ตำรวจคนนี้
รู้จักฮิมุระงั้นเหรอ?
จริงสิ ฮิมุระ!
สุดยอด ยังไม่หอบเลยสักนิด
เฮ้ย
มาโอ้เอ้อะไรอยู่แถวนี้
ไซโต้
ซามูไรพเนจร -เกียวโตโกลาหล-
ตอนที่ 28 ภาพเหมือนของผู้ทะเยอทะยาน
ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่
ก็มาทำงานน่ะสิ
สายลับที่ข้าส่งมาประจำที่นี่ รายงานว่าตอนนี้ชิชิโออยู่ที่นี่
กว่าหน่วยปราบปรามจะไปถึงเกียวโตก็ยังพอมีเวลาอยู่
ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย
แต่เจ้านั่นก็ดันหายตัวไปซะได้
หรือว่า..
พี่ชายของเอย์จิเป็นสายให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ
เอย์จิ?
อย่างนี้เอง
เดิมที มิชิมะ เอย์จิโร่ก็เป็นคนจากหมู่บ้านชินเงสึอยู่แล้ว
ข้าก็เลยส่งเขามาเป็นสายเพื่อจะได้ไม่ถูกสงสัย
แต่ดูเหมือนว่าความจะแตก
เขาก็เลยพยายามจะปกป้องครอบครัวก่อน
โง่เขลาเสียจริง
ควรจะรอให้ข้ามาถึงก่อน
เดี๋ยวสิ! ไม่เห็นจะต้องพูดแบบนั้นกับลูกน้องที่ตายไปแล้วเลย!
เฮ้ย นี่มันใคร?
ยัยหนูเพียงพอนนี่
ข้าจะฆ่าเจ้า!!
ตายซะ!!
น่า ๆ
เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ
ที่สำคัญ รีบเอาพวกเขาลงมาทำศพกันก่อนเถอะ
นั่นสินะ
ช้าก่อน
ห้ามเอาลงมาเชียวนะ
ถ้าเอาลงมาโดยพลการ แล้วทำให้เซนคาคุโกรธ
คนในหมู่บ้านอย่างพวกเราคงไม่มีใครรอด
ปล่อยเอาไว้อย่างนั้นแหละ
พูดอะไรของเจ้าน่ะ!
เป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ!?
โดนขนาดนี้แล้ว ยังจะไปเชื่อฟังเจ้าเซนคาคุอีกเหรอ!?
ถ้าขัดขืนเซนคาคุก็ต้องตาย
แต่ถ้ายอมเชื่อฟังก็จะอยู่ต่อไปได้
นี่ก็เพื่อหมู่บ้าน
พวกเจ้าที่เป็นคนนอกกับเจ้าหนูมิชิมะ ช่วยออกไปจากหมู่บ้านนี้ซะเถอะ
เข้าใจไหม เอย์จิ
เจ้า!
ไม่ต้องโกรธ
คนที่ยอมสละชีวิตของตน
เพื่อปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีไม่ได้หาได้ง่าย ๆ หรอก
เพราะถ้าแค่อยากจะมีชีวิตรอด เกียรติและศักดิ์ศรีมันไม่จำเป็นหรอก
คนนอกจะไปเข้าใจอะไร
ที่จริงก็เป็นเพราะตำรวจอย่างพวกแกมันไม่ได้เรื่องนั่นแหละ
อย่างไรก็ตาม พวกเราไม่อนุญาตให้เอาศพลงเด็ดขาด
รีบ ๆ ออกไปได้แล้ว
ฮิมุระ!
เจ้าทำอะไรน่ะ!?
ฮิมุระ!
นี่แหละคือสภาพของหมู่บ้านในตอนนี้
และนี่คือสิ่งที่ชิชิโอจะทำกับญี่ปุ่นยุคใหม่ที่มันจะสร้าง
ถ้าหมู่บ้านนี้พินาศ ก็เป็นพวกผิดของพวกแกนะเว้ย
ไอ้ฆาตกร
มนุษย์เรานั้นอ่อนแอต่อความกลัวที่เกิดจากการข่มเหง
ภายการควบคุมด้วยความกลัวนั้น คนเราจะพยายามเอาชีวิตรอด จนสูญเสียเกียรติและศักดิ์ศรีไป
รัฐบาลทอดทิ้งหมู่บ้านนี้จริงรึ?
ไม่ใช่แค่หมู่บ้านหรอก
มีอีกสิบกว่าหมู่บ้านที่ถูกทอดทิ้ง และกลายเป็นอาณาเขตของชิชิโอ
กรมตำรวจวางมือจากการชิงหมู่บ้านคืนไปแล้ว
ถึงข้าจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ
แต่ถ้าตำรวจเอาไม่อยู่ ทำไมถึงไม่ใช่กองทหารล่ะ?
