นี่คือพระอาทิตย์ นี่คือพระจันทร์
ภูเขาลูกนี้จริงๆ แล้วคือโลก
และนี่คือคุณย่า
โอ้โฮ สวยจังเลยค่ะ
สวัสดีครับคุณนายยามาดะ
ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่สวยงามแบบนี้มาก่อนเลย
ครับ พวกนี้เป็นเหมือนลูกๆ ของผมเลย
พันธ์ุอะไรคะเนี่ย
อันนี้ดอกเบญจมาศสายพันธ์ุมิโนะ อันนี้...
ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเจ้าหนอนตัวนี้ต่างหาก
ไม่รู้สิครับ
โตขึ้นเป็นผีเสื้อที่สวยสดใสเหมือนดอกไม้นั่นนะ
คุณแม่ขา
นั่นคือคุณย่าของเรา
และแม่ของหนู กับหนูเอง โนโนโกะ
มื้อเย็นวันนี้จะทำอะไรดีนะ
รู้แล้ว ต้องทำอาหารที่พิเศษสุดๆ ไปเลย
แม่จะทำอะไรเหรอคะ
อาทิตย์ที่แล้วเรากินแกงกะหรี่ สองวันก่อนกินแกงกะหรี่
งั้นคืนนี้ก็แกงกะหรี่แล้วกัน
โธ่
และนี่คือพ่อกับพี่ชายของหนู
ทำไมเราต้องเรียนหนังสือด้วยครับพ่อ
ฟังนะโนโบรุ
การเรียนมันไม่ใช่แค่ว่าอะไรมีประโยชน์หรือไม่มี
บางเรื่องที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์ ก็อาจจะมีประโยชน์เข้าสักวัน
ในทางกลับกัน บางครั้ง...
การเรียนที่ดูมีประโยชน์ก็กลับไม่มี
แต่การเรียนที่ดูไร้ประโยชน์ก็อาจจะมีประโยชน์
แต่พอลูกจำเป็นต้องใช้ก็ไม่สำคัญแล้วว่าจะมีหรือไม่
พูดอะไรของพ่อเนี่ย
แปลว่ายังไงผมก็ต้องเรียนสินะ
เข้าใจล่ะ
ถ้าผมมีพ่อที่ฉลาดและเท่
และมีแม่ที่ทั้งสวยและทำกับข้าวเก่ง
และถ้าครอบครัวเรารวยกว่านี้ ชีวิตผมก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก
ถ้ามีได้สักอย่างหนึ่ง...
อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยน่า
ถ้าพ่อกับแม่ไม่แต่งงานกัน ก็ไม่มีลูกกับโนโนโกะหรอก
ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ ลูกก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้
ไม่จริงสักหน่อย
ถ้าผมมีพ่อแม่ที่เจ๋งกว่านี้ ผมก็จะกลายเป็นลูกของพวกเขาแทน
โง่จริง
ไม่เคยเรียนเรื่องเกสรตัวผู้กับเกสรตัวเมียเหรอ
พ่อบอกลูกสิ
ลูกเลือกพ่อแม่ไม่ได้หรอก
ผมรับไม่ได้ แบบนี้มันไม่ถูก
เพราะผมคือผม พ่อคือพ่อ และแม่ก็คือแม่
พูดอะไรของลูกเนี่ย
นี่ฉันเป็นใครกัน
ฉันมาจากที่ไหน
ฉันอยู่ที่ไหน
ฉันเป็นใครกันแน่
เข้าใจแล้ว
เมื่อก่อนพ่อกับแม่ยังไม่ได้แต่งงานกัน
คุณทากาชิและคุณมัทซึโกะ กำลังจะออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่
มาร่วมให้กำลังใจพวกเขาด้วยกันครับ
ขอแสดงความยินดีกับคุณทากาชิและคุณมัทซึโกะ
และขอส่งความปรารถนาดีไปยังคุณพ่อคุณแม่ กับญาติๆ ของคู่บ่าวสาวด้วยค่ะ
นับแต่นี้ไปพวกคุณจะพบเจอแต่ความเจริญ
พวกคุณกำลังจะแล่นเรือออกไปสู่ โลกที่กว้างใหญ่ท่ามกลางลมพายุ
อย่างที่เขาว่ากันว่าชีวิตคนเรามีทั้งขึ้นและลง
ในบางครั้ง คลื่นลมก็อาจซัดสาด และเหวี่ยงพวกคุณไปมาอยู่ในเกลียวคลื่น
แต่จงใช้หัวใจ
เป็นเรื่องยากที่จะอดทน และฟันฝ่ามันไปด้วยตัวเอง
แต่หากร่วมมือกันยังไงก็ต้อง ฟันฝ่าอุปสรรคทุกอย่างไปได้
ดังนั้น ขอให้นำคำแนะนำของฉันไปใช้ และรีบมีทายาทเร็วๆ นะ
ลูกๆ เป็นเหตุผลที่สำคัญที่สุด ที่ทำให้เราฝ่าฟันอุปสรรคในชีวิตได้
เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็บอกว่าการเลี้ยงลูกนั้น ยากและท้าทายอย่างมาก
แต่พวกเราก็ทำมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ
ถึงจะไม่มีพ่อแม่ เด็กๆ ก็สามารถเติบโตได้
จงให้ความอบอุ่นแก่พวกเขา ตั้งแต่ตอนที่เขาคลานจนเดินได้
แล้วพวกเขาก็จะเติบโตเอง
ลูกๆ จะทำให้พวกคุณสำนึกบุญคุณของพ่อแม่ตัวเอง
คุณอาจเห็นว่าพ่อแม่ไม่ทำอะไร นอกจากสั่งให้ทำโน่นทำนี่
แต่พวกเขาจะช่วยพวกคุณดูแลลูก และบางทียังซื้อของเล่นให้ด้วย
ทุกวันนี้คนหนุ่มสาว...
เอาเรื่องบุญคุณของพ่อแม่ มาใช้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง
แต่ฉันคิดว่ามันคงเป็นแค่ส่วนหนึ่ง
ถ้าหากทุกอย่างเป็นไปด้วยดีคุณก็อาจจะได้ที่ดิน
ดังนั้น คุณมัทซึโกะและคุณทาคาชิ...
เริ่มดูแลพ่อแม่ของพวกคุณตั้งแต่วันนี้
อย่าลืมนะว่าที่ดินเป็นชื่อฉัน
โทษทีนะครับแม่ แต่บ้านนี้ผมเป็นคนสร้าง
ถ้าไม่มีที่ดิน ก็ไม่มีบ้านหรอก
พวกเราก็ขอบคุณแม่เรื่องนั้นนะครับ
แต่ผมก็ทำงานหนักเหมือนกัน
ห้องแม่ก็ได้แสงดีที่สุด
ขอบใจนะที่ไม่ได้ทำอะไร
มันก็แหงอยู่แล้ว นี่มันที่ฉัน
อีกอย่าง ทำไมชอบพูดอยู่เรื่อย ว่าแกเป็นคนสร้างบ้านนี้
ผมก็ไม่อยากเถียงนะ แต่ผมเป็นคนสร้างบ้านนี้จริงๆ นี่
พอได้แล้วค่ะ
ทั้งสองคนเลย
นั่นสิ จะทำเลาะกันไปทำไม
ฟังที่โนโบรุพูดสิ
ยังไงสุดท้ายมันก็ต้องตกเป็นของผมทั้งหมดอยู่ดี
แล้วอะไรล่ะที่พวกคุณควรต้องกลัวที่สุดในชีวิต
ลมมรสุมและคลื่นย้กษ์งั้นเหรอ
ไม่ใช่ ควรระวังทะเลที่สงบนิ่ง ตอนที่แทบจะไม่มีคลื่นลมใดๆ
ถ้าคนในครอบครัวยังสามัคคีกัน พวกเขาก็จะสามารถ...
