In oktober 1994 verdwenen drie studenten van de filmacademie
in de bossen bij Burkittsville, Maryland
tijdens opnamen voor een documentaire.
Een jaar later vond men hun beeldmateriaal.
De camera loopt al.
Hier woon ik. - Je bent onscherp. Ik zoom even uit.
Goedemorgen. - Heb je me nu beter?
Hier woon ik
en dit comfort geef ik op om op zoek te gaan naar de heks van Blair.
Essentiële lectuur: 'Overleven in het woud', want je weet maar nooit.
En dit is een heel belangrijk boek, met het artikel over Coffin Rock.
Het ziet er oud uit. - Ja, mijn notitieboek.
De stiptheid in eigen persoon.
Hoe voel je je vanmorgen? - Moe.
Ik heb de CP. - Mooi.
Da's belangrijk, want daarmee filmen we.
Niemand weet dat ik hem heb meegenomen.
Kom naar binnen. Vooruit.
Ik zie jou.
Hopelijk botsen we nergens tegenop. De camera's moeten intact blijven.
Waar is Mikey? - We moeten hem oppikken.
De afspraak was half negen.
We zijn dus al te laat. Maar batterijen zijn belangrijk.
Jij moet Mike zijn.
Hier, wacht. Stop...
Krijgen we je mama niet te zien?
Tot kijk, ma!
Hallo, Mike. Aangenaam. - Ik doe graag mee.
Bedankt voor de kans. - En jij bedankt voor het materiaal.
We hebben genoeg batterijen om een klein land draaiende te houden.
We hebben rijst, fruitpunch van 'Mott'.
Havermout. - Het ultieme kampeervoer.
Voel eens hoe zacht.
Marshmallows. - Blijf uit mijn kar.
Geloof jij in spoken?
Hebt u al over de heks van Blair gehoord?
Dat komt me bekend voor. Mijn zus ging naar Blair High School.
Rond Halloween zijn bossen al eng genoeg.
Ik wil de clichés er niet vingerdik op leggen.
Ik wil zo objectief mogelijk blijven, want de legende is al bizar genoeg.
Zijn jullie klaar voor de ceremoniële eerste klap?
Zeker weten.
Josh vult de eerste klap in voor onze eerste opname.
Zullen we onze vinger opensnijden en er bloed op druppelen?
Bloed op de klap? - Da's voor later.
Kus hem. Kus de klap.
Onze eerste klap. - De eerste, met mijn lippenstift.
Mikey, kus de klap. Dat brengt geluk.
Hij heeft hem gelikt!
Niet opeten, we hebben hem nog nodig.
Dit is Burkittsville, het vroegere Blair.
Het is een rustig dorpje in Maryland,
zoals zoveel andere dorpjes.
Twintig families kwamen zich hier 200 jaar geleden vestigen.
De meeste zijn er nog, of wel op deze heuvel
of wel beneden in het dorp.
Op dit kerkhof liggen opvallend veel kinderen.
De meeste zijn gestorven in de jaren '40.
Toch herinnert niemand zich hier iets ongewoons over die tijd,
toch niet voor de camera.
Maar de legende luidt anders.
En de bewijzen staan om ons heen,
uitgehouwen in steen.
Onze eerste scčne staat erop, de kerkhofscčne. De intro is opgenomen.
We maken een documentaire over de heks van Blair.
Kent u de heks van Blair? - Jazeker. Dat is een heel oud verhaal.
Ik herinner me dat M. Parr een oude kluizenaar was
en hij woonde op een berg. Hij had daar al heel lang een huisje.
Hebt u over de heks gehoord? - Vaak.
Wat was het eerste incident?
Ik heb verhalen gehoord van mensen en buren,
maar ik heb ook een documentaire gezien op tv.
Over de heks en de legenden van Maryland.
Mijn oma vertelde dat verhaal altijd, om ons vroeg naar bed te sturen.
Als je te lang opbleef, zou de heks van Blair je komen halen.
In de herfst of winter van 1940
begonnen jonge kinderen te verdwijnen en niemand wist waarom ze verdwenen.
Het engste...
Het engste verhaal dat ik ken... - Da's een voorteken.
Dat ging over twee jagers die kampeerden bij de blokhut waar zij kwam spoken.
En ze gingen in rook op.
Wees maar niet bang, Ingrid. Het is eng, maar het is niet waar.
Op een dag kwam M. Parr naar de winkel
en hij zei: 'Het is volbracht. ' - Wat bedoelde hij?
Eerst begreep niemand het, maar de politie ging toch de berg op,
ze doorzochten zijn huis en vonden de lijkjes van zeven kinderen.
Hij nam hen per twee mee naar de kelder. Een kind zette hij in de hoek
en het andere vermoordde hij. Daarna nam hij het tweede en doodde dat ook.
Dat waren de vermiste kinderen. Ze droegen hen uit het bos,
een voor een. Dat was vreselijk. Het dorp was er kapot van.
Hij kon hun blik niet verdragen, zei hij. Daarom zette hij ze in de hoek.
Ik heb altijd al in heksen en spoken geloofd.
Gelooft u ook dat er hier zijn? - Zeker.
Gelooft u in hekserij? - Nee.
Bent u gelovig? - Ja.
Akelige dingen. Maar ik denk dat er iets met haar is.
Denkt u dat ze daar nog is? - Ik ga daar niet heen.
Ik geloof er voldoende in.
Ze zeggen dat het in die bossen spookt.
Hoe spookt het er?
Er zijn niet echt veel mensen die beweren dat het er spookt,
maar dan heb je die oude Mary Brown.
Een gek mens.
Wat vindt men van haar? - Dat ze gek is.
Daar is het, de Amerikaanse vlag. Daar woont Mary.
Ik ga haar halen. Kijk jij intussen waar het beste licht is.
