Witaj na zamku Hrabiego Krelski.
Uwolnij ją, ty potworze!
Głupcze. Ona cię nie słyszy.
Twoja najdroższa Maria jest teraz w mojej mocy.
Mario, kochana, chodź do mnie.
Nasza miłość jest silniejsza niż urok wampira.
Chodź do mnie.
Chodź do mnie, Mario.
Prawdziwa miłość.
Jak uroczo.
- Zapomniałeś o tym, Krelski. - Nie, Wiktorze.
To ty o czymś zapomniałeś.
Posłuchaj. Wsłuchaj się w noc
i usłysz pieśń, która zmrozi twą duszę.
Biegnij, Mario, biegnij!
Halo. Cześć, Peter. Miałam nadzieję, że zadzwonisz.
Możesz iść gdzieś indziej? Dzięki.
WYCISZENIE
Przestań. To Zemsta Hrabiego Krelski.
Wcale nie. To zemsta Chelsea Hansen.
To co porabiasz?
Nie. To tylko mój durny brat ogląda jakiś film o wampirach.
Sądzisz, że marny śmiertelnik…
może stawić mi czoło?
Hrabiemu Krelski?
- Nasza miłość jest wieczna… - Czemu ja?
Niech Adam idzie na górę.
Szykuj się na swą zgubę.
Cześć, dzieciaki. Przepraszam, że tak późno.
- Adam. - Mamo.
Hej, zaraz będzie najlepszy moment.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Czy to Peter? - Jasne, że tak.
Powiedz mu, że oddzwonisz jak odrobisz lekcje.
Muszę kończyć. Mama wróciła.
O, nie.
Nie mów, że też to oglądałeś.
Adam powiedział, że mogę.
- Wiesz, że Taylor boi się potworów. - Wcale nie.
Tylko lubię tam siedzieć.
Nie chcę, żebyś miał potem koszmary.
I o to chodzi. Ja uważam, że oglądanie Zemsty Hrabiego Krelskiego
to skuteczny sposób, by Taylor pogodził się ze swymi lękami.
Z tego, co wiem, to film za zgodą rodzica.
Rodzica. Czyli mnie.
Lub kogoś innego.
Pomożesz mi z kolacją?
- Tak. - Dobrze.
A wasza dwójka, marsz na górę do lekcji.
Mama.
Dzieci.
Wampiry.
DRAKULA - WAMPIR NIETOPERZ, KTÓRY ŻYWI SIĘ LUDZKĄ KRWIĄ!
ŁOWCA WAMPIRÓW
WARIAT CZY ŁOWCA WAMPIRÓW
Ekstra.
MALACHI VAN HELSING ŁOWCA WAMPIRÓW
Proszę.
- Masz chwilę? - Tak, odrabiam lekcje.
- Mam nowinę. - Co tam?
Skarbie, kiedy ludzie się rozwodzą…
Czy to zaproszenie na ślub taty?
Wiedziałeś?
Tak. Powiedział mi, kiedy odbierał mnie z meczu.
- A twój brat i siostra? - Też już wiedzą.
Taylor ma podać obrączki czy coś.
Nie wiedziałaś?
Nie.
Czyli ćwiczyłam tę rozmowę niepotrzebnie.
- Kolacja za dziesięć minut. - Mamo?
Wciąż jesteś jak bomba.
- To dobrze? - Jasne.
Dzięki.
Sobota wieczór. Idziesz?
A co jest w sobotę?
Halo? Festyn dożynkowy.
No nie wiem, stary. Może.
Może?
Żartujesz sobie?
Będzie grał Jeździec Bez Głowy.
Na pewno od dawna nie ma już biletów.
Nie mówiłem ci?
Mój brat może załatwi nam bilety.
Nie mówiłeś.
Tak. Pracuje w rozgłośni radiowej, odbiera telefony.
Może mu się uda.
Zobaczymy.
Widzimy się później.
Słyszałem o tym.
Na razie.
W porządku. Omówimy teraz pracę domową.
To było jednostronicowe wypracowanie, ufam więc, że wszyscy je napisali.
Kto chciałby je przeczytać przed klasą?
Ci, co zawsze. Opuśćcie ręce.
Panie i panowie, zmieńmy okolicę
na dawno nieodwiedzane miejsce.
„Kogo Podziwiam Najbardziej”, wypracowanie Adama Hansena.
Mogę… innym razem?
Jest jeszcze niedopracowane, wymaga kilku poprawek.
Adam, na pewno jest bardzo dobre.
No dobrze.
ŁOWCA WAMPIRÓW ONI SĄ WŚRÓD NAS
No dobrze.
„Czy wampiry są prawdziwe?
„Są ludzie, którzy w to wierzą.
„Może wampiry naprawdę chodzą wśród nas?
„Kto może ich powstrzymać?
„Jeden człowiek. Malachi Van Helsing.
„Uznany hematolog,
„który porzucił dobrze płatną praktykę w Nowym Jorku,
„by poświęcić swe życie na ściganie nieumarłych.
„Wampirów, które według Van Helsinga
„od zawsze są wśród nas”.
Zmyślasz to?
Nie. To z Tygodnika Tajemnic. Widzi pani?
Tak, obok historii dziecka wychowanego przez orangutany.
No tak.
Stary, słyszałem, że przyniosłeś
Tygodnik Tajemnic na lekcję historii?
Tak, i co? To, że coś jest tam napisane,
nie znaczy, że to nieprawda.
W sumie… trochę tak właśnie znaczy.
Nieważne. To co z twoim bratem?
Idziemy na koncert?
Stacja radiowa? Jeździec Bez Głowy?
Racja.
Nie dostał biletów.
Tylko wejściówki za kulisy!
- Wejściówki za kulisy? - Tak, i nas zawiezie.
Zgarniemy cię o 20.00.
Cześć, mamo.
Możesz tu podejść, proszę.
Jasne.
- O co chodzi? - Usiądź.
Właśnie rozmawiałam z twoją nauczycielką historii.
Podobno nie napisałeś wypracowania,
tylko skleciłeś coś
z wymyślonej historii z Tygodnika Tajemnic.
Musimy chyba spojrzeć na to szerzej, Lynette.
Słucham? Od kiedy mówisz do mnie Lynette?
- Próbuję nawiązać dialog. Ja… - Masz 13 lat.
Nie nawiązujesz dialogu.
A w szerszym spojrzeniu, miałeś odrobić lekcje.
- I tego nie zrobiłeś. - Ogarnąłem to.
Wcale nie. Jesteś za młody.