ยัยบื้อ
เราเพิ่งผ่านสงครามเซนันมาแค่ครึ่งปีเองนะ
ถ้ากองทัพเคลื่อนไหวเพราะสงครามกลางเมืองอีก พวกต่างประเทศก็จะรู้ว่าประเทศของเรากำลังวุ่นวายน่ะสิ
ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องแบบนั้นสักหน่อย!
ต่อให้ใช้กองทัพได้ แต่พวกนักการเมืองก็คงไม่อนุมัติหรอก
ทำไมล่ะ?
เพราะไม่ว่าหน้าไหน ก็กลัวที่จะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปต่อจากโอคุโบะ
อย่างงี้นี่เอง
ถ้าใช้กองทัพก็จะยึดหมู่บ้านกลับมาได้ก็จริง
แต่หลังจากนั้นก็จะมีการลอบสังหารเพื่อเอาคืนตามมา
สำหรับนักการเมือง การลอบสังหารเป็นสิ่งที่ป้องกันได้ยาก และน่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมด
เจ้าก็รู้ดีใช่ไหมล่ะ
สุดท้ายพวกนักการเมืองก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
เอาแต่ห่วงชีวิตตัวเอง
คิดแต่ว่าเดี๋ยวก็มีใครสักคนแก้ปัญหาให้เอง
แล้วใครสักคนนั่นมันใครล่ะ?!
ใครจะช่วยให้หมู่บ้านนี้กลับมาเหมือนเดิมล่ะ?!
ใครจะช่วยล้างแค้นให้เด็กคนนั้นล่ะ?!
ทั้งหมู่บ้าน ทั้งตำรวจ ทั้งกองทัพ ทั้งรัฐบาล..
ทุกสิ่งทุกอย่าง กำลังจะถูกชิชิโอควบคุมจนหมด
เพราะอย่างนั้นแหละ
คนอย่างข้ากับเจ้าจึงจำเป็นยังไงล่ะ
ข้ารู้ว่าตำหนักของชิชิโออยู่ที่ไหน
ยังไม่ถึงเกียวโตก็จริง แต่จะไปเลยไหม?
อา
เดี๋ยวก่อน!
ข้าก็จะไปด้วย!
เจ้าห้ามมา
รออยู่นี่ซะ
ทำไมล่ะ?
ข้าเองก็ยกโทษให้เจ้าคนที่ทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก!
ท่านมิซาโอะ
อะไรเล่า!
ไม่ว่าจะพูดยังไง..
เจ้าช่วยอยู่เคียงข้างเอย์จิหน่อยเถอะ
ก็ได้
ต้องขออภัยอย่างสูงขอรับ!
เจ้าฮิมุระ บัตโตไซ!
พอไปถึงฮาโกเนะจู่ ๆ มันก็พรวดเข้าไปในป่า แล้วก็หายตัวไปเลยขอรับ!
ข้าจะรีบหาตัวมันให้เจออย่างสุดกำลังเลยขอรับ ได้โปรด!
เอายังไงดีครับ คุณชิชิโอ
ช่างเถอะ
ข้ายกโทษให้
ได้มาแช่น้ำร้อนเยียวยาแผลในรอบครึ่งปี ข้ากำลังอารมณ์ดี
ระหว่างที่ข้ายังไม่เปลี่ยนใจ ก็รีบ ๆ ออกไปตามหาบัตโตไซได้แล้ว
ขะ..ขอบพระคุณมากขอรับ!
ค่อยยังชั่วหน่อยนะครับ
แต่ถ้าคราวหน้าทำพลาดอีก ผมจะไม่ยกโทษให้หรอกครับ
ขอรับ!!
ท่านเซตะ!
เอะอะจังเลยนะ
มีอะไรเหรอครับ?
คือว่า..
เห..
คุณชิชิโอ คุณชิชิโอ
น่ารำคาญจริง
คราวนี้อะไรอีกล่ะ?
ชายที่มีแผลกากบาทที่แก้มซ้าย
กับตำรวจที่พกดาบญี่ปุ่น กำลังมุ่งหน้ามาที่ตำหนักแห่งนี้ครับ
อย่างนี้นี่เอง
เป็นฝ่ายมาหาเอง ก่อนที่ข้าจะไปหาแบบนี้ สมกับเป็นรุ่นพี่เลย
โซจิโร่ ออกไปต้อนรับหน่อย
ครับ
แล้วก็..
บอกเซนคาคุให้เตรียมออกศึกด้วย
เซนคาคุ..