Dit is het hek van Mary.
Ik weet niet eens hoe je het openmaakt.
U hebt ooit iets interessants beleefd. U hebt de heks van Blair gezien?
Ja, dat is eigenlijk wel een griezelig verhaal.
Om rond te komen, gingen mijn vader en ik vaak vissen in Tappy East Creek.
Dat is in Burkittsville.
Ik lag op de bladeren, hield mijn dobber in de gaten en keek naar de lucht.
En plots voelde ik een aanwezigheid naast me.
Een akelig gevoel.
Ze zag eruit als een vrouw,
maar haar armen en haar handen
stonden vol haar. Echt donker, bijna zwart haar.
Zoals een paard. - Een vacht?
Ja, een vacht. Een paardenvacht.
En over haar schouders droeg ze een sjaal.
Maakte ze u bang? Bedreigde ze u?
Ze zei geen woord. Ze keek me strak aan
en toen sloeg ze haar sjaal open. - En wat zag u?
Op haar lichaam had ze datzelfde haar. - Ze was dus behaard van kop tot teen?
En haar benen...
En haar gezicht?
Dat was heel vreemd.
Gelukkig zit ze niet in de filmwereld.
Maar zij denkt van wel. Ze noemt zich ook een ballerina,
een historica die een boek over ons land schrijft, en een wetenschapster
voor het ministerie van Energie. - Ik heb haar slecht. De diepte zat fout.
Heb je in meter gewerkt? We zijn niet in Europa.
Op de lens staat het in meter. - Ons systeem staat er ook op.
Nee, het staat er in meter op.
Het is een Amerikaanse camera. - Dat zijn meteraanduidingen.
En die bruine cijfers? - Da's in voet.
Nou, die staan er toch ook op? - Ja, maar de witte zijn duidelijker.
Je had toch al met die camera gewerkt? - Een enkele keer maar.
Wat vinden we van onze dag, jongens?
Ik heb veel geleerd. - Over Mary Brown?
Nee, ik heb veel geleerd over...
Over 16-camera's? - Over documentaires maken.
Vandaag zijn we flink opgeschoten.
Uitstekende dag. Prima eerste dag.
We checken ons materiaal en ik bel m'n ma.
Ik heb eten en drank. - Dat hoeft niet op de film.
Jij komt alvast niet om.
Laat je hem even lopen zodat we weten dat alles in orde is?
Ik wil alleen de film horen draaien.
Oké, het is goed. In orde.
In orde! Dank je.
We moeten rusten, want morgen wordt het zwaar. Vandaag was kinderspel.
Morgen trekken we het bos in met flink wat gewicht.
We bereiden ons al voor. - Hou je kop, wijsneus.
Geef me liever een slok.
Dat mag niet, jij regisseert. - Op dit ogenblik moet ik iets drinken.
Is er wiet?
Hier ga ik.
Drinken! Drinken!
Ik heb een hekel aan whisky.
Dit is mijn makker Josh.
Hoe gaat het? - Slecht.
Ik hou niet van dat ding. - Dat weet ik.
Hallo. Welkom op dag twee.
Het pad is hier ergens. Het is duidelijk te zien.
Weten jullie iets over de heks van Blair?
Ik ken de mythe, maar ik geloof er niet in.
Het is maar een mythe. - Wat zei u, meneer?
De jeugd zal nooit leren.
De jeugd zal nooit leren?
Waarom zegt u dat?
Mag ik u filmen voor de documentaire 'De heks van Blair'?
Dat laat me koud.
U moet ja of nee zeggen. - Pas op...
- Ja, doe maar.
Aan het einde van de 19e eeuw zou een meisje, Robin Weaver,
het bos ingegaan zijn en daarna verdwenen zijn.
Niks 'zou'. Ze is het bos ingegaan.
Ze ging het bos in. - Ze verdwaalde.
Drie dagen later...
Drie dagen later
stond ze plots terug bij haar oma op de stoep.
En niemand begreep er iets van.
Ze brabbelde... - Ze vertelde iets.
Ze brabbelde iets over een oude vrouw die zweefde.
Ik heb daar bij die boom aan het water,
honderd meter verderop, iets mistigs wits gezien. Ik weet niet wat het was.
Kwam er een grijze damp uit de bomen? - Uit het water.
Naar de bomen toe, en toen verdween het.
Je kletst uit je nek. - Helemaal niet.
Zeg eens, hoe houdt dat verband met Coffin Rock?
Het verband is heel duidelijk. - Hoezo?
leder zinnig mens hier weet dat een oude vrouw hier al jaren spookt.
Dat is onzin.
Deze bossen zijn geen lachertje.
Vind je het spannend?
Reken maar.
Ik hoop dat hij niet te veel film verspilt.
Ik kan je helpen, maar ik film liever.
We hebben onze rugzak, we zijn klaar.
Moeten we naar die boshut? - Ja.
God, die rugzak weegt als lood.
We trekken naar Coffin Rock en we zitten helemaal op het juiste pad.
Mike, gooi de videocamera. - Ik wil filmen hoe ze oversteekt.
Ik zie een vuil achterwerk.
Mooie sprong. - Daar is het. Zie je het?
Coffin Rock.
Ze wisten dat ze lijken zouden vinden,
maar ze vonden totale ontmenselijking op de plaats die men Coffin Rock noemde.
De rotsformatie verbeeldde de gruwelen
die de vijf mannen ondergingen. Ze waren aan elkaar gebonden,
de handen van de ene aan de voeten van de volgende, een keten als het ware.
Bloed op het hoofd bewees dat dit gebeurd was
toen ze nog bij bewustzijn waren.
Hun ingewanden waren ruw uitgerukt.
Op hun door de zon gebleekte gezicht stonden onleesbare tekens,
met akelige precisie in het vlees gekerfd.
