W telewizji dziś jedno gości Festiwal przemocy i święto nagości
Gdzie się podziały tradycyjne wartości
Które odrzucił świat zły
Na szczęście jesteśmy my
Rodzinka w komplecie Co na całym świecie
Niezmiennie wzbudza w was
Śmiech przez łzy
Oto właśnie my
FAMILY GUY: GŁOWA RODZINY
Oceanarium W QUAHOG
(DAWNIEJ: DOM WIELORYBICH ŁEZ)
RAFA
Taka rodzinna wyprawa to sama radość.
Nie chcę siać paniki, ale Meg roni właśnie łzy nad płaszczką.
- Tak długo czekałam. - Aha.
- Bardzo tego potrzebuję. - No już, już.
- To prawdziwy dar. - Na mnie już pora.
Nawet nie wiesz, jak mnie obdarowujesz.
To do następnego.
Ale żeby aż tak łaknąć bliskości...
Przepraszam pana, użądliła mnie meduza i ktoś musi na to nasikać.
Nasze meduzy nie żądlą.
Chyba sam wiem, czy coś mnie użądliło.
Wezwie mi pan tu urodziwego, dobrze nawodnionego kierownika?
Dobrze się bawicie?
To nasza pierwsza wycieczka od wizyty w Dollywood.
No co?
Nie takiego znaku się spodziewałem.
„Dolly”, dwa „O” koło siebie
i wielka zmarnowana okazja.
Gdzie Stewie?
Bri, wiesz, czy użądlenia delfinów wymagają pomocy siuśkowej?
Stewie!
Więcej nie wymyślę.
Pomocy! Moje dziecko!
Peterze, wskocz tam za nim!
Robi się! Pilnujcie telefonu. I słuchawek.
I telefonu, o którym nie wie mama.
Chwila.
Odpowiedz emotką bakłażana.
Obczaj nowy nabytek. Niezła foczka.
Ujdzie w tłoku.
Meg, uratowałaś Stewiego.
Dzięki Bogu wszyscy są cali.
A ty, młoda damo...
Mam przechlapane, co?
Ależ nie.
Akurat szukamy kogoś do pracy w strefie zjeżdżalni.
Byłabyś doskonałą ratowniczką.
Chciałabyś spróbować?
Poważnie? Nie no, teraz to czuję się jak w bajce.
Moja siostra nie żyje, więc zabieram jej rubinowe pantofelki.
Och nie, te buciki należą się Meg.
To nie jest mój rozmiar!
Zabieraj je!
Nie szukaj butów w Krainie Oz.
Magia dużych rozmiarów to specjalność Kohl's.
Kohl's: z naszymi klientami jesteśmy na dobrej stopie.
SŁOŃCA ŁYCZEK
Co to za program?
„Final Draft: wersja ze zwiększoną widocznością dla klientów kawiarni”?
A tak sobie dopieszczam hollywoodzki scenariusz dla Hollywood,
skrojony na miarę hollywoodzkich gwiazd.
Widzę tu rolę dla Ike’a Barinholtza... na ten przykład.
Nie pijcie jego brudnej kawy!
Znalazłam na jego Twitterze obraźliwy post.
Co? To niemożliwe.
Napisał coś nieprzychylnego o serialu Misja: Podstawówka.
Napisałem, że jest zabawny.
Ale bez Caps Locka!
Czuj się pan zbojkotowany!
Pójdę się spakować.
Wedle hipsterskiego prawa wolna kawiarnia przypada temu,
kto wymyśli najdowcipniejszą nazwę.
Dawki Kawki.
Ziarnko do Ziarnka!
- Czarna Magia. - Proces Kawki.
Dwaj Kawa-lerowie.
Konkurs nie rozstrzyga się szybko.
Tradycja sięga lat 80. Najpierw była tam Kawka Większa niż Życie.
Potem To nie Przelewki.
W połowie lat 90. lokal przerobiono na oberżę Morda w Kufel.
Jeszcze później...
Wracajcie do oglądania, muszę obsłużyć psa.
Daisy.
To tylko sąsiad ze zbożem. Przecież go znasz.