เซนคาคุ!!
ต้องฆ่า! ข้าจะฆ่าเจ้าเซนคาคุด้วยมือข้าให้ได้!
ซามูไรพเนจร -เกียวโตโกลาหล-
คุณฮิมุระ บัตโตไซ กับคุณไซโต้ ฮาจิเมะ ใช่ไหมครับ?
เสียงนี่มัน..
ระวังตัวด้วยไซโต้
ชายคนนี้เป็นผู้ลอบสังหารท่านโอคุโบะ
ไม่เอาน่า
วันนี้ผมเป็นแค่คนต้อนรับเท่านั้นครับ
นี่ไง ไม่ได้พกอาวุธอะไรมาเลย
คุณชิชิโอกำลังรออยู่ข้างในครับ
เชิญเลยครับ
ระแวงไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
ไปกันเถอะ
ท่านชิชิโอคะ
รับสักจอกหลังอาบน้ำไหมคะ?
มาแล้ว
เจ้าคือ
ชิชิโอ มาโคโตะหรือขอรับ
ต่อท้ายว่า "คุง" หน่อยสิ
เป็นรุ่นพี่ที่หยาบคายเสียจริงนะ
ไม่ต้องใส่ใจหรอก
พวกเราก็หยาบคายพอกันทั้งคู่แหละ
มายืนทื่ออยู่ตรงนี้มันจะดีเหรอ?
ตอนนี้บัตโตไซสามารถกระโจนไปเอาหัวชิชิโอได้เลยนะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
คุณฮิมุระเขาไม่เหมือนคุณไซโต้
ยังไงก็ไม่มีทางใช้วิธีลอบกัดอย่างคุณหรอกครับ
เจ้านี่มองออกทะลุปรุโปร่งเลย
นี่เจ้า
คิดจะถือดาบไปไหนกัน?
ตำหนักของชิชิโอ
ข้าจะไปแก้แค้น
พูดอะไรของเจ้า!
อย่างเจ้าไม่ไหวหรอก
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ทำได้หรือไม่ได้!
แต่เป็นทำหรือไม่ทำต่างหาก!
เดี๋ยวก่อน!
ข้าเองก็จะช่วยด้วย
ขอโทษนะฮิมุระ
แต่ข้าจะช่วยเด็กคนนี้
เพราะข้าเอง..
ถ้าเกิดกลุ่มโอนิวาบังทุกคนถูกฆ่าล่ะก็ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะล้างแค้นให้ได้เช่นกัน
อย่ามาเป็นตัวถ่วงก็แล้วกัน
ทำไมถึงต้องยึดหมู่บ้านนี้ด้วย?
เป้าหมายของเจ้าคือประเทศนี้ ไม่ใช่หมู่บ้านเล็ก ๆ แค่สองสามแห่งไม่ใช่หรือ?
บ่อน้ำร้อน
น้ำแร่ของที่นี่มันดีกับผิวของข้า
แต่ถ้าแขกคนอื่นมาเห็นข้า ก็จะกลัวกันหมด
ก็เลยยึดมาเป็นของตัวเองซะเลย
เจ้า..
ทำลายหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อเรื่องแค่เพียงนี้เองรึ?
แค่ล้อเล่นน่า ล้อเล่น
เป็นคนจริงจังอย่างที่เขาลือกันจริง ๆ
ก็แค่คำยั่วยุ อย่าเพิ่งโมโหสิ
ข้ายึดหมู่บ้านนี้เพื่อใช้เป็นฐานระดมกำลัง สำหรับยึดครองฝั่งตะวันออก
แต่ข้าก็ถูกใจบ่อน้ำร้อนของที่นี่จริง ๆ นะ
ชิชิโอ
เจ้าหุบปากไว้ดีกว่า
ถ้าอย่างนั้น
เจ้าคิดจะใช้ที่นี่เป็นฐานเพื่อล้างแค้นรัฐบาลเมจิงั้นรึ?
เจ้าหนุ่มผ้าพันแผล
หัวหน้าหน่วยที่สามของชินเซ็นกุมิ คุณไซโต้ ฮาจิเมะรึ
ท่าทางเจ้ามีนิสัยคล้ายข้ามากกว่าบัตโตไซ
นึกว่าจะเข้าใจข้ามากกว่านี้ซะอีก แต่ดูเหมือนจะไม่เลยแฮะ
ป่านนี้แล้ว ข้าไม่คิดจะแก้แค้นเจ้าพวกที่สร้างแผลพวกนี้ให้กับข้าหรอก
ออกจะขอบคุณด้วยซ้ำไป
แผลนี่สอนอะไรหลายอย่างที่ทำให้ข้าจำขึ้นใจเลยล่ะ
“ถ้าเชื่อใจก็จะถูกทรยศ”
“ถ้าประมาทก็จะถูกฆ่า”
“ฆ่าก่อนที่จะถูกฆ่า"
แล้วก็..
