subscene: Mosy-Beygi
انتقاد،پيشنهاد،سفارش زيرنويس Mostafabeygi1994@gmail.com
صحیح
مضطرب
بطور بسیار وحشتناکی مضطرب بودم و هستم
ولی چرا میگید که من دیوانه ام؟
این مرض حواسم رو تحریک کرد
نابودشون نکرد ضعیفشون نکرد
بیشتر از همه حس شنوایی شدید شد
من همه چیز تو زمین و آسمان رو میشنیدم
چیزهای زیادی در جهنم میشنیدم
چطور پس،من دیوانه ام؟
گوش کنید و ببینید با چه سلامتی
با چه خونسردی ای میتونم کل داستان رو براتون تعریف کنم
غیرممکنه که بگین
چطور فکرش به مغزم خطور کرد
ولی وقتی که وارد مغزم شد دیگه شب و روز درگیرش بودم
هیچ هدف و قصدی وجود نداشت هیچ انگیزه و میل نفسانی ای وجود نداشت
من پیرمرد رو دوست داشتم اون هیچ بدی ای در حق من نکرده بود
هرگز بهم ناسزایی نگفته بود هیچ میلی به ثروتش نداشتم
فکر کنم که چشمش بود
آره.همین بود
یکی از چشم هاش شبیه چشم کرکس بود
یه چشم آبی کم رنگ و یه لکه که بالاش بود
وقتی که نگاهش میفتاد روی من رعشه به اندامم میفتاد
و بنابراین،کم کم خیلی تدریجی
تصمیم گرفتم که زندگی پیرمرد رو ازش بگیرم
تا اینجوری خودم رو برای همیشه از شر اون چشم خلاص کنم
اینجا جاییه که خیال میکنید من دیوانه ام
خب دیوانه ها هیچی نمیدونن ولی باید منو میدیدین
باید میدیدین که چقدر عاقلانه پیش رفتم
با چه احتیاطی با چه دوراندیشی ای
هیچوقت به اندازه هفته قبل از اینکه پیرمرد رو بکشم
باهاش مهربون نبودم
و هرشب تقریبا نیمه شب
دستگیره در اتاقش رو میچرخوندم
و بازش میکردم خیلی با ملایمت
و بعد،وقتیکه در رو به اندازه کافی باز میکردم
که سرم از میانش رد بشه
یه فانوس تیره و پوشیده شده رو وارد میکردم
کاملا پوشیده، پوشیده که نوری نداشته باشه
و بعد سرم رو به زور وارد میکردم
خندتون میگرفت اگه میدیدین
چقدر زیرکانه از در ردش میکردم
خیلی آروم حرکتش میدادم خیلی خیلی آروم
که یوقت مزاحم خواب پیرمرد نشم
حدود یه ساعت طول میکشید
که کل سرم رو وارد اتاق کنم
تا وقتی که میتونستم ببینمش که روی تختش خوابیده بود
حالا،یه آدم دیوانه میتونه انقدر عاقلانه عمل کنه؟
و بعد وقتی سرم به خوبی وارد اتاق میشد
با احتیاط مسیر نور فانوس رو باز میکردم خیلی با احتیاط
مسیر نور رو اونقدری باز میکردم
که یه باریکه نازک نور بیفته روی چشم کرکس
به مدت 7 شب اینکار رو کردم هر دفعه در نیمه شب
ولی همیشه چشم بسته بود
واسه همین غیرممکنه بود که کار رو انجام بدم
چون این پیرمرد نبود که منو آزار میداد
بلکه چشم شیطانیش بود
و هر روز صبح موقع طلوع آفتاب
جسورانه وارد اتاق میشدم
و با شهامت باهاش صحبت میکردم
با اسم کوچیک صداش میکردم با لحنی صمیمانه
و میپرسیدم که شب رو چطور گذرونده
میبینید که اون
پیرمرد خوب تر از اینی بود
که بخواد شک کنه که هر شب درست راس ساعت 12
وقتی خوابه من نگاهش میکنم
شب هشتم
بیش از حد معمول محتاط بودم تو باز کردن در
عقربه دقیقه شمار یه ساعت خیلی سریعتر از من حرکت میکرد
قبل از اون شب
هرگز به وسعت قدرت های خودم پی نبرده بودم
میتونستم حتی احساس پیروزیم رو داشته باشم
سرم داخل اتاق بود
و میخواستم فانوس رو وارد کنم
وقتی که انگشت شستم روی فانوس سر خورد
و پیرمرد روی تخت از جاش پرید
فریاد زد "کی اونجاست؟"
من همچنان آروم موندم و چیزی نگفتم
یه ساعت تمام حتی یک عضله ام رو تکون ندادم
و در ضمن صدای خوابیدنش رو تخت رو نشنیدم
هنوز روی تخت در حال گوش دادن نشسته بود
بلافاصله یه صدای ناله خیلی آروم شنیدم
و میدونستم که این صدای طولانیِ مرگبارِ وحشته
این ناله ی درد یا ناراحتی نبود نه
نه.این صدای آروم و خاموشی بود
که از اعماق روح بلند میشد وقتی با وحشت به وجد میومد
من صدا رو خوب میشناختم
چندین بار در نیمه شب وقتی تمام دنیا خواب بود
این صدا از سینه خودم به جریان میفتاد
طنین وحشنتاکش باعث میشد شدیدتر بشه
وحشتی که منو که منو گیج میکرد
گفتم که خوب میشناسمش
میدونستم پیرمرد چه حسی داره
و دلم براش میسوخت گرچه تو قلبم داشتم نیشخند میزدم
میدونستم که دراز کشیده و بیداره
از وقتی که اولین صدای آرومش اومد
وقتی که برگشته بود به تخت
و چون ترسش داشت بیشتر میشد
سعی کرده بود که اون ترس رو بی دلیل بدونه
ولی نمیتونست
به خودش میگفت که
"چیزی نیست جز صدای باد تو دودکش"
"این فقط یه موشه که داره راه میره"
"این فقط یه جیرجیرکه که سر و صدا کرده"
بله
بله.اون سعی میکرد که خودش رو آروم بکنه
با این فرضیات
ولی همه اینا رو بیهوده میدید
چون مرگ در حال نزدیک شدن بهش بود
با سایه سیاهش جلوی اون کمین کرده بود
و قربانی رو احاطه کرده بود
اون وجود سر من داخل اتاق رو حس میکرد
وقتی که مدت زیادی رو منتظر موندم بسیار صبورانه
بدون اینکه صدای خوابیدنش رو بشنوم تصمیم گرفتم که
یه شکاف خیلی خیلی کوچیک روی فانوس باز کنم
پس باز کردم
نمیتونید تصور کنید چقدر مخفیانه
تا اینکه یه نور ضعیف
مثل یک تار عنکبوت
از شکاف خارج شد و افتاد روی چشم کرکس
باز بود
کاملا کاملا باز
و من خشمگین شدم و بهش خیره شدم
با دقت بی نظیری دیدمش تمام اون چشم آبی گرفته رو
با اون نقاب وحشتناک بالاش
باعث شد تا مغز استخونم یخ بزنه