- Nie jestem maluchem. - Nie, ale wciąż jesteś dzieckiem.
I jesteś członkiem tej rodziny. A zasadą w tej rodzinie jest to,
że nieodrobienie lekcji oznacza szlaban.
- Mamo! - Przyłapany.
- Tylko na weekend. - Ale Daffy ma wejściówki.
- Na koncert Jeźdźca Bez Głowy! - Więc oby odrobił lekcje.
Ale ma też jedną dla mnie.
Proszę, pozwól mi
iść na zdarzające się raz w życiu wydarzenie muzyczne.
Nie wywiniesz się z tego.
Przepraszam, ale to sprawa między nami.
Wiesz co? Masz rację. Zasłużyłem na szlaban.
Tylko nie w ten weekend. Tak myślę,
może zamiast na weekend, uziemisz mnie na cały tydzień.
Bez telewizji, komputera, niczego.
Zaczniemy w niedzielę. Może być?
Proszę?
Wybacz. Takie są zasady.
Miłego weekendu, głąbie.
Wiesz co, Chelsea? Za tę uwagę
też masz szlaban.
Ale mamo, ja nie mogę. Jutro mam randkę z Peterem.
Może jak zamknę was razem,
nauczycie się dogadywać.
Jestem geniuszem.
Nie potrafisz pukać?
Odpuść sobie. Też mam szlaban, pamiętasz?
Chyba wiem, jak się z tego wywinąć.
Co masz na myśli?
Może jeśli umówimy mamę na randkę jutro,
kiedy ona wyjdzie, wyjdziemy i my,
a gdy wrócimy, wróci i ona.
Ja pójdę na koncert, ty, cóż, na randkę z Peterem.
Który, przy okazji, jest frajerem, ale mama nie musi wiedzieć.
Tak, ale mama nie była na randce od…
Cóż, od rozstania z tatą.
Ale popatrz na to.
OGŁOSZENIA TOWARZYSKIE
Musi tu być ktoś dla mamy.
A jak się chcesz z nim skontaktować?
Wybacz, Chels, ale mamy XXI wiek, czyż nie?
Wszyscy faceci tutaj mają adres e-mail.
Nie możesz pisać do obcego gościa.
Czemu nie? To nie jakiś oblech na czacie.
Wszyscy ci faceci są sprawdzani przez gazetę.
Czemu jakoś mnie to nie uspokaja?
Znajdziemy mamie kogoś i umówimy ich w miejscu publicznym,
albo dzwoń do Petera i powiedz mu,
że zostajesz cały weekend w domu i grasz z młodszym bratem.
Dawaj to.
Proszę. Jest jeden.
„Troskliwy, opiekuńczy mężczyzna, 40 lat, z poczuciem humoru,
z wyrafinowanym smakiem, ugodowy i…
obecnie osadzony”.
Co to „osadzony”?
- Znaczy, że jest w więzieniu. - Niedobrze.
Chwileczkę. „Dżentelmen z Europy,
przystojny, wytworny, szarmancki, lubi długie spacery przy świetle księżyca,
kocha przygody, podróże, dzikie zwierzęta
i kobiety, które marzą o romantycznych nocach bez końca.
Szuka delikatnego kwiatu, który pragnie rozkwitnąć.
Nie cierpi włoskiego jedzenia i golfów”?
Nieważne. Jest super. No dobrze…
wolfsbane@netherlink.ro
W porządku.
„Drogi panie Wolfsbane, widzieliśmy anons i chcielibyśmy, by poznał pan naszą mamę.
To niespodzianka, więc proszę nas nie zdradzić.
Adam, Chelsea!
Mama będzie w Foodmaster na Szóstej o ósmej godzinie”.
Kolacja gotowa!
Rynek? Jak my ją tam zaciągniemy?
Rób to, co ja.
WYSYŁANIE MAIL WYSŁANY
Masz nową wiadomość.
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ PRZECZYTAJ
Chcielibyśmy, by poznał pan naszą mamę. To niespodzianka.
Wiem, że jesteście źli za szlaban,
ale to nie koniec świata.
Nie o to chodzi, mamo. Myślałem sobie,
jak kiedyś było w naszej rodzinie. Pamiętam sobotnie poranki.
Naleśniki.
Jak byłem szczęśliwy.
Mogę zrobić naleśniki. Mam składniki, jajka i wszystko.
A wiórki czekoladowe?
Nie.
Pamiętam, że zawsze z nimi jedliśmy.
Byliśmy tacy szczęśliwi.
Adam, czy wampiry mogą wychodzić w deszczu?
Koniec. Nie chcę słyszeć już ani słowa o wampirach
od nikogo z rodziny.
Chcecie…
Nieważne.
Znajdźmy Wolfsbane'a.
Zacznij tam i pamiętaj, „wytworny, nie cierpi włoskiej kuchni”.
Chodź do taty.
Wiesz, czego nie lubię?
Nie znoszę włoskiej kuchni.
A ty?
Cóż, arrivederci.
Bardzo ładny.
Hej, kolego.
Wyglądasz na mężczyznę, który lubi spacery przy świetle księżyca.
- Mam rację? - Tak.
Mówię o wspaniałej nocy z nieziemską kobietą.
SZCZĘŚLIWEJ ROCZNICY
Cóż, wszystkiego najlepszego.
- Czyli nie. - Nie znalazłeś go?
A ty?
Szarmancki, wytworny, światowiec.
Pewnie to wszystko zmyślał.
A może nie. Spójrz.
- To na pewno on. - Idziemy.
- Mamy wszystko? - Jeszcze nie.
- Jeszcze jeden składnik. - Co?
Nie wiem, ale gdzieś tu jest.
Chodźmy.
- Wielkie nieba. - Przepraszam.
To moja wina.
Proszę mi wybaczyć. Ufam, że bez trwałych szkód.
Jak najbardziej. Mamo…
No nie wiem. Czy to wgniecenie już było?
Wymieńmy się numerami prawa jazdy.
- Nie. Mamo. Serio muszę ci coś… - Chodź tu.
- A co z Wolfsbanem? - Nie widzisz, co się dzieje?
Mama nawiązuje z kimś więź.
Zwariowałaś? To wariat. Myśli, że jest na parkingu.
Flirtuje, ty głąbie.
A mamie się to podoba.
Adam, Chelsea, to Dimitri Dentatos.
Tak, Dentatos. To po rumuńsku, albo węgiersku.
Świetną mamy mamę, prawda Dimitri?
Mądra, zabawna, piękna.