“ผู้ชายที่ดีไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน ฝ่ายหญิงก็จะมาหาเอง"
งั้นรึ
ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยหยุดก่อเรื่องซะทีได้ไหม?
ข้าล่ะเหนื่อยเหลือเกิน ที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วญี่ปุ่นก็เพราะเจ้าคนเดียว
หยุดก่อเรื่องรึ?
ทั้งเจ้า ทั้งข้า แล้วก็รุ่นพี่ ต่างก็เคยอยู่ในยุคปลายบากุฟุมาก่อน
ทั้งที่ได้อยู่ในยุคที่เร้าร้อนแบบนั้น ทำไมถึงไม่เข้าใจความรู้สึกของข้ากัน?
การเทิดทูนจักรพรรดิ ล้มล้างบากุฟุ ขับไล่ต่างชาติ เปิดประเทศ
หรือที่เรียกว่ายุคปลายบากุฟุน่ะ
มันคือกลียุคที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว
ตั้งแต่ยุคเซ็นโกคุเมื่อ 300 ปีก่อน
ทั้งซัตสึมะ โทสะ หรือโจชู
ต่างก็อ้างความยุติธรรมบนผืนธงของตัวเอง เพื่อก่อสงครามฆ่าฟันในยุคนั้น
อุตส่าห์ได้เกิดมาในยุคแบบนั้นทั้งที
หากเป็นชายชาติก็ย่อมหมายครองใต้หล้าเป็นธรรมดา
แต่แล้วเป็นยังไง?
ดันถูกลอบสังหารจนปางตาย พอแผลหายแล้วออกมาดูโลก
กลียุคก็จบไปแล้ว แถมยังมีรัฐบาลเมจิเกิดขึ้นมาอีก
แล้วก็เป็นรัฐบาลกระจอกที่เอาแต่ห่วงสายตาประเทศภายนอก
จนไม่กล้าแม้แต่จะส่งกองทัพมาเจอกับคนปางตายอย่างข้า
ช่างเป็นรัฐบาลที่อ่อนแอนัก
จะฝากประเทศไว้กับเจ้าพวกแบบนั้นได้ยังไง?
ถ้าอย่างนั้น!
หากกลียุคจบสิ้นไปแล้ว ข้าก็จะก่อมันขึ้นอีกครา!
ข้านี่แหละจะเป็นคนปกครองเอง!
แล้วข้าจะทำให้ประเทศนี้แข็งแกร่งขึ้น
นี่แหละคือความยุติธรรมของข้า ในการยึดครองประเทศนี้
แต่ว่า..
ผู้ที่ต้องหลั่งเลือดเพื่อความยุติธรรมนั้น
คือผู้ที่กำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในขณะนี้ต่างหาก
ชิชิโอ มาโคโตะ
ข้าน้อยจะไม่ยอมให้มีผู้คนล้มตาย เพื่อความยุติธรรมของเจ้าไปมากกว่านี้
คุณไซโต้ แล้วคุณล่ะครับ?
ข้าไม่ชอบพูดอะไรสวยหรูแบบเจ้านั่นสักเท่าไหร่
แต่ข้าคงเหมาะจะอยู่ฝ่ายกำจัดชิชิโอมากกว่า
ถ้าต้องการสู้ ข้าก็ไม่ถือสาหรอก
แต่ไหน ๆ แล้วก็อยากจะได้เกียวโต เมืองแห่งดอกไม้เป็นเวทีมากกว่า
แต่ถ้าอยากจะเอาให้ได้ในตอนนี้ล่ะก็..
ผู้ปกครองหมู่บ้านชินเงสึ เซนคาคุผู้นี้จะเป็นคู่มือให้เอง!
งั้นรึ เจ้าคือเซนคาคุ
ชายที่ฆ่าพ่อแม่ กับพี่ชายของเอย์จิสินะขอรับ
เร็วมาก
ช้าไป!
อ้าว ๆ
จบเร็วกว่าที่คิดซะอีกนะครับ
ฮิมุระ บัตโตไซ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย!
ข้าน้อยสัญญากับเอย์จิไว้
ก่อนที่จะจัดการชิชิโอ ก่อนอื่นก็เป็นเจ้า!
จัดการข้า?
ข้าเนี่ยนะ?
