PIANISTA Z£OTA PALMA CANNES 2002
FILM ROMANA POLAÑSKIEGO
Pan Szpilman?
Uwielbiam pañsk¹ grê.
Jestem Dorota,
siostra Jurka.
Pan krwawi!
To nic.
Napiszesz list "od wielbicielki".
Gdzie ty j¹ ukrywa³eœ?
Jak myœlisz? Wzi¹æ portret wuja Szymona?
Bierz albo nie bierz, jak chcesz.
Umieram z niepokoju.
Wróci ca³y i zdrowy.
W³adek wróci³!
Chwa³a Bogu!
Jesteœ ranny?
Martwi³am siê.
Mia³eœ papiery.
Wiedzieliby, gdzie przynieœæ zw³oki.
Henryku, nie mów takich rzeczy!
Uchowaj Bo¿e!
W³adek wróci³!
Mówi³em?
Zbombardowali Radio.
S¹ inne rozg³oœnie.
Pakuj siê.
- Wyje¿d¿amy? - Tak. Z Warszawy.
- Dok¹d? - Nie s³ysza³eœ?
Nie czyta³eœ gazety?
- Gdzie gazeta? - Zu¿y³am do pakowania.
Rz¹d siê przeniós³ do Lublina.
Mê¿czyŸni maj¹ zorganizowaæ now¹ liniê obrony.
W kamienicy zosta³y same kobiety.
Jak siê w³¹czycie w liniê obrony?
Biegaj¹c z walizkami?
- Pakuj siê. - Ja zostajê.
Œwietnie! Ja te¿ zostajê.
Musimy siê trzymaæ razem.
Skoro mam zgin¹æ, to w domu.
Cicho!
S³uchajcie.
Jak podaje radio BBC z Londynu,
Rz¹d brytyjski,
nie otrzymawszy odpowiedzi
na postawione w³adzom niemieckim ultimatum,
wypowiedzia³ wojnê hitlerowskim Niemcom.
Cudownie!
Oczekuje siê...
... w ci¹gu paru najbli¿szych godzin
podobn¹ decyzjê og³osi Francja.
Polska nie jest ju¿ osamotniona.
Mamo, kolacja by³a przepyszna.
Z takiej okazji warto siê postaraæ.
Za Wielk¹ Brytaniê i Francjê.
A nie mówi³em?
Wszystko siê dobrze skoñczy.
5003.
To wszystko?
Mamy tylko 5003 z³ote.
O 3003 za du¿o.
"Nowe restrykcje dotycz¹ce aktywów.
¯ydzi mog¹ mieæ w domu do 2000 z³.
Co zrobiæ z reszt¹?
Wp³aciæ do banku.
A jaki idiota powierzy pieni¹dze Niemcom?
Schowamy je.
Pod doniczk¹.
Nie, wolê sprawdzone metody.
Podczas ostatniej wojny
schowaliœmy pieni¹dze w wydr¹¿onej nodze sto³u.
A jak zabior¹ stó³?
Niemcy wynosz¹ z ¿ydowskich domów co chc¹: meble, kosztownoœci.
A na co im taki stó³?
Co ty wyprawiasz?
To najlepsza skrytka.
Kto zagl¹da pod doniczki?
Nie. Zacz¹³em myœleæ...
A to odmiana!
Chwyt psychologiczny.
Zostawimy je tutaj.
Pod gazet¹. Na widoku.
Nie zauwa¿¹.
Szczyt g³upoty.
Oczywiœcie, ¿e zauwa¿¹.
Idiota!
I kto tu jest g³upi?
Dobry pomys³...
To potrwa.
Mamy czas.
Jak je wyci¹gniemy?
Cisza! Spokój, proszê!
Pani adwokat lubi porz¹dek.
Zegarek w³o¿ymy pod doniczkê, a pieni¹dze do skrzypiec.
Bêdê dalej móg³ na nich graæ?
Przekonamy siê.
Jurek? Tu W³adek Szpilman.
Dobrze, a u ciebie?
NieŸle. Jak na te warunki.
Wiem, czemu dzwonisz.
Nic z tego. Nie pozwol¹ uruchomiæ rozg³oœni.
Polakom nie wolno nic nadawaæ.
Znajdziesz pracê.
Taki pianista jak ty...
Mo¿e.
Nie obraŸ siê,
nie dzwoniê, by rozmawiaæ o mojej karierze.
D³ugo go prosi³am,
a¿ wreszcie zgodzi³ siê mnie tam zabraæ.
Posz³am... i akurat zbombardowali rozg³oœniê.
Cudowny pocz¹tek znajomoœci.
Naprawdê?
Niezapomniany.
Uwielbiam pañsk¹ grê.
Nikt tak nie gra Chopina.
To komplement?
Oczywiœcie!
¯artujê.
Wypijemy kawê w Paradiso?
Chêtnie.
A pani czym siê zajmuje?
Skoñczy³am konserwatorium.
Muzyk?
Œwie¿o upieczony.
Instrument?
Wiolonczela.
Uwielbiam widok kobiety z wiolonczel¹.
Hañba!
Jak oni œmi¹?
Chc¹ byæ bardziej hitlerowscy od Hitlera.
Z³o¿ê skargê.
Lepiej nie.
To poni¿aj¹ce dla kogoœ takiego jak pan.
ChodŸmy gdzie indziej.
Albo do parku.
Nic z tego.
Wysz³o zarz¹dzenie zakazuj¹ce ¯ydom wstêpu do parków.
To ¿art?
Nie, to prawda.
Nawet na ³awce
nie wolno ¯ydom siadaæ.
To absurdalne!
Mo¿emy tu postaæ i pogawêdziæ.
Chyba to nam jeszcze wolno.
A wiêc gra pani na wiolonczeli?
Kto jest pani ulubionym kompozytorem? Chopin?
Kiedyœ zagra pani jego sonatê.
A pan, W³adku?
Mo¿e móg³bym pani akompaniowaæ?
Panie Szpilman,
pan jest naprawdê wspania³y.
Proszê mi mówiæ po imieniu.
"W sprawie opasek dla warszawskich ¯ydów.
Zarz¹dza siê, by wszyscy ¯ydzi
nosili na ulicy wyraŸne oznakowania.
Zarz¹dzenie obowi¹zuje od 1 grudnia 1939 roku
i obejmuje wszystkich ¯ydów powy¿ej 12. roku ¿ycia.
Opaska noszona na prawym rêkawie
ma przedstawiaæ niebiesk¹ Gwiazdê Dawida na bia³ym tle.
T³o musi byæ na tyle szerokie,
by pomieœciæ mierz¹c¹ 8 centymetrów gwiazdê.
Ramiona gwiazdy musz¹ mieæ centymetr szerokoœci.
Nieprzestrzeganie tego zarz¹dzenia
bêdzie surowo karane.
Gubernator Okrêgu Warszawskiego
Dr Fischer".
Nie bêdê tego nosi³.
Ani ja. Nie dam siê napiêtnowaæ.
Poka¿ mi to.
Mamy siê sami staraæ o zdobycie takich opasek?
Sk¹d je weŸmiemy?
Znik¹d.
Nie bêdziemy ich nosiæ.
Czemu siê nie uk³oniliœcie?
Proszê wybaczