Middleburg to średniej wielkości miasteczko w środku kraju.
Ale czasem, w swoich snach, czuję, jakbym była gdzieś indziej,
w miejscu, które jest znajome, ale też bardzo dziwne.
Ale poza mną, w Middleburg
mieszka jeszcze... Coś innego.
Niektórzy myśleli, że Middleburg jest nudny,
że nic się tutaj nie dzieje.
Ale bardzo się mylili.
Frances?
Frances, czas wstawać, skarbie.
Franny?
Nazywam się Frances Bacon McCausland.
Mam 14 lat.
I tego ranka byłam naprawdę zmęczona.
Jest tak ciemno.
Widocznie idzie front burzowy.
Barometr na to nie wskazuje.
Może to koniec świata. Ja się tak czuję.
Skąd wiedziałbyś, jakie to uczucie, gdy świat się kończy?
-Nigdy wcześniej tego nie czułeś. -Może zegary się mylą.
Wieczna nadzieja.
Ustawiam zegary zgodnie ze stroną Obserwatorium Marynarki.
Pójdę sprawdzić.
Bert, wynieś śmieci i przynieś gazetę.
Dlaczego to ja zawsze muszę wynosić?
Z wiekiem przychodzi odpowiedzialność.
Gdy pójdziesz na studia,
twoja siostra, Frances, będzie wynosić śmieci.
Chcę psa, żeby zjadał śmieci
i przynosił gazetę.
Psy mają zarazki.
Co byś z nim zrobił po pójściu na studia?
W akademikach nie wolno trzymać psów.
Może trzymałbyś go na dachu.
-Spoważniej, Frances. -Dorośnij, Bert.
Poważnie dorośnijcie.
Co się stało z jajkami?
Wczoraj w lodówce były dwa tuziny.
-Teraz ich nie ma. -Znowu zimne płatki.
-Niczego z nimi nie zrobiłam. -Nikt cię nie obwinia.
To mnie się za wszystko obwinia.
Bo jest w tobie tyle stłumionej agresji.
-Wcale nie! -Uspokójcie się!
Nie rozmawiamy o agresji.
To temat na czas dla rodziny.
Teraz próbujemy ustalić, co się stało z jajkami.
Jest 4.23.
Zegary wskazują 7.23.
Zegary się mylą.
Mówiłem, że to koniec świata.
Trudno było znów zasnąć.
Zastanawiałam się, dlaczego zegary się pospieszyły.
Ale wiedziałam, że musi istnieć logiczne wyjaśnienie.
Niskokaloryczne Wysokobiałkowe i Smaczne!
Właśnie. Chodź tutaj.
Chodź.
Przeskoczyłam klasę o rok, więc nie chodzę do szkoły z rówieśnikami.
-Cześć, Bert. -Hej.
Nie powinno się tracić czasu na dorastanie.
-Jo? -Cześć.
Cześć.
Dlaczego nie chcesz jechać autobusem do szkoły?
Joanne, nikt nie jeździ autobusem do liceum.
To dla dzieci.
Też chciałabym przeskoczyć klasę i pójść do liceum.
Bert ma przed sobą jeszcze rok, prawda?
Jeśli mu się poszczęści.
Dlaczego on cię obchodzi?
Mówiłam ci, że dziś rano nasze budziki zadzwoniły o trzy godziny za wcześnie?
-Naprawdę? -Tak.
Mama mówiła, że u sąsiadów było to samo.
Uwierzysz?
Z naszymi zegarami było dokładnie tak samo. Spieszyły się o trzy godziny.
To takie dziwne.
Jest dziwne tylko dlatego, że nie masz logicznego wyjaśnienia.
Dlaczego ten pies jest na dachu?
To dopiero dziwne.
Może to było coś magnetycznego, jak...
Jak skok mocy?
Od tego psy znalazłyby się na dachach?
Mówiłam o zegarach, które się spieszyły.
-Dzień dobry, Frances. -Dzień dobry, panie Kepler.
To mój nauczyciel biologii. Bardzo mnie lubi.
Każe ci kroić żaby i w ogóle?
To takie ohydne.
Uwielbiam biologię.
Wczoraj pracowaliśmy nad embrionem kurczaka...
Dlaczego on się na nas gapi?
O kim mówisz?
Dopiero co tam był.
Dobrze, Frances.
Muszę iść, ale widzimy się tu po szkole. Dobra?
Dobra.
Piękny.
Jajko, lub komórka jajowa,
może być otoczone nawet trzema błonami ochronnymi.
Co to?
Co to jest?
Oto cud jajka.
Z kolei druga membrana...
Tak.
Masz jakieś pytanie, Frances?
Właściwie to mam, panie Kepler.
Czy pański budzik zadzwonił trzy godziny za wcześnie dziś rano?
Skąd o tym wiesz?
Wiele zegarów się myliło.
I widzi pan, przeprowadziłam statystycznie dokładną sondę
na próbie całej szkoły,
spisałam nazwiska, adresy i numery telefonów, żeby sprawdzić,
czy to się wydarzyło w jednym miejscu.
Czy mogę spojrzeć?
Tak.
Kto to zrobił?
Wiesz coś o tym, Frances?
Był u ciebie na zajęciach?
Niezupełnie na zajęciach. Siedział na półce.
-Co takiego? -Patrz! Kolejny.
Jak tam wszedłeś, Charlie?
To takie dziwne.
A co, jeśli helikopter przeleciał tak nisko, że psy wzięły go za auto
i pognały za nim na dachy?
-Logiczne wyjaśnienie, prawda? -Pewnie, Jo.
-Cześć, Bert. -Jasne.
-Bujasz się w Bercie? -Nie!
-Pewnie, że tak! -Skądże.
No... Jest całkiem uroczy.
Powinnaś zobaczyć jego pokój.
Jeśli dla ciebie sekcja żaby to ohyda...
Myślę, że to bardzo odważne, co zrobił dla waszego brata.
Musiał tylko leżeć.
Ale słyszałam, że wbijanie igieł naprawdę boli.
Uratowanie komuś życia musi być wspaniałe.
To lekarze uratowali Darwinowi życie.
Lepiej nie mów Bertowi nic o tym, co ci powiedziałam.
Jasne, jakbym mówiła Bertowi o czymkolwiek.
-Obiecujesz? -Obiecuję.
Złóż przysięgę na swoje życie.
Dorośnij, Joanne.
Idę na ćwiczenia z pływania, ale widzimy się jutro.
Dobra.
Będziesz próbować z drużyną licealną?
Wszyscy są starsi ode mnie.
W pływaniu to bez znaczenia, po prostu jesteś bardziej opływowa.
-Pa. -Pa.
Śledzisz mnie?
Tak, mówię do ciebie.
Ty mnie widzisz?
Pewnie.
Tego dnia w Middleburgu działy się dziwne rzeczy.
Ktoś wrzucił trochę żelatyny do szkolnego basenu.
Na pomoc!
Pomocy!
Trzymaj się! Wyciągnę cię.
Złap się tego.
Kolonia pszczół zagnieździła się w gabinecie dyrektora.
W szkolnych autobusach pojawiły się niewyjaśnione... Przecieki.
A do tego jeszcze graffiti.
Wszędzie to „B”.
Nikt nie wiedział, kto jest odpowiedzialny.