รอดพ้นจากทะเลที่บ้าคลั่งไปได้
แต่ทะเลที่สงบนิ่งมันต่างออกไป
เมื่อลมสงบ พวกเธอก็จะผ่อนคลาย
และปล่อยชีวิตตามสบาย
แต่ระวังให้ดีนะคุณมัทซึโกะและคุณทาคาชิ
ถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองล่ะก็
คุณอาจจะต้องเสียอีกฝ่ายไป
มองไม่เห็นฝูงฉลาม ที่ว่ายเข้ามาวนเวียนรอบตัว
อีกอย่าง คุณจะออกเดินเรือไปได้ยังไง
หากปราศจากลมหรือจุดหมาย
หากหลับหูหลับตาแล่นไป ขวา ไม่สิ ซ้าย
ไม่ ต้องขวา พวกคุณก็จะไม่มีวันเห็นตรงกัน
แล้วก็จะสงสัยว่าทำไม จะต้องมาติดอยู่ในเรือลำเดียวกันด้วย
ครอบครัวของคุณก็จะแตกแยก
เลี้ยวขวาตรงนั้น
แน่ใจนะ
เลี้ยวซ้าย
ขวาๆ ไม่สิ ซ้ายๆ
ทางไหนกันแน่
ที่รัก น่าจะขวานะ
เอาให้แน่สิ
(แพ้แล้ว)
อีกนิดเดียวเอง
ตาเราแล้ว
(วิกฤตของครอบครัว)
เราขับมาไกลแล้วนะฮะ
น่าจะเลี้ยวตรงนั้นนะ
ไม่ใช่ๆ ตรงไป
ไม่ ต้องไปทางนั้นสิ บ้ารึเปล่า
ทางนี้ฮะพ่อ
เงียบ ทุกคนเลย
มีแต่โนโนโกะที่ไม่พูดอะไรสักคำ
เดี๋ยวสิ น้องไปไหน
อะไรนะ
ลูกหายไปไหน
หยุดรถสิ
น้องหายไปตอนไหน
โนโบรุ ลูกไม่ได้อยู่กับน้องเหรอ
อยู่ฮะ ตอนผมกับพ่อกำลังรอแม่
สงสัยเขาจะเบื่อเลยออกไปเดินเล่น
ไม่สิ พ่อจำได้ว่าน้องอยู่บนม้านั่ง
โทษทีนะจ๊ะ
ทำไมนานนักล่ะ
โทษที ลืมตัวไปหน่อย
พ่อก็ต้องไปซื้อของเหมือนกันนะ
ผมอยากไปดูไม้เบสบอลฮะ
ลูกต้องยังอยู่ตรงนั้นแน่เลย
เพราะพ่อแหละเอาแต่ตะโกนเร่ง
อย่ามาโทษพ่อนะ แม่นั่นแหละมัวแต่ช้า
พวกแกมัวแต่โวยวายจนลืมหลานฉัน
พูดเหมือนไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยนะคะคุณแม่
พวกเรามัวแต่หาชุดชั้นในให้คุณแม่นั่นแหละ
ร้านจะปิดแล้ว ไปไม่ทันแน่เลย
เลิกคิดถึงแต่ตัวเองสักทีได้ไหม
ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องล่ะ
เรื่องไม่ดีเหรอ
ไม่ได้หมายถึงโดนลักพาตัวใช่ไหมฮะ
ก็น้องเขาน่ารักเหมือนแม่
นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ
หวังว่าลูกจะไม่ลืมนะ
ลืมอะไรเหรอ
คำขวัญของสมาคมผู้ปกครอง
“ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า”
เธอสอนลูกแบบนี้เนี่ยนะ
เหมือนพูดว่าคนแปลกหน้าทุกคนเป็นโจรเลย
โนโนโกะไม่เป็นไรหรอกฮะ มีฟันแบบนั้น
โห เค้ก ขอกินมั่งสิคะ
คำเดียวนะ
ค่ะ
งับเข้าไปทีเดียว
พอที
ขอโทษนะครับ ลูกสาวเรากำลังจะถูกลักพาตัว
โทรหาใครก็ไม่ได้
เราน่าจะโทรไปก่อน
ผมบอกแล้วว่าให้ซื้อมือถือ
เงียบไปเลย
โธ่ โนโนโกะ
หลงทางเหรอ
งั้นก็กำลังรอใครอยู่ล่ะสิ
รอใครอยู่เหรอ
เป็นใบ้รึไง
แล้วทำไมไม่พูดอะไรสักคำ
คือ... ผมไม่ควรคุยกับ...
รู้แล้ว “ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า” ใช่ไหม
นายโตเพราะนายรู้จักระวังตัว ตอนนี้พูดได้แล้วล่ะ
ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง
พ่อกับแม่กับย่าแล้วก็พี่ชายฉันหายไปหมด
นายทำใครหายบ้างไหม
แม่ผม
แม่เหรอ
แม่ผมไปไหนไม่รู้
ฉันเข้าใจ ช่วงนี้มีพ่อแม่หายกันเยอะ
แต่นายหายแค่แม่ เดี๋ยวก็หาเจอ
ขอโทษค่ะ เขาชื่อโทชิโอะ คิมูระ
พี่ช่วยประกาศหาแม่เขาให้หน่อยนะคะ
เขาหลงทางเหรอจ๊ะ
เปล่าค่ะ พวกเขาแค่แยกกัน
จ้ะ
แล้วคิมูระชื่อจริงชื่ออะไรจ๊ะ
- โทชิโอะครับ - โทชิโอะค่ะ
โทชิโอะนะ
รอเดี๋ยวนะจ๊ะ
แล้วหนูล่ะจ๊ะ เป็นพี่สาวเขาเหรอ
เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรกัน
ครอบครัวหนูหายไปหมด
ลูกแมวน้อย ลูกแมวน้อยน่าสงสารที่หลงทาง
เลิกร้องสักที เราถึงแล้ว
อะไรนะ แม่เขามารับไปแล้วเหรอ
ฉันนี่แหละแม่เขา
งั้นเหรอคะ
เธอให้เขาไปกับคนแปลกหน้าได้ยังไง
ถึงจะไม่ใช่แม่ แต่ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้านะคะ
ไม่ใช่คนแปลกหน้า แล้วเป็นใครล่ะ
แม่ไม่รู้จักใครเลยนะ
ต้องเป็นคนที่แกล้งเข้ามาตีสนิทแน่ๆ
ไม่นะคะ เขารู้จักโนโนโกะด้วย
แต่ไม่ใช่แม่ของเขา
ใจเย็นก่อน แล้วไงต่อครับ
ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ
โนโนโกะเต็มใจออกไปกับเขานะคะ
คนที่เหมือนจะเป็นแม่
ไม่นะ เขาเป็นใคร...