Onthutst door de gruwelen gingen de mannen de sheriff halen,
zonder de tekens na te tekenen of de lijken te verleggen.
Bij hun terugkeer zagen ze gieren,
maar de lijken waren weggehaald.
De stank van de dood hing er nog wel.
De lijken waren pas enkele uren voordien weggehaald.
Dat is hier gebeurd, op Coffin Rock.
Ik heb haast, want ik wil naar het kamp en het is al 1652u.
Straks wordt het donker.
Ik kan de opname gebruiken zonder mij in beeld,
want ik heb een geluidsopname van als ik uit het boek voorlees.
Dat kan ik er wel in monteren.
Het begint te regenen.
Heb je die tent gehuurd?
Ikzelf heb geen drie persoonstent,
want ik ga zelden met twee mannen op pad.
Het giet nu echt. We kunnen geen vuur maken.
Laat eens zien waarvoor die stok dient.
Kijk eens aan. Onze eigen leunpaal.
Als je te veel aarsgas krijgt...
Ik mocht niet roken in de tent, maar hij mag wel scheten laten.
Ik heb Mike geen scheettoelating gegeven.
Jij hebt dus geluiden gehoord? Ikzelf slaap als een blok.
Het waren twee geluiden van twee verschillende plekken.
Het ene kan van een uil geweest zijn, maar het andere was duidelijk gegiechel.
Dat kan niet. - Het was gegiechel.
Ik zou het in m'n broek gedaan hebben.
Waar zijn we gisteren vertrokken? - Naast de kaart,
want ik wist de weg, al was er enige verwarring.
Maar vandaag... - Wat?
Ik wist de weg. - Wacht even, zeg je dat zomaar?
Nee, echt. - Zeg je dat zomaar?
Je hebt ons dus laten verdwalen.
Heel eventjes.
Zorg dat het vandaag niet weer gebeurt. - Geen nood.
Ben je tevreden over de documentaire? - Ja.
Ik ben aangenaam verrast door kleine Mikey.
Kleine Mikey?
Hij is een vinnige jongen. - Hoe denk jij over de heks van Blair?
Denk je dat ze bestaat? - Ik weet het niet...
Heather, ik wou dat je een pad vond. - Er is een pad op de heuveltop.
Het is een echt pad.
We houden van kortere routes, nietwaar?
Kortere routes over vlak terrein, niet met beklimmingen.
Voor het eerst zien we Mike z'n borst.
Die is moeilijk te filmen. Zijn borst vertoont vreemde haarpatronen.
Dat is symbolisch. - Het is kaal,
behaard, kaal, behaard.
Je zou m'n reet moeten zien. - Kijk, daar heb je Uruguay.
En hier ligt Paraguay. - Ik zie Bolivië.
Waardoor is die muis gestorven?
Hekserij?
Of God?
Is dat de heks van Blair?
Nee, ik denk dat het Heather is die moet plassen.
Kom op.
Het kerkhofpad is vlakbij.
Wat? - Wie zegt dat?
Ik zeg dat, natuurlijk.
En over anderhalf uur zouden we er moeten aankomen.
Is dat goed? - Wat?
Zolang je weet waar we zijn. - Ik weet het precies.
Josh wil op de kaart kijken, ook al weet ik waar we zijn.
Als je het wist, zouden we niet...
We staan midden in een woud! - Het is een stuk zonder paden.
Gewoon omdat iemand over een kerkhof sprak?
Als we verdwaald zijn, zeg het dan. - We zijn niet verdwaald.
Dat zei je gisteren ook, en vandaag al twee keer.
Onzin. We zijn vandaag helemaal niet verdwaald.
Ik weet precies waar we heen gaan.
Eerst zei je dat het nog drie kilometer was.
Toen sprak je over twee uren, toen over drie. Of misschien vier.
Je wou toch meedoen aan het project? - Ja, aan een uitgewerkt project.
Het is uitgewerkt en je wist dat het moeilijk terrein was.
Mensen, het is in orde...
Begin alsjeblieft niet te emmeren. We zoeken de weg op de kaart.
Ik vind het wel. Op deze plaats waren we
en we lopen min of meer zo.
Wat denk jij? Waar zijn we volgens jou?
Ik zal het rechtuit zeggen...
Voor mij...
Dit is net Grieks. Ik snap er niks van. - Precies.
Daarom vertrouw ik op jou dat jij weet waar het is.
Mooi zo.
Al zeg ik erbij dat ik je niet helemaal vertrouw.
En ik... Ik zal maar zwijgen. - Wat?
Niks. Waarom neem je elk woord op? - We maken een documentaire.
Niet over verdwalen. We maken een documentaire over een heks.
Ik heb een camera.
Later zullen we hier nog om lachen, geloof me.
Voetje voor voetje.
Rustig ademen en niet naar beneden kijken. Of toch.
Moet je echt kruipen?
Bedenk hoe leuk het zal zijn als we het kerkhof vinden.
Bedenk dat je in een goeie film zit.
Hou je kop. - Al goed.
Getver, hoe kom ik daarover?
Mikey? - Ja?
Je raakt hier niet over met je DAT op je buik.
Vergeet het. - Je kunt het niet.
Hoe moet het dan? - 't Is link.
Hoe doen we het dan? - Dat mos vanmorgen was kinderspel,
maar dit is spekglad.
Hoe krijgen we de DAT erover?
Geen idee. Laat me nou even. - Ik ga gewoon heen en weer.
Wil je dat? - Ik moet wel.
Goed, dan doen we het zo.
Wat heb je laten vallen? - Helemaal niks.
Er brak gewoon een stuk stam af. - Verrek.
We zijn er nu heel erg dichtbij.
Vinden jullie het spannend?