Nikt nie wiedział, kogo za to winić.
Nanook.
Ale chcieli kogoś za to obwinić.
Franny.
Wystawialiśmy śmieci w tym tygodniu?
To jest...
Znalazłem gazetę z...
Ktoś jest odpowiedzialny.
Bert, wystawiłeś śmieci?
Bert, widziałeś kosz do recyklingu?
Dlaczego zawsze musicie mnie za wszystko winić?
To logika indukcyjna.
Może noś napis, żeby wszyscy wiedzieli, że przeskoczyłaś klasę?
-Bert. -To ona zaczęła.
Nikt nikogo o nic nie wini, Bert.
Pewnie, że nie.
Po prostu badania różnych kultur wskazują,
że takie psikusy to zwykle sprawka nastolatków.
Wiecie, pamiętam, jak sam miałem 15 lat...
Pokryłeś podwórko papierem toaletowym.
Po prosto rozmawialiśmy o tym, czy dzieci w szkole
coś o tym mówią.
O przestawianiu zegarów
lub wrzucaniu czegoś do wody w basenie.
Co się stało z całą żelatyną?
Miałem zrobić owocową galaretkę na dzisiejszy obiad.
Ja jej nie zabrałem.
Nikt nie mówi, że to ty, Bert.
Skoro nie ma jej w szafce, ktoś musiał ją zabrać.
To jedyny logiczny wniosek.
Rodzice zawsze są gotowi uwierzyć, że zrobiłaś coś złego.
No co?
Jakby nigdy nie zapomnieli, że musieli zmieniać ci pieluchy.
Przynajmniej przyjaciele w ciebie wierzą.
Cześć, Jo.
Jak mogłaś to zrobić?
„Jo kocha Berta”? Obiecałaś!
Jo, ja tego nie zrobiłam.
Spoważniej, Frances!
-Jo! Joanne. -Zapomnij!
Myślałam, że w domu jest dziwnie, ale w szkole było jeszcze dziwniej.
To musiała być ona.
Mówię ci, to ona to zrobiła.
Jest coś ciekawego w mojej szafce?
Dlaczego tylko na twojej nie ma „B”?
Może to ona to zrobiła.
Dorośnijcie, ludzie.
To, że pominięto moją szafkę,
nie znaczy, że mam z tym coś wspólnego.
Widzicie, to ona.
Naprawdę obrzucałaś jajami auto Keplera?
-Kto ci to powiedział? -Wszyscy tak mówią.
Mówią, że szafki to też ty. Myślę, że to naprawdę fajne.
To nie jest fajne, to wandalizm.
Co oznacza to „B”?
To nie ja namalowałam je na szafkach!
-W takim razie kto? -Nie...
Dowiem się tego.
Tym razem nie uciekniesz?
-Wcale nie uciekłem. -Tak. Uciekłeś.
Musiałem się tylko przegrupować, żeby przeanalizować sytuację.
Nie wiedziałem, że mnie widzisz.
Dlaczego miałabym cię nie widzieć?
Nikt inny mnie nie widzi.
-Jasne. -Dobra.
To kradzież, wiesz?
Wie, że nie powinien tego jeść. Od tego dostaje wyprysków na twarzy.
Jak się w ogóle nazywasz?
Houdini.
Larry Houdini.
Zgaduję, że masz imię prawie na cześć Harry'ego Houdiniego?
Bardzo śmieszne.
Lepsze to od imienia na cześć Francisa Bacona.
Nie lubię bekonu.
No cóż...
Houdini to nawet nie jest prawdziwe nazwisko.
A ja nie jestem prawdziwą osobą.
Jestem zmyślonym przyjacielem.
Dziękuję bardzo! Tak!
To urocze, ale ja nie mam zmyślonego przyjaciela.
Czy powiedziałem, że jestem twoim zmyślonym przyjacielem?
Nie wydaje mi się, panno Frances.
Skoro nie jesteś moim przyjacielem,
to dlaczego mnie śledzisz?
Jesteś pewna, że ja cię śledzę?
Może to sobie zmyśliłaś.
-Nie. -Poważnie, Fran...
Mogę mówić ci „Fran”?
Wolałabym nie.
Chyba zostałem tu przysłany, żeby ci pomóc.
Pewnie dlatego mnie widzisz.
Wiesz, nie potrzebuję pomocy, prawdziwej ani zmyślonej.
Au contraire.
Coś bardzo osobliwego dzieje się w tym Burgu, Watsonie.
I wygląda mi na to,
że ty jesteś w tego centrum.
Nie obchodzi mnie, co mówią, nie obrzuciłam jajami auta pana Keplera.
-Wiem, że nie. -Dobrze.
Bo wiem, kto to zrobił.
To był boogeyman.
Boogeyman?
I myślę, że chce cię załatwić, Fran.
Zostałaś wrobiona.
Przepraszam! Naprawdę mi przykro.
Czy ktoś wie, kim on jest?
O czym ona mówi?
Powiedział, że nazywa się Larry Houdini.
Czy ktoś wie, kim on naprawdę jest?
Proszę do mojego gabinetu, Frances McCausland.
Proszę do mojego gabinetu.
Widzę, że na drugie imię masz „Bacon”.
„Bacon” przez „B”, prawda?
Czy jest „Bacon” bez „B”?
Frances, zasugerowano mi,
że możesz coś wiedzieć na temat niezwykłych wydarzeń,
które miały miejsce w ostatnich dniach.
Mamy powody, by sądzić, że duża liczba uczniów zaplanowała
przestawienie zegarów w ramach jakiegoś psikusa.
Miałaś tę listę uczniów, z którymi rozmawiałaś
na temat zegarów przestawionych do przodu.
Słucham?
Do tyłu. Były przestawione do tyłu, żeby wcześniej zadzwoniły.
Przestawione do przodu.
To jak ze zmianą czasu na letni.
-Jesienią do tyłu. Wiosną do przodu. -Nie. Na odwrót.
Możemy na chwilę zapomnieć o zegarach?
Wiosną do przodu.
Frances, czy wiesz coś o akcie wandalizmu wymierzonym w auto pana Keplera?
Nie!
-Albo o graffiti na szafkach? -Nie!
Nie zapominajmy o żelatynie w basenie.
Nie!
Co o tym wszystkim sądzisz, Frances?
Masz jakieś przemyślenia?
Tak się składa, że mam.
Jeden chłopak wszędzie za mną chodzi.
Jest naprawdę dziwny.
Twierdzi, że nazywa się Larry Houdini.
Mówi dużo głupich rzeczy.
Czy powiedział, kto stoi za psikusami?
Właściwie...
Tam jest. Stoi tam!
Hej.
-Chodź no tutaj! -Frances.
Frances!
Hej, ty! Wracaj tutaj!
Młody Houdini, wracaj tu!
-Co z nią? -Wracaj tu!
Szybko, tutaj.
Schowaj się w bębnie. W końcu muzyka łagodzi obyczaje.
Nic z tego. Dopadnę cię.
Fran.
Popełniasz duży błąd, Fran. Naprawdę przysłano mnie, żeby ci pomóc.
Tak, kto cię niby przysłał?
Słyszysz czasem w głowie głosik,
-który mówi ci, żebyś coś zrobiła? -Nie.
Ale ja tak. I powiedział mi,
żebym odwiedził piękne centrum Middleburga.