ولی هیچ چیز دیگه ای
از چهره پیرمرد نمیتونستم ببینم یا بدنش
منی که نور رو مستقیم انداخته بودم بطور غریزی
درست روی اون نقطه لعنتی
بهتون نگفتم که
چیزی که به اشتباه دیوانگی میپندارید
حساسیت بیش از حد حواسه؟
بعد باید بگم که یه صدای آروم و ضعیف و سریع
به گوشم رسید
مثل صدایی که ساعت میده وقتی با پارچه پوشیده شده باشه
اون صدا رو هم خوب میشناختم
صدای ضربان قلب پیرمرد بود
این خشمم رو بیشتر کرد درست مثل ضربان طبلی که
سرباز رو تحریک به شجاعت میکنه
ولی حتی باز هم خودداری کردم و آروم موندم
به سختی نفس میکشیدم
در همون آن ضربان قلب لعنتی بالاتر رفت
سریعتر و سریعتر و سریعتر شد
و بلندتر و بلندتر هر لحظه
وحشت پیرمرد باید خیلی زیاد بوده باشه
بلندتر شد.هرلحظه بلندتر
متوجه منظورم میشید؟
بهتون گفتم که مضطربم.همینطورم هستم
و در آخرین ساعات شب
در سکوت وحشتناک این خونه قدیمی
همچین صدای عجیبی تحریکم کرد
به وحشتی غیرقابل کنترل
باز هم برای چند دقیقه خودداری کردم و آروم موندم
ولی ضربان بلندتر و بلندتر شد
فکر کردم قلبش داره منفجر میشه
و حالا،دچار یه اضطراب جدید شدم
ممکنه یکی از همسایه ها این صدا رو بشنوه
لحظه موعود پیرمرد فرارسیده بود
با یه فریاد بلند
فانوس رو پرت کردم و وارد اتاق شدم
اون فریاد زد. . .یه بار.فقط یه بار
بلافاصله کشیدمش روی زمین
و رختخواب سنگین رو انداختم روش
بعد با خوشحالی لبخند زدم وقتی که دیدم کار انجام شده
برای چند دقیقه صدای خفه شده ضربان قلب میومد
بازم این آزارم نمیداد
این صدا شنیده نمیشد اون سمت دیوار
و بعد،سرانجام
متوقف شد
پیرمرد مرده بود
رختخواب رو برداشتم و جسد رو بررسی کردم
بله.بله.اون مرده بود کاملا مرده
دستم رو روی قلب گذاشتم
و برای چند دقیقه همونجا نگهش داشتم
هیچ ضربانی نداشت
اون کاملا مرده بود
چشمش دیگه منو اذیت نخواهد کرد
حالا اگه هنوزم فکر میکنید من دیوانه ام
به زودی دیگه این فکر رو نخواهید کرد
وقتی براتون شرح بدم که چه اقدامات محتاطانه و عاقلانه ای کردم
برای مخفی کردن جسد
اول بدنش رو تکه تکه کردم
سرش رو بریدم،و بعد دست ها و بعد پاها
و بعد سه تا از تخته های کف اتاق رو برداشتم
و همه اعضاش رو زیرزمین گذاشتم
و بعد خیلی زیرکانه،خیلی ماهرانه تخته ها رو دوباره جا زدم
که چشم هیچ انسانی نه حتی چشم اون
بتونه متوجه چیزی بشه
چیزی برای شستن نبود
هیچ جور لکی نبود
هیچ قطره خونی به هیچ وجه نبود
بابت این مسئله خیلی هشیار بودم
با یه شستشو همش تمیز شد
و بعد وقتیکه همه این کارا رو تموم کردم
ساعت 4 بود
هنوز به تاریکی نیمه شب بود
همین که صدای زنگ اومد
صدای ضربه زدن به در خونه شنیده شد
رفتم و درو باز کردم با خیال آسوده
برای چی باید میترسیدم؟
سه نفر وارد شدن که خودشون رو
کاملا مودب و با آرامش مامور پلیس معرفی کردن
یکی از همسایه ها صدای فریاد شنیده بوده
مظنون شدن که اتفاق نادرستی رخ داده باشه
و اونا،مامورا
اعزام شدن که ببینن قضیه چیه
من خندیدم برای چی باید میترسیدم؟
به آقایون خوش آمد گفتم
گفتم که فریاد صدای خودم بوده که خواب میدیدم
و گفتم که پیرمرد نیست و رفته روستا
تمام خونه رو به مهمان هام نشون دادم
و اجازه دادم که بگردن و خوب هم بگردن
و آوردمشون به اتاقش
گنجینه اش رو بهشون نشون دادم دست نخورده و امن
با اطمینان و اشتیاق
صندلی ها رو به اتاق آوردم
و ازشون خواستم که اینجا استراحت کنن
و خودم
با جسارت تمام که از موفقیتم حاصل میشد
پاهای خودم رو درست روی نقطه ای گذاشتم
که زیرش جسد قربانی آرمیده بود
مامورا راضی بودن رفتار من متقاعدشون کرده بود
من کاملا راحت و آروم بودم
اونا نشستن و من با نشاط جوابشون رو میدادم
در مورد مسائل معمولی صحبت میکردن
ولی بعدش حس کردم دارم خسته میشم
و ای کاش که برن
سرم درد گرفت و یه صدای زنگ تو گوشم میپیچید
ولی هنوز نشسته بودن و داشتن صحبت میکردن
صدای زنگ بیشتر شد
من با آرامش بیشتر به صحبت کردن ادامه دادم تا از شر این احساس خلاص شم
ولی ادامه داشت و بیشتر هم شد
تا یه مدت که بعد فهمیدم که صدا
داخل گوش من نبوده
این یه صدای آروم و ضعیف و سریع بود
مثل صدایی که ساعت میده
وقتی با پارچه پوشیده شده باشه
نفس نفس میزدم مامورا شنیدنش یا نه
من سریعتر صحبت میکردم سریعتر و با حرارت بیشتری
ولی صدا دائما داشت بیشتر میشد
من پاشدم و باهاشون در مورد چیزای بی ارزشی بحث کردم
ولی صدا دائما داشت بیشتر میشد
چرا اونا نمیرفتن؟
شروع کردم راه رفتن روی زمین با قدم های سنگین
طوری که انگار عقیده اونا منو تحریک کرده باشه
ولی صدا دائما داشت بیشتر میشد
خدای من.چیکار میتونستم بکنم؟
به وجد اومدم.عصبی شدم.ناسزا گفتم
صندلی که روش نشسته بودم رو بلند کردم
کوبوندمش روی تخته ها
ولی صدا بیشتر شد
بلندتر و بلندتر شد
و هنوز اونا با اشتیاق صحبت میکردن و میخندیدن
ممکنه که هنوز نشنیده باشن ؟
خدای بزرگ.نه نه.اونا شنیدن
اونا شک کردن
اونا میدونستن
داشتن به وحشت من میخندیدن
دیگه نمیتونستم اون خنده های متظاهرانه رو تحمل کنم
حس کردم باید فریاد بزنم یا بمیرم
و حالا.دوباره.گوش کنید بلندتر.بلندتر.بلندتر.بلندتر.