Wat is dat?
Jongens...
Herinneren jullie je nog wat Mary Brown zei?
Wat vertelde ze uit de bijbel?
Ik luisterde niet omdat ik haar gek vond.
Het was over Esau en een stapel keien.
Ze vertelde zeker iets over keien.
Wat zei ze precies over die keien?
Weet iemand het nog?
Een, twee...
Om je leven te leven... - Dit is net...
Dit is net een indiaanse begraafplaats.
Ik weet niet of dit telt. Drie...
Vier...
Vijf... zes...
En zeven.
Vroeger werden heksen geroosterd zoals mijn Weense worstje.
De vlammen likken aan je zoals de duivel.
Hier komt het verhaal van een moeilijke reis
die begon op een verlaten eiland met een klein schip
Ons schip heeft een goeie kapitein, geen bier hijsende vent in een blauw hemd.
Hij hees geen bier.
Er was geen bier op het eiland. Met bier hadden ze nogal orgieën gehouden.
Jij bent de kapitein en Mike is Gilligan.
Ik wil je niet krenken. Het is een compliment.
Gilligan was leuk.
Maar de kapitein was dik. - Goed, een magere kapitein dan.
Het is geen kapitein, ongeletterde tv-kijkers. Het is de schipper.
Geen kapitein.
We zijn terug bij de keien. De hoopjes keien, het kerkhof.
Ik moet zorgen dat ik niet in beeld kom.
Het is wel vreemd.
Zeg alsjeblieft niet dat je dat omvergooide.
Ik heb het omvergegooid.
Dat is niet aardig.
Ik breng het weer in orde.
Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn.
Wat denk je?
Het was precies hetzelfde, maar donkerder.
Ja, precies.
Oké, stop maar weg. Berg het op.
Getver, geen licht.
We lagen te slapen. - Moet ik het opnemen?
Hou hem maar bij de tentopening.
Luister.
Het is overal om ons heen. Dit is heel eng.
Michael, kom je niet?
Nee. - Waarom niet?
Omdat ik niks hoor. - Je bent bang.
Omdat ik niks meer hoor. - Je bent bang. Je hoort het wel.
Kom nou, er is niks aan.
De regen is klote. - Ik weet het. Het regent pijpenstelen.
Ik ben ma dankbaar voor deze regenuitrusting.
God zegene haar.
Wat zou dat vannacht geweest zijn?
Persoonlijk?
lemand die een grap uithaalde.
Niemand weet dat we hier zijn. - Heb je 'Deliverance' gezien?
Snap je wat ik wou? Ik wilde gewoon...
Je was bang. En je hebt mij bang gemaakt.
Natuurlijk was ik bang. Ik schrok wakker en dacht:
'Ik moet dat op band en op film hebben. '
'Als er iets te zien is, wil ik het op film. '
Het was net alsof er mensen wegrenden.
Ik zoek geen herrie met de lokale bevolking. Wie zou hier komen?
Als mensen zo diep de bossen inkomen
en grapjes uithalen, zijn ze geschift. Daar hou ik me buiten.
Waren het wel mensen? - In dat geval hou ik me er ook buiten.
Verrek. Het is een lange dag geweest.
Een heel natte en een heel lange dag.
Op dit ogenblik praat niemand tegen me.
Ik herinner me niet dat we hierlangs gekomen zijn.
Op weg van de auto zijn we hier niet gekomen.
We nemen een andere terugweg omdat we een bocht gemaakt hebben.
Het is hooguit nog twee uurtjes stappen.
Als de heenweg een kortere weg was, waarom nemen we nu dan een andere?
Omdat we moeten omlopen.
Dat was de kortste weg naar onze doelen en dit is de kortste weg naar de auto.
Echt? - Ja.
Echt waar. - Je weet precies waar we zijn?
Laten we nu opschieten.
Over vijf minuten kijken we op de kaart.
We hebben op de kaart gekeken en we zitten nog op het goede pad.
Dat heb ik niet gezegd.
Nee, ik denk dat we goed lopen. Kom op.
We hebben de kaart gelezen en volgen het kompas. Rechtdoor, die kant op...
We zijn midden in de bossen.
We lopen al twee dagen in de bossen.
De auto staat midden in de bossen. - Verdomde eindeloze bossen!
Laten we opschieten, goed?
We moeten ons kamp opslaan. - Dat meen je niet.
Omdat je niet weet waar we zijn?
Omdat de auto nog een eind is en het straks donker is.
Ik beweer niet... - We kamperen niet. Breng ons terug.
Geef me de kaart. Heather, geef me de kaart.
Zet die camera uit. - Ja, breng ons terug.
Ik zet de camera niet uit. Ik wil dit vastleggen.
Geef de kaart. - Die zit in m'n zak. Momentje.
Godverdomme!
Blijf kalm en alles komt in orde.
Gezeik! - Rustig, Mike.
Rustig blijven. - Zeg niet dat ik rustig moet blijven!
Laten we gaan zitten en de kaart lezen.
Ja, kunnen we gaan zitten en de kaart bekijken?
Tevreden? - Ik ben niet tevreden, nee.
De auto is niet ver meer, maar nu is het te donker.
Weet je het heel zeker?
Ja, het spijt me. We kunnen de DAT morgen beslist inleveren.
Ik hoop het. - Dat moet.
We leveren de DAT morgen tijdig in. - Ik moet de camera teruggeven.
Morgen is alles terug. - Ik moet werken, morgen om 9 uur.
Het is oké, laten we nu slapen. - We kamperen gewoon, en daarmee uit.
Ik wil het vanuit de tent opnemen.
Dat geluid van vorige nacht is duidelijk weer te horen.
Waar zijn mijn laarzen? Verrek, wat koud.
Verdomd.
Het is ijskoud. Daar.