Kiedyś śpiewała z grupie rock'n'rollowej.
- Naprawdę? - Jakieś milion lat temu.
Często tu przychodzisz?
Tak naprawdę, to nie. Jestem nowy w sąsiedztwie.
Odnawiam rezydencję Mathera nad jeziorem.
Rany. To miejsce… podobno jest nawiedzone.
Proszę wybaczyć Adamowi. On uwielbia potwory.
Serio?
A oglądałeś wczoraj Zemstę Hrabiego Krelski?
Tak naprawdę, to… nie.
Mama kazała mi wyłączyć.
- Na pewno miała ku temu powody. - Dziękuję.
Idziesz do kasy, Lynette?
Chcieliście jeszcze coś?
Nie, nie.
Mamy już wszystko, chodźmy.
Niezła próba, Taylor.
- Jesteś lekarzem? - Zgadza się.
Traumatologiem w oddziale ratunkowym.
Pracuję w nocy, w dzień śpię,
ledwo starcza mi czasu na zakupy.
Ale cieszę się, że dziś go miałem.
Jestem zajęty. Co jest?
Ciągle szukam.
Wszystkie odczyty wskazują to miejsce.
Wiesz, Lynette, muszę odebrać dzień wolny w szpitalu.
Co lekarze robią w czasie wolnym?
Nie mogę wypowiadać się za wszystkich,
oczywiście, ale ja…
Wybacz, co ja wygaduję?
- Jesteś mężatką. - Nie, jestem rozwiedziona.
Naprawdę?
W takim razie,
czy uczynisz mi zaszczyt i pójdziesz ze mną na kolację?
No nie wiem. To znaczy wydajesz się…
Co ja mówię? Czemu nie?
Nie w znaczeniu, że mam to gdzieś.
Tylko, że czemu by nie spróbować?
- Czyli mogę to uznać za tak? - Tak.
Świetnie.
Jest tak blisko, że prawie go czuję.
W tym sklepie jest wampir i znajdę go.
Dosyć. Ani słowa więcej
o wampirach od was.
Peter. Cześć, widzimy się jutro.
Umówiliśmy mamę na randkę, tak to. O której mnie odbierzesz?
Zapomnij, co wcześniej mówiłem. Mogę iść na koncert.
Co? Jak mogłeś oddać moją wejściówkę Boomerowi?
Wiem, co mówiłem. Ale…
Musimy się spotkać. Nie, ty, ja i Boomer. Na razie.
To wszystko, co mam.
Ale nie wystarczy. Same dziecięce rzeczy.
Jak mogłeś oddać moją wejściówkę Boomerowi?
Mówiłeś, że nie idziesz.
Tylko nie rozumiem, czemu Boomerowi?
Chodzi do dziesiątej klasy i nic dla nas nie zrobił,
poza zabieraniem kieszonkowego.
Pomyślałem, że to może być krok ku nawiązaniu lepszych relacji.
Tak. Przyjaźnimy się teraz.
Chodźmy na automaty, Duff.
- Jasne. - Co… czekaj!
Ja… przypadkiem wiem, że podoba ci się
pewna licealistka.
Która do tej pory zdawała ci się nieosiągalna.
Ktoś ci się podoba?
Co znaczy „nieosiągalna”?
To, że nie miałeś szans. Ale pomyśl o tym.
Ty… przypadkiem znasz jej brata.
Załatwisz mi randkę z Chelsea?
- Podoba ci się Chelsea Hansen? - Daj spokój. To moja siostra.
Ale to ma być prawdziwa randka.
Najpierw pójdziemy na film kung-fu,
a potem tutaj na burgery.
Załatwione.
I chcę ją pocałować na pożegnanie.
Ja… tego nie mogę gwarantować.
To ja nie mogę gwarantować tego.
Niech będzie, pocałunek.
W usta.
Dobra. Pocałunek w usta.
Jeśli mężczyzna zamienia się w nietoperza, jest wampirem, tak?
Tak, myślę, że tak.
- Czy to źle? - Tylko, jeśli cię ściga.
- Wtedy jesteś ugotowany. - On cię gotuje?
Nie, zamienia cię w bezwolnego sługę nieumarłych.
Słuchaj. Wampir znajduję piękną dziewczynę,
używa swojego czaru, a kiedy ona się w nim zakochuje,
zabiera ją do domu, wprowadza w trans i chaps!
Ale czasem pojawia się bohater i zaczyna się walka.
A jeśli ma być ciąg dalszy, wampir ucieka.
Czekaj!
A co z dziewczyną w transie?
Kluczem jest miłość.
Wiesz, ona tak bardzo kocha
tego bohatera w bufiastej koszuli, że, cóż, wybudza się z transu.
Jakby to mogło pokonać wampira.
- Idę za kulisy. - Nie wierzę!
Co musiałeś dać Boomerowi?
Później ci powiem.
Jak powstrzymać wampira?
Nie zapraszaj go do domu, albo wbij mu w serce kołek,
albo ukradnij jego trumnę i przetrzymaj go do rana.
Tak było w Domu Frankensteina.
- Tak jakby. - Nie chodzi mi o film.
- Tylko o prawdziwego wampira. - Prawdziwego wampira.
To musisz znaleźć…
łowcę wampirów. Jak tego gościa, Malachi Van Helsing.
Ale powodzenia.
Gazeta nazywa go tajemniczą postacią w cieniu.
Musimy zadzwonić.
Tajemnicze postacie w cieniu
nie podają numerów.
Musimy coś zrobić.
Mama ma randkę z wampirem!
Dimitri?
Mama miała rację.
Nie możesz oglądać strasznych filmów.
Ale on się zmienił w nietoperza. Widziałem!
Ja…
- Cześć. - Witaj, Chelsea. Jak się masz?
Cześć Dimitri. Jak się masz?
Będziesz tak stał? Wejdź, proszę.
Dziękuję.
- Mamo! - Pan Dentatos już jest!
Przepraszam na chwilę.
Pięknie wyglądasz, mamo.
O, hej.
Dimitri już jest.
Dobrze, miejmy to już za sobą.
O co chodzi? Przecież to taki słodziak.
Tak, wydaje się naprawdę świetny. Ale nie mogę tego zrobić.
Przepraszam.
- Co się dzieje? - Mama świruje.
Mama świruje.
Wszystko w porządku. Pięknie wyglądasz, a Dimitri jest miły.
Pora kolacji. Jesteś głodna i on na pewno też.
- Chodźmy więc. - To nie takie proste.
Jest czas na takie rzeczy
i czas, kiedy…
Nie wiem, już za późno.