پست فطرت ها.دیگه تظاهر نکنید
به کارم اقرار کردم
تخته ها رو برداشتم.بیا
این صدای ضربان این قلب وحشتناکه
در دوران وحشتناکی که وبا نیویورک رو فراگرفته بود
دعوت یکی از بستگانم برای گذروندن دو هفته در کنارش
اینجا،در این کلبه دورافتاده
در سواحل هادسن رو پذیرفتم
لحظات خوب و خوشی و سپری میکردیم
بجز خبرهای ناراحت کننده ای
که هر روز صبح از شهر پرجمعیت بهمون میرسید
حتی یک روز هم نشد که خبر
مرگ یک آَشنا بهمون نرسه
صدای نزدیک شدن هر پیک رعشه به اندام ما مینداخت
هر چیزی از شهر
برای ما حاکی از مرگ بود
نه صحبت،نه فکر،نه حتی رویاپردازی در مورد چیز دیگه ای نمیتونستم بکنم
میزبان من خلق و خوی سردتری نسبت به من داشت
در مورد حقایق فاجعه به اندازه کافی حساس بود
ولی از عواقب و پشت پرده اش هراسی نداشت
من خیلی خوش اقبال نبودم
و ترس بی حد و حصر از شرارت و مرگ
به روح و روان من چیره شده بود
افکار من درگیر حادثه وحشتناکی بود
که بزودی رخ میداد
تقریبا انتهای یک روز بسیار گرم بود
من تنها،با کتابی در دست نشسته بودم
زیر این پنجره با چشم انداز
طولانی از کنار رودهای
یک تپه دور دست
سطح اونی که نزدیکترین رود به من بود
با ریزش خاک تپه و درختانش
به داخلش، از آب خالی شده بود
افکارم کاملا سرگردان بود
از کتابی که جلوم باز بود گرفته
تا ویرانی و تیرگی شهر همسایه
چشمام رو از صفحه کتاب بالا بردم
به نمای برهنه تپه افتادن و یک شی
چیزی شبیه به هیولایی مخوف
که با سرعت زیاد در حال حرکت بود
از قله به سمت پایین
سرانجام در جنگل انبوه پایین ناپدید شد
اولین لحظه که این جونور به چشمم افتاد
به عقل خودم شک کردم و بعد از چند دقیقه
که تونستم خودم رو متقاعد کنم
که نه دیوانه ام نه خواب میبینم
اندازه جونور رو ارزیابی کردم
به این نتیجه رسیدم که خیلی بزرگتر
از تمام کشتی های جنگی است
از مثال کشتی جنگی استفاده کردم
چون فرم ظاهری هیولا این ایده رو به ذهن میرسوند
بدنه یکی از کشتی های جنگیمون ممکنه بتونه
برای حمل تجهیزات عمومی بزرگ مناسب باشه
دهن حیوون در انتهای مجرایی بود
با طول حدود 60 یا 70 فوت
و حدودا در ضخامتی به بزرگی یک فیل
در نزدیکی این بدنه
پر از موهای سیاه درهم بود
بیشتر از مویی که بشه
از پوست یه گله بوفالو تهیه کرد
و در پشت این موها به سمت پایین و کناره ها
دو دندون دراز و تیز قرار داشت
نه شبیه به دندون گراز وحشی
بلکه با اندازه ای بینهایت بزرگتر
هیکلی شبیه به جسمی تیز و برنده
که به سمت زمین نشونه رفته بود
از این هیکل دو جفت بال خارج شده بود
هر بال حدود 100 یارد طول داشت
یک جفت بالاتر از دیگری بود
و ضخامتی که تماما با فلز پوشیده شده بود
هر کدوم در ظاهر حدود 10 یا 12 فوت ضخامت داشت
اما عجیب ترین ویژگی این موجود ترسناک
متعلق به سرش بود
که تقریبا به کلی سینه اش رو احاطه کرده بود
که بر روی هیکل تیره اش
کاملا سفید و نمایان بود
طوری که انگار با دقت تمام توسط یک هنرمند ایجاد شده
وقتی در حال تماشای این جونور وحشتناک بودم
و به خصوص سیمایی که روی سینه اش بود
با احساس وحشت و هراس
متوجه آرواره های غول آسا در انتهای تنه شدم
که ناگهان باز شدن
و ازشون صدایی تولید شد
بسیار بلند و حاکی از پریشانی
که همچون ناقوسی من رو لرزوند
و همین که هیولا پایین تپه ناپدید شد
غش کردم.افتادم روی زمین
به محض به هوش اومدن
اولین قصدم این بود که دوستم رو
از چیزی که دیدم و شنیدم مطلع کنم
به سختی میتونم بیان کنم که
چه حس مخالفتی در آخر درونم بود
که سعی میکرد مانعم بشه
بعد،یک روز عصر
حدود 3 یا 4 روز بعد از اون اتفاق
تو این اتاق با هم نشسته بودیم
جایی که من اون شبح رو دیدم
من همونجا کنار همون پنجره نشسته بودم
و اون اینجا روی همین صندلی استراحت میکرد
تطابق زمان و مکان
منو به سمتی سوق داد که اون اتفاق رو براش تعریف کنم
تا آخر حرف هام رو شنید
ابتدا با تمام وجود خندید
و بعد قیافه ای بینهایت جدی به خودش گرفت
طوری که انگار تردیدی در دیوانگی من وجود نداشت
در این لحظه
دوباره کاملا واضح هیولا رو دیدم
که با فریادی برگرفته از وحشت مطلق
توجهش رو جلب کردم
نگاه کن نگاه کن
مشتاقانه نگاه کرد ولی گفت که هیچی نمیبینه
گرچه بعد از چند دقیقه مسیر اون هیولا رو مشخص کردم
که راهش رو به سمت بخش عریان تپه پیش گرفته بود
حالا من کاملا آگاه بودم از خطر