Wat? - Ik hoor het.
Ik hoor geen bal.
Heb je dat gehoord?
Verrek.
Volgens mij is het gewoon een hert.
Het kunnen herten zijn.
Volgens mij zijn het geen herten. Het is hetzelfde, aan alle kanten.
Het moet een hert zijn. - Het was een hert.
Het is niet zoals vorige nacht.
Zei je iets? - Ja! Luister dan toch.
Zet het op de DAT... Stil.
Jezus! Wat is dat toch?
Ons gegil schrikt hen duidelijk niet af.
Het klonk als voetstappen. - Ik weet het. Het is een mens.
Ik zie niks met de camera. Zet het op de DAT. Ik blijf wel bij jou.
Dat is je geraden. - Wees gerust...
Hoe laat is het? Is het al bijna ochtend?
Even kijken. - Zeg alsjeblieft dat het al vijf uur is.
Drie uur. - Verdomme!
Kloterij. Dit is complete waanzin.
Sorry, we hadden al weg moeten zijn.
Dit heeft niks met ons project te maken.
Dit is echt je reinste waanzin.
Ik ben twee seconden geleden wakker geworden
en er liggen hoopjes keien rond onze tent.
Drie, om precies te zijn.
Weet je zeker dat ze er nog niet lagen?
Ik weet heel zeker dat ze er nog niet lagen.
Zouden we toevallig onze tent tussen drie hoopjes keien hebben opgezet?
Vind je dat niet vreemd?
Heel vreemd, maar het doet er niet toe. Ik wil alleen maar naar de auto.
Wat het ook mag zijn...
Ik weet het. We moeten naar de auto.
We zijn hier niet welkom, laten we dus gaan.
We moeten de DAT terugbrengen. - Dat weet ik. Daarom zeg ik het ook.
We brengen de DAT terug. We pakken in en stappen op.
Kunnen we gewoon opstappen?
Net nu er iets gebeurt, moeten we weg.
Zet die camera uit, we breken op. - Ja, nog even.
Nee, ik ben niet bang. Ik ben alleen moe en uitgehongerd en...
Ik ben het gewoon beu...
Heb jij hem weggenomen?
Nee, ik heb de kaart niet weggenomen.
Ik speel geen spelletjes. Als iemand dat doet, ben jij het.
Ik heb hem niet. We moeten verder... Ik heb hem echt niet.
Meen je dat nu? - Ja. Ik heb de kaart niet.
Heather, dat is klote. - Ik weet dat het klote is.
Da's zo ongeveer het meest onverantwoorde dat je kon doen.
Dat weet ik.
Heb je hem echt niet?
Een van jullie heeft de kaart. - Ik niet.
We hebben je die na de controle teruggegeven. Jij hebt de kaart altijd.
Die zit altijd op dezelfde plek. Hij zit er niet, dus hebben jullie hem.
Ik ga niet in je broek om je kaart te pakken.
Daar heb ik al gekeken.
Wat zou ik je kaart pakken? Het enige dat ik wil, is hier wegkomen.
Dat wil ik ook. - Kom dan.
Nee, jij wilt blijven en stenen filmen. Jij wilt...
Jij wilt dit en dat. Waar moeten we heen?
Daarlangs. - We zijn in de bossen.
We kunnen lopen zoals we willen.
We lopen die kant op. We lopen al een hele dag die kant op.
We komen wel ergens terecht.
Ik heb hem teruggegeven. - Jij had hem.
En ik heb jou de kaart teruggegeven.
We mogen lopen wat we willen, zonder kaart heeft het geen zin.
We volgen de beek. Mike vindt het goed.
Houden jullie nou op?
We zijn er geweest, we gaan er aan, we zijn er geweest.
Ik blijf hier liggen.
Als je iemand vindt, zeg dan dat ik onder de boom met de liaan lig.
Zonder iemand iets te verwijten...
we zitten echt in de puree. - Ik weet het.
Ik weet het. - We moeten onze krachten bundelen.
Dat besef ik. - Precies.
We accepteren dat mijn camera niet terug geraakt, jouw DAT ook niet,
en daar zeuren we niet meer over. Luister,
eerlijk gezegd is het gebied niet zo groot.
In Amerika kan je moeilijk verdwalen en verdwaald blijven.
Dat is dus alvast positief... Wat?
We zijn anders wel mooi verdwaald. - Als jij vandaag niet naar huis gaat
en als ik niet naar huis ga, valt dat op.
Mijn vriendin zal merken dat ik niet terug ben
of niet gebeld heb. Bellen is een ding,
maar als ik niet terugkeer en niet bel, dan vindt ze dat beslist vreemd.
Als we vanavond niks gevonden hebben, komt iemand ons zoeken.
Kom niet hierlangs. Neem de andere kant. Ik ben drijfnat.
Verrek. We proberen het hierlangs.
Je kunt beter niet hierlangs komen.
Probeer het aan de andere kant.
Zonder rugzak zou het veel makkelijker zijn.
Je voeten zijn nat. - Is dat Michael die lacht?
Hou je kop en steek de beek over.
Hij lacht. Michael, dat is de eerste keer in dagen dat je lacht.
Blij dat je het zo lollig vindt dat ik de hele dag ongemakkelijk zal lopen.
Ongemak komt niet eens...
Kunnen we verder lopen, alsjeblieft?
Nee, we pauzeren even.
Ik dacht dat je naar de auto wou.
Kom, we moeten verder.
Je hebt toch niet gelogen over de kaart, hé?
Jullie hebben me iets te veel pret.
We gaan gewoon uit de bol.
Heather, nu verplicht je me te brullen... je verplicht me gewoon.
Als je de kaart hebt... Ik wil alleen weten of je hem hebt.
Ik zou me geruster voelen als ik wist dat je hem had.