Usłyszałeś tylko dysocjację
między dwiema półkulami twojego domniemanego mózgu.
Nie. To ten sam głos,
który śpiewa piosenki wbrew twojej woli.
Nie. To Barry Manilow.
-Frances! -Tutaj.
On jest tutaj!
Ciekawe jak teraz uciekniesz, Houdini.
Fran...
Tutaj jest, to Larry Houdini.
PRÓBY ZESPOŁU
Frances, ten żart zaszedł za daleko.
O czym pan mówi?
On jest tutaj. Gra na saksofonie.
Robi moon walk.
Muszę zadzwonić po twoich rodziców.
Dlaczego mi to robicie? Dlaczego udajecie, że nie możecie...
Go zobaczyć?
Chciałabyś się położyć, Frances?
Frances? Frances!
Czy Frances jest niezwykle zbuntowana?
Nie. Absolutnie nie.
Zawsze była nadzwyczaj dojrzała jak na swój wiek.
Bardzo grzeczna. Bardzo dorosła.
Rozpoczęcie nauki w liceum może być traumatyczne,
zwłaszcza jeśli przeskoczyła klasę.
Rozumiem, że jej młodszy brat ma białaczkę.
Jest tu napisane, że otrzymał
przeszczep szpiku od swojego rodzeństwa.
Tak, to prawda.
Ale Darwin jest w remisji.
Lekarze mówią, że jest szansa na całkowite wyleczenie.
Rozważam teorię, jakoby Frances się buntowała
przez stłumioną złość spowodowaną potrzebą oddania szpiku jej bratu.
To ciekawe.
Ale to nasz starszy syn, Bert... Albert
był dawcą.
No więc...
To była tylko taka teoria.
Rozumiem.
Czy Franny może przyjść się pobawić?
Frances!
Jak się czujesz, Frances?
Dobrze. Chyba.
Jestem pewna, że jest jakieś logiczne wyjaśnienie
wszystkiego, co się wydarzyło.
Wiem, że jesteś zbyt dojrzała, żeby płatać ludziom dziecinne figle.
I wciąż uważasz, że to ten chłopak, Larry,
wrzucił do basenu żelatynę
i obrzucił jajami auto pana Keplera?
Jajami?
To na pewno tylko nieporozumienie, skarbie.
Ale Frances, zastanowiło mnie coś, co powiedziała pani Readle.
Wiesz, o tej tłumionej złości.
Mamo, nie.
Jeśli jest coś, co moglibyśmy z twoim tatą...
Proszę, zostawmy dzisiaj Freuda.
To nie jest coś związanego z dojrzewaniem.
No cóż, skarbie.
Ja tego nie zrobiłam!
Pobiegła do pokoju, jakby wciąż była małym dzieckiem.
A co, jeśli nie jest dość dojrzała emocjonalnie, żeby zacząć liceum?
Daj spokój. Wszystko przemyśleliśmy.
Wiem, ale co, jeśli popełniliśmy błąd?
Może jest nieszczęśliwa, Michaelu. Może nas za to wini.
Więc myślisz, że nasza córka okazuje urazę do nas,
malując wszędzie literę „B”.
Bądźmy dorośli, dobrze, Michaelu?
Oczywiście nie mówię, że wszystko robi sama.
Oczywiście.
Ale jeśli jest nieszczęśliwa, może być podatna na wpływ
i może zadała się z kimś,
no nie wiem, z kimś...
Kto kontroluje jej umysł.
Wiesz, w drodze do domu mówiła coś o hipnozie.
I na całym świecie miały miejsce przypadki masowej hipnozy.
A co, jeśli...
Ktoś kontroluje umysły dzieci
w całym Middleburgu?
Każe im obrzucać auta jajami, przestawiać zegary...
Twierdzisz, że ktoś przychodzi do tego domu,
by kontrolować umysły naszych dzieci?
Jak mieliby to robić?
Pamiętajcie, przyjaciele, gdy będziecie gotowi...
Rozmawiamy o czymś ważnym, Bert!
O Frances.
Co? Myślicie, że ona to wszystko robi?
Tak mówią wszyscy w szkole.
Podobno jest ich przywódczynią czy coś.
To musi być masowa hipnoza.
To jedyne możliwe wyjaśnienie.
Hej.
Darwin.
Jesteś pewna, że nie ma boogeymana?
-Co? -Dzieciaki w parku mówiły, że on istnieje.
Ale jeśli naciągniesz w nocy kołdrę na głowę,
boogeyman cię nie dopadnie.
Darwinie, boogeyman to tylko coś, co wymyślono do straszenia dzieci.
Wiesz, ktoś starszy i mądrzejszy musi powiedzieć im prawdę.
To jakiś duży chłopak powiedział im o boogeymanie.
Powinien się wstydzić, że tak straszy dzieci.
Mówiły, że nazywał się Larry.
Darwinie.
Jak on wyglądał?
Ten chłopak, który mówił o boogeymanie.
Nie wiem. Mówiły, że grał w kosza.
Ale nie widziałem go.
No dalej. Podaj piłkę.
I zdobywa punkt!
Nie trafiłeś.
A ty co? Sędzia?
Koniec gry, Larry Houdini.
-Jesteś na coś zła? -Tak, nawet jestem wściekła!
Przez ciebie myślałam, że mam przywidzenia.
I jeszcze wciskałeś mi, że jesteś zmyśloną osobą.
„Przyjacielem”!
A ty po prostu zahipnotyzowałeś dyrektora i panią Readle,
żeby myśleli, że nie mogą cię zobaczyć.
-Słucham? -Tak.
Dziewczyno, nie wiem, jak hipnotyzować ludzi.
Ale znam magiczne sztuczki.
Proszę bardzo, Fran.
Dobra, skoro nie jesteś prawdziwy, dlaczego...
Dlaczego widziały cię dzieci w parku?
Bo to były małe dzieci, Fran.
Widzą wszystko, co zechcą.
Tak jak ja widzę drabinki.
Chcę, żebyś powiedział moim rodzicom,
dyrektorowi i pani Readle.
Słuchasz mnie?
Larry!
Nie widzą mnie, Fran. Dobra?
Czy to ty powodujesz wszystkie te dziwne
zdarzenia w okolicy?
To graffiti i wandalizm,
jeszcze psy?
Dlaczego mi to robisz?
Mówiłem ci. Przysłał mnie tu głos w mojej głowie.
Nie słuchasz mnie.
Rozumiem. Próbujesz wpakować mnie w łopoty.
Chcesz wszystko na mnie zwalić.
Co?
-Słyszysz ich? -Nie, nie słyszę głosów!
Tylko mam zwidy.
Widziałaś to już?
Obczaj to, Fran. Całkiem fajnie, co?
Masz kartę biblioteczną?
Co?
„Piraci ich złapali”, powiedziała.
„Piraci ich złapali.
„Piotruś z podnieceniem chwycił za miecz, chętny i gotowy, by...”
Jak leci, chłopaki? Cześć.
Dbasz o tę jaszczurkę?
Jak się ma jaszczurka?
„Ale nagle przypomniał sobie słowa przestrogi Wendy:
„Nie zapomnij o lekarstwie”.
CZAS OPOWIADAŃ
„Dzwoneczek zobaczyła Piotrusia, gdy podnosił filiżankę”.
Gdzie ta książka? Która to książka?
Istnieje coś takiego jak katalog.
„Pozostało jedno.
„Dzwoneczek poleciała pomiędzy Piotrusia i lekarstwo,
„w chwili, gdy podnosił...”
Poszukasz po tytule książki.
Nie znam jej tytułu.
Głos powiedział tylko, że potrzebuję książki.
Nie powiedział, której.
Bibliotekarka.
Dlaczego tu jest tak jasno?
Niektórzy lubią tutaj czytać.
Kto by pomyślał.
Co z twoimi oczami?
Dobra, nie jest tu aż tak jasno.
Eureka!
„Czy wierzysz we wróżki?”
Bibliotekarka wyrzuci nas, jeśli nie będziesz cicho!
„Wtedy nadeszło echo...”
LE LIVRE DE BOGEY.
Księga Boogey?
Czyjego autorstwa?
„AUTOR: GŁOS W GŁOWIE”.
To chyba nie ma mnie przekonać, że jesteś taki naprawdę.
„Że jestem zmyślony”.
Przeczytaj dedykację.
„Dedykuje tę książkę...
„Larry'emu”.
Dla Larry'ego. Dobra.
Zobaczmy, co głos ma do wygłoszenia.
„Głos”. „Wygłoszenia”.
To żaden dowód.
Można sobie wydrukować własną książkę.
„Czy wy wierzycie?”.
-Tak! -„Naprawdę?”.
„Jeśli wierzycie, zaklaszczcie.
„Uratujcie biedną Dzwoneczek. Zaklaszczcie tak mocno, jak potraficie”.
„Gdy nadszedł dźwięk...”
Cisza!
„Miliona klaszczących dłoni.
„Jakby dzieci na całym...”
Potrzymaj moją książkę.
„Oczywiście, że wierzyły we wróżki”.
Hej! Jak się macie?
Cześć wam...
On jest magiczny.
Jeśli jesteście Larrym I o tym wiecie, zaklaszczcie
Jeśli macie wyobraźnię I o tym wiecie, zaklaszczcie
Jeśli boogeyman jest straszny
Po prostu poproście Larry'ego
Jeśli potrzebujecie mnie I o tym wiecie, zaklaszczcie
Co do...
Dobra.
Kto wyłączył bajkę?
Kto ją wyłączył?
To on.
On to zrobił.
Nie dotykajcie sprzętu audiowizualnego.
Oto jest Larry.
No to, kto chce posłuchać historii...
O boogeymanie?
Zaczynam się bać na samą myśl.
Cześć, Frances. Jak się masz?
W każdym razie boogeyman jest bardzo zły.
Więc jeśli będzie chciał wejść do waszego domu,
w nocy, do waszego pokoju,
upewnijcie się, że macie kołdrę na głowie.
Wtedy was nie dopadnie.
Chciałabym to wypożyczyć.
To jest to.
Rozdział drugi: „50 sposobów na załatwienie boogeymana”.
Wiesz, mógłbyś być astronautą
z odległej galaktyki.
Masz w głowie neuroprzekaźnik,
który ukrywa cię przed innymi.
Ale nie działa na bardzo małe dzieci.
A co, jeśli ten głos w twojej głowie,
to jakaś transmisja ze statku-matki?
Gdybyśmy mieli broń termojądrową
byłoby po boogeymanie!
Nie. A co, jeśli boogeyman
tak naprawdę to stwór z odległej planety?
-Przychodzi spod twojego łóżka. -Co?
Tak tu jest napisane. „Boogeyman mieszka pod twoim łóżkiem”.
Nie jest napisane, pod którym,
Ale zgaduję, że skoro chce zrujnować
tobie życie, to pewnie pod twoim.
Nic nie żyje pod moim łóżkiem.
-Ach tak, Frances? -Tak.
Sprawdzałaś ostatnio?
Chodźmy teraz zobaczyć.
-Dobrze. -W porządku.
Idziesz czy...
Co?
Gdzie ty byłaś, Frances?
Przestań, Michaelu.
Tylko poszłam do biblioteki.
Wiesz, że masz nie wychodzić bez pytania.
Dobrze, przepraszam. Musiałam zapomnieć.
Nie szkodzi, Frances.
Nie jesteśmy źli. Tylko się o ciebie martwiliśmy.
-Mogę iść do pokoju? -Właściwie, to musimy...
Tak, możesz iść.
Ale powiedz nam następnym razem, dobrze?
-Dobrze. -Dobrze.
Nie chcesz wiedzieć, co się z nią dzieje?
Oczywiście, że chcę.
Ale nie możemy jej naciskać, Michaelu. Potrzebuje przestrzeni.
Potrzebuje profesjonalnej pomocy!
Napiszę e-maila do tej pani Readle.
Zaproszę ją jutro na obiad.
Ma doświadczenie z takimi problemami.
Poza tym mam pieczeń, którą muszę upiec.
Hej!
-Larry. -Nie ma go tam...
W tej chwili.
Tutaj jest napisane, że coś, co nazywa się „czasowir”
może unieszkodliwić boogeymana.
Trzymasz stopy na moich poduszkach.
Myślę, że mógłbym zrobić taki czasowir.
Skąd ty bierzesz te ubrania?
Są tu instrukcje i w ogóle! Popatrz na to!
Czy ci odbiło? Zgubiłaś kulki?
Darwin?
Znalazłem je na podłodze. Nie należą do Berta.
Hej, stary. Nie poznajesz mnie?
-Skąd znasz Darwina? -Powiedział, że to nie jego.
To ja. Larry?
Są twoje?
Widzisz tutaj kogoś poza mną?
Nie musisz się tak wywyższać.
I tak nie chciałem twoich starych kulek.
Czekaj, nie odchodź. Darwin?
Dlaczego nie chcesz być już moim przyjacielem?
Byłeś zmyślonym przyjacielem Darwina?
Nie wiedziałem, że to twój brat.
Darwinie, zaciągnij kołdrę na głowę, żeby być bezpiecznym, dobrze?
Nawet nie wie, że istnieję.
Nie wierzy w rzeczy typu zmyśleni przyjaciele.
Nie wierzę, że o tym mówię.
Przecież nie jesteś zmyślonym przyjacielem.
Nie rozumiem, dlaczego już we mnie nie wierzy.
Słuchaj, powiedziałam mu dawno temu,
że wiara w takie rzeczy jest dziecinna.
Ty to zrobiłaś.
To przez ciebie już mnie nie widzi!
Kazałaś Darwinowi przestać we mnie wierzyć.
Co jest z twoimi oczami?
To pewnie jakaś alergia. Nie wiem.
Oczy nie robią się takie od alergii.
Fran, ty to naprawdę wszystko wiesz, co?
Dlatego kazałaś Darwinowi przestać we mnie wierzyć.
Żeby pokazać mu, że wiesz więcej od niego.
Nie! On musi wierzyć w lekarzy. Dobra?
W coś prawdziwego.
Tak przestajesz się bać.
Dorastasz i stawiasz czoła rzeczywistości.
A ja musiałam mu z tym pomóc.
Chciałaś mu pomóc?
Dlatego nie dałaś mu swojego szpiku?
Chciałam mu pomóc, ale lekarze powiedzieli, że to może być tylko Bert.
-Musiało ci ulżyć. -Nie, chciałam to zrobić.