ช่วยประกาศเรียกโนโนโกะให้หน่อยได้ไหมครับ
คือ... พวกเขาออกไปทางประตูนั้นแล้วค่ะ
หาไม่เจอเลยฮะ
ไปเถอะ
อะไรของเขาเนี่ย
พ่อ เราจะไปไหนกันเหรอฮะ
- พ่อจะตามล่ามัน - อะไรนะ
รถที่โนโนโกะนั่ง
รถแบบไหนเหรอ
เราไม่รู้แม้แต่ว่าพวกมันไปทางไหน
น้องไม่เป็นไรหรอกครับ น้องรู้จักผู้หญิงคนนั้นนี่
ผมว่าเขาคงพาไปส่งที่บ้านแล้ว
โนโบรุพูดถูก
ต้องเป็นแบบนั้นแน่
อย่ามั่นใจให้มากนักเลย คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้
คุณแม่คะ
แม่ว่าเราน่าจะแจ้งตำรวจหน่อยดีไหม
ตำรวจเหรอ
แล้วจะบอกเขาว่าไงล่ะครับ
สารภาพให้หมดสิ
สารภาพเหรอ
ว่าผู้ใหญ่สี่คนละเลยและทอดทิ้งเด็กคนหนึ่ง
โนโนโกะมีกุญแจบ้านรึเปล่าฮะ
กลับบ้านกันเถอะ
โนโนโกะ
(โพจิ)
โนโนโกะ
ในนี้ก็ไม่มี
แหงอยู่แล้ว ก็บ้านมันล็อกอยู่
สวัสดีค่ะ
โอ้โฮ โล่งอก
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณค่ะ พวกเราตามหาลูกจนทั่ว
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
คุณทำอาหารเย็นให้เธอด้วยเหรอคะ
ใจดีจริงๆ เลย ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี
พวกเขาถึงบ้านแล้วนะจ๊ะ
กำลังจะมารับหนูแล้ว
ขอโทษด้วยนะคะคุณน้า
ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
อยากรู้จังว่าพวกเขาจะแก้ตัวว่ายังไง
เสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ทำลายความเงียบของฤดูใบไม้ร่วง
บาโช
มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม
เมฆสีขาว
แล้วในวันหนึ่ง ทุกอย่างจะคลี่คลาย
ป้ายต่อไป ศูนย์อาหาร
กำลังจะจอด
ป้ายนี้เรียกว่าอะไรคะ
กรุณาถอยออกไปด้วยครับ
(นักเศรษฐศาสตร์ครอบครัว)
อ้าว ฝนตกแล้ว
ตากผ้าไว้นี่
อ้าว
เป็นอะไรไปเหรอ
จริงสิ หนูเก็บเข้ามาหมดแล้ว
เธอยังไม่ได้เอาไปตากสักหน่อย
ฉันจะออกไปข้างนอก เอาอะไรไหม
ค่ะ ฝากซื้อ...
อะไรน้า... อืม...
งั้นฉันไปก่อนนะ
มันติดอยู่ที่ปาก โธ่... อะไรนะ
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ รอด้วยค่ะ
อะไรอีกเนี่ย
อืม มันคือ เอ่อ...
นึกไม่ออกก็พอเถอะ
อุ๊ย ขนมปัง
ไปซื้อเองแล้วกัน
คุณแม่ขา
เงินค่ะ เงิน
กลับมาแล้วฮะ
สงสัยแม่ไม่อยู่
ว้าว บะหมี่
น้ำกำลังเดือดเลย
เยี่ยม ฉันจะทำกินเองล่ะนะ
อ้าว กลับมาแล้วเหรอ
แม่แอบอยู่เหรอ
เอ๊ะ
หลอดไฟเสียแน่ะ
งั้นเหรอคะ เปลี่ยนเลยดีกว่า
แย่จัง ไม่มีหลอดสำรอง
เอาไปสลับกับดวงที่ไม่ใช้สิ
เอาละ
แม่ยืมหน่อยนะ
ร้อนจัง
ขอชาหน่อยสิ
- ฉันด้วย - หนูด้วยค่ะ
ผมด้วยฮะ
แม่ล้างจานอยู่ เข้ามาชงเองสิ
กรรไกร ค้อน กระดาษ
เอาแก้วมาหน่อย
ล้างจานต่อเลยนะ
คุณทานากะบอกว่าจะมาหา
อะไรนะ ไม่จริง
ทำความสะอาดหน่อยดีกว่า
โอ๊ย
เดี๋ยว นี่แม่จะทำอะไรน่ะ
จะได้บอกว่าทำความสะอาดบ้านประจำปีไง
(ชีวิตแต่งงานแบบยามาดะ)
อยู่บนโต๊ะในครัวไง
ไม่นะ ไม่มี
แน่ใจเหรอ พ่อวางไว้ตรงนั้น
มันไม่มี
แม่ดูตรงไหนแน่
ซองเอกสารที่เขียนด้วยปากกาสีแดงว่าโอเคเค
อันนี้รึเปล่าคะ
อ๋อ โอเค ไม่เป็นไร
ถ้าไม่มีก็ช่างมัน
- นี่ - อ่ะ
พอแต่งงานมา 20 ปีก็จะเป็นแบบนี้แหละ
พ่อหมายถึงหนังสือพิมพ์
รอแม่อ่านเสร็จก่อน
น่าประทับใจจริงๆ
(โพจิ)
แวะซื้อของให้หน่อยได้ไหมคะ
ได้สิ
ผักกาดหอม แตงกวา แฮม หลอดไฟ แล้วก็ถุงขยะ
เดี๋ยวจดให้นะคะ
ไม่เป็นไร พ่อจำได้
ผักกาดหอม แตงกวา แฮม
หลอดไฟ แล้วก็ถุงขยะใช่ไหม
ก็บอกแล้วไง
พ่อก็แค่ลืมว่าต้องซื้อของ
ผักกาดหอม แตงกวา
ไหนดูซิ
เลือกได้รึยัง
พ่อเลือกได้แล้วเหรอ
รีบหน่อยแล้วกัน
(เมนู)
แม่เอาเซี่ยงไฮ้สเปเชียล
พ่อด้วย
เซี่ยงไฮ้สเปเชียลสองที่ครับ
อ้าว ยังอยู่อีกเหรอ
หมายความว่าไง “ยังอยู่”
วันหยุดพ่อจะพักบ้างไม่ได้เหรอ
ก็ปกติพ่อจะออกไปร้านปาจิงโกะนี่
ไม่ล่ะ พ่ออยากพักผ่อน เติมชาให้หน่อยสิ
และมื้อกลางวันเอาก๋วยเตี๋ยวนะ
ค่ะที่รัก
ไม่เอาชาแล้วนะ ขอเป็นกาแฟดีกว่า
ห้องน้ำสกปรกมากเลย
ทำความสะอาดด้วยนะ
แล้วตอนแม่ไปซื้อของ ซื้อบุหรี่เข้ามาด้วย
น่ารำคาญจริงๆ
ที่รักๆ
แม่ไปไหนแล้ว
ออกไปเล่นปาจิงโกะฮะ
ตีออกแค่ครั้งเดียวในอินนิ่งที่ห้า
คุวาตะขว้างไปแล้วครับ
และเขาตีได้ตามที่ต้องการเลย แต่จะรับได้รึเปล่า
รับได้แล้วครับ ผู้เล่นออกเป็นคนที่สามแล้ว
ทีมไจแอนท์จะกลับไปเป็น...
ฝ่ายรุกในนาทีสุดท้าย...