- Jak to za późno? - Cóż, dokonujesz wyborów.
Wychodzisz za mąż. Masz pracę. Wychowujesz dzieci. Rozwodzisz się.
I stajesz się taką osobą, która…
- Nie chodzi na randki. - Kto tak twierdzi?
- Taka właśnie jestem. - Wcale nie.
To jest to, co robiłaś.
Jaka jesteś, jest w tobie.
I jak długo jesteś temu wierna, nic innego się nie liczy.
- Naprawdę? Kto ci tak powiedział? - Ty.
Cały czas to powtarzasz.
Zresztą, to tylko pierwsza randka.
Nie będzie się dużo działo.
Miejmy nadzieję.
Lynette, wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję.
Myślę, że powiem, że mam zaplanowany bardzo miły wieczór.
Chciałbym zacząć kolacją w Renfield’s na Main Street.
Potem może tańce,
a na koniec romantyczna przejażdżka powozem po parku.
Albo możemy skoczyć na festyn.
- Na kilka godzin. Byłeś kiedyś? - Nie!
Festyn dożynkowy?
Tam chodzą tylko fani rocka.
- Jakiś rock'n'rollowy koncert. - Adam! Tam jest świetnie.
Możemy spróbować strącić kilka butelek po mleku
i może wygrać wielkiego pluszowego aligatora.
Myślę, że… Lepiej jednak wybierzmy
powóz konny sunący gładko w świetle księżyca.
Albo autodrom. To w sumie prawie to samo.
Zacznijmy od kolacji i zobaczymy, gdzie poniesie nas wieczór.
Szkoda więc tracić czas.
Bawcie się dobrze, okej?
Dobrze. Bądźcie grzeczni.
- A gdzie Taylor? - Prosił was pożegnać.
Jest zajęty na górze.
Taylor, skarbie, wychodzimy.
- Wrócimy na czas. - Nie musisz się spieszyć.
Zostań nawet dłużej niż chcesz!
Czas na występ.
Potrzebny mi numer Malachiego Van Helsinga.
Tak, mogę przeliterować.
Przepraszam na chwilę.
W tym biznesie dobrze poznaje się ludzi.
Kiedy pan tu wszedł, pomyślałem sobie
„ten mężczyzna jest tu tylko po jedną rzecz”.
Mogę pożyczyć pana notes?
- Jasne. - Dziękuję.
Hej, hej!
Był tu dziś mężczyzna, około 180 cm,
ciemne włosy
i kupił samochód za gotówkę.
Tak, on… kupił taki jak ten, tylko czerwony.
Jasne, że czerwony.
Tu Malachi Van Helsing…
Moja mama wyszła z wampirem!
W markecie zmienił się w nietoperza.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Zostaw nazwisko, adres i numer telefonu po sygnale.
Cześć, tu Taylor Hansen. Mieszkam na 1344 Wedge Lane.
Szukał jakiejś restauracji na kolację.
Pewnie ma randkę, co?
Poleciłeś mu coś?
Powiedziałem, że najlepiej na Main Street.
Płonące ślady stóp? Ten gość to jakiś dziwak.
Wiedziałem, że to jakiś świr, wiedziałem!
Hej, a co z tobą?
Jazda próbna?
Nie, dziękuję.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Taylor, co ty wyprawiasz?
Jadę ratować mamę!
- Ratować mamę? - Myśli, że Dimitri jest wampirem.
- Czym? - Nie martw się. Dogonię go.
Jak znajdzie mamę, wrócą do domu.
Wiesz o tym, prawda?
Taylor!
Słuchaj, muszę lecieć. Nie, w porządku. Zadzwonię później.
- Co robisz? - Nie ufam ci.
Mamy jakieś pół godziny, żeby to załatwić i wracamy.
Nie żartuj.
Wybrałaś już coś?
- Muszę ci coś wyznać. - Co takiego?
Chyba nie powinnam tu być.
Co masz na myśli?
Nie wiem… Po prostu wydajesz się osobą,
która zwiedziła cały świat.
Nie byłem na biegunie południowym.
Spróbuj steka.
Jest dobry na krew.
Zdaje mi się, że prowadzisz romantyczne, ekscytujące życie i, cóż…
- Ja taka nie jestem. - Lynette.
Jeśli na czymś się znam,
to na ludziach.
Mnie nie znasz, dopiero się poznaliśmy.
To prawda. Może nie wiem, kim jesteś,
ale z pewnością wiem, kim mogłabyś być.
I może, być może, o to chodzi dziś wieczorem.
Może!
Szkoda, że to nie dzieje się w wakacje.
- Miałabym już prawo jazdy. - Niestety.
Już prawie dojechaliśmy.
NOCNY POKAZ STRACENI CHŁOPCY HALLOWEEN
- Czy mogę zaproponować butelkę wina? - Nie piję… wina.
Na razie zostaniemy przy wodzie.
- Może pieczywo czosnkowe na początek… - Nie! Dziękuję.
Tam jest! Chodź.
Co z tobą?
Nie pozwolę mu zamienić naszej mamy w gruszkę.
Służkę! Powiedziałem mu, że wampiry zamieniają ludzi w sługi nieumarłych.
Czemu mnie nie dziwi, że to twoja wina?
Zabieramy cię do domu, młody.
Tiffany już pewnie na ciebie czeka.
Zadzwoniliście po nianię?
Przecież lubisz Tiffany! Tak mówiłeś.
Poza tym, Chelsea i ja mamy plany.
Zostawicie mamę wampirowi, żebyście mogli wyjść?
Już dobrze, słuchaj, jestem specem od potworów, tak?
- Tak. - Wampiry, wilkołaki.
Złe roboty z kosmosu. Wyczuwam je na kilometr.
Dimitri nie jest wampirem.
Ustawiliście to wszystko, żebyście mogli wyjść. To wasza wina!
Zrobiliśmy to! I co z tego? Jedna randka mamy nie zabije.
- Właśnie, że tak, bo Dimitri to wampir! - Słuchaj.
Wejdę tam i dowiem się, czy to jest prawdziwy wampir.
Jeśli jest, już po nim, a jeśli nie,
wrócisz do domu, założysz piżamę i posiedzisz z Tiffany.
I nie powiesz mamie ani słowa o naszym wyjściu. Zgoda?
Tak, zgoda.
- Obyś wiedział, co robisz. - Spokojna głowa.
Chodź.
Cześć, mamo, Dimitri. Jak się macie?
Co wy tu robicie? Wszystko w porządku?