อา
น่าขัน
ข้าเซนคาคุฟันฟาดคนมาแล้วถึง 99 คน
คนที่ 100 จะเป็นเจ้า!
แค่ 99 คน
ไม่เห็นจะน่าอวดตรงไหนเลย
ว่องไวสมคำร่ำลือเลยนะคะ
แต่ว่า
เรื่องประชันความเร็ว เซนคาคุก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะ
ตรงนั้น!
เฮ้ย..
มือพิฆาตบัตโตไซเป็นแค่คนขี้ขลาดที่เก่งแต่อ้อมหลังคนอื่นรึไง?
ของแค่นั้น..
ข้าเองก็ทำได้
ไม่เห็นจะน่าอวดตรงไหนเลยขอรับ
ความเร็วสูสีกัน
แต่ว่าข้ามีกำลังมากกว่าเจ้า!
ทั้งเร็ว!
แข็งแรง!
ทนทาน!
เซนคาคุผู้นี้ไร้จุดอ่อน!
เอาไปกิน!
เพลงดาบเซนคาคุ!
ท่าสับแหลก!!
เพลงดาบเซนคาคุ!
สว่านมนุษย์!
จะหลบได้อีกสักกี่น้ำ
บัตโตไซ!
หนีไปมาอยู่ได้
คิดเหรอว่าจะหนีพ้นไปตลอด
คุณฮิมุระกำลังตกที่นั่งลำบากนะครับ
ถูกไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียว จนสวนกลับไม่ได้เลยนะครับ?
ไม่ช่วยสักหน่อยเหรอครับ?
พูดเป็นเล่น
กับคู่ต่อสู้แค่นั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เพลงดาบของตัวเองหรอก
ดูนั่น
ตอนที่ปราศรัยเมื่อกี้ยังทำหน้ายิ้มแย้มอยู่เลยแท้ ๆ
แต่พอการต่อสู้เริ่มขึ้น ก็เคร่งขรึมขึ้นมาเลย
เจ้านั่นกำลังสังเกตวิชาของบัตโตไซโดยไม่ให้พลาดแม้แต่ชั่วครู่
จ้องมองอย่างละเอียดละออ และไม่ยอมคลาดแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าบัตโตไซย่อมรู้สึกถึงสายตานั้น
เพราะอย่างนั้นจึงเลี่ยงไม่ยอมโจมตี และหลอกล่อให้อีกฝ่ายพลาดท่าเอง
พลาดท่า?
น่าจะได้เวลาแล้ว
พอซะทีได้ไหม!
ขามัน.. หัก..
เพราะเคลื่อนไหวรวดเร็วติดต่อกันนาน ๆ
เมื่อหันร่างกายจึงทำให้ร่างกายรับภาระหนักจนทนไม่ไหว
บ้าน่า!
ถ้าความเร็วเท่ากัน เจ้าก็น่าจะถึงขีดจำกัดก่อนข้าที่แข็งแรงกว่าสิ!
เพราะความเร็วเท่ากันต่างหาก
คนที่มีน้ำหนักตัวมากกว่าอย่างเจ้า ร่างกายก็ย่อมรับภาระหนักกว่าเป็นธรรมดา
บ้าบอที่สุด!
ที่ผ่านมาไม่เห็นจะเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย!
ทำไมความเร็วแค่นี้ข้าถึง..
เจ้าโง่
บัตโตไซค่อย ๆ เร่งความเร็วขึ้นต่างหาก
คนที่คิดว่าตัวเองเร็วพอ ๆ กับบัตโตไซอย่างเจ้า ก็จะติดกับได้ง่าย ๆ
เหลิงตัวเองว่าฆ่าคนมา 99 คน แต่คนที่ 100 กลับเป็นตัวเองซะได้
โห
ทุกคนคิดอะไรหลายอย่างระหว่างสู้ด้วยสินะครับ
ขะ..ข้าโกหก
ข้าไม่ได้ฆ่านะ
ที่ว่า 99 คนนั่นก็แค่พูดเป็นสำนวนเฉย ๆ
แต่คนที่ฆ่าครอบครัวของเอย์จิคือเจ้าใช่ไหม?
เซนคาคุ
ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะชนะอยู่แล้ว
แต่ถ้าแพ้โดยที่ทำให้บัตโตไซใช้เพลงดาบออกมาสักกระบวนท่าไม่ได้ล่ะก็
ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง
วิชาลับเพลงดาบเซนคาคุ
อภิมหาสว่านมนุษย์!
เพลงดาบล่องนภา
มังกรทลายฟ้า!
หยิบดาบขึ้นมา
ชิชิโอ มาโคโตะ
ตอนต่อไป สู่เกียวโตอีกครั้ง