ของอินนิ่งที่แปด โดยมีผู้เล่นออกเพียงหนึ่งคน
เกมนี้ต้องต่อเวลาออกไปอีก
รายการของแม่จะมาแล้วนะ
ในช่วงแรกของอินนิ่งที่แปดนั้น
คุวาตะเล่นได้โดดเด่นมาก
ในฐานะมือขว้าง เขาเป็นกองรุกที่ยอดเยี่ยมมาก
ถูกต้องครับ
มันยังไม่จบนะ
แต่แม่รอดูเรื่องนี้อยู่นะ
ไม่
มันเป็นหนังนะ
คราวนี้ก็ไม่ต้องมีใครได้ดูกันแล้ว
อันนี้สนุกกว่าเยอะเลยเนอะ
แม่ชนะแล้ว
นี่ โนโบรุ
ไปเล่นขว้างบอลกันไหม
ฮะ
(พ่อลูกผูกพัน)
(ห้ามผ่าน)
เดี๋ยวสิ พ่อควรจะเป็นฝ่ายรับนะ
ไม่เอาน่า
เอาละ สัญลักษณ์แบบนี้คือลูกโค้ง อันนี้คือลูกเร็ว
และแบบนี้คือลูกสไลด์
ไม่เอาน่าพ่อ
สองลูกออก เต็มเบส ลูกเป็นมือขว้างสำรอง
พ่อเป็นมือขว้างตัวจริง
ไม่เอาน่า
จะบ้ารึไง
แบบนี้ไม่มีทีมไหนให้เป็นมือขว้างหรอก
ผมถึงได้อยากเริ่มฝึกไงฮะ
เอาละ ก็ได้ ขอดูฝีมือตัวจริงหน่อย
สองลูกออก เต็มเบสเหมือนเดิมนะ
อะไรนะ
เอาละ ขว้าง
ไอ้บ้าเอ๊ย
ฟังอะไรอยู่เหรอฮะ
ฟังซ้ำๆ จะได้เก่งภาษาอังกฤษขึ้นไง
มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกฮะ
จากประสบการณ์ของผม...
อ่านหนังสือ
การฟังซ้ำๆ ไม่ได้ผลหรอก
พ่อไม่ใช่ลูกนะ
ดื่มสาเกสักแก้วเป็นไง
- ฮะ - พ่อคะ
ไม่อร่อยใช่ไหม
บาดคอไปหน่อย
- พูดอะไรของลูก - นี่ลูกเคย...
โนโบรุ
โนโบรุ ไปเล่นขว้างบอลกันเถอะ
เพื่ออะไรฮะ
ก็... เพื่อสร้างสายสัมพันธ์พ่อลูกไง
แบบนั้นไม่จำเป็นต้องเล่นขว้างบอลก็ได้นะฮะ
พ่อเข้าใจนะ แต่...
เราต้องเริ่มอย่างถูกต้องสิ
อย่าเลยฮะ ผมไม่อยากเล่น
เด็กสมัยนี้
ปัญหาของช่องว่างระหว่างวัยสินะ
(ฟื้นฟูอำนาจของพ่อแม่)
อย่าเทข้าวใส่น้ำซุปสิ
มันเสียมารยาทนะ
ต้องเทซุปไปบนข้าว
โทษนะฮะพ่อ
ทำไม มีปัญหารึไง
อยากทำอะไรก็ทำเถอะ
เห็นไหม ต้องใส่ปูนแล้วค่อยใส่น้ำ
อืม...
อย่าชี้ตะเกียบแบบนั้น คีบเอาสักอย่างสิ
ตะเกียบเขาเอาไว้คีบอาหาร
จานนั้นของฉันนะ
โทษทีครับ
พ่อกัดแล้วก็เอาไปสิ
ช่วยผมคิดหัวข้อ วิชาศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองหน่้อยสิฮะ
คิดเองสิ
วิชา “ศึกษาด้วยตนเอง” นี่
ผมรู้ แต่ผมคิดไม่ออก
ศึกษาเรื่องอะไรก็ได้ใช่ไหม
ใช่ฮะ อะไรก็ได้
แต่...
พอบอกว่าอะไรก็ได้นี่ยากเนอะ
ใช่เลย
อะไรก็ได้...
ไม่มีข้อจำกัด...
มีอิสระ... อิสระแห่งฝัน...
แต่พอมันได้มาง่ายๆ...
นึกไม่ออกเลย
พ่อกลายเป็นนักปรัชญาไปแล้ว
สงสัยจะกังวลเรื่องเกษียณน่ะ
(คุณพ่อตัวอย่าง)
หิมะแรก
(โพจิ)
หิมะแรกมาแล้ว มาถ่ายรูปกันเถอะ
ทำไมล่ะ
ทำตัวเป็นเด็กไปได้
ปิดประตูด้วยฮะ มันหนาว
กล้องอยู่ไหน
อยู่ในลิ้นชักบนสุดน่ะสิ
ไม่มี
น่าจะอยู่ตรงนั้นนะ
ตอนนี้กำลังสนุกเลย
โดดเดี่ยวไม่มีใครสนใจ เดินจากไปในสายหมอก
ซันโตกะ
(บันทึกครอบครัวยามาดะ)
(ยามาดะ ทาคาชิ)
สวัสดีปีใหม่
การ์ดปีใหม่
เตรียมตัว
- เริ่ม - ของพ่อๆ
ของแม่ มัทซึโกะ โนโนโกะ
สามสิบเอ็ดวินาที สถิติใหม่เลย
ไม่เลวเนอะ
ภารกิจในฤดูหนาว
พ่อว่าพ่อจะ...
ฝากหยิบเค้กด้วยฮะ
เอาโค้กให้หนูด้วยค่ะ
เอาส้มด้วย
เติมน้ำมันใส่เตาผิงด้วย
ขอบคุณมาก
ฝนในฤดูใบไม้ผลิ
เอาร่มมาให้หน่อยสิ
พ่อของลูกจะเอาร่ม
ทำไมต้องเป็นผม ผมอ่านหนังสืออยู่
เธอไปสิ เดินกลางสายฝนกับแฟนไง
หนูเหนื่อยค่ะแม่
โนโบรุ ออกไปหน่อยสิ
ให้โนโนโกะไปสิฮะ
ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวพ่อซื้อใหม่ก็ได้
ฝากซื้อหมูมาด้วยนะคะ
บ้าจริง
(ลดราคา)
ฝนในฤดูใบไม้ผลิ แต่งตัวรับฝน ทำไปตามสถานการณ์
บูซอน
แปลกจัง ถุงเท้าของโนโบรุหายไปไหน
ชุดนอนของโนโนโกะกับผ้าขนหนูของพ่อด้วย
ชุดนอนกับถุงเท้าเหรอ
ผ้าขนหนูด้วยค่ะ
เดี๋ยวนะ
หมายความว่า
ว่าแล้วเชียว
หลุมดำชัดๆ
(ส่วนผสมที่สมบูรณ์แบบ)
สั่งซูชิมากินมื้อเย็นดีกว่า
อย่าเลย เปลืองเงินเปล่าๆ เดี๋ยวฉันทำให้เอง
อย่างที่คิดเลย
เอ๊ะ แม่คะ
ซูชิมันธรรมดาไป ฉันว่าจะทำอะไรหรูๆ หน่อย
เหรอคะ อะไรเหรอ
เนื้อสโตรกาโนกา...
อย่าทำอะไรที่ตัวเองพูดยังไม่ถูกสิคะแม่
โทษทีนะ
มันเรียกว่าเนื้อสโตรกานอฟ
แม่รู้จักด้วยเหรอ
รู้จักดีเลยแหละ
เนื้อสโตรกานอฟก็คือสโตรกานอฟของเนื้อไง
ตามใจ ทำไปก็แล้วกัน
แย่จัง นึกว่าจะได้กินซูชิเสียอีก
ไม่ไหว ฉันทำเละหมดแล้ว สั่งซูชิเหอะ
(มื้อเช้าของผู้ชนะ)
ว้าว ซุปมิโสะ ไข่ดาว และสาหร่าย
อาหารเช้าแบบญี่ปุ่นแท้ๆ เลย
ที่จริงแล้ว...
โนโนโกะกินเหลือไว้เหรอ
นี่ซุปของเมื่อวาน
สาหร่ายที่เหลือจากมื้อเที่ยง
ถูกต้อง
วันนี้เป็นวันดีของพ่อเลยนะ
งั้นเหรอ
โชคดีนะคะ
มัทซึโกะ
มัทซึโกะ ยังไม่ทำมื้อเที่ยงอีกเหรอ
พูดอะไรคะ ก็เราเพิ่งกินไปเอง
แม่ยังไม่แก่ขนาดนั้นนะ
งั้นเหรอ
ก๋วยเตี๋ยวกับ... เดี๋ยวนะ
หนูกินคนเดียวหมดแล้ว
ยายบ้า
- มื้อเย็นทำอะไร - ชาบูค่ะ
อีกแล้วเหรอ
หน้าหนาวก็ต้องกินชาบูสิ
เอาละ บริการตัวเองนะ
แบบนี้เขาจะได้ไม่ต้องทำกับข้าวไง
มื้อกลางวันเป็นหมี่เย็นอีกแล้วเหรอฮะ
เมื่อวานก็เพิ่งกินไป
เมื่อวานซืนด้วย
ไม่เข้าท่าเลย
แล้วพรุ่งนี้ล่ะฮะ
ก็บะหมี่น่ะสิ จะอะไรอีก
ในสวนมีขิงให้กินกับบะหมี่เยอะแยะ
(เช้าแห่งขิง)
ซุปมิโสะใส่ขิงนี่อร่อยนะ
ใช่ค่ะ เขาว่ามันช่วยเรื่องความจำด้วย
โธ่เอ๊ย โนโบรุลืมกระเป๋าจนได้
เดี๋ยวก็นึกได้ เขาไม่ซื่อบื้อขนาดนั้นหรอก
- นั่นสิคะ - ไม่นะ ฉันลืม...
ลืมถอดชุดนอนจนได้
ไปล่ะ
อืม
โชคดีนะคะ
ผมไปนะฮะ
รองเท้า
แม่ ดูสิ
พ่อ
วุ่นวายอะไรกัน
รถไฟ
ผมสายแน่เลย
ระวังด้วยนะ
หนูไปนะคะ
โชคดีนะ
ไม่รู้จักปิดประตูกันสักคน
นี่อะไร
อ้าว โนโนโกะลืมกล่องข้าว
เขาต้องใช้ก่อนเที่ยงใช่ไหม
ใช่ค่ะ แต่...
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเอาไปให้เองตอนไปซื้อของ
ช่วยได้มากเลยค่ะ
ฉันไปละ
ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
อะไรเนี่ย
ตายล่ะ แม่ลืมกระเป๋าตังค์กับอย่างอื่นหมดเลย
เดี๋ยวคงกลับมาเอา
เฝ้าบ้านด้วยนะ
ตายแล้ว ฉันลืมปิดแก๊ส
(โพจิ)
มีของมาส่งครับคุณนายยามาดะ
ไม่อยู่เหรอ
เอ๊ะ ก็อยู่นี่
อ้าว คุณนายยามาดะ
ค่อยยังชั่ว ฉันปิดแล้ว
ขโมยขึ้นบ้านเหรอครับ
พัสดุครับ
อ้อ ขอบคุณค่ะ
ตราประทับล่ะครับ
อ้าว โทษที
เดี๋ยวนะ เก็บไว้ไหนเนี่ย
อยู่ในลิ้นชักที่สองครับ
อ๋อ เหรอคะ
ขอบคุณมากครับ
ขอบใจนะ
แม่เอากล่องข้าวไปให้โนโนโกะแล้วนะ
อ้าว หนูนึกว่าแม่จะไปซื้อของซะอีก
จริงด้วย ลืมไปเลย
สงสัยจะกินขิงมากไปหน่อย
(ความเสียใจ)
เสียงอะไรน่ะ
เพลงของมาห์เลอร์เหรอ
เพิ่งรู้นะว่าเขาชอบเพลงคลาสสิกด้วย
(ศิลปะสั้น แต่ชีวิตยืนยาว)
ซากุระบานเต็มต้นแล้ว
ไม่รู้ว่าฉันจะได้เห็นซากุระบานอีกกี่ครั้ง
อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิคะ แม่เพิ่งจะ 70 เอง
คงได้อีกสัก 30 ครั้งล่ะมั้ง
คุณแม่จะไปจ่ายภาษีรึเปล่าคะ
เดี๋ยวฉันจัดการเอง
แม่ต้องยื่นให้พนักงานนะคะ
รู้แล้วน่า อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กได้ไหม
ตายละ อะไรมันจะโชคร้ายขนาดนั้น
(ไปรษณีย์)
ฉันคงแก่แล้วจริงๆ
ดีใจที่เจอนะ
โชคดีนะ บาย
ฉันเอามันใส่ตู้ไปรษณีย์ไปแล้ว
อ้าว ชิเงะ ขอบใจที่มาเยี่ยมนะ
ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน
เหลือเชื่อเลยใช่ไหม
นั่งก่อนสิ
ดูนี่
อืม
ดูสิ
เห็นคนที่มาเยี่ยมคนป่วยตรงนั้นไหม
ฉันว่าพวกเขาต้องเป็นกิ๊กกันแน่เลย
อะไรนะ
แน่ใจเหรอ
ฉันว่าพวกเขาดูน่าสงสัยจริงๆ
น่าสงสัยเนอะ
นี่เป็นห้องพิเศษ
ส.ส. คนที่โดนกล่าวหาว่าโกงกินก็อยู่ในนั้น
นานๆ ทีฉันก็ขึ้นมาสูดอากาศบนนี้
บะหมี่ที่นี่อร่อยเนอะ
อร่อยดี
แต่กาแฟรสชาติแย่มาก
ว่าแต่ทำไมเธอถึงเข้าโรงพยาบาลล่ะ
ชิเงะ...
ไม่มีสัญญาณแห่งความตายในเสียงของจั๊กจั่น
บาโช
คุณแม่
ไม่เปิดไฟเหรอคะ
อ้าว ไม่ได้สังเกตเลยว่ามืดแล้ว
โนโบรุปิดไฟด้วยสิ
ผมตื่นอยู่นะ
(ความแก่ได้มาง่ายกว่าความฉลาด)
ยังเหลืออีกตั้งห้าข้อ ง่วงจะตายอยู่แล้ว
อาบน้ำร้อนสิจะได้หายง่วง
ไปได้แล้ว
- ดีขึ้นไหม - ฮะ ตาสว่างเลย
เอาละ ลุยเลย
ลุยเลยๆ
ลุย... เลย...
เลื้อยเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวเลยนะ
อย่ายอมแพ้
ตอนไฟไหม้ห้านาทีแรกสำคัญที่สุด แต่ในการสอบห้านาทีสุดท้ายสำคัญ
หมดเวลาแล้ว ส่งข้อสอบได้
(สอบกลางภาค)
ครูครับ
ทานากะไปห้องพยาบาลสิบนาทีแล้ว
แล้วยังไง
มันถือว่าเป็น “เวลาที่เสียไป” นะครับ
คงจะไม่ได้หรอก
เอาไปไว้ในตู้ข้างบนเลย
ได้
ทำไมโนโบรุบ้าอ่านหนังสือขนาดนั้น
เขาสอบเสร็จแล้ว
ทำคะแนนได้แย่มาก
เรื่องหาครูสอนพิเศษให้โนโบรุ...