من اون رو فرشته مرگ خودم میدیدم
یا بدتر، به عنوان پیشرو یه حمله روانی
خودم رو پرت کردم عقب روی جایگاه کنار پنجره
و برای چند لحظه صورتم رو با دستام پوشوندم
گرچه میزبانم
به رفتار خونسرد و آرومش ادامه داد
و با سرسختی و دقت زیاد
در رابطه با ظاهر اون موجود ازم سوال کرد
وقتی بطور کامل در این رابطه پاسخش رو دادم
آه عمیقی کشید،طوری که انگار بار سنگینی از روی دوشش برداشته شد
و بعد سمت کتابخونه رفت
و یکی از کتابهای در رابطه با
تاریخ طبیعی رو برداشت
بعد ازم خواست که جام رو باهاش عوض کنم
سرجای من کنار پنجره نشست و
کتاب رو باز کرد صحبتش رو ادامه داد
اون گفت "در رابطه با صحبت هایی که کردی"
در وصف هیولا
شاید هرگز نتونم بهت نشون بدم
که چی بوده
اول
بذار گزارش یه پسر بچه مدرسه ای رو بخونم برات
از این گونه عجیب خانواده کرسپوسکلاریا
از دسته اینسکتا حشرات
گزارش میگه که
4بال غشایی پوشیده شده با پولک های کم رنگ
از ظاهر فلزی
دهان به فرم گرد و لوله ای
بر اثر کشیدگی فک ها
که در هر طرف
آثار فک وجود داره و شکم پرکرک
جمجمه سر
جمجمه سر موجود عجیب از مواردیه که هنوز
اطلاعات کاملی در موردش نیست
نوعی گریه و فریاد مالیخولیایی که ظاهر میشه
و علامت مرگ
که با قرار گرفتن سر روی سینه نمایان میشه
کتاب رو بست و تکیه داد عقب
خودش رو درست تو موقعیتی قرار داد
که من هنگام مشاهده هیولا
قرار داشتم
داد زد گفت "آها.اینجاست"
داره دوباره از تپه بالا میره
و باید بگم که خیلی موجود جالبیه
به هیچ وجه اونقدر بزرگ
یا دور نیست که تو تصور کرده بودی
حقیقت اینه که
همینطور که داره به سمت بالا میره روی این تار
که یه عنکبوت روی قاب پنجره بوجود آورده
فکر کنم که حدود یک شانزدهم اینچ
طول داشته باشه نهایتا
و همینطور یک شانزدهم اینچ فاصله داشته باشه
از مردمک چشم من
هزاران مشکل برام درست کرده فورچوناتو
که تا جایی که میتونستم تحمل کردم
ولی وقتی که جسارت پیدا کرد که بهم فحش بده
با خودم عهد بستم که انتقام بگیرم
شما،اونایی که خوب منو میشناسید
اینطور فکر نمیکنید که
که اینو برای تهدید گفتم
من بالاخره تلافی خواهم کرد
من تنها مجازات نمیکنم بلکه با بخشودگی مجازات میکنم
بهتره اینو بیان کنم که نه با گفتارم و نه اعمالم
باعث نشدم که فورچوناتو به نیت خیر من شکی بکنه
ادامه دادم به خندیدن
ولی اون متوجه نشد که خنده من الان
به این فکر بود که اون قربانی شده
اون یه نقطه ضعف داشت این فورچوناتو
گرچه تو سایر مسائل مرد قابل احترامی بود
و حتی ترسناک
همیشه بابت خبرگیش تو شراب به خودش میبالید
من خودم تو شراب های ایتالیایی خبره بودم
و هروقت که میتونستم مقدار زیادی میخریدم
یه روز عصر که هوا گرگ و میش بود
در آخرین روز های جشن کارناوال
با دوستم روبرو شدم
با گرما و صمیمیت زیادی نزدیک من شد
چون خیلی مشروب خورده بود
لباس دلقکی پوشیده بود
لباس تنگی بود
و سرش با کلاه مخروطی شکل و زنگوله ها بالا گرفته شده بود
از دیدنش خیلی خوشحال بودم طوری که با خودم گفتم
نباید با یه دست دادن تمومش کنم
بهش گفتم فورچوناتو عزیزم
چه خوبه که دیدمت
چقدر امروز خوب بنظر میرسی
من امروز یه بشکه مشروب گرفتم که باید آمانتیادو باشه
و یه مقداری شک دارم
اون گفت چطور؟
آمانتیادو؟یه بشکه؟ غیرممکنه
و در وسط جشن؟
خب منم شک دارم
و منم ساده لوحانه عمل کردم و به قیمت آمانتیادو پول دادم
بدون اینکه در موردش با تو مشورت کنم
تو در دسترس نبودی
و ترسیدم یه معامله خوب رو از دست بدم
آمانتیادو؟ آمانتیادو؟
آره
و چون تو مشغولی دارم میرم پیش لوچیسی
اگه کسی بتونه نظری در اینباره بده اونه
اون بهم میگه
لوچیسی آمانتیادو رو از شری نمیتونه تشخیص بده
و هنوز یسری ساده لوح فکر میکنن که
اون در حد تو هست (در حس چشایی و شناسایی مشروب)
بیا بریم به سردابت
دوست من نه.نمیخوام مزاحمت بشم
متوجه شدم که کار داری و مشغولی لوچیسی
من هیچ کاری ندارم بیا
دوست من نه
فقط مسئله این نیست
ولی میدونم که سرما خوردی
سرداب خیلی سرد و نمناکه
پر از کپکه
به هرحال بیا بریم
این سرماخوردگی چیز مهمی نیست
آمانتیادو؟ که بخاطرش پول دادی
لوچیسی
نمیتونه شری رو از آمانتیادو تشخیص بده
به این شکل فورچوناتو دست منو گرفت
من یه ماسک پارچه ای مشکلی داشتم
و یه شنل هم تنم بود
کشیدمش تا بریم سمت پالاتزو من (پالاتزو:نوعی خانه مجلل )
کسی خونه نبود