Absolutnie. Chciałem tylko przeprosić
za tamten film wczoraj.
Chyba Taylor się przejął.
- To wampir. - Wampir? Kto?
Nie powinienem mu pozwolić tego oglądać.
Ubzdurał sobie, że, cóż, Dimitri jest wampirem,
a wszyscy wiemy, że to nieprawda. Ale nie możemy mu po prostu powiedzieć,
że zwariował, bo zwątpi w siebie na całe życie.
Musimy mu udowodnić, że nie jestem wampirem.
- Może lepiej już pójdę. - Nie!
- Nie możesz, bo… - Chyba wiem, co Adam chce powiedzieć.
Jeśli wrócicie teraz do domu,
Taylor będzie już zawsze myślał,
że jestem wampirem.
Tak! Potrzebujemy jakiegoś testu.
Test łyżki.
Test łyżki?
Właśnie! Test łyżki, tak!
Wampir nie może…
Zgadza się. Zawiesić sobie łyżki na nosie.
Tak, stary transylwański test.
Naprawdę?
Czyli chcesz mnie poddać testowi łyżki?
- Nie masz wyboru. - Ale…
Jeśli jestem wampirem…
Eksplodujesz na milion kawałków.
Zbryzgasz restaurację krwawymi szczątkami
ohydnego ciała wampira.
Rany.
Chyba musimy zaryzykować.
Może na wszelki wypadek wezmę kilka serwetek.
Podaj mi łyżkę.
Jesteś pewien? Proszę bardzo.
Wszystko dobrze? Jestem cały?
- Jesteś cały. - Dzięki bogu!
Widzisz?
Chyba nie jestem wampirem.
W porządku. Przepraszam.
Na pewno wszystko dobrze?
Jak najbardziej. Ogień ugaszony.
Nie wracaj do domu, Taylor miałby wyrzuty.
Wiecie co, więc my już po prostu pójdziemy.
Pa, mamo, Dimitri. Bawcie się dobrze.
Dobranoc i do zobaczenia później.
Papa!
Adam zrobił test łyżki. Dimitri to nie wampir.
Musimy lecieć, Taylor.
- Dobrze sobie poradziłeś z dziećmi. - Kocham dzieci.
Myślę, że są słodkie.
Nie nazwałabym moich dzieci słodkimi, ale to dobre dzieciaki.
To twoja zasługa.
Nie wiem. Czasem nie jestem pewna.
Ale ja jestem, Lynette.
Dostrzegam w tobie moc.
Nie, może nie moc. Bardziej jak… ogień.
Tlący się tuż pod powierzchnią.
Chyba pora, żeby pozwolić mu zapłonąć.
- Cześć, Tiffany. - Cześć, Taylor. Jak się masz?
- Świetnie. - Chwileczkę.
Pa, Taylor, do zobaczenia!
- Mogę odstawić rower? - Nie.
- Co się z tobą dzieje? - Musimy tam wrócić.
Peter będzie tu za 10 minut!
Zapomnij o nim! Dimitri to wampir, widziałem go.
Znaczy nie widziałem. W lustrze w restauracji.
- Tak, jasne. - Naprawdę!
Nie było jego odbicia. Tylko mama i nic.
Musimy ją stamtąd zabrać.
Gdyby naprawdę był wampirem, nie powinien być bardziej… złowieszczy?
Próbuje oczarować mamę.
Jeśli pójdzie za nim z własnej woli, cóż, będzie jego na wieki.
Ale przepadnie ci koncert, a mi randka.
Jak nic nie zrobimy, przepadnie nam mama!
Błagam, musisz mi uwierzyć.
- Nie wierzę! - A jeśli mam rację?
Proszę, Chels. Potrzebuję cię.
Nienawidzę cię teraz. Wiesz to, prawda?
Jakoś to zniosę.
- Świetna restauracja, dziękuję. - To ja dziękuję.
- Pozwolisz? - Jest coś więcej?
Oczywiście. To dopiero początek.
Dobrze. Dokąd teraz?
Pomyślałem o jakimś spokojnym miejscu,
by podziwiać piękną noc.
Może się trochę przejdziemy? Co ty na to?
Nie, nie zmyślam!
Wiem, że to wariactwo.
- Tak, wiem… - Idziemy, odchodzą!
Nie ma mowy.
Nie ma mowy!
- Wygrałem! - Poczekaj. Nie ma mowy.
Właśnie, że jest. Mam ósemkę, widzisz?
- Zagramy jeszcze raz? - Nie.
A teraz serio, marsz do łóżka.
Dobrze. Dobranoc.
Naprawdę.
Naprawdę!
Nie ma mowy!
- Jesteś Malachi Van Helsing? - Jak mam dobry dzień.
- Znam cię? - Widziałem cię w markecie.
- Chce pan wejść? - Raczej zostanę na zewnątrz.
W porządku. Czytałem o panu.
To ja zadzwoniłem. Nie jest pan obcy.
- Naprawdę. - Hej, Tiffany!
To Malachi Van Helsing. Łowca wampirów.
- Łowca wampirów? - Tak. Zaprosiłem go.
Taylor, musisz iść do łóżka. On musi iść do łóżka.
- Dobrze. - Dobrze.
- Chcesz ciastko? - Nie, dziękuję.
- Moja mama je upiekła. Są pyszne. - Naprawdę!
Wezmę na później, dobrze?
Ten mężczyzna, o którym mówiłeś,
poznał twoją mamę wczoraj w markecie?
Tak, ale Dimitri nie jest wampirem. Adam zrobił na nim test łyżki.
O, nie.
- To dlatego wrócili. - To dlatego kto wrócił?
Mój brat i siostra. Ścigają go.
Dlaczego mieliby to robić?
Bo jest z naszą mamę.
Masz pomysł, dokąd mogli pójść?
Tak! Jest takie miejsce, Rhinefeld's czy coś.
- Potem idą na tańce. - Dziękuję.
Czekaj! Chcę iść z tobą.
Przykro mi, ale pracuję sam.
- To moja mama. - To zbyt niebezpieczne.
- Mogę pomóc. - Nie możesz.
Tak to właśnie jest.
Łowca wampirów?
ZAMSZOWY BUCIK
Nie do wiary.
Nie wierzę, że to miejsce nadal istnieje.
- Musimy tu wejść! - Poczekaj.
- Ty… chcesz tam wejść? - Chciałeś potańczyć.
Nie lubisz rockabilly?
Tak. Oczywiście. Ja… kocham rockabilly.