- Niespłukana Kupka. - Toaleta Tylko dla Klientów.
Centrum Higieny dla Bezdomnych.
Wszyscy już wyszli.
W wasze ręce. Nazwijcie lokal, jak tam chcecie.
Od czego zaczniemy?
Wywieśmy baner „nowy właściciel”, żeby przyciągnąć uwagę.
NOWY WŁAŚCICIEL
Ktoś nowy zgarnia napiwki.
Muszę tam zajrzeć.
Świetnie, że chcesz pracować jako ratowniczka.
Kilka wstępnych pytań.
Ile razy dziennie bierzesz prysznic?
Basen się liczy?
Może zacznijmy od strony drugiej.
Tu mamy tylko jakieś pitu-pitu o pilnowaniu miastowych dzieciaków,
jak gdyby mieli ukraść basen.
Tak, to było w dokumentach, które mi wysłałeś.
W zasadzie jesteś przyjęta.
Został tylko test ponętnego biegu w zwolnionym tempie.
Jest to jakiś punkt zaczepienia.
WIELKIE OTWARCIE
Dziś wreszcie nasza kawiarnia otwiera podwoje.
Marzyłem o tym dniu przez cały dzień.
I było warto.
No ba. Pozostało tylko odpalić odpowiednią muzę.
Łączę: podrabiany iPhone Briana.
Co to za bzdury?
Odtwarzam: jazzowe kawałki, których Brian wcale nie słucha.
- To lubię. - Zapamiętane, nigdy nieodtworzone.
Ani jeden raz.
Spokojnie, Bri, ogarnę.
Łączę: iPad Stewiego, który odblokowuje mu mama.
No, no, nie zawsze.
Odtwarzam: piosenki z męskimi imionami w tytule.
Robert!
Za bardzo kombinujemy. To kawiarnia.
Przepisy każą nam grać najgorsze utwory Sheryl Crow.
Też prawda. Najważniejsze, że dziś otwieramy kawiarnię
„Ja na To: Macchiato!”.
To... na tej nazwie stanęło?
Mnie nie pytaj.
To ty raz za razem do niej wracasz.
- Nie podoba mi się. - A jednak znów o niej mówisz.
Nie daje ci spokoju. Mnie tam wszystko jedno.
JA NA TO: MACCHIATO!
To co, parzenie czas zacząć?
Witamy serdecznie i zapraszamy na kawę.
Stewie, obsłuż państwa.
Już. Gdzie dałeś kawę?
Ja? Przecież to ty miałeś kupić.
Wymyślałem wtedy „Ja na To: Macchiato!”.
Psia kostka. Spokojnie.
Udawaj, że jesteśmy zajęci
wielkim zamówieniem z dowozem.
Niby jak?
Wrzucaj do toreb przypadkowe rzeczy, a ja będę pytał o jakiegoś Dave’a.
Dave? Ty jesteś Dave?
- A co z nami? - Już tu jesteście, więc się nie liczycie.
Praca wykonywana z pasją staje się czymś więcej.
Ja na przykład uwielbiam gorszyć rodziny skąpo odzianym kroczem.
I oceniać poziom pH wody na podstawie tego,
jak szybko nabawię się drożdżycy.
Mamy tu nieco podwyższone pH.
Lubię też ten mój gwizdek
brzmiący jak Ray Romano przywołujący towarzystwo do porządku.
No, moi mili, dość tego dobrego.
Ale jedno lubię w tej pracy wyjątkowo: brak szykan ze strony mojej rodziny.
Tu jestem od nich wolna.
Sama. Całymi długimi dniami.
- Cześć, Meg! - Tata?
Świetne wieści: rodziny pracowników mają zniżki na karnet.
Będę tu spędzał całe długie dnie.
Spokojnie, nie rozłożę się obok karmiących mam.
Pani przystawi teraz do drugiej dla równowagi.
Tato, nie możesz przesiadywać w moim miejscu pracy.
Twoje miejsce pracy mogło nie reklamować się na moim soczku.
Pamiętaj, jestem ratownikiem. Mogę cię wyrzucić.
