił?
Z Petera to przystojniak, co?
Z PETERA TO PRZYSTOJNIAK, CO?
Przygotowałem się.
Chyba za mocno go odsunąłem.
Twoja serialowa żona nie nawracała cię na scjentologię?
Nie, jestem katolikiem, a tego nic nie przebije.
Wiedziałeś, że nieochrzczone dzieci
trafiały po śmierci do otchłani, póki papież tego nie odwołał?
A ja mam dziadka w piekle. Jadł mięso w piątek.
Nie żałuję.
To teraz zobaczysz, jak prawdziwy pracownik fizyczny
płaci prawdziwe rachunki.
Widzisz? Rata kredytu hipotecznego. A płaci się tak:
Pan Pewterschmidt? Tu Peter.
- Rata wróciła. - Do diabła, Griffin.
Ja płaczę, proszę pana, szlocham.
Słyszę. Bądźże mężczyzną.
Nie potrafię.
Jak pan nie zapłaci, zrobię krzywdę sobie i pana wnukom.
- Przestań mi grozić. - Nie grożę, tylko zapowiadam.
- Dobra, już, zapłacę. - Dziękuję.
Przejdźmy do opłat za media.
Halo.
Kevin? Tu Peter. Jestem w dołku, stary.
Dobre wieści. W UPS dali mi pierwszą prawdziwą pracę.
Jestem ostatnim nierobotem, jakiego zatrudnili.
Ekstra! A już groziło ci zostanie agentem nieruchomości.
NA SPRZEDAŻ
Dzień dobry, pan sprzedaje ten dom?
A jakże. Załatwiłem sobie rękę, grając w baseball,
więc zostało mi to.
Agent nieruchomości, zawód drugiej szansy.
Poznałem też kobietę i wreszcie tworzę z kimś dobraną parę.
Ma wyjątkowo odstraszający profil na apce randkowej.
Chce wiedzieć, „gdzie ci mężczyźni”.
„Tylko faceci z zasadami”. „Nie żyruję pożyczek”.
Jest też zdjęcie jej psa z podpisem: „Jedyny wierny mężczyzna”.
Idealnie.
Tak, chyba już jestem prawdziwy.
Potwierdzam.
Widzisz? Prawdziwego faceta nie powstrzyma nic
poza zbyt wysokim cholesterolem.
Ej, przytyłem,
bo inaczej Adam Sandler nie obsadziłby mnie w roli.
Każdy Flip potrzebuje Flapa.
W każdym razie dużo ci zawdzięczam. Graba.
Gdzie twoja dłoń?
Nie wiem. Znika.
Ciebie też ugryzł Brian?
To ten Culkin.
SZPITAL
Niech zgadnę. Zabawy sprzętem kuchennym w sypialni?
Co? Nie.
Dzień dobry. Jesteśmy tu stażystami. Tylko obserwujemy.
Fałszywy alarm.
Zdaje się, że będziemy mieć wysyp proktologów.
Doktorze, mój znajomy potrzebuje pomocy.
Boże, przecież to Kevin James.
Wiesz, zawdzięczasz mi sukces. To ja nie uratowałem Johna Candy’ego.
Panie doktorze, dłoń mi znika i nie wiem, co robić.
Teraz cała ręka. To postępuje.
Chyba rozumiem, w czym rzecz.
Kevin znika, bo streaming sprawił, że jest zbyteczny.
Da się coś zrobić?
Jest sposób. Gwiazdy sitcomów potrzebują śmiechów publiczności.
Bez nich odchodzą w niebyt.
Włosy też mu znikały,
ale z tym chyba sobie poradził.
Obejrzy mnie ktoś?
No i dotarł. Stażyści!
Ekipo, musimy na nowo zainstalować Kevina w telewizji. Pomysły!
Kevin gra życzliwego robota. Tytuł filmu: Metal szlachetny.
Ujdzie, ujdzie. Co jeszcze?
Kevin zamieszkuje ze swoją dziewczyną, ale ciągle coś psuje.
A tytuł: Wina Kevina.
Albo Kevin przejmuje obowiązki żony. Kevin, pan domu.
Gra słów z imieniem Kevin nie jest obowiązkowa.
Metal szlachetny chyba wszystkim się spodobał.
Myślmy dalej.
Bo co? Bo to nie twój pomysł?
Chris, ja wiem, że burza mózgów jest... burzliwa,
ale unikaj wycieczek osobistych.
Mam coś.
Jestem ojczymem z sześcioma córkami w serialu Córeczki tatusia.
Nie widzę tu potencjału.
Wkręcam je w mycie mojego auta w strojach kąpielowych
i zerkam z tylnego siedzenia.