Als ik het weet, als ik hem zie, zal ik me veel beter voelen.
We proberen aardig te zijn.
Heel aardig dat je me uitlacht omdat ik natte voeten heb. Wat een giller.
We hebben allemaal natte voeten. We lachen om de situatie.
We hebben honger, we zijn moe. Wat moeten we anders?
Weet je wat?
Ik heb de... Sorry, het is stom,
het is stom, maar gisteren heb ik de kaart in de beek gekeild.
We hadden er toch niks aan. Ik heb hem in de beek geschopt.
Ik hoop dat hij een grapje maakt.
Ik hoop echt dat hij een grapje maakt...
Mike, maak je een grapje? - Het spijt me, man.
Je meent het niet. Dat kan je niet menen!
Laat me los! - Ben je gek, verdomme?
Nee. We hadden niks aan die kaart. - Jij had er niks aan, maar ik wel!
Het spijt me. - Idioot!
Het spijt me. - Je bent een idioot!
We hadden er al de hele dag niks aan.
Als we gewond raken of omkomen, is het jouw schuld. Hoor je me?
Hoe kon je toch zo stom zijn?
Wat dacht je toch? - Je rotzooit met mijn spullen.
Die kaart was nutteloos. - Nutteloos voor jou.
Daarvoor heb ik je niet meegebracht.
Het spijt me van de kaart.
Wat wil je dat ik zeg? - Zeg niet sorry.
Voor jou was die nutteloos, maar ik wist precies waar we op de kaart waren.
Luister! Gisteren vroeg ik naar de rivier...
Zwijg of ik steek je kop hierin! - Zet die camera uit!
Geef me het kompas.
Je hebt ons verraden, compleet verraden. Geef me het kompas.
Jij raakte gisteren niet uit het bos. - Ja, bedankt.
Ik heb het gekocht. - Dat kan me niet bommen.
Jij hebt het verknald, en hij ook.
Waarom geef je niet toe dat je het van het begin aan niet wist?
Omdat ik het wel wist.
Waarom hebben we halt gehouden?
Waarom zijn we gestopt?
Is er een reden... - Hou op.
Is er een reden om te stoppen? Meer vraag ik niet.
Blijven we niet zuidwaarts lopen? Dat vond iedereen toch goed?
Waarom doen we dat dan niet meer?
Wat? - Hier hangen allerlei dingen.
Wat voor dingen? - Voodoodingen.
Wat? - Voodoodingen. Het hangt vol!
Ze hangen overal. - Lieve hemel.
Kom vlug, ik heb de CP nodig. - Het hangt hier vol spullen.
Dat zijn geschifte dingen.
Ik moet het op 16 hebben. - Pak de camera.
Wat is dat allemaal? - Geen flauw idee.
Jezus Christus.
Da's verdomd griezelig.
Geen enkele plattelander is zo creatief.
Gaan we nu? - Ja, alsjeblieft?
Ik heb alles op video. Jezus, deze had ik nog niet gezien.
Zo is het welletjes. Je hebt genoeg.
Dat volstaat. - Hou op met filmen!
Goed... we gaan al.
Oké, we krassen op. Ik ben al weg.
Zet'm nou uit!
Help!
Help ons alsjeblieft!
Help ons! - Zo komen we hier niet uit.
Verdomme...!
We kunnen nu wel gerust stellen dat we verdwaald zijn.
Wat moet ik doen?
ledereen moet in de tent komen. - Goed.
En we maken geen vuur vanavond.
We hebben twee nachten vuur gemaakt De eerste nacht niet...
En er gebeurde niks. - Vuur lokt hen aan.
Ik denk niet dat ze ons volgen. Het licht moet ook uit.
Alles wat hen naar ons kan lokken.
Laten we gaan slapen.
Lieve hemel.
Hoor je dat?
Jezus.
Jezus Christus, kinderen!
Ik trek mijn broek aan.
Neem de videocamera... Nee, de DAT. - Ik neem de camera, ik wil dit opnemen.
Goeie God...!
Rennen!
Haast je! - Ik kom!
Mijn veters zijn nog los!
Verrek, wat is dat? Wat is dat?
Mike, waar ben je?
Doe de lichten uit...
Doe dat licht uit... Doe het uit, Josh.
Alle lichten uit...
Ik ben drijfnat. - Het is oké.
Wat was dat?
Wat gebeurt hier toch allemaal?
Heb je die baby horen huilen?
Hou je kop. Dat was geen baby. - Jawel.
Hier is geen baby.
Ik heb niks meer gehoord sinds we weggerend zijn.
God, wat is het koud.
We moeten stil zijn.
Ik hoor niks meer. Laten we teruggaan.
Hoe lang zitten we hier al?
Geen idee. Misschien een uur?
De zon is op, we zijn veilig nu.
We halen onze spullen en stappen op.
Wat krijgen we nou?
Waar is mijn rugzak? - Daar. Maar waar is die van mij?
Wat moet dat?
Waarom rotzooien ze zo met ons?
Ze hebben hem gewoon opengemaakt.
Ze hebben mijn waterfles leeggegoten. - Dat is net slijm.
Het is water.
Het is toch slijm. Wat moet dat?
Inpakken en wegwezen. - Heather, zet dat ding uit.
Het interesseert me niet meer.
Dat weet ik. - Zet'm dan uit.
Rustig even. Hebben we alles?
Om het even. - Wiens spullen waren het?
Het waren mijn spullen.
Die van mij. - Waarom jij?
Ben je nog niet bang genoeg? - Waarom jij?
Doe die camera weg. Dit is niet leuk.
Zie jij me lachen?
Nee, maar je blijft je documentaire draaien. Je blijft ermee bezig.
Blijf eraf! - Zet hem dan uit!