Chcesz potańczyć? To… zatańczmy.
Lubisz dzieci i muzykę rockabilly.
Ja śnię.
Idziemy.
Zatańczmy!
Co teraz?
Gdybym tylko odciągnął mamę…
… może udałoby się ją zabrać.
A jak chcesz wejść do środka?
Popilnuj rowerów.
- Jak się masz, Bob? - Mam na imię Jim.
Tak, racja, Jim. One tak powiedziały.
- Kto? - Jakieś dziewczyny z tyłu.
Bo one tak „Jim nie potrafi tańczyć! Ale frajer!”
Takie tam głupoty.
Cały czas tańczę.
Ale wygląda jakbyś stał jak kołek.
Ale spójrz, tam… jest dziewczyna,
która z nikim nie tańczy.
I, cóż…
Co one tam wiedzą, nie?
- Wybacz, młody. - Do zobaczenia.
Cześć, jestem Jim. Chcesz zatańczyć?
Poprosił mnie do tańca.
- Nie masz nic przeciwko? - Oczywiście, że nie.
Ale ty chyba właśnie wychodziłeś, czyż nie?
Co?
Chyba zmienił zdanie.
W lewo będzie szybciej.
- Co ty tu robisz? - Wyszedłem przez okno.
Skręć zaraz w lewo. Na Trzeciej są roboty drogowe.
Musisz wysiąść, Taylor.
Nie możesz mnie zostawić. Mam osiem lat.
Ale nie możesz jechać ze mną. Ścigam prawdziwego…
nieżywego wampira. Rozumiesz to?
To moja mama. Rozumiesz to?
Przykro mi, młody. Naprawdę. Ale nie mogę cię zabrać.
Wysadzę cię tutaj, dobrze?
Nie możesz. Odpowiadasz teraz za mnie.
No dobra. Słuchaj. Jak powiem padnij, padasz.
Jak powiem kryj się, robisz to.
- A jak powiem, że zbyt niebezpiecznie. - Tak jest. Łapię.
Zapnij pas.
A to co?
Cześć, to ja. Nie zgadniesz, gdzie jestem.
Słuchajcie!
Długo zanim większość z was w ogóle poznało rockabilly,
było kilka dziewczyn, Cowgirl Blues,
które rozkręcały tu imprezy.
- I podobno… - Nie do wiary!
… dziś jedna z nich tu jest.
A jeśli zaklaszczecie naprawdę głośno,
pewnie przyjdzie tu do nas.
Chodź do nas, Lynette i zaśpiewaj jak za dawnych czasów.
Pamiętacie „Może”?
Kochamy cię!
Jeśli pytasz, czy kocham cię, może
Czy jest ktoś, o kim myślę wciąż, może
Czy to on ma być mój? Może
Gdyby tylko dał mi czas, może
W twoich oczach światło lśni
Iść za sobą każe mi
Na telefon czekam twój…
Hej! Nie wolno ci tu być.
- To moja mama. - Serio?
Lynette Hanson to twoja mama? Szczęściarz z ciebie.
- Ale i tak musisz wyjść. - Już wychodzę. Tylko jest sprawa.
Jest taki koleś, wszędzie łazi za moją mamą.
- Nie ma go tutaj? - Jest.
Jest tam. Trochę… się go boimy.
- Mam go wyprosić? - Zrobiłbyś to?
Dla Lynette Hansen? Jasne.
W twoich oczach światło lśni
Iść za sobą każe mi
Na telefon czekam twój
Wątpliwości nie mam już, może
Cześć, cwaniaczku.
Może, tak!
Koniec imprezy. Zabierzcie go stąd!
Mój brat ma bzika na punkcie wampirów i…
I nie wracaj.
Już go tu nie ma?
Dopiero zaczynamy, nie martw się.
To jeszcze nie koniec, nie ma mowy.
- Powiedział, że pójdą na tańce. - Tańce?
Gdzie tu można potańczyć w okolicy?
Skąd mam wiedzieć? Mam osiem lat.
Racja.
Tak!
- Co się stało? - Jak on tu znów wszedł?
On… wszedł po ścianie.
- To cecha wampirów? - T… tak, to… cecha wampirów.
Bo Dimitri jest wampirem.
- Niestety. - I ugryzie naszą mamę.
Jak dorwie ją bez świadków.
Dobra, wchodzę w to. Co robimy?
Co się stało z rowerami?
On to zrobił. Gołymi rękoma.
Mamo!
Mamy przechlapane.
Świetnie się bawiłam!
Myślałam, że nie pamiętają Cowgirl Blues.
Uwierzysz, że nie śpiewałam od 15 lat?
- Co ja robiłam? - Śpiewałaś świetnie.
- Dobrze się bawisz? - Żartujesz?
Chciałabym, żeby tak było zawsze.
To da się załatwić.
- Wiem, gdzie teraz pójdziemy. - Może w jakieś spokojne miejsce?
Jasne. Skręć tu w lewo.
Takie rzeczy przytrafiają się dobrym bohaterom w filmach.
- To co teraz, geniuszu? - Spokojnie.
W filmie, Hrabia Krelski mówi do dziewczyny
„Pójdź do mego zamku,
„a pokażę ci niewyobrażalne cuda…”
I ona się na to nabiera.
- To nie w stylu mamy. - Słusznie.
Poza tym on chce, żeby mama go polubiła, tak?
A gdy chłopak się stara, pójdzie tam, gdzie chce dziewczyna.
Ale to nie chłopak, tylko wampir.
Może być i Frankensteinem. Wszyscy faceci są tacy sami.
W taki razie, dokąd chciałaby iść mama?
Na festyn dożynkowy!
Ale to osiem kilometrów stąd.
Żaden problem. Daj mi telefon.
Jeśli to wampir, to jaki ma samochód, karawan?
Nie wiem. Jakiś czerwony sportowy wóz. Ale… musimy znaleźć moją mamę.
- Jak tylko skończy się koncert. - Zapomnij o tym koncercie.
W porządku.
W porządku, cumujemy stację bojową.
KARUZELA
WATA CUKROWA
FESTYN DOŻYNKOWY HRABSTWO FAIRGROUNDS 15-28 PAŹDZIERNIK
Duffy, musisz nam pomóc.
Musimy lecieć, wybacz.
Chodź, Boomer. Na pewno będą jeszcze jakieś bilety.
Nie. Idę na festyn z Chelsea.
- Czyli… nam pomożesz? - Nie.
Chodź, Chelsea. Jesteś głodna? Chcesz corn doga?
Raczej nie.