ต้องใช้จริงๆ เหรอ
ยังไงเขาก็เป็นลูกแม่
มีเหตุผล
แต่มันแพงมากไม่ใช่เหรอ
จ้างนักศึกษามหาลัยมาสอน สองครั้งตั้ง 30000 เยน
อะไรนะ
เอามา 30000 เยนเดี๋ยวพ่อสอนเอง
แม่ขอ 20000 เยนพอ เดี๋ยวสอนให้
ขอ 10000 เดียวแล้วผมจะตั้งใจเรียนเองฮะ
แบบนี้สงสัยคงไม่ได้เรื่อง
ความฝันที่หายวับไป ปลาหมึกตัวหนึ่งลากกับดักกลับบ้าน
พระจันทร์ในฤดูร้อน
บาโช
กลับมาแล้วฮะ
(โพจิ)
ดูนี่ ช็อกโกแลต
แม่ขา
พี่โนโบรุซื้อช็อกโกแลตมาด้วย
มันเป็นของขวัญวาเลนไทน์ต่างหากล่ะ
(วัยรุ่น)
ไม่มี
ไม่มีๆ ไม่มี
กลับมาแล้วค่ะ
โนโนโกะ คุกกี้หายไปไหนหมด
หนูกินไปแล้ว
อะไรกัน พี่ซื้อมาให้สาวนะ
แต่...
ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย
แม่ก็กินไปครึ่งหนึ่งนะ
แม่เหรอ
บ้าจริง ลืมเอาร่มมา
นี่ ยามาดะ
ใช้ร่มฉันสิ
แล้วเธอล่ะ
ฉันไม่เป็นไรหรอก
ทานากะจ้ะ ฉันลืมเอาร่มมา
แย่จัง เดี๋ยวเป็นหวัดนะ
โดนปฏิเสธน่ะ
ไม่นะ
เอาคืนมานะ
ไม่มีทาง
นั่นของฉันนะ
ขอบใจที่ให้ยืม
- เอาคืนมา - ก็บอกว่าไม่ให้
สงสัยจะเป็นเดตกลางสายฝน
หวัดดีนากามูระ
กลับมาจัดการอาจารย์เหรอ
บ้าน่า ฉันจะมาบอกอาจารย์ ว่าฉันเข้ามหาลัยได้แล้ว
ว้าว นายทำได้แล้ว
อาจารย์ครับ
ไม่ต้องหนี...
นากามูระหรอกครับ
เจ้าโง่ อย่าไปเชื่อข่าวลือสิ
นี่ ยามาดะ ยามาชิตะ
ไปซื้อหนังสือโป๊กัน
(ฮิโตมิ)
(นางในฝัน)
(หนังสือภาพ)
หวัดดี
บังเอิญจังนะ
โศกนาฏกรรมในบอสเนีย นายนี่ชอบอ่านอะไรเครียดๆ นะ
ก็ญี่ปุ่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของโลกนี่นา
ไว้เอาให้ฉันยืมบ้างนะ
โศกนาฏกรรมที่แท้จริง
กลับมาแล้วฮะ
โนโบรุ
หนังสือเรียนเหรอ
นี่เหรอ
แม่ให้เงินไปซื้อพันนึง
ขอดูหน่อย
(เอฟวัน สำหรับมัธยมต้น)
นี่มันอะไร
“การแข่งฟอร์มูล่าวันสำหรับนักเรียน” เหรอ
มันช่วยเรื่องภาษาอังกฤษกับภูมิศาสตร์น่ะฮะ
เจ้าเด็กโง่
แม่เป็นคนให้ผมอ่าน...
“เอ บี ซี ของพาวเวอร์เรนเจอร์” ตอนสามขวบนะ
พี่โนโบรุ มีผู้หญิงโทรมาหา
อะไรนะ
สวัสดีครับ
อืม ใช่ ฉันเอง
อย่ายุ่งได้ไหมฮะ
อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไร
ได้ๆ ตกลง
แฟนเหรอ หน้าตาแบบนี้เนี่ยนะ
มีแฟนจริงเหรอ
พี่หน้าแดงแล้วค่ะ
ได้ ตกลง
แล้วเจอกันนะ
ใจเต้นใหญ่เลย
หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ขอจับบ้างสิคะ
เธอว่าเขาโกรธรึเปล่า
ก็แม่ไปว่าเขานี่คะ
เป็นแม่ดีเด่นพูดแบบนี้ได้เหรอ
(มีนาคม)
อยู่ๆ ก็ได้กลิ่นของลูกพลัมบนทางขึ้นเขา
บาโช
(บันทึกครอบครัวยามาดะ)
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอคะ
คืนหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง
หิวจัง
มีอะไรกินไหม
เดี๋ยวหาให้นะคะ
จะเอาเค้กถั่วแดงหรือกล้วยดี
คนบ้าที่ไหนจะอยากกินเค้กถั่วแดงที่บ้าน
หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน
โอเค อ่ะนี่กล้วย
บ้ารึไง ใครจะอยากกินกล้วย
หันมาหาฉัน ฉันเองก็โดดเดี่ยว ฝุ่นของฤดูใบไม้ร่วง
บาโช
วันนี้แม่ไม่สบาย คืนนี้เราสั่งข้าวมากินนะ
ผมเอาข้าวห่อสาหร่ายแบบพิเศษ
หนูด้วย
พ่อเอาข้าวหน้าแซลมอน
แม่เอาอะไรครับ
เอาข้าวหน้ารวมพิเศษ
ผมไปซื้อเอง
อย่าเพิ่งไป
แม่เอาข้าวหน้าเทมปุระนะ
(ไปตามทางของฉัน)
(การแข่งทำโครเกต์)
เรียบร้อย
(การแข่งขันเกตบอล)
เดี๋ยวครับ คุณยาย
ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
อะไรกัน แต่นี่มัน...
(การแข่งขันเกทบอล วันที่ 22 กรกฎาคม)
ตอนนี้มันว่าง แต่เดี๋ยวก็มีคนมาติด จะมีการเลือกตั้งน่ะครับ
แต่ คุณตำรวจคะ
(อาวะ โยอิจิโร่)
ข้างใต้มันมีแค่อันนี้เอง
นั่นตาแก่ซาบุโร่ไม่ใช่เหรอ
นี่มันถิ่นของฉัน
อ้าว เธอเองเหรอชิเงะ
ช่วยกันทำก็ได้นะ พวกเราเป็นอาสาสมัครนี่
ด้านนี้ของนาย ด้านนี้ของฉัน
ห้ามล้ำเส้นนะ
สุดยอด 60 แล้วยังนิสัยเหมือนเดิม
อ้าว ฉันลืมเอาขยะไปทิ้งเหรอเนี่ย
แย่จริง ต้องแยกขยะด้วย
ขยะเผาได้ทำไมต้องแยกด้วยล่ะ
กระป๋องเอาไปทิ้งที่สถานี
โนโนโกะเอาไปทิ้งที่สวน โนโบรุเอาไปทิ้งที่ร้านขายของ
อย่าทำแบบนี้สิ
ทำไมล่ะคะ แผนนี้เข้าท่าออก
เราไปกันเถอะ
- ไปก่อนนะฮะ - ไปก่อนนะคะ
โอ๊ย
ฉันอาสาไปกวาดสวน แต่เธอดันเอาขยะไปทิ้งที่นั่น
หนูไม่ได้ทิ้ง แค่จะใช้ถังขยะสาธารณะ
นั่นแหละปัญหา
แม่คะ
(การต่อสู้เพื่อความยุติธรรม)
ขอโทษนะครับ
ลูกบอลของเราตกลง...