اونا رفته بودن که
از جشن لذت ببرن
دو تا مشعل برداشتم
و یکیش رو به فورچوناتو دادم
از چندتا اتاق تو در تو عبورش دادم
به گذرگاهی که به سرداب منتهی میشد
از یه راه پله بلند و پر پیچ و خم گذشتم
و ازش خواستم که مراقب باشه پشت سرم که میاد
بعد رسیدیم پایین
روی زمین نمناک
دخمه آرامگاه خانوادگی مانترسور(من) ایستادیم
قدم های دوستم لرزان بود
و با قدم هایی که برمیداشت زنگوله روی کلاه دلقکیش
جیرینگ جیرینگ میکرد
بشکه کجاست؟
جلوتره ولی این زنجیره ها رو ببین
که چه سوسویی میزنن از دیوارهای این غار
کپک؟
کپک،کپک آره
چند وقته سرفه میکنی؟
دوستم نتونست پاسخ بده
تا چند دقیقه
چیزی نیست چیزی نیست
بیا برگردیم.سلامتت خیلی مهمتره
تو ثروتمند،قابل احترام،تحسین برانگیز و محبوب هستی
تو آدم با ارزشی هستی و جای خالیت به شدت حس میشه در مورد من اینطور نیست
برمیگردیم
حالت بد میشه و من نمیخوام باعث و بانیش باشم
گذشته از این لوچیسی هست
کافیه کافیه.این سرفه ها چیز مهمی نیست
منو نمیکشه بخاطر یه سرفه نمیمیرم
درسته درسته
و البته که
من قصد نداشتم هشدار بی موردی بدم
ولی بهتره که همه جوانب احتیاط رو رعایت کنی
یه مقدار از این میداک برای مقابله با سرما و رطوبت اینجا مناسبه (میداک:نوعی شراب قرمز)
در یه بطری که از یه ردیف طولانی
برداشتم رو باز کردم
که داخل کپک بود
"گفتم :"بخور شراب رو دادم بهش
با یه نیشخند اونو به لبهاش نزدیک کرد
صبر کرد و سرش رو به سمت من تکون داد
و باز زنگوله هاش صدا داد
من میخورم به سلامتی بدن هایی که کنارمون دفن شده
و من به سلامتی عمر طولانی تو
آره.دوباره دستم رو گرفت و شروع کردیم به حرکت
شراب تو چشم هاش برق میزد و زنگوله اش صدا میداد
حال خودم هم با میداک بهتر شد
از دیوار های پر از استخون رد شدیم
با بشکه های آمیخته شده بود
در عقب رفتگی محل قبور
دوباره وایستادم و این بار جسورانه
فورچوناتو رو با یه دست گرفتم
کپک ها رو میبینی؟ بیشتر میشه
مثل خزه سرداب رو پوشانده
زیر بستر رودخانه ایم
قطره های نمناک در حال چکیدن بین استخون ها
بیا.بهتره برگردیم قبل از اینکه دیر بشه
سرفه هات
چیزی نیست بیا بریم
بیا بریم به آمانتیادو برسیم
باشه
محکم به دست من تکیه داد
مسیرمون رو ادامه دادیم در جستجوی آمانتیادو
از یسری اتاق با سقف کوتاه عبور کردیم
پایین رفتیم.عبور کردیم
و باز پایین رفتیم به دخمه عمیقی رسیدیم
جایی که جریان هوا
باعث شد مشعل هامون بیشتر از اینکه شعله ور باشن،بدرخشن
تو دورترین نقطه سرداب
یه اتاق دیگه بود کوچیک تر
دیوارهاش با جسد انسان پر شده بود
به مدل قبرستان بزرگ پاریس
پر شده بود تو سرداب
3جناح این دخمه درونی
به این سبک بود
از چهارمی دیگه استخون ها ریخته شده بود زمین
و کپه ای روی زمین بود
داخل دیوارها به این شکل بود
با جابجایی استخون ها
یه عقب رفتگی داخلی دیگه رو پیدا کردیم
با عمقی حدود 4 فوت در عرض 3
و ارتقاع 6 یا 7
که باسنگ گرانیت جدا میشد
بیا.آمانتیادو اینجاست
همینطور برای لوچیسی
اون یه احمقه
با قدم های لرزان رفت جلو
منم قدم به قدم دنبالش میرفتم
یه لحظه به انتهای تو رفتگی دیوار رسید
و متوجه شد که سنگ مانع پیشرویش شده
سردرگم و احمقانه همونجا ایستاد
روی سطح گرانیتی
دو تا میخ آهنی اونجا بود
به یکیش یه زنجیر کوتاه وصل بود به اون یکی یه قفل
کار چند ثانیه بود که
اونو دور کمرش بندازم و قفلش کنم
اونقدر گیج بود که نمیتونست مقاومت کنه
کلید رو خارج کردم از گودی خارج شدم
دستت رو بذار روی دیوار فورچوناتو
کاری جز حس کردن کپک نمیتونی بکنی
البته که خیلی نمناکه
یبار دیگه بذار ازت درخواست کنم که برگردیم
نه؟خب پس من باید ترکت کنم
ولی اول باید توجهت رو
جلب به قدرتم بکنم
آمانتیادو
درسته.آمانتیادو
همین که این جمله رو گفتم خودم رو با کپه های استخون
که در موردش براتون صحبت کردم سرگرم کردم
پرتشون کردم کنار
بعد یه مقدار آجر و سیمان که اونجا داشتم رو برداشتم
با این مصالح و به یاری ماله
شروع کردم به ساختن دیوار جلوی ورودی تو رفتگی
آروم آروم ردیف اول دیوار رو تموم کردم
وقتی متوجه شدم که مستی فورچوناتو
کاملا پریده
اولین گواهم بر این قضیه
ناله های آروم از اعماق تو رفتگی بود
این ناله ی یه آدم مست نبود
بعد یه سکوت طولانی و مطلق ایجاد شد
دومین لایه رو چیدم و سومی و چهارمی
و بعد صدای لرزش های خشمگینانه زنجیر