- Lisiczka. Grasz trudną do zdobycia. - Zamknij się, Boomer.
Sam się zamknij, Adam. Mieliśmy umowę.
Bilet na koncert za randkę z twoją siostrą.
Cóż, umowa jest nieaktualna.
Myślałem, że się przyjaźnimy.
- Tak jest. - Jasne.
Chelsea, czekaj!
Proszę, Chelsea, zaczekaj.
Nie wierzę ci! Ze wszystkich samolubnych…
Obiecałeś temu gnojkowi randkę ze mną.
- Za bilet na koncert. - To nie tak.
- Zrobiliśmy to samo mamie. - I to też był twój pomysł.
Wiem, to było beznadziejne. I było wtedy inaczej.
- Ja byłem inny. - To było dziś po południu!
Już wiem, że kiedy nie szanuje się tego,
co ważne, wszystko się rozpada.
Teraz już to wiem. I przepraszam.
Niech będzie, chodźmy.
Ale dalej jesteś głąbem.
To na pewno samochód wampira.
Zapraszamy…
- Tu jest jakiś milion ludzi. - To… dobrze.
Jak długo są w tłumie, mama jest bezpieczna.
- Ale jak ich znajdziemy? - Rozdzielmy się.
Wtedy będziemy sami z Dimitrim.
Okej, zadzwoń, jeśli go znajdziesz. Ja tak samo.
Przełącz na kanał trzeci, będzie prywatny.
- A teraz znajdźmy mamę. - Tylko skąd zacząć?
To mama. Myśl jak dorosły.
Chelsea. Co u ciebie?
Jestem na diabelskim młynie. Wszystko stąd widać.
Zaraz, Adam, widzę ich.
Schodzą z twistera.
Widzę ich.
- Ale super, prawda? - O, tak. Fantastyczna.
Ale teraz pora już ruszać dalej.
- O czym ty mówisz? - Mówię o wieczności, Lynette.
Zwolnij, kowboju. Słuchaj, dzisiejszy wieczór jest świetny.
Naprawdę czuję jakbym spotkała
dawnego przyjaciela, którego już nie zobaczę.
To naturalne, że tak czujesz. To…
głębia naszej więzi.
Nie chodziło mi o ciebie. Tylko o mnie.
Ale… musisz czuć moją głęboką, potężną siłę przyciągania.
Wybacz, Dimitri.
Czasami po prostu nie klika.
Znaczy, super się bawiłam.
Tylko czuję, że ja, którą chcę być i ty jaki jesteś,
to zupełnie różne osoby.
- Pójdziemy na autodrom? - Nie!
Nie sądzę.
Nie cierpię tego miejsca. I muzyki hillbilly.
Jestem zmęczony. I głodny.
Pora wracać do domu.
Adam, co się dzieje?
- Coś jest nie tak. - To zrób coś.
- Co… - Spójrz mi w oczy.
Nie oprzesz mi się.
Jesteś moja, Lynette.
O rany.
Witaj, Adam. Mnie szukasz?
Pospiesz się.
- Co ty tu robisz? - Zostaw naszą mamę w spokoju.
Ale nie rozumiem. Sam mnie przywołałeś.
To nieprawda.
To nie ty wysłałeś wiadomość?
Ty jesteś Wolfsbane?
Tak, wiem.
Wszystkie dobre wampirze nazwiska już zajęli młodzi.
A teraz posłuchaj mnie uważnie, bo powiem to tylko raz.
Zostawisz mnie w spokoju. Zrobię to, po co tu przyszedłem.
Moja mama nigdy się w tobie nie zakocha.
Może i tak,
ale to, czego chce twoja matka, nie ma już znaczenia.
Ona jest moja.
I żaden dwunastoletni smarkacz
nic na to nie poradzi.
Mam 13 lat.
A ja jestem wampirem.
I jeśli chcesz wyjść z tego żywy,
lepiej dobrze to sobie zapamiętaj.
Chodź, Lynette. Wychodzimy.
Tak, wychodzimy.
- Co się stało? Gdzie mama? - Poszli.
- Musimy iść za nimi. - I co zrobić?
- Nie możemy się poddać. - Słuchaj, Chelsea, on mnie nakrył.
Powiedział, że nas zabije.
Ale jeśli za nimi nie pójdziemy, co stanie się z mamą?
Próbowaliśmy już wszystkiego.
Niczego nie próbowaliśmy.
Zdenerwowaliśmy go tylko.
Chelsea, to wampir.
A my jesteśmy rodziną, Adam.
Tak jak powiedziałeś na parkingu.
Czasem trzeba się bardziej postarać.
Przecież jesteś specem od potworów.
Pewnie zabrał ją do swojego gniazda.
Jesteś pewien?
Tak było w Zemście Hrabiego Krelski.
Wiemy, gdzie mieszka.
Rezydencja Mathera nad jeziorem.
- Chodź. Zamówię taksówkę. - Dobrze.
Proszę bardzo. Dzięki.
Świetnie.
Oto, co myślę.
Wiemy, że już zjedli.
Mogą być na tańcach. Lub nie.
Nie wiemy, gdzie są.
- Ale wiemy, gdzie będą. - Czyli gdzie?
W jego domu.
- A ty wiesz, gdzie to jest, tak? - Miałem nadzieję, że mi z tym pomożesz.
Lubi duże domy, stare rezydencje.
Coś ci świta?
Przy jeziorze. Tam są takie domy.
- Jak tam dojechać? - Prosto.
Ale pyszne. Mama ci zrobiła?
Nie mieszkam z mamą.
- A gdzie? - W hotelu.
W wielu hotelach.
- Twoja mama robi ci kanapki, Taylor? - Moja mama robi wszystko.
Na pewno chcecie tu wysiąść?
Tak. Jesteśmy na miejscu.
Jak sobie chcecie.
Pamiętasz, co mówiłaś o wysyłaniu maila do obcej osoby?
- Tak. - Miałaś rację.
Chcę, żebyś wiedział, nieważne co się stanie,
nadal jesteśmy rodziną.
Nawet jeśli tylko ty, ja i Taylor. Wciąż jesteśmy rodziną.
O czym ty mówisz? Musimy ratować mamę.
Wiesz co,
nie obchodzi mnie, co mówią inni.
- Masz rację. - Dzięki, Chelsea. Ty też.
No dobrze.
- Chyba jeszcze ich nie ma. - Nie byłbym tego taki pewien.
Co?
Musimy znaleźć trumnę Dimitriego.
- Czemu? - Bo…
On… on tam śpi.