Als je me nog eens bijt, gooi ik je in het bos.
Blijf van m'n camera. - Zet'm uit!
Zo bedoelde ik het niet.
Gaat het? - Ja. Ik wil gewoon...
Ik wil naar huis, maar tegelijk ook filmen.
Wat krijgen we nou weer?
Kan dat?
Oké... daar gaan we.
Ik haat boomstambruggetjes.
Als ik nooit meer via een boomstam een beek over moet,
zal ik gelukkig sterven.
Ik snap waarom je zo dol bent op deze camera.
O ja? - Omdat het niet de realiteit is.
De realiteit zegt dat we verder moeten.
Nee, dit is een gefilterde realiteit.
Je kunt doen alsof niets is wat het echt is.
Laat hem even alleen. - We moeten verder.
Laat hem vijf minuutjes alleen.
Laat hem met rust.
Vijf minuutjes. Toe, hij is ingestort.
Ja, maar wij staan ook op instorten. - Dat weet ik,
maar we moeten elkaar helpen.
En we helpen hem niet door hem te filmen terwijl hij huilt.
Weet ik. - Ik weet dat je het weet.
Wij staan ook op instorten, maar laten we sterk blijven.
We moeten verder. - Dat snap ik, echt.
We hebben het allemaal moeilijk. We moeten het overleven en dit helpt niet.
Dat weet ik allemaal wel. Gun hem nou zijn crisis.
Heeft iemand een sigaret? - Nee.
Nee, die zijn allemaal op.
Heeft niemand een sigaret? - Ze zijn op.
Waarom zit dat blauwe slijm net op mijn hemd?
Kom op...
Als we zuidwaarts aanhouden, komen we er wel.
Alsjeblieft.
Ik wil niet nog een nacht kamperen.
Josh, niemand wil dat. - Dat weet ik.
Wat het ook is, het komt terug.
Dat staat vast. - Dat staat niet vast.
Het kwam al drie nachten en het wordt steeds erger.
Dat wou ik nu echt horen. - Ik zeg gewoon dat we...
Ik zeg rationeel dat ze kunnen blijven komen als ze onze sporen volgen.
Dat is onmogelijk, niet in dit land.
Waarom is het onmogelijk? - Omdat dit Amerika is.
We hebben onze natuurlijke rijkdom verwoest. Kom op.
God zij je genadig
wat we zo trots hebben gegroet
in de laatste avondschemering...
Da's de boom die we zijn overgestoken. Die boomstam. Het is dezelfde.
M'n god!
Dat meen je niet, dit is een grap!
Dit is niet lollig meer!
Mike, hou op, alsjeblieft. Hou op...
Hou alsjeblieft op.
Nee Mike, het is niet dezelfde boom.
Het is niet dezelfde boom. Kijk, nee.
Jawel! Doe je ogen open! - Het is niet dezelfde boom.
Het is niet dezelfde.
Het is wel dezelfde boom.
Het is dezelfde.
Verdomme, God! - Het is dezelfde.
Oké, het is in orde...
Waar wil je de tent opslaan? Het zuiden heeft niks opgeleverd,
morgen gaan we oostwaarts. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Hoe kunnen we de hele dag zuidwaarts gaan...
We liepen de hele dag zuidwaarts, ja? De hele dag!
Ik weet niet hoe we hier beland zijn.
Moet ik nu iets doen of iets zeggen?
Wat wil je doen, Josh?
Josh?
Ik wil filmen, Heather.
Dat is toch waarom we hier zijn?
Laten we filmen. - Krijg het schijt.
Het schijt. Echt, krijg het schijt.
Laten we geen ruzie maken, oké?
Dat kan ik niet aanhoren. Ik kan niet ruziën.
We zitten in de nesten. Hou alsjeblieft op met ruziën. Allebei.
Ik zal de eerste wacht nemen.
Ik doe de eerste wacht.
Je kunt beter dan dat. - We moeten ons voorbereiden.
Dit is je motivering: je bent verdwaald en boos
en niemand komt je helpen. Een heks legt dingen voor je tent.
Niemand komt je helpen. Je hebt een van haar dingen weggenomen.
Ze achtervolgt ons. Niemand komt helpen.
Na vijftien uur lopen belanden we weer op dezelfde plek.
Niemand komt je helpen. Dat is je motivering.
Hou alsjeblieft op. - Josh, hou daarmee op.
Ze kan er niet meer tegen.
Kom op, ze is weer bij ons. - Nee, ze maakt nog altijd haar film.
Hou op. - Dat bedoel ik.
Dat is alles wat me nog rest! Hou dus alsjeblieft op...
Hou op met tegen me te brullen.
Kom op, ik ben het beu de hele dag te janken.
We moeten nuchter denken, ons voorbereiden, wachtbeurten maken.
We hebben een hoop werk.
Ga je een happy end schrijven?
Zet die camera nou uit, man.
Je wordt al net als zij. Zet hem uit.
Onvoorstelbaar dat we een broek zitten te naaien.
Nou, ik heb het koud. - Ik weet het.
Elk beetje comfort helpt.
Maar lijkt dat nu niet absurd? - Ja, dat wel.
Heel wat dingen lijken absurd.
Zoals slapen op dezelfde plek als gisteren.
Daar krijg ik het gewoon van.
Het is klote.
Het spijt me. - Mij ook. Het geeft niet.
Het spijt me, Heather. - Het is oké.
Wie wil een cheeseburger?
Ik, ik.
Ik heb 'n cheeseburger in m'n achterzak. - Echt waar?
Mag ik even wat licht? - Weet je waar ik zin in heb?
Wat? - Aardappelpuree.
Ik ook.
De aardappelpuree van mijn moeder.
Die zul je gauw weer eten.
De puree van mijn moeder en een lekker grietje.
Josh?