-Bezpieczna! -Larry!
Nie! daruj sobie udawanie, Fran.
Wiem wszystko o udawaniu.
Larry?
Fran.
Boogeyman jest na dachu.
Teraz jesteś strażakiem?
Przypominasz mi zabawki Darwina.
Nikogo nie widzę. Tylko świąteczne lampki.
Nie ma boogeymana na dachu, dobra?
Myślę, że zmyślasz to wszystko.
Potrzymaj to. Wchodzę na górę.
-Czekaj. Co ty chcesz zrobić? -Nie wiem.
Dobra, nie wiem.
Chyba użyję swojej wyobraźni.
Spróbuj użyć drabiny. Mamy ją w garażu.
Larry?
Larry!
Boogeyman.
Mam cię.
Miło, że tu wszedłeś,
ale źle na tym wyszedłeś.
Masz trochę straszne oczy. Larry, chyba się zgodzisz?
Widzisz go, Fran?
Franny.
Już niedługo zobaczy
boogeymana o mej twarzy.
-Larry. -Widzisz go, Fran?
Czy go widzisz?
I ty też go zobaczysz w lustrze,
bo cię zmartwić muszę,
że to będziesz ty.
Larry?
Fran!
Co to było?
Rozejrzyj się, co cię otacza,
bo „B” brak mocy oznacza.
-Co to jest? -Co ze światłami?
Frances?
Co?
Proszę.
Co?
PSOTNIK PODEJRZANY O ZGASZENIE ŚWIATEŁ
Hej, Mike! O co tu chodzi?
Tam jest. Panie McCausland?
Dlaczego tylko w pana domu był w nocy prąd?
Czy może się pa wypowiedzieć?
Czy to polityczne oświadczenie?
Musimy o tym porozmawiać.
Czy moglibyśmy dziś rano nie rozmawiać o bieżących sprawach?
-Mówię o tym! -O czym?
Nasz dom na pierwszej stronie gazety!
Mamy przed domem reporterów!
Fajnie.
Halo?
Frances?
Wiesz, że nie chcemy na ciebie naciskać.
ale nawet ty musisz przyznać,
że niewystarczająco wyjaśniłaś,
co robiłaś wczoraj na drabinie.
Frances?
To nie ma nic wspólnego z tym, co ludzie mają prawo wiedzieć!
Frances? Komunikujemy się?
-Nie. -Co, mamo?
Jest tu babka z kanału 15.
Całkiem ładna.
Jeśli chcecie poznać naszą rodzinę, wejdźcie na naszą stronę.
Może powinniśmy gdzieś wyjść.
Może rodzinna przejażdżka?
Z przyjemnością.
Ale mam na dziś zaplanowany zabieg dentystyczny.
Słuchaj, Bert...
A ja źle się czuję. Też mogę zostać?
Po tym, co wczoraj wyprawiałaś, młoda damo...
Zaufanie, Michaelu.
Czas leci. Dobry chwyt.
Wszystko w porządku?
Tylko „w porządku”?
A myślałem, że byłem świetny!
Gdy spadłeś wczoraj z dachu,
myślałam, że jesteś...
Spoważniej, Frances.
Jeśli mogę zacytować Joanne.
Twoją byłą przyjaciółkę przez boogeymana.
Jesteś pewna, że niczym mu nie podpadłaś?
Halo? Chyba bym pamiętała,
gdybym coś zrobiła boogeymanowi.
Dobrze, Frances.
Czy mówisz, że nie możesz umrzeć...
Bo jesteś zmyślony?
Nigdy o to nie pytałem!
Czyli się nie starzejesz?
Jesteś wiecznie młody, jak Piotruś Pan?
Nasi przyjaciele dorastają, a wtedy
już nas nie potrzebują. Więc szukamy nowych przyjaciół.
Nowi przyjaciele dają nam młodość. Jak aerobik.
Tae Bo. Tai chi. Dobre dla zdrowia.
To dlaczego nie poszukałeś nowego przyjaciela, gdy Darwin przestał wierzyć?
Ponieważ Darwin...
Wciąż mnie potrzebował.
No...
Co to w ogóle jest?
Czasowir.
Jak to działa? O ile działa.
To tak proste, że dziecko by to zrozumiało.
W rzeczy samej, dorosły by nie rozumiał.
Jeśli obrócisz zegar zgodnie z ruchem wskazówek zegara z odpowiednią
szybkością, wywoła się impuls czasowej fugitacji.
Następnie impuls fugitacji trzeba wzmocnić tymi polami magnetycznymi
i wtedy głośnik przesyła je przez komorę próżniową.
Ale to jest odkurzacz taty!
To twój tata zajmuje się odkurzaniem?
Lubi wykonywać prace domowe.
To się robi niedorzeczne.
Kontynuując, po rezonansie komory próżniowej
impulsy przechodzą przez te zworki
i idą prosto w boogeymana.
I co dalej?
Boogeyman ma bardzo mocno nakręcony zegar biologiczny.
Dlatego nękają tylko małe dzieci.
Gdy już się dorośnie, boogeyman jest zmęczony i na emeryturze.
Nie. Dlaczego teraz mnie nęka?
To bardzo dobre pytanie, Fran.
Ale najważniejsze, że czasowir to przyspieszy.
Po 30 sekundach będzie miał długą białą brodę,
opierać się o laskę i jeść śliwki.
Będzie nieszkodliwy. Starszy i niestraszny.
I ja mam w to uwierzyć?
Tak jest w książce.
Czego chcesz, demonstracji?
Tak.
Odsuń się.
To wciąż eksperymentalne.
Powiedziałabym: „niedorzeczne”.
A teraz pociągnę... Wcisnę przycisk.
Na uniwersytecie wszyscy mówili, że jestem szalony.
MLEKO
To żyje!
Ale teraz im pokazałem.
Teraz zobaczą, kto się śmieje ostatni.
To nie jest śmieszne!
Przepraszam.
Ten zapach jest obrzydliwy.
Skwaśniało.
Zostało zfugizowane. Postarzało się o dwa miesiące.
Nie wiem, dlaczego tak wybuchło.
Może czasowir ma problem z laktozą czy coś.
Zadrapałeś mnie. Daj mi to.
Kiedyś je obgryzałem.
Dlatego teraz tak szybko rosną.
Dzieje się z tobą coś dziwnego.
A skąd ty byś to wiedziała?
Znasz innych zmyślonych ludzi?
Może to zupełnie normalne.
Jasne. A świnie latają.
Idę wziąć zimny prysznic.
Może to mnie obudzi z tego koszmaru.
Czy to pryszcz?
Dziewczyno, zadbaj o swoją skórę.
Świetnie. Wciąż śnię.
Tutaj.
-Co ty tam robisz? -Trochę mi odbija.
Wynoś się! Dobra? Wynocha!
To okropne.
Proszę.
Jak długo tam byłeś?
Tak sobie myślałem.
Skoro boogeyman wie, że chcemy go dopaść,
przez długi czas może nie wyjść spod łóżka.
No wiesz, przyczai się.
Nie możemy po prostu poczekać, aż wyjdzie?
-Po co ten pośpiech? -Nie ma pośpiechu.
Po prostu byłoby miło mieć go już z głowy.
Wiesz, zanim wydarzy się coś złego.