Dajże spokój, Meg.
Pozwól mi zostać, a nagramy razem wiralowy filmik.
Wiesz, taki, w którym coś okazuje się tortem.
Joł! Witamy was z moją córką, Meg, i jej bratem, Chrisem.
- Ale czy na pewno? - Tato! Przestań!
A gdzie Tortowy Chris?
Zobaczmy, co tam na TortHubie.
czerwony torcik
CZERWONY TORT – GLAZUROWANIE 24 969 ODSŁON
A to ciacho niewyżyte.
A pamiętasz „śmiech przez łzy”?
No wiesz, w piosence, kwestia Stewiego.
Pozwól mi zostać, a jest twoja.
- Możesz to zrobić? - Uruchomię kontakty.
Śmiech przez łzy
Jak tak, to zgoda.
- O ile obiecasz przestrzegać zasad. - Chłopaki! Wchodzimy.
Cześć, Meg.
Zauważyłem zakaz wstępu z rozwolnieniem.
A z bardzo wolnym rozwolnieniem?
I co teraz?
Nie mamy dla nich grama kawy.
Ej, typie, dostanę tę kawę czy nie?
Czekajcie, chyba słyszę dostawcę.
Jak to nie masz kawy?
Niestety, przykro mi, że muszę zawieść kogoś tak przystojnego.
Komplementami mnie nie ugłaskasz, kolego.
Stary, strasznie się spinasz.
Wyskakuj z fartucha.
Weź, w pracy jestem.
Już ja bym nad tobą popracował.
Sekundka, muszę zająć się jedną bzdurką.
Dość tego.
Chodźcie, koledzy studenci.
Zapiszmy się do jakiejś usługi i odbierzmy gratisy.
Czekajcie.
Bo oto mam dla was kawę.
Tak jest. Najwyższej jakości, jaką oferuje Czy To Kawa, czy Sen.
Tak będziemy się nazywać.
Życie nam ratujesz. Skąd to wziąłeś?
Pognałem do sklepu i kupiłem parzochę.
Co? Taki kit nie przejdzie.
Myślisz? To się rozejrzyj – robimy furorę.
I zobacz, już z wzajemnością promujemy bank.
Prowadzenie małego lokalu to nierzadko duże wyzwanie.
Kiedy nie wiedzieć czemu odbieramy kwiaty...
Albo odwracamy tabliczkę z napisem „Otwarte”,
co zabiera mi większość dnia...
Albo serwujemy latte czarnej klientce, mrożoną herbatę – białej
i kawę – śniademu panu
gdzieś na spektrum karnacji...
Robota zawsze wre.
Na szczęście pomocą służy Chase Bank.
Kiedy pracownik banku przyszedł uścisnąć mi dłoń
w moim lokalu,
scementowało to naszą umowę, którą zawarliśmy w jego biurze.
A tutaj gapimy się w laptop, jak gdyby moja kafejka
miała wziąć Internet szturmem.
Dzięki karcie klienta biznesowego
braki w zaopatrzeniu nie spędzają mi snu z powiek.
Chase traktuje mój biznes na równi z każdym innym:
jak wielki odwrócony lejek, z którego zasysa pieniądze.
O, kolejna kwietna niespodzianka.
Osłodzą mi pękające ze stresu hemoroidy.
I znów odwracam tabliczkę w witrynie.
Czyżby Chase ufundował stadion? Jakim cudem ich na to stać?
Mam tu dłuższe posiedzenie.
Uprzedź narratora.
W Chase Banku nie tylko zajmujemy nieruchomości
żołnierzy na zagranicznych misjach.
Wspieramy też mały biznes.
Słysząc „Chase”, nie myśl o kryzysie finansowym z 2008 roku.
Pomyśl o tych wszystkich uroczych knajpkach.
Poczta kwiatowa.
Chwilowo wazonów nam zabrakło.
Wszystko fajnie, ale nadal sprzedajemy fusiastą podróbę zamiast kawy.
Myślisz, że nikt się nie zorientuje?