صداها چند دقیقه ادامه داشت
و من با رضایت بیشتری داشتم بهش گوش میدادم
کارم رو متوقف کردم و روی استخون ها نشستم
وقتی که سرانجام صدای زنجیر قطع شد
به ماله کشی ادامه دادم
و بدون توقف تمومش کردم
پنجمی،ششمی و لایه هفتم
دیوار حالا تا نزدیکیای سینه من میومد
دوباره کارو متوقف کردم و مشعل رو بالای دیوار گرفتم
مقداری نور اونجا فرستادم
یه فریاد بی وقفه و شدید
از حنجره مرد زنجیر شده خارج شد
انگار با خشم به من اشاره میکرد
چند لحظه صبر کردم لرزیدم
بعد دستم رو روی دیوار سخت
قبرها گذاشتم و احساس رضایت کردم
دوباره نزدیک شدم به دیوار
پاسخ فریادهای اون رو دادم
صداش رو برگردوندم کمکش کردم
با قدرت و وسعت بیشتری اونا رو تکرار کردم
اینکارو کردم و سرو صدا خوابید
حالا نیمه شب شده بود
و داشتم به پایان کارم نزدیک میشدم
هشتمی،نهمی و دهمین ردیف رو تموم کردم
بخشی از ردیف 11 رو هم تموم کرده بودم
فقط یه آجر مونده بود
که گذاشته بشه و پر کنه دیوارو
با وزنش کلنجار رفتم
تا حدودی اون رو به جاش نزدیک کردم
ولی حالا از گودال یه صدای
خنده آروم که مو رو به تن سیخ میکرد، اومد
از پشت گردنم
شوخی عالی ای بود یه شوخی فوق العاده
تو پالاتزو خیلی به این خواهیم خندید
بعد شرابمون
آمانتیادو؟
آره.آمانتیادو
ولی دیر نشده؟
اونا تو پالاتزو منتظر ما نمیمونن
خانم فورچوناتو و بقیه؟
بذار بریم
آره.بیا بریم
بخاطر رضای خدا مانترسور
آره.بخاطر رضای خدا فورچوناتو
ولی با این حرفایی که بیهوده برای پاسخ زده میشد
عصبانی شدم
بلند گفتم فورچوناتو؟فورچوناتو؟
جوابی نیومد
از روزنه ای که مونده بود روی دیوار مشعل رو انداختم داخل
فقط از اونجا صدای زنگوله اومد
قلبم گرفت
بخاطر نمناکی قبرها
سریع کارم رو تموم کردم
آخرین آجر رو گذاشتم سرجاش
ماله کشی کردم
روی دیوار جدید
استخون های قدیمی رو روی هم ریختم
حدود نیم قرنه که هیچ انسانی مزاحم اونا نشده
در آرامش خوابیده ان (ایتالیایی)
ناخوش بودم.ناخوش در حال مرگ با اون عذاب طولانی
داشتم حواسم رو از دست میدادم
کلمه وحشتناک مرگ
آخرین عبارت واضحی بود که به گوش هام رسید
بعد از اون صدای استنطاق قاضی ها
با صدای همهمه رویاگونه نامشخضی ادغام میشد
لب های قاضی هایی که ردای مشکی به تن داشتن رو میدیدم
سفید و نازک به طرز عجیبی صاف
که با کلام مرگبارشون باز و پیچ در پیچ میشد
طوری که انگار اسم من رو هجی میکردن
و حکم مرگ با عذاب
و بعد سیاهی پراکنده شد نزدیک شد به من
حتی اون سفیدی شرارت بار اون لب های لعنتی
رو خاموش میکرد
تمام حواس و هشیاری رو از بین میبرد
با حمله ای دیوانه وار روح رو به جهنم میبرد
و بعد سکوت و خاموشی و شب عالم رو فرا میگرفت
من غش کردم
هنوز آثار این خاطره تاثیر ضعیفش رو
به دیواره های داخلی ذهنم میذاره
در ظاهری بلند
که من رو برمیداشت و پرتم میکرد پایین
پایین به جایی صاف و نمناک و خاموش
خاموش و همه اش دیوانگیه
من چشمام رو باز نمیکنم
حس میکنم رها شده و آزاد به پشت خوابیدم
دستم رو دراز میکنم
و روی چیزی سخت و نمناک میفته
ادامه دادم،هنوز جرئت نمیکنم که از چشمام استفاده کنم
بخاطر این نبود که از نگاه به چیزهای وحشتناک بترسم
بلکه به این خاطر بود که مات و مبهوت بودم
که شاید چیزی برای دیدن نباشه اونجا
بعد با قلبی مایوس
سریعا چشمام رو باز کردم
بدترین فکرهام واقع شد
سیاهی شب ابدی من رو احاطه کرد
برای نفس کشیدن تقلا میکردم
گویا نیروی تاریکی منو قل و زنجیر کرده بود
در حد انفجار از هر منفذی در حال تعرق بودم
و مثل قطراتی سرد و بزرگ روی پیشانیم می ایستاد
دستم رو وحشیانه انداختم بالا و دور خودم
میخراشیدم،چنگ میزدم
دنبال چیزی برای نجات
ولی چیزی
هیچی
عذاب معلق بودن غیرقابل تحمل شد و من از جا برخاستم
با احتیاط به جلو قدم برداشتم
چشم هام داشت از حدقه درمیومد
به امید اینکه یه پرتو ضعیف نور بهش بخوره
ولی سیاهی همچنان چیره بود
تا اینکه سرانجام یه دیوار
نرم،لیز،سرد یه دیوار
دنبال کردمش
محتاطانه با بدگمانی
که از شایعات مبهم وحشت تولدو
نشئت گرفته بود
سرانجام شهامتش رو پیدا کردم
تصمیم گرفتم ازش خارج شم
و از حصارش عبور کنم
تا جای ممکن در مسیری مستقیم
زمین پر از گل و لجن بود
با احتیاط پیش رفتم
حدود 10 یا 12 قدم به همین شکل
و بعد ناگهان سر خوردم
و محکم با صورت خوردم زمین
در حال گیجی زمین خوردنم اتفاق افتاد