-Złego? -Ale nie musi.
To jak mamy z tym skończyć?
Wszystko jest w książce.
Dobra. Nazywają to „szlamem boogey”.
-„Szlam boogey”. Jasne, czemu nie. -Boogeymany to uwielbiają.
Potrzebuję czasu, by zebrać składniki, ale...
Może spróbujesz w supermarkecie?
W dziale ze zmyślonym jedzeniem.
To dobra myśl.
Fran, jesteś taka mądra.
Naprawdę ładne popiersie.
Tak. Dziękuję.
Oczywiście to reprodukcja.
Na antropologii kulturowej człowiek nie zbija majątku.
Coś o tym wiem.
A czym ty się zajmujesz, Michaelu?
Mam doktorat z inżynierii odpadów stałych.
To specjalista od śmieci.
To bardzo miłe, że zaprosiliście mnie do swojego domowego środowiska
i daliście nam szansę, żebyśmy lepiej poznali się z Frances.
„Lepiej poznały się”.
Czy mogę wyjść na chwilę?
Oczywiście, że możesz, Frances.
Ja pójdę do środowiska swojego pokoju.
Co ty wyprawiasz?
Co za obrzydliwy smród!
To szlam boogey.
No tak. Szlam boogey.
Musisz to sprzątnąć,
zanim ktoś tu wejdzie i to zobaczy.
I tak już prawie skończone.
Co w tym jest?
Takie pyszne!
Trochę zgniłych jaj, spalony cukier,
papryczki jalapeño, ser Limburger,
anchois, tłuszcz z bekonu
i jeden taki.
Do tego jeszcze...
Dzienna dawka żelaza.
Parę ślimaków
i trochę resztek ze szkolnej stołówki.
-Okropność! -Tak.
Też nie lubisz resztek?
Potrzebowałem jeszcze potu sprzed tygodnia,
więc wrzuciłem do blendera skarpetkę Berta.
Umyłeś go potem, prawda?
-Słucham? -Umyłeś blender.
To jest drogie.
-Puddingu, pani Readle? -Dziękuję.
Wygląda przepysznie.
Przepraszam. Chyba czuję coś... Dziwnego.
Możemy zrobić smugę szlamu boogey
-i zaprowadzić boogeymana prosto... -Nie!
Do czasowiru.
Frances?
Dlaczego i co, do licha, ty tutaj gotujesz?
To...
Praca domowa. Z zajęć gotowania.
Nie chodzisz na zajęcia z gotowania.
Dlatego właśnie gotuję w domu.
Wszyscy powinni nauczyć się gotować.
To nie pachnie mi jak jedzenie, Frances.
Masz rację. Muszę to wyrzucić.
Dobrze. Chyba już czas,
żebyśmy zaczęły mówić sobie prawdę, moja panno.
-Teraz, mamo? -Tak, teraz.
Frances, razem z twoim tatą wiemy,
że coś się z tobą dzieje
i jesteś jakoś związana
-z wydarzeniami w Middleburg. -Mamo...
Nie chcemy cię karać, Frances.
Możemy się przesunąć?
Chcemy tylko zrozumieć, dlaczego to robisz.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że jesteśmy z twoim tatą
częściowo odpowiedzialni.
Może zmusiliśmy cię, żebyś za szybko dorosła.
To bardzo ciekawy smak.
Czy wyczuwam nutkę gałki muszkatołowej?
Odrobinkę.
To wygląda jak skarpetka Berta.
Wiem, że to, przez co przeszliśmy z Darwinem, musiało być dla ciebie trudne.
Prawie go straciliśmy i to było bardzo straszne.
Nawet dla dorosłych...
Co to za książka kucharska, skarbie, bo jestem trochę...
-Karen! -To nic.
Nie wychodź, bo musimy zaczynać.
-Dobrze. Zaraz wrócę. -Karen, skarbie!
Karen, potrzebuję pomocy!
Larry?
Larry!
Larry?
-Co ty tam robisz? -Zgłodniałem.
Wyłaź stamtąd!
Czy mogłabyś mi pomóc?
Pomożesz mi?
Jak ty to możesz jeść?
Smakuje trochę jak kurczak
z nutą gałki muszkatołowej!
Tak.
Co się z tobą dzieje, Larry?
Najpierw twoje oczy,
potem twoje paznokcie,
a teraz jesz boogey szlam.
Słuchaj, ja wcale
nie zmieniam się w boogeymana, dobra?
Rozumiesz?
Nawet nie zaczynaj.
Nawet nie zaczynaj, Frances!
Głębokie wdechy, dobrze, pani Readle?
Pójdę po lekarstwo na nudności.
I kosz na nieczystości.
Czy mogę sobie pójść?
Nie lubię patrzeć, jak ludzie wymiotują.
Tak.
Zmieniasz się w boogeymana, prawda?
Skąd taki pomysł?
Skąd się biorą boogeymany, Larry?
Jest o tym w książce?
„Jeśli dziecko za wcześnie przestanie wierzyć w zmyślonego przyjaciela,
„ten zmyślony przyjaciel...
„Może zmienić się w boogeymana”.
Czy to się właśnie z tobą dzieje?
Ponieważ zmusiłam Darwina, żeby za wcześnie przestał wierzyć.
Larry, próbuję ci pomóc.
Odejdź, dobrze? Nie możesz mi pomóc.
Nie mów, że nie mogę ci pomóc, dobrze?
Okropnie tak mówić.
Z kim ty rozmawiasz?
Drwinie, to prywatna rozmowa.
Czy to znaczy, że mówisz do siebie?
Czy mógłbyś na chwilę zostawić mnie samą?
-To mój pokój. -Proszę?
Dobrze, ale ja dostanę twój pokój.
Mogłabyś to dać Darwinowi ode mnie? Wszędzie go szuka.
Może sam mu to dasz.
Może porozmawiam z Darwinem,
i przekonam go, żeby znowu zaczął wierzyć.
Trochę na to za późno, Fran.
Larry?
Tutaj jesteś. Nestorze, to dinozaur. Możesz jeździć na jego grzbiecie.
Może nawet nauczy cię pływać.
Jest naprawdę nieugięty.
Czujesz coś?
Hej. Jak się masz?
A teraz patrz.
Też tak potrafię!
A teraz zrobię resztę.
-Szlam boogey! -Przestań, Larry! Dobra? To ohydne!
Szlam boogey! Musiałam wylać go na podłodze w kuchni.
I weszłaś w niego.
Nie weszłam w szlam boogey, dobra?
No to skąd się tutaj wziął?
Darwin.
A teraz patrz, jak nurkuję.
Nie zanurkujesz tak po raz drugi.
Darwin?
Darwin!
Dlaczego tak oddychasz?
Mam coś w...
Mam coś w gardle.
Musi być na dole.
To okropne!
Czego się spodziewałeś?
Boogeyman polizał ten but!
Mówisz, że boogeyman ma Darwina?
Pewnie chce jego duszę.
Chciał wyciągnąć ją przez stopy.
Sprawdziłam pod łóżkiem, ale Darwina tam nie ma.
O nie. On tam jest.
Po prostu go nie widzisz.
Fran, Darwin jest teraz w boogey świecie.
Pójdę po mój czasowir, dobra?
W boogey świecie?
-Nie. Na pewno nie. -Tak.