Spokojnie. Jedyną osobą, która kojarzy jeszcze smak zalewajki,
jest starszy biały belfer.
Filiżankę kawy poproszę.
„DYREKTOR NIE W PORĘ” wracamy za chwilę!!!
Tato, obiecałeś przestrzegać zasad.
Mówiłam: żadnego pajacowania.
Łobuzujemy, bo tylko w ten sposób potrafimy okazywać sobie sympatię.
- Pójdziesz na dno! - Dawaj!
I wcale nie maskujemy problemów z okazywaniem uczuć.
Dobrze się bawię bez tych ceregieli.
Dość tego, wychodzicie.
Dałam wam szansę, a teraz macie zakaz wstępu.
- Co? - Sio do domu.
Wyrzucam was.
Najpierw mnie złap.
Nie wyciągniesz mnie z głębokiego basenu pełnego długonogich karzełków.
Tato!
O Boże, nie oddycha.
Spokojnie, moi mili, nie róbmy zbiegowiska.
Oddychaj, tato.
Cześć.
Twoje usta były tam, gdzie moje.
Tak jakby.
W pewnym sensie.
Dobra, były.
Mój Boże, to twoja córka.
Adoptowana?
Nie, Woody, urodzona.
Jak tak, to obrzydliwe.
A więc to prawda – dotykaliśmy się ustami.
No... tak.
Ale to nic. W końcu ratowałaś mi życie.
- Normalna rzecz. - Właśnie! Zwykła interwencja.
Dokładnie, interwencja. Możemy udać, że to się nie stało.
Nikt nas nie widział.
Teraz nie patrzą.
Miastowa młodzieży, to nasza okazja!
Co teraz zrobimy?
Dyrektor Shepherd od razu się zorientuje, co mu podaliśmy.
Przeczekajmy to.
Białego mężczyznę w średnim wieku można ignorować, póki nie odchrząknie.
Skończyły się opcje.
Czym możemy służyć?
Filiżanką kawy, jeśli łaska.
Ależ oczywiście. Wedle życzenia.
Ale chwileczkę. Toż to najtańsza sklepowa kawa.
- Wiem, bo podawaliśmy ją na moim ślubie. - Dobra, przyznaję się.
Nie mieliśmy normalnej kawy ziarnistej, więc serwujemy wam taniochę.
Marketowe popłuczyny.
No i luzik.
Luzik?
Jeszcze jak.
Wykładamy gruby hajs od rodziców
na tanią kawę naszych rodziców?
To jest deck, epickie i niemainstreamowe.
Nie takiej reakcji się spodziewałem.
Dzisiejsza młodzież jest jednak tolerancyjna.
Ten pies i ten bobas zostają wykluczeni ze społeczeństwa!
Jeden z nich uderza na privie do Alexandrii Ocasio-Cortez.
Brianie?
- Mamy udawać, że żadna z niej laska. - A ta czerwona szminka to dla kogo?
Kawiarnia znów do wzięcia.
Ekspres Koneserów.
Powodzenia.
Już wróciliście? Jakieś ciekawe opowieści z aquaparku?
Tak. Nie.
Znaczy, robiłam usta-usta jednemu facetowi,
ale kompletnie niespokrewnionemu.
No dobrze. Zobaczę, co w telewizji.
Temat dnia: szokujący transfer śliny ratuje życie w miejskim aquaparku.
Zamieszkały w Quahog Peter Griffin zasięgnął języka
u ratowniczki Meg Griffin, która...
Kładę dłoń na uchu, udając, że dostaję nowe informacje...
jest jego rodzoną córką?
To nie tak, jak myślisz.
Ja go tylko ratowałam. Nic dla mnie nie znaczy.
Chcę ci wierzyć, Meg, ale zobacz, co piszą na Facebooku.
„To nie jest normalne”, Bonnie Swanson. „Niedopuszczalne”, Donna Brown.
„Całym sercem jestem za Rosją”, twarz kobiety ze znakiem wodnym.
Robimy za pośmiewisko!
Dlaczego taka jesteś? Wykonywałam tylko swoje obowiązki.