ลูกใหม่หรือลูกบอลยางนี่ล่ะ
ลูกบอลยางครับ
ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่ดีที่สุด แล้วอย่าโกหกล่ะ
ครับ
เอาอันนี้ไปด้วยสิ
ว้าว ขอบคุณครับ
ขอโทษนะครับ ลูกบอลของเราตกลงไปเมื่อวาน
แต่คุณยายไม่อยู่
ไม่เห็นเลยนะ
เหรอครับ
ต้องเป็นบ้านหลังนี้แน่ๆ
ขอร้องล่ะ ไปบอกเด็กพวกนั้น ให้เอาบอลลูกใหม่ไปคืนเขาหน่อย
น่าสงสารจัง
จริงด้วย เหี่ยวหมดแล้ว
ไม่ใช่ดอกไม้ค่ะแม่ หมายถึงอุบัติเหตุต่างหาก
อ้าวเหรอ
เป็นพวกแก๊งมอเตอร์ไซน่ะค่ะ
เจ้าเหล็กกั้นที่น่าสงสาร
คุณแม่คะ
พ่อแม่ของเด็กพวกนั้นต่างหากที่น่าสงสาร
เสียงดังขนาดนี้ ต้องเป็นพวกแก๊งมอเตอร์ไซแน่เลย
พวกมันอยู่แถวสวนสาธารณะ
เจ้าพวกนี้เป็นสวะชัดๆ
ฉันจะออกไปด่ามัน
มันอันตรายนะคะแม่
เพิ่งมีคนทำแบบนี้แล้วถูกฆ่าตาย
(คนแก่ถูกฆาตกรรม)
อืม เข้าใจละ
แบบนี้ยิ่งแย่ใหญ่เลย
แม่ ทำไมแต่งตัวแบบนี้ครับ
แม่จะออกไปด่าพวกแก๊งมอเตอร์ไซน่ะ
ช่วยห้ามหน่อยสิ
แม่ใส่หมวกนั่นไม่ได้นะครับ มันเป็นของที่ระลึกตอนสร้างบ้าน
ว้า แย่จังเลย
ขอโทษนะแม่ แต่อย่าใส่เลยครับ
ถ้าอย่างงั้น
แกก็ใส่แล้วออกไปซะ
ผมเหรอ
พวกมันไม่เลวร้ายหรอกครับ เดี๋ยวก็กลับกันหมดแล้ว
งั้นแกก็ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก
ไปด่ามันโหดๆ เลย แกแก่กว่าตั้งเยอะ
โหดๆ เหรอ
แต่แม่คะ
นึกออกแล้ว โทรแจ้งตำรวจดีกว่า
พวกเด็กนั้นไม่ควรจะมีประวัติ แค่เพราะส่งเสียงดังนะ
มีประวัติเหรอ
เห็นไหม มันไปแล้ว
งั้นเหรอ
ฉันบอกแล้ว
พวกเราต้องพึ่งแกนะ
ก็ได้ เดี๋ยวผมไปดูหน่อย
ระวังนะที่รัก
เอ่อ โทษทีนะ
มีอะไรเหรอ
นี่มันดึกมากแล้ว
ใช่ แล้วไง
มีปัญหารึไง
ไม่ คุยกันดีๆ ก็ได้ ฉันไม่มีปัญหาหรอก
ฉันไม่มีปัญหา
- แต่ฉันมีเรื่องจะขอร้อง - พูดมาสิ
ว่ามาเลย ตาแก่
ช่วยปิดไฟหน้าหน่อยได้ไหม
จะขอแค่นี้ใช่ไหม
ไม่ใช่
แล้วต้องการอะไรวะ
มา มาเถอะหิ่งห้อย น้ำนี่มันขม น้ำนี่มันหวาน
นั่นมันอะไร
น้ำนั่นมันหวาน
มาเถอะหิ่งห้อย
ยายแก่บ้าพวกนี้
แม่ เป็นอะไรรึเปล่าครับ
ยายแก่เรอะ
อย่างน้อยก็ลดเสียงลงหน่อยสิ มันรบกวนชาวบ้านรู้ไหม
แม่จะพูดกับพวกชั้นต่ำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
แกว่าใครชั้นต่ำ
น่ากลัวจริงๆ
เสียงดีจังนะเรา
คุณแม่คะ
หน้าตาก็ดีแถมรูปร่างก็กำยำ
พนันได้เลยว่าทุกคนต้องเชื่อฟังเธอแน่ๆ
ต้องการอะไร
โอ๊ย น่ากลัว ฉันว่าเธอล้มผู้ชายคนนั้นได้แน่
ของมันแน่อยู่แล้ว
เวลาเธอตะคอกใส่คนอื่น ทำให้ฉันนึกถึงงูจ้องจะกินกบ
เวลาบอกให้คนอื่นเงียบ และทำตามคำสั่ง เธอคงสนุกเนอะ
ก็ดี
ทำไมไม่ใช้ความสามารถนี้ไปผดุงความยุติธรรมล่ะ
อะไรนะ
ไม่ชอบต่อสู้เพื่อความยุติธรรมเหรอ แบบพวกมาส์กไรเดอร์อะไรแบบนั้น
เชยไปแล้วยาย
งั้นเหรอ เดี๋ยวนี้ไม่ฮิตกันแล้วเหรอ ทุกวันนี้...
เราทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องที่ไม่ดีทั้งหลาย
แต่ฉันรู้ว่าเธอทำได้ เพราะเธอไม่เคยกลัวอะไร
ถ้ามีคนทิ้งก้นบุหรี่หรือกระป๋องออกนอกรถ
เธอก็ตะโกนให้เขาเก็บมันขึ้นมาได้
ถ้าเธอเห็นเด็กป่วนในรถไฟใต้ดิน
แค่แตะที่ไหล่เขาเบาๆ
รับรองได้ว่าเขาต้องรีบทำตามที่เธอบอกแน่
ทุกคนจะมีความสุขและชื่นชมเธอนะ
การที่มีคนชื่นชมมันดีนะ
ตอนที่ข่มขู่อันธพาล
ก็เอาเงินของพวกมันมา
ว่ายังไง เธอจะรับฟังคำขอของยายแก่ และต่อสู้เพื่อความยุติธรรมรึเปล่า
ดีกว่ามัวแต่ฟังฉันโวยวายหรือเพ้อเจ้อนะ
ยายแก่นี่สงสัยจะบ้า
ไม่ไปเหรอ
น่าเสียดายพรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มา
ไปเหอะ
ต่อสู้เพื่อความยุติธรรมด้วยนะ
ลืมของแน่ะ
เขาจะเข้าใจไหมนะ
คุณแม่คะ
โนโบรุ โนโนโกะ
แม่ฮะ
นั่นมันมาส์กไรเดอร์นี่
(เขตโรงเรียน)
มาส์กไรเดอร์
ช่วยด้วย
แม่
โนโบรุ
โนโนโกะ
- ขอบคุณครับมาส์กไรเดอร์ - ขอบคุณค่ะมาส์กไรเดอร์
ตั๊กแตนติดอยู่ใต้หมวกของนักรบมันช่างโหดร้าย
บาโช
กลับมาแล้ว
เอาร่มกลับมารึเปล่าคะ
สามีไปทำงานกลับมาเหนื่อยๆ
ถามแค่ว่า “เอาร่มกลับมารึเปล่า” เหรอ
ก็ได้ๆ กลับมาแล้วเหรอคะ วันนี้เหนื่อยไหม
แล้วร่มอยู่ไหน
พ่อลืม
(โพจิ)
กลับมาแล้วเหรอคะ
ดูสิ พ่อไม่ลืมเอาร่มกลับบ้านแล้ว
อะไร มีปัญหาอะไรเหรอ
แต่วันนี้พ่อไม่ได้เอาร่มไปนะ
นี่ไง
(หัวหน้าครอบครัวยามาดะ)
พ่อซื้อเค้กมาให้
จริงเหรอ
สงสัยวันนี้ฝนจะตก
ทำอะไรผิดมารึเปล่า
อะไรของเธอ
จะมากไปแล้วนะ ทากาชิอุตส่าห์ซื้อมา
แถมยังซื้อคัสตาร์ดมาด้วย
ชักจะน่าสงสัยแล้วสิ
โนโนโกะ โนโบรุ พ่อซื้อเค้กมานะ
พ่อล่ะคะ
ไปทำงานน่ะ
แต่กระเป๋าพ่อ...