Jeśli będziemy mieli jego trumnę, nie tknie mamy.
Dobrze. Rozdzielmy się. Ja pójdę na górę. Ty do piwnicy.
Nie. Sam sprawdź piwnicę. Ja idę na górę.
To może razem pójdziemy na górę?
Jest większa niż myślałem.
Co zrobimy?
Pamiętasz jak zabrałaś pilota
i trzymałaś go w swoim pokoju?
- Aha. - Jak przekonałem cię, żebyś go oddała?
Zabrałeś mój telefon.
A telefon jest dla nastolatka jak trumna dla wampira.
- A mama to pilot. - Tak, nowicjuszko.
A teraz pomóż mi to znieść.
I tu właśnie ta cała analogia się rozpada.
Chwileczkę.
Jezioro. Idealnie.
Pomóż mi to wypchnąć przez okno, Chels.
No dobrze. Musimy iść.
To odnajdzie Dimitriego?
Wskaże nam właściwy kierunek.
Adam, już jadą.
Zabierzmy to stąd.
Posłuchaj ich.
Dzieci nocy.
I ich piękna muzyka.
Witaj w swoim nowym domu, skarbie.
Ludzie?
Adam.
Zaczekasz tu chwilę, proszę?
Nie!
- Szybko poszło. Kryj się. - Co chcesz zrobić?
Po prostu się schowaj! Już!
Hej, Dimitri! Szukasz czegoś?
Oddaj mi moją trumnę!
Sam po nią przyjdź.
No tak, co ja mówię. Wampiry nie mogą przejść przez wodę, prawda?
No, chyba że są w swojej trumnie.
Ale mam ją tutaj.
Szkoda.
Naprawdę myślisz, że pozwolę ci na te gierki?
To nie gierki, a wschód słońca jest o 6.00.
- W porządku. Czego chcesz? - Prosta wymiana.
Moja mama za trumnę. Sprawiedliwa wymiana.
Nie, mam lepszy pomysł.
Ty zwrócisz mi trumnę, a ja tobie siostrę.
Nie rób tego.
Chelsea jest trochę za młoda na moją królową,
ale będzie uroczą wampirzą księżniczką.
Nie sądzisz?
Muszę tylko zostać tu do rana.
- Halo? Peter, jestem teraz trochę zajęta. - Oddawaj to.
Niech będzie!
Zostań sobie tam jak długo chcesz,
ale kiedy w końcu tu przywiosłujesz,
będziesz nie tylko sierotą, ale i jedynakiem.
Dobrze. Zaczekaj.
- Jeśli wrócę, wypuścisz ją? - Nie myśl o mnie.
Jeśli tu wrócisz, puszczę ją wolno.
Dobrze. Zaczekaj.
Masz siedzieć dokładnie tak.
- Wrócę. - Czekaj. Chcę iść z tobą.
- Nie tym razem. - Ale mówiłem, mogę pomóc.
Pomożesz zostając tutaj, Taylor.
Dobrze?
I znów wszystko jest tak, jak powinno być.
- Nie poddamy się. - Mieliśmy umowę.
Nie mogę cię winić.
Sam też nie planowałem dotrzymać swojej części umowy.
- Co? - Po tym, co przez ciebie przeszedłem?
- Nie ma mowy. - Zostaw go.
Van Helsing.
- Nie powiem, ze to przyjemność. - O, nie. Van Helsing.
Przyjemność będzie po mojej stronie.
To go nie powstrzyma. Zabierzmy waszą mamę.
Chodź, mamo. Musimy iść.
Jest na to jakaś sztuczka?
Drewniane kołki.
Uroczo.
Nie!
Powinienem był cię wykończyć w Budapeszcie.
Lepiej późno, niż wcale.
- Zostaw go. - Taylor, nie!
Słuchaj brata, Taylor.
Powiedziałem, żebyś go zostawił.
Próbujesz się ze mną mierzyć?
Masz osiem lat.
Osiem i pół.
No tak. Cóż za duch walki wampira. Pokój pełen ludzi,
a ty stajesz do walki z ośmiolatkiem?
Nieźle. Prawdziwe wyzwanie.
Zaimponujesz innym na wampirzym zjeździe.
Dość! Co jest nie tak z tą rodziną?
Nie rozumiecie?
Jesteście dzieciakami. A ja wampirem.
- Ja mam moc. - Tak, jasne.
Chels, pomóż mi.
Nie może ci pomóc.
A ty nie pomożesz jej.
Nikt ci nie może pomóc.
Bo jestem wampirem!
Zaczyna do was w końcu docierać, co to znaczy?
- Mamo? Pomocy! - Mamo, ratunku!
Pomóż nam. Mamo, proszę, obudź się.
Obudź się!
- Musisz się obudzić! - Mamusia jest teraz zajęta.
Mamo, pomocy.
- Ratunku, mamo! Proszę! - Obudź się! Proszę!
- Dzieci. Drogie dzieci. - Mamo!
- Potrzebujemy cię! - Mamo!
- To kto będzie pierwszy? - Mamo? Ratunku!
Ty.
Lynette.
Cofnijcie się!
Posrebrzane gwoździe.
- Mamo! - Taylor!
- Uratowaliście mnie. - To ty nas uratowałaś.
- Jak przełamałaś urok? - Nie wiem.
Tylko prawdziwa miłość może to zrobić.
I taka właśnie była. Prawda, mamo?
Dokładnie tak. Kocham was bardziej niż cokolwiek na świecie.
- Cześć. - Witam.
Van Helsing.
Prawie się spotkaliśmy… w markecie.
Lynette Hansen.
Lynette.
- Naprawdę jesteś Malachi Van Helsing? - Jak mam dobry dzień.
Mojego partnera, Taylora Hansen, już znasz.
- To było straszne nieporozumienie. - Co się z nim stanie?
Musimy go zawieźć gdzieś, gdzie jest mnóstwo słońca.
Wyślę go na biegun południowy.
A latem do Finlandii.
Słońce już wstało. Jestem głodny.
Chcesz wpaść na śniadanie?
Śniadanie? Czemu nie?
- Jasne. - Nie zrobiłam w końcu tych naleśników.
Próbowałaś z kawałkami czekolady?
- Już kupiłam. - To mamy randkę.
To nie randka.
- Mama nie chodzi na randki. - Chodzę…
ale nie z wampirami.
Wesołego Halloween!
Dobrze. Możecie mnie już wypuścić.
To żart. To tylko żart.
Lynette. Lynette?
Lynette.
Napisy: Anita Rudomina