We blijven altijd binnen gehoorsafstand.
Josh! - Kom, rustig blijven.
Hoe kan ik...
Hij zal naar de beek zijn. - Aan de beek zou hij me horen.
Geef hem tijd om te antwoorden.
Weet je nog wat hij gisteren zei? - Wat?
Over die toestanden met zijn rugzak.
Vooruit, we moeten hem gaan zoeken.
We vinden de auto niet eens, hoe kunnen we Josh dan vinden?
Nee, het gaat wel. - Kom op, rustig maar.
We blijven kalm, we breken de tent op en als hij terugkomt,
kunnen we meteen vertrekken. - Ik word gek, Mike.
Josh is niet teruggekomen.
Ik ben hier, Mike.
Ik weet niet of Josh weggelopen is.
Al z'n spullen liggen hier nog.
Ik heb de camera.
Ik weet niet hoe ik die nog moet dragen.
Wil je hem echt meenemen? - We moeten de camera meenemen.
Wat denk je van oostwaarts?
Wat denk jij van oostwaarts?
Zuidwaarts heeft niks opgeleverd.
Welke boze heks was de slechtste, die van het oosten of het westen?
Die van het westen was de ergste. - Dan gaan we oostwaarts.
Wat was dat?
Josh?
We gaan nu de tent opzetten.
Ik neem een frikadel.
Een frikadel? - En een groot glas rode wijn.
Geef mij maar een hele fles bordeaux. - En sigaretten.
Roken zou deugd doen. En een lang, warm bad.
En een grote pompoentaart. - Pompoentaart met roomijs?
Warm, met lopende roomijs. - Ja, dat klinkt heerlijk.
Wat doe jij het liefst op zondag?
Vroeger reed ik naar de bossen voor trektochten,
maar ik denk... - Schrap dat maar.
Dat zal nu wel veranderen.
Zullen we de tent openen?
Zou het een list zijn?
Josh?
Waar komt het vandaan?
Josh, waar ben je? Zeg waar je bent!
Lieve hemel.
Zou het weer een van hun geintjes zijn?
Komt het van hier vandaan? - Nee, daarvandaan.
We gaan hem zoeken.
Ik weet niet of hij het wel is.
Ik weet niet waar te zoeken.
Zeg waar je bent, Josh!
Mike? - Wat?
Val alsjeblieft niet in slaap. - Ik kan niet in slaap vallen.
Wat het ook is, ik weet nu dat we Josh kwijt zijn.
Als dat Josh was, dan had hij wel gezegd waar hij was.
Het was net de stem van Josh.
Zie je?
Ik laat gewoon even zien dat Mike hier is.
Daar. Hij slaapt.
Verrek.
Wat is dat?
Mike? - Wat?
Hier ligt iets.
Ik haal het weg van voor de tent. - Gooi het weg.
Ik haal het weg...
van voor de tent.
En ik gooi het gewoon weg.
We blijven lopen, oké?
Ik heb sigaretten gevonden. Helemaal onderaan in mijn rugzak.
We leven nog, want we roken.
Het zit vol bloed.
Verrek...
M'n god.
Oké, zie je?
Wat doe je? - Alles is in orde. Ik was mijn handen.
Wat? - Ik was gewoon mijn handen.
Alles is in orde. Ik trek mijn handschoenen aan...
Gaat het? - Ja, het gaat wel...
Hulp nodig? - Nee...
Nee, ik heb geen hulp nodig. Het gaat.
Wat is er gebeurd? - Niks. Ik heb honger en ik ben moe
en ik ben bang en ik wil naar huis.
Maar het gaat, we zijn allebei oké.
Mijn haar zit vast.
Dank je...
2130 wedstrijden.
Nog een seizoen en Cal Ripken is recordhouder.
Cal Ripken wordt recordhouder!
En ik zal het niet zien
omdat ik in de bossen zit.
Zeg niet dat je een droog blad opeet.
Ik wil me verontschuldigen
tegenover de moeder van Mike
en de moeder van Josh
en mijn eigen moeder.
Ik betuig iedereen mijn spijt.
Ik ben heel naďef geweest.
Ik heb ontzettend veel spijt
van alles wat gebeurd is.
Want wat Mike ook mag beweren, het is mijn schuld,
want het was mijn project
en ik heb mijn zin doorgedreven.
Ik heb voortdurend mijn zin doorgedreven.
Ik hield vol dat we niet verdwaald waren.
Ik hield vol dat we moesten doorgaan.
Ik hield vol dat het zuidwaarts was.
Ik moest altijd mijn zin hebben.
En dit is het resultaat.
Het is mijn schuld dat we hier beland zijn,
uitgehongerd, verkleumd
en opgejaagd.
Ik hou van je, mama.
En papa.
Het spijt me vreselijk.
Wat was dat?
Ik ben bang om mijn ogen dicht te doen
en bang om ze open te doen.
We gaan hier sterven.
Heb je het? - Klaar?
Jezus!
Klaar? - Pak deze spot.
Dat kan hij niet zijn.
Lieve hemel. Een huis.
Kijk waar je loopt.
Josh?
Mike...
Mike! - Kom op.
Mike, waar ben je? - Kom op, ik ben in het huis.
Mike, ga alsjeblieft niet naar binnen.
Mike, alsjeblieft.
Mike, waar ben je? - Hier!
Waar is hij? - Mike, alsjeblieft.
Is hij hier? - Nee.
Heather! - Jezus...
Ga je naar boven?
Mike! - Ik hoor hem...
Ik hoor je. Josh!
Ik ga naar boven.
Hoor je dat...?
Waar is hij? Waar ben je?
Kom op. Josh?
Ik loop naar beneden.
Kom op, ik hoor hem beneden!
Kom op!
Josh!
Josh, ben jij dat?