Zwrotem akcji mnie kupiłeś. Zabawne i inteligentne.
Sprawdzam wolne domeny
i widzę, że „Metal szlachetny” może być.
Przestań forsować.
Ach tak? Gdyby Kevin to wymyślił, już byś przed nim klęczał.
Dobra, dość tego. Masz szlaban!
Też dobre. Kevin zostaje dróżnikiem.
OK, odpokutowałeś.
Ja mam pomysł. Kevin jest cukiernikiem i doczekał się wreszcie córki.
Wisienka na torcie.
Mam slogan: „Tym razem mu się upiekło”.
Aż za dobre dla Kevina.
Trzeba to spisać. Chodź.
A jego żona? Fajna babeczka. Ciągle mu słodzi.
Już widzę ten plakat... znaczy, serial.
Mojej ręki już prawie nie ma.
O Boże. Co robić?
Zbierajcie się.
Zaraz zapalą lampki na choince przy ratuszu.
A Meg występuję w jasełkach jako Maryja Dziewica.
Zaraz, zaraz. Jasełka.
Kevinie, mam pomysł.
Mój najlepszy zaraz po lodowisku w kuchni.
Hura, gofry!
Przejęcie. Nie było faulu.
RATUSZ W QUAHOG
Moi drodzy, zmiana planów.
W tym roku zamieniamy aniołki
na gwiazdę serialu Diabli nadali, Kevina Jamesa.
Nic z tego nie będzie.
Będzie. Lekarz mówi, że trzeba ci śmiechu publiczności.
W naszej wersji Kevin jest samotnym ojcem.
Poczęcie jest niepokalane w przeciwieństwie do pieluszki.
- Złaźcie stamtąd. - Precz z telewizyjnym kiczem.
Czemu Jerry Stiller ma tak szeroką klatę?
Peterze! Moja noga!
Proszę was. Telewizja to nie kicz.
Ona jest...
Jest jak Biblia.
Zgoda, fabuła nie trzyma się kupy,
postaci są przerysowane,
w kółko wałkuje się te same historie,
nikt nie uczy się na błędach,
a kobieca perspektywa nie istnieje.
- Jeśli mogę coś dodać... - Nie teraz. Przemawiam.
Ale pomimo tego wszystkiego telewizja... daje nam radość.
Czy w tym pełnym znoju życiu nie to jest najważniejsze?
Peterze! Druga noga.
Dobrze. Idź za ciosem.
Niezła szopka.
Jest i Gwiazda Betlejemska.
Jedyna, jaką przyznam temu przedstawieniu.
- Ale ubaw. - Dla mnie pięć na pięć.
Myślicie, że Ben Stiller ma klatę po ojcu?
Nie daje mi to spokoju.
Widzicie, jak wesoło?
Śmiejemy się wspólnie ze zwykłych rzeczy,
zamiast z nosem w telefonach
oglądać skomplikowane, depresyjne pierdoły.
Potrzebujemy Kevina Jamesa i potrzebujemy telewizji.
Moje kończyny do mnie wracają!
Na tym nie koniec. Patrzcie!
To gwiazdy starych sitcomów. Wychodzą z kukurydzy.
Jenna Elfman,
Tony Danza
i...
Traylor Howard z Oni, ona i pizzeria.
Żadna z ciebie gwiazda. Wracaj w chaszcze.
Ale grałam też w Detektywie Monku.
Jasna sprawa.
Dopisz sobie w CV epizod kaskaderski.
Cześć, jestem Les Moonves Chen i chowam się za nazwiskiem żony.
Też szukam dla siebie drugiej szansy,
żebym znów mógł na legalu molestować lekarki.
- A ja jestem kimkolwiek innym. - Dogadamy się.
A już miałem cię pocałować.
Kevinie, zróbmy razem sitcom.
Nie wierzę. Wracam do telewizji.
Wracam do Hollywood.
Prawdziwy bożonarodzeniowy cud.
Mogę odzyskać telewizor?
Dobrze, Peterze. Zgoda.
Hura! Pocałuj mnie, Lois.
I w trakcie myśl o nas.
Barkley, och Barkley Nasz drogi drugi pies
A tytuł tego dzieła to Wisienka na torcie. Liczymy na współpracę.
To byłby miód na nasze serce.
Świetna prezentacja.
Właśnie takiego słownego humoru nam trzeba.
Naprawdę?
Niestety, zatwierdziliśmy już inny projekt.
Metal szlachetny.
- Dziękuję państwu. - Co?
Zabezpieczył sobie domenę. W tym biznesie to ważne.
Łaski bez.
Pójdziemy z tym do Scotta Rudina.
Zdzielił mnie komputerem, zanim się przedstawiłem.
Napisy: Kamil Rogula