Wiem i przykro mi, ale dziwnie się z tym czuję. Upokorzona.
Muszę wypalić samotnie papierosa,
bo w serialach tak właśnie robi rozbita emocjonalnie kobieta.
- To jakiś obłęd. - Ludzie są aż tak dziecinni?
Peter i Megan, zakochana para.
Siedzą na kominie i...
zrzucają dynie.
W ten sposób Chris Griffin odpada,
a Boopresh Armiteg zostaje mistrzem żenujących rymowanek.
RYMUJĄCE PSZCZÓŁKI
Gratulujemy jego wiecznie nadąsanym indyjskim rodzicom.
Zwołaliśmy tę naradę,
by odnieść się do krzywdzących plotek na nasz temat.
- Meg i ja się kochamy. - Gadacie bzdury.
Co? Nie. Tato, mieliśmy im powiedzieć, że zachowują się jak idioci.
To miałem na myśli. Przejęzyczenie.
Nie kochamy się z Meg. Muszę zwrócić pierścionek u jubilera.
Boże, on nie oddycha.
Meg, zrób mu usta-usta.
Ja? Sama mu zrób. Jesteś jego żoną.
Takie rzeczy to po czterech piwach.
Poza tym to ciebie w tym szkolili.
Zapomnij. Raz już to zrobiłam i cierpię do teraz.
Meg, proszę cię, to nasz ojciec. Jak sądzę.
Jak mam to rozumieć?
Słyszeliśmy o twojej przejażdżce autobusem koncertowym Hoobastank.
Meg, twój ojciec umiera. Potrzebuje cię,
a ja nie będę teraz przepraszać
za domniemane zaszłości z udziałem basisty Hoobastank.
„Basisty Hoobastank”? Nie wiesz nawet, jak ma na imię.
Mieli w sumie z pięciu basistów. Na zapisywanie imion nie miałam czasu.
O co tyle hałasu?
Wpychasz ojcu język w gardło. Normalna rzecz.
Gdzieś ty był?
Otworzyliśmy z Brianem kawiarnię. Takie tam.
DZWONI BASISTA HOOBASTANK (RANDY??)
Muszę odebrać.
No hej.
Słuchaj, Meg,
Cieszę się, że ocaliłaś mi życie. Przepraszam, że wprosiłem się na basen.
Każdy zasługuje na miejsce tylko dla siebie. Już to rozumiem.
Będę traktował cię lepiej, obiecuję.
Podobnych rozmów odbyliśmy już multum
i nic się nigdy nie zmienia.
Beznadziejny z ciebie ojciec i odliczam dni do wyprowadzki.
A gdybym tak, w duchu integracji, wyraził moją miłość do ciebie bez słów?
Chase Bank ufundował rurociąg Dakota Access.
Ja ciebie też, tato.
To się jednak nie wydarzyło, bo nikt mnie nie resuscytował.
W końcu się wybudziłem,
ale teraz trzeba mnie karmić i kąpać.
Dni spędzam na spacerach z pielęgniarką, która głównie rozmawia przez telefon.
Hola, siostrzyczko. Mama tobie dała naszyjnik?
To jej głos.
Przyznam, Meg, że jestem z ciebie dumny. Codziennie w aquaparku
robisz to, co kochasz.
- Zwolniłam się. - Co?
Woda za bardzo się ochłodziła, więc spakowałam mandżur.
Tak cię wychowałem.
Brawo dla naszego bezkompromisowego pokolenia.
Przykro mi, że z kawiarni nic nie wyszło. Ciekawe, czy dyrektorowi się udało.
Poszedł w styl pokoju nauczycielskiego.
Zamiast słodkości ma pan tylko jakieś pojemniki z nazwiskami.
Nie zapominajmy o ciętych w ćwiartki smutnych donutach.
To teraz czas na ploteczki o rodzicach uczniów.
Długa Przerwa... na Kawę Dyrektora Shepherda.
To prawie tak dobre jak Misja: Podstawówka,
która wbija w fotel! Obejrzyj koniecznie! Boże, jakie to dobre!
Napisy: Kamil Rogula