فورا متوجهش نشدم
که چه وضع وحشتناکی بود
به این شکل بود که
چونه ام آروم روی زمین محبس بود
ولی لب هام و قسمت بالای سرم
چیزی رو لمس نمیکرد
همون لحظه پیشونیم انگار با بخاری سرد
تر شده بود
و بوی بخصوص قارچ فاسد
به مشامم رسید
به قسمت انتهایی یه گودال دایره ای شکل افتاده بودم
اطراف دیوار کورمال کورمال میرفتم درست زیر لبه اش
موفق شدم یه بخش کوچک دیوار رو از جاش بردارم
و بندازمش پایین به گودال عمیق
چندین ثانیه صبر کردم
و به طنینش گوش دادم
همین که به سرعت به سمت پایین گودال حرکت میکرد
و بعد صدای تند سقوطش به آب
و به دنبالش صدای بلند انعکاسش
در همون لحظه صدایی اومد
شبیه به صدای باز شدن سریع دری بالای سر
هنگامیکه باریکه ضعیفی از نور
از تاریکی عبور میکنه
و بلافاصله ناپدید میشه
در حالیکه همه ی اندامم میلرزید
کورمال کورمال به سمت دیوار برگشتم
تصمیم گرفتم نابود بشم
تا اینکه ریسک وحشت گودال رو به جون بخرم
اضطراب روحی باعث شد تا چندین ساعت هشیار بمونم
ولی بعد به خواب سنگینی فرو رفتم
وقتی بیدار شدم دیدم که همه چیز قابل رویت شده
یه لوستر مشتعل خشن
که باهاش میتونستم
ظاهر و وسعت محبس رو ببینم
چیزی که تصور میکردم دیوار آجری باشه
حالا صفحات بزرگ آهنی بنظر میرسید
اشکال شیطانی ترسناک در ظاهری تهدید آمیز
به شکل اسکلت بدن
روی دیوار قرار گرفته بود
در وسط کف
گودال مدور خمیازه میکشید گودالی که من از آرواره هاش فرار کرده بودم
بعد متوجه شدم که
خیلی محکم به یه بدنه چوبی کم ارتفاع بسته شدم
و تعداد زیادی لایه که دور بدنم پیچیده شده بود
که فقط سرم و دست چپم رو آزاد میذاشت
که فقط با تلاش و تقلای زیاد
میتونستم باهاش غذا بخورم از یه ظرف سفالی
که کنارم روی زمین گذاشته شده بود
غذای داخل ظرف گوشت بود پر از ادویه
به سمت بالا نگاه کردم
سقف محبسم رو بررسی کردم
حدود 30 یا 40 فوت ارتفاع داشت
و ازش چیزی آویزون شده بود
چیزی که یه پاندول بزرگ بنظر میرسید
چیزی که ممکنه رو ساعت های آنتیک ببینید
زمانیکه بهش خیره شده بودم
خیال کردم که داره خیلی آروم حرکت میکنه
برای چندین،برای چندین دقیقه تماشا کردمش
تا حدودی با ترس ولی بیشتر با تعجب
بعد یه صدا توجهم رو جلب کرد
و به زمین نگاه کردم چندتا موش بزرگ دیدم
با چشمانی گرسنه از گودال بیرون اومده بودن
بوی گوشت به طمع انداخته بودشون
تلاش و توجه زیادی نیاز بود
تا اونا رو از غذا دور کنی و فراری بدی
وقتی دوباره چشم به بالا دوختم
چیزی که دیدم گیج و حیرت زده ام کرد
طول حرکت پاندول بیشتر شده بود
حدود یک یارد
ولی چیزی که بیشتر اذیت کننده بود
این بود که میشد به طور واضح دید که پایین اومده بود
حالا متوجه شدم
با چه ترسی که نیازی به گفتنش نیست
که انتهای پایینیش تیغ براق هلالی شکل بود
با طولی حدود یک متر بین نوک هاش
نوک های بالایی
و لبه پایینی به وضوح به تیزی تیغ اصلاح بود
و زوزه کشان روی هوا تاب میخورد
اینچ به اینچ
با پایین اومدنش که فقط در طول زمان نمایان بود
انگار که عمرت داره با سرعت کم و کمتر میشه
روز ها گذشت قبل از اینکه این بالای سر من با فاصله خیلی نزدیک حرکت کنه
طوری که انگار نسیمی سوزان به سمت من میوزید
دعا میکردم همینکه سرعت پایین اومدنش بیشتر میشد
پریشان و عصبی شدم
و تقلا میکردم که خودم رو بالا بکشم
مقابل حرکت شمشیر هلالی خوفناک
و بعد ناگهان کاملا آروم شدم
و با لخند به مرگ درخشان نگاه کردم
مثل یه بچه مقابل یه اسباب بازی کمیاب و دوست داشتنی
دیدم که اون هلال طوری طراحی شده که
از قلب من عبور کنه
به لباسم کشیده میشد
برمیگشت و دوباره تکرار میکرد اینکار رو
دوباره و دوباره
تا چندین دقیقه به همین شکل بود
به همین شکل میرفت
به راست،به چپ
پایین،بی وقفه پایین میخزید
با فریاد یک روح ملعون
به سمت قلبم با سرعتی زیرکانه مثل ببر
متناوبا لبخند میزدم و فریاد ترس
همین که بوی اون شمشیر تیز خودش رو به بینی من تحمیل میکرد
پایین،بیرحمانه پایین تر
در اخر با فاصله 3 اینچ از سینه من به نوسان ادامه داد
با 10 یا 12 نوسان دیگه اون تیغه
به طور کامل با لباس من درگیر میشد
و بعد با ملاحضه این
روحم تحت تاثیر قرار گرفت
همه اون تیزی باعث آرامش اون ناامیدی من شد
برای اولین بار در چندین ساعت یا شاید چندین روز
به موش ها به موش ها فکر کردم
اونا پر بودن در اطراف
بدنه چوبی که روش بودم