ตายแล้ว พ่อต้องลืมแน่เลย
ผ้าพันคอกับบัตรรถไฟด้วย
เอ๊ะ แย่แล้ว
พ่อต้องไปทำงานแต่เช้านี่
ที่รัก
(หัวหน้าครอบครัวยามาดะ)
สงสัยแม่จะนอนเพลิน
ตื่นสายเลยนึกว่าพ่อออกไปแล้ว
เข้าใจล่ะ
อันนี้ด้วย
กระเป๋าๆ
นี่ค่ะ นี่
ไปล่ะนะ
- โชคดีนะคะ - โชคดีนะฮะ
ระวังด้วยนะ
ตอนนี้ยังทัน
(ร้านเหล้าโกโตะ)
เป็นอะไรรึเปล่าครับ
โทรศัพท์ๆ
ผมรู้สึกป่วยกะทันหัน
หายใจไม่ออก
ครับๆ ผมจะรีบไป
ต่อให้ต้องคลานผมก็จะไป
ช่วยบอกลูกค้าด้วยครับ
ครับๆ ผมต้องขอโทษจริงๆ
มีไข้นิดหน่อย
พ่อควรพักอยู่บ้านนะ
ก่อนที่มันจะแย่กว่านี้
บริษัทไม่ดูแลพ่อหรอก
หรือว่าผมควรจะลาหยุดยาวไปเลย
ก็ควรจะเป็นอย่างงั้นนะ
พักผ่อนนอนอยู่บ้านบ้างก็ดีนะคะ
อะไรเหรอ
พอตัดสินใจว่าจะอยู่บ้านมันก็หายป่วยเลย
สงสัยคงต้องไปทำงานแล้วล่ะ
ดูแลตัวเองด้วยนะ
ลำดับต่อไป คุณยามาดะจะมากล่าว แสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวครับ
โน้ตค่ะที่รัก
เขาดูเคร่งเครียดมากเลย
คือ... วันนี้เป็นฤกษ์งามยามดี...
(แตงกวา ถุงขยะ หลอดไฟ)
ชีวิตคนเรามักมีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่เสมอ
นั่นแหละ จนถึงตอนนี้
ทุกอย่างดูเหมือนจะดีไปหมด
ทันใดนั้นคุณก็ถูกผลักตกจากหน้าผา
โดย... คู่ชีวิตที่คุณไว้ใจ...
มากกว่าใครทั้งหมด
เขาหมายถึงเธอนั่นแหละ
แต่คุณอิจิโร่และคุณคาซึโกะ...
พวกคุณต้องยอมรับมันให้ได้
การยอมรับคือทางหลุดพ้น
จากสถานการณ์ที่แย่ที่สุด โดยที่ไม่หมดรักหรือหย่ากัน
หย่ากันเหรอ
แม้พฤติกรรมที่แย่ที่สุด...
ก็ยอมรับและให้อภัยกันได้ ถ้าไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร
ที่จริงต้องยกโทษให้ เราจะได้ใช้ชีวิตต่อไป
พูดได้เด็ดเดี่ยวจริงๆ
มันไม่ใช่เรื่องแย่ที่จะยอมแพ้ในบางสถานการณ์
ที่จริงมันจำเป็นมาก
จำเป็นสำหรับครอบครัวสุขสันต์
จำเป็นในการเผชิญหน้ากับชีวิตและก้าวต่อไป
แต่อาจจะฟังดูไม่ดีเท่าไหร่
“การยอมรับ”...
คือทางออกเดียวสำหรับสถานการณ์อันเลวร้าย
ไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นคนแบบนี้ ยอดจริงๆ
อืม... นั่นแหละ คือว่า...
สุดท้ายนี้ คุณอิจิโร่และคุณคาซึโกะ...
ขอแสดงความยินดีด้วยครับ
ขอให้พวกคุณเป็นคู่ที่อดทนและเข้ากันได้ดีนะครับ
เมื่อฉันเติบโตและมีความรัก
ฉันถามคนรักว่าอนาคตเราจะเป็นเช่นไร
เราจะมีแต่ความสุขตลอดไปรึเปล่า แล้วคนรักของฉันก็ตอบว่า
เคว เซรา เซรา
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตคือสิ่งที่เรามองไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เคว เซรา เซรา
ตัดสกินเฮดช่วยพรางหัวล้านได้นะ
ใครถามแม่
- ไม่ใส่ฟันปลอมหน่อยเหรอครับแม่ - ใครถามแก
พอเถอะ ทั้งสองคนเลย
เธอชักหุ่นเหมือนนักซูโม่แล้วนะ
- เป็นไงล่ะ - พูดแบบนี้ได้ไงคะ
อย่าทำตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีให้เด็กๆ เห็นสิคะ
หนูดูทีวีไม่รู้เรื่องเลย
ผมรู้แล้วว่าทำไมพวกเราถึงเป็นเด็กนิ่งๆ
เพราะพวกผู้ใหญ่เป็นบ้ากันหมดไง
- กล้าดียังไง - ทำไมพูดแบบนี้
ถ้ามีใครสักคนปกติ
ก็จะขาดสมดุล
เคว เซรา เซรา
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตคือสิ่งที่เรามองไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เคว เซรา เซรา
(ปณิธานของปีนี้ หาเพื่อน ฃตั้งใจเรียน รักษาสุขภาพ)
แล้วปณิธานของครูล่ะคะ
แต่งงานรึเปล่าครับ
หางานใหม่เหรอคะ
เงียบเถอะจ้ะ
นี่ไง
“อย่าทำอะไรเกินตัว”
เคว เซรา เซรา
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตเป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เคว เซรา เซรา
ตอนนี้ฉันมีลูกของตัวเองแล้ว
พวกเขาถามแม่เขาว่า พวกเขาจะเป็นอย่างไร
ผมจะหล่อไหม ผมจะรวยไหม
ฉันบอกเขาอย่างอ่อนโยนว่า
เคว เซรา เซรา
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตเป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เคว เซรา เซรา
ว้าว ทุกคนอยู่ในรูปหมดเลย
ขอแม่ดูหน่อย
ตัวเล็กนิดเดียวเอง
มันคือรูปสติกเกอร์ไง
ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว
ไปกินสเต็กหมูกัน
หนูอยากกินพิซซ่า
- เอาเทมปุระ - สปาเก็ตตีดีกว่า
เงียบเลย พ่อเลือกเอง
(ทะเลในฤดูใบไม้ผลิ มีคลื่นเล็กน้อยตลอดวัน)
(บูซอน)
คำบรรยายโดย นวลักษณ์ เกียรติ