Teraz to już...
Przesadziłeś.
Nie uwierzę w jakieś niewidzialne miejsce, które nazywa się boogey świat.
Co ty mówisz, Fran. Przecież wierzysz w boogeymana, prawda?
Nie widziałam go.
Nie widziałaś go wczoraj na dachu?
Widziałam tylko ciebie i masę światełek.
Poza tym trudno uwierzyć w coś, czego nie widać.
Jak na przykład elektryczność.
-Daj spokój. -Atomy, cząsteczki.
Grawitacja?
Dobra.
Gdyby istniał...
Boogey świat, jak byśmy się tam dostali?
Żadne „my”.
To zadanie dla profesjonalisty.
Nie będę tutaj bezczynnie siedziała, jasne?
Nie masz pojęcia, jak mi było ciężko, gdy Darwin był chory,
a ja nie mogłam nic zrobić...
Kazałaś mu przestać we mnie wierzyć!
Strasznie wtedy pomogłaś.
Dlaczego jesteś taki wredny?
Czego się spodziewałaś? Zmieniam się w boogeymana, jasne?
Jasne, Frances?
Idę z tobą.
A jeśli przemienię się, gdy tam będziesz?
Możesz zostać uwięziona w boogey świecie, jak Darwin.
Nie martwię się o swój los.
A ja tak! Dobra? Ja się martwię.
Larry...
Co?
Mówiłeś, że ulżyło mi, gdy okazało się, że nie mogę być dawcą...
To prawda.
Ucieszyłam się, że to musiał być Bert,
ponieważ się bałam.
Prawdziwi ludzie się boją, Fran.
To całkowicie logiczne.
Nienawidzę tego!
Proszę, nie rób tak, tato!
Frances,
czy włożyłaś skarpetkę do blendera?
Tato, jestem w tej chwili czymś zajęta.
To musi poczekać,
bo nie odejdę, dopóki nie usłyszę prawdy
o wszystkim.
Dobra.
To był...
Boogeyman.
Dobra? Boogeyman.
Właśnie uwięził Darwina pod łóżkiem.
To on jest winny wszystkiego, co się ostatnio działo.
Może będzie ci łatwiej porozmawiać o tym z twoją matką.
Pewnie.
Pa.
Larry...
Larry!
Wiesz co? Miałem przeczucie, że mnie śledzisz.
Zwłaszcza gdy zaczęłaś ciągnąć za moją linę.
Gdzie my jesteśmy?
Pod twoim łóżkiem. Tak jakby.
Teraz wierzysz w boogey świat?
To nie może być prawda. Jest taki wielki.
A wyobraź sobie, gdybyś miała królewskie łoże.
To by było wielkie.
Jak my w tym znajdziemy Darwina?
Możemy iść albo pojechać autem.
-Czy to autko Darwina? -Tak.
Żebyś widziała, jak wyciągałem je z mojej kieszeni.
Myślisz, że boogeyman skrzywdzi Darwina?
Nie.
On chce dopaść ciebie.
Darwin jest pewnie tylko przynętą, żeby zwabić cię pod łóżko.
Więc lepiej patrz za siebie, przed siebie,
na boki, z prawej, z lewej i... Nad twoją głową!
Chodź i mi pomóż!
Czy to boogeyman?
Nie!
To kanapka z masłem orzechowym.
Czego boogeyman ode mnie chce? Nie może zostawić mnie w spokoju?
Miałaś kiedyś zmyślonego przyjaciela?
Nie. Nigdy.
Może po prostu ten typ tak ma.
Ohyda!
Dobra, musimy pchnąć auto, żeby je uruchomić.
Halo? A może użyjemy kabli, które masz na plecach?
One działają tylko na prawdziwe auta.
Musimy pchnąć je do tyłu.
Ty pewnie miałaś tylko zabawki edukacyjne.
Po prostu znajdźmy Darwina.
Dalej, Fran, postaraj się.
Staram się!
Wskakuj!
Szybko. Zsuwa się.
Skręć w lewo!
Larry!
Skręć w prawo!
-Co się dzieje? -Nawet nie wiesz, jak prowadzić!
Uważaj!
Nie ma to jak wiatr we włosach!
-Larry! -Puść linę!
Uważaj, Fran!
Fran?
Fran, nic ci nie jest?
Przegryzłam sobie wargę.
Frances!
Gdzie ja jestem, Frances?
Frances!
Darwin!
Śmierdzi tu brudnymi skarpetkami!
Nie bój się, Darwin! Wyciągnę cię.
Pomóż mi.
Pamiętam, jak nie mogłam ci ich założyć.
Fran!
Frances!
-Frances! -Zamknij się, Larry.
Odwróć się, szybko! On jest za tobą!
-Wyciągnę cię. -Przestań.
Trzymaj się.
Boogey-bowling.
No dalej.
Strike! Tak!
-Na pomoc! -Larry!
Larry, to on!
Czasowirze, działaj!
Co? Próbujesz coś załatwić?
Tak.
Ciebie.
-Pożegnaj się. -Nie!
Mam cię.
Co jest nie tak?
Twój przedłużacz się rozłączył.
A teraz pora, żeby boogey świat cię przytłoczył.
Nie martw się, Larry.
Nie skrzywdzę cię.
Dużo zabawniej będzie przemienić cię.
-Na pomoc! -Nie jestem jeszcze boogeymanem.
Jeszcze cię załatwimy!
Nie!
Larry, nic ci nie jest?
Do kogo ty mówisz, Frances?
Darwin!
Zawinęło się wokół mnie!
Larry!
Frances...
Larry?
Myślisz, że wyglądam trochę dziwnie?
Ale gdy dorośniesz,
czasem rzeczy robią się inne!
Larry...
-Frances. -Larry, musisz z tym walczyć.
-Chodź, Frances. -Walczyć z czym?
Larry.
Chodź, Frances, pobawmy się.
Frances?
Larry, nie musisz być boogeymanem!
Mówiłaś, że nie istnieją.
Franny.
Franny?
Schowaj Franny gdzieś na lata,
a ja wyciągnę jej małego brata.
Larry, musisz mu pomóc! On cię potrzebuje!
Boję się!
Gdyby Darwin tego chciał, na pomoc Larry'ego by zawołał.
-Wyciągnij mnie, Frances! -Chodź.
Boję się!
Bolało? Przepraszam.
Darwin, poproś Larry'ego o pomoc! Szybko! Pamiętasz swojego przyjaciela?
On nie jest prawdziwy. Tak mi mówiłaś. Powiedziałaś, że muszę dorosnąć.
Spadanie z tej wysokości będzie dosyć straszne!
Frances!
Ale lądowanie będzie jeszcze gorsze!
Myliłam się! Po prostu się bałam!
Darwin, nie wiedziałam, co robić,
i myślałam, że jeśli dorosnę, będę mogła wszystko.
Nie ma szansy na drugą młodość.
Darwinie!
Nie odpowiesz, Franny?
-Frances! -Ucisz się!
Darwinie, słyszysz mnie?
Darwin, jeśli wciąż wierzysz w Larry'ego, zaklaszcz, dobrze?
Tylko tyle wystarczy, zaklaszcz!
Zamknij się! Przestań!
Właśnie tak! Klaszcz!
-Wierzę! -Przestań!
Larry! Potrzebuję cię. Pomóż mi, proszę!