اونا وحشی،جسور و خیلی گرسنه بودن
چشم های قرمزشون به سمت من بود
طوری که انگار منتظر بودن من بی حرکت بشم
تا منو طعمه خودشون بکنن
با خودم گفتم "عجب غذایی"
"اونا به گودال خو گرفته بودن"
اونا بلعیدن
با وجود تمام تلاش هام برای اینکه جلوشون رو بگیرم
بجز یه مقدار ناچیز همه محتویات ظرف خورده شد
گرچه طرحم خیلی معقول نبود
یکبار امتحانش کردم
با ذرات چرب و خوش مزه گوشتی
که باقی مونده بود
و کامل مالیدمش به اون لایه ای که باهاش بسته شده بودم
تا هرجا که دستم میرسید
بعد آروم و بی حرکت خوابیدم
در ابتدا اونا وحشتزده شدن
و این تغییر اونا رو ترسوند
ولی مشاهده این که من بی حرکت باقی موندم
یکی یا دو تا از جسور هاشون پریدن روی بدنه چوبی
و لایه ها رو بو کردن
این علامتی برای یه یورش همگانی بنظر میرسید
صدها موش روی بدن من اومدن
حرکت شمرده پاندول
اصلا نگرانشون نمیکرد
با کنار رفتن از ضرباتش
خودشون رو با جویدن لایه ای که منو بسته بود مشغول کردن
فشار دادن
هجوم آوردن به من با تعداد زیاد و و گروه گروه
روی گلوم پیچ میخوردن لبهای سردشون من رو هم میجوید
تقریبا بی حرکت بودم با فشار دسته ای اونا
متنفر از چیز ناشناسی که روی سینه ام انباشته شده
و با سرما و رطوبتی سنگین قلبم رو بی حرارت میکنه
حدود یک دقیقه شد و حس کردم که این کشمکش تموم میشه
به وضوح متوجه شل شدن بند ها شدم
میدونستم که تا الان
بیش از یکیش باز شده باشه
با تصمیمی فرابشری
همچنان درازکشیده موندم
نه در محاسباتم اشتباه کرده بودم
نه صبر بیهوده ای کرده بودم
سرانجام حس کردم که آزادم
ولی ضربه پاندول دیگه تقریبا به سینه ام فشار میاورد
قسمت جلویی لباسم رو جدا کرده بود
دوبار دیگه تاب خورد
و حس درد شدیدی از همه وجودم گذشت
ولی لحظه فرار رسیده بود
با تکون دادن دستم
ناجی هام به سرعت دور شدن
با یه حرکت محکم
از شر بندها خلاص شدم
و قبل از رسیدن شمشیر هلالی
من آزاد بودم
ولی همچنان در چنگ بازجویی
از ترس نتونستم از تخت چوبیم تکون بخورم
وقتی که ماشین لعنتی از حرکت ایستاد
و من متحیر بهش نگاه میکردم
تنها حرکت من نظاره کردن بود
آزاد
به شکلی دردناک از مرگ فرار کردم
و به چیزی بدتر از مرگ رسیدم
با این فکر چشم هام رو با اضطراب
به حصار های آهنی که منو احاطه کرده بود،دوختم
اشکل شیطانی ای رو روی دیوار دیدم
که انگار حالا وحشتزده و کاملا درخشنده بودن
چشم های شیطانی بی قرار و ترسناکی
که از هزاران جهت به سمت من میدرخشید
واقعی نبود
وقتی نفس میکشیدم بوی آهن داغ شده
رو تنفس میکردم
یه بوی خفه کننده در محبس پخش شده بود
به نفس نفس افتادم تقلا میکردم برای نفس کشیدن
از اونجا فاصله گرفتم و به مرکز سلول رفتم
در میان فکر نابودی از گرمایی که در حال وقوع بود
تصور خنک شدن گودال
مثل مرهمی روحم رو آروم کرد
به لبه کناری یورش بردم
چشم های خسته ام رو پایین انداختم
درخشش سقف
باطن درونیش رو نمایان کرد
هنوز هم یه لحظه روحم نتونست
چیزی که میدید رو درک کنه
و بعد بهش تحمیل شد راهش رو به درون روحم در نوردید
برای صدایی که صحبت میکرد
وحشتناک از همه چی وحشتناک تر
گرما بشدت افزایش یافت و یبار دیگه بالا رو نگاه کردم
یه تغییر دیگه تو سلول رخ داد
و حالا بطور واضح تغییر در شکلش بود
اتاق چهارگوش بود
تغییر وحشتناک به سرعت زیاد شد
با یه صدای آروم و شاکی
آپارتمان داشت شکلش رو تغییر میداد
و به شکل مستطیل میکرد
مرگ،فریاد زدم
هر مرگی بجز این گودال
احمق
شاید من نمیدونستم که که داخل گودال
اون آهن سوزان بود که کار منو زودتر تموم کنه؟
و حالا دیوار ها نزدیک و نزدیک تر میشدن
برگشتم عقب
ولی دیوارها داشت منو تحت فشار قرار میداد بی وقفه در حال نزدیک شدن بود
تا جایی که برای بدن داغ شده و از حال رفته من
روی زمین محبس
جایی برای تکون خوردن نبود
دیگه تقلا نکردم
ولی عذاب و رنج از روحم خارج شد
با فریادی بلند و طولانی و پایانی از روی ناامیدی
حس کردم که دارم روی لبه گودال تلو تلو میخورم
بعد ناگهان
زمزمه هایی متراکم از صدای انسان اومد
جریانی با صدای بلند مثل صدای ترومپت
دیوارهای سوزان برگشتن به سمت عقب
یه دست خارج شده و کشیده شده دستم رو گرفت
و بعد احساس ضعف کردم
اون دست ژنرال لاسال بود
ارتش فرانسه وارد تولدو شده بود
استنطاق کار دشمنانشه
انتقاد،پيشنهاد،سفارش زيرنويس Mostafabeygi1994@gmail.com