-Larry! -Właśnie tak, Darwinie.
-Larry! -Darwin?
Potrzebuję cię!
Larry, ja wciąż wierzę!
Larry!
Wróciłem!
I już po tobie.
Czasowir! Musisz go do czegoś podłączyć.
Hej! Przestań! Chodźcie!
Tam jest mój przyjaciel, ty obleśny typie!
Przestań! Kto mnie ciągnie? Co się dzieje?
Nie skrzywdzisz mojego kumpla! Nie ma mowy! Jasne?
Frances! Gdzie jesteś, Frances?
Moja pupa!
No dalej, pomóżcie!
Jeśli myślisz, że możesz wygrać, mylisz się.
Larry!
Ten boogeyman jest naprawdę silny.
Naprawdę przykro mi to mówić,
ale nadszedł czas, by twe męki ukrócić.
Wiesz, chyba nie muszę się bać, bo na takie ruchy cię nie stać.
I co teraz?
-Darwin! -Nic mi nie jest, ale jest mi źle!
Pióro jest potężniejsze niż miecz.
Pióro jest potężniejsze niż dwa miecze.
Ale, rzecz jasna, nie może się równać z pazurem.
Dobra.
Teraz cię mam.
Nie rób tego!
Przestań!
Użyj ich, Fran!
Franny, nie!
-Franny, zaczekaj! -„Franny”?
Franny!
Starzeję się.
Tak starzeję się,
że rymy nie kleją mi się.
Proszę cię, Franny.
Franny.
Wasz czasowir to klapa.
Teraz załatwię ciebie i tego zmyślonego palanta!
Nie boję się ciebie!
Słucham?
Nie boję się ciebie!
Wiem, kim jesteś.
Nie przestraszysz mnie.
Doprawdy?
Frances!
Przestań, Zoe!
Zoe? Kim jest Zoe?
Tylko jedna osoba nazywała mnie „Franny”.
Trudno było mi przyznać, że to ty.
Nie chciałam, żeby to była moja wina.
-Przepraszam, Zoe. -Nie!
Frances!
Zoe.
Boogeyman to dziewczyna?
Daj spokój! Co ty robisz, dziewczyno?
Larry! Tak myślałem, że to ty!
Dawno się nie widzieliśmy.
Pamiętasz swoje autko?
Nic ci nie jest, Darwinie?
Mam w buzi kłaczki ze skarpet.
Frances?
Nic wam nie jest, Frances? Usłyszeliśmy dziwny dźwięk.
Ja...
Odkurzałam.
Pod łóżkiem.
Nie wymieniłaś worka.
Zachęcanie, Michaelu.
Frances, skarbie, przyszliśmy przeprosić.
Twój tata właśnie sprawdził wiadomości w Internecie.
To samo, co działo się u nas,
zaczęło się też wczoraj dziać w Centerville.
Myślą, że winne są te same osoby.
Ale na szczęście wiemy już,
że to nie byłaś ty.
Kochanie,
naprawdę przepraszamy, że ci nie wierzyliśmy.
Nie szkodzi, mamo.
Po prostu szukaliście logicznego wyjaśnienia.
To był boogeyman.
-Proszę cię. -Darwinie.
Wiesz, że nie ma żadnego boogeymana.
Widziałem go i miał duże ostre zęby i pazury!
Darwinie, czas już iść spać.
Powiedz im, Darwinie.
Nie odejdziesz, prawda?
Skarbie, oczywiście, że nie odejdzie. To twoja siostra.
Zawsze tu dla ciebie będę. Od tego są przyjaciele.
Cieszę się, że znów w ciebie wierzę.
Ja też w ciebie wierzę, Frances.
Tak, skarbie, wszyscy wierzymy.
Dobranoc, kochanie.
Dobranoc.
To o co chodzi z tym boogeymanem?
Właściwie to boogey-osoba.
Ach tak? No to kim jesteś?
-Osobiście? -To jest Zoe.
Moja zmyślona przyjaciółka.
Mówiłaś, że nie miałaś zmyślonego przyjaciela.
Skłamała.
Zmądrzej, Lar. To, że zadajesz się z siedmiolatkiem,
nie znaczy, że musisz być naiwny.
Zawsze się bawiłyśmy z Zoe, gdy byłam mała.
Gdy Darwin zachorował i nie potrafiliśmy mu pomóc,
zdecydowałam, że muszę dorosnąć.
Przestałam wierzyć w to, co jest zmyślone.
A ty zaczęłaś zmieniać się w boogeymana?
Boogey-osobę.
Bardzo przepraszam, że przestałam w ciebie wierzyć, Zoe.
To głos w jego głowie.
To wyjaśnia to echo.
Już lecę, szefie.
Muszę spadać, Fran.
-Dokąd? -Centerville.
Słyszałaś, co twój tata mówił o tym, co się tam dzieje.
Trzeba załatwić boogeymana.
Lepiej pójdę z tobą.
Widziałam cię w akcji, Lar.
Nie sądzę, żebyś sam poradził sobie z silnym boogeymanem.
Wiesz co? Chyba wolałem cię jako boogey...
Osobę.
Wspaniale było znów cię zobaczyć, Franny.
Przepraszam za to, co narobiłam.
Nie chciałam tego, ale to było zbyt silne.
Nie szkodzi. Wszystko jest już dobrze,
a my możemy być przyjaciółkami jak dawniej.
Już nas nie zobaczysz, Franny.
Powiedziałeś Darwinowi, że nie odejdziesz.
Ma na myśli, że ty już nas nie zobaczysz.
-Nie... -Tylko prawdziwi przyjaciele są na zawsze.
Jak Joanne.
Ale ja w ciebie wierzę.
Wierzę w was oboje.
Na to jest czas, gdy jest się małym, jak Darwin.
Kiedy jesteśmy potrzebni.
Nie chcę cię znowu stracić.
Nie stracisz mnie, Franny. Dopóki o mnie pamiętasz.
Przyznaj, Fran.
Wiesz, że jesteś zbyt duża na zmyślonego przyjaciela. Prawda?
Nie. Znaczy, widzę was teraz,
a to logicznie dowodzi, że...
Przepraszam.
Już się nie zmieniasz w boogeymana.
Po co ci ciemne okulary?
Fajnie w nich wyglądam.
Hej, Fran?
Może i jestem zbyt duża.
I Fran...
To, że robisz się starsza, nie znaczy, że musisz być stara.
Nie mogę spać. Trochę się boję.
Chodź.
Wiesz, boogeyman może cię skrzywdzić tylko wtedy, gdy się boisz.
Tak.
Frances?
Tak naprawdę to nie boję się boogeymana.
Widziałem, jak sobie z nim poradziłaś.
Boję się, że znowu zachoruję.
Rozmawiałeś o tym z Larrym?
Powiedział, że ty możesz mi pomóc.
Że możesz mi powiedzieć, co dorośli robią, żeby się nie bać.
Chyba wiedzą, że strach nic nie daje.
I dlatego nie lubią się bać.
Wtedy inaczej się zachowują.
Tak jakby udają, że się nie boją?
Chyba tak.
Niedługo nie będziesz się już bać.
Chyba potrzeba dużo wyobraźni, żeby stać się dorosłym.
Bez wątpienia, braciszku.
Napisy: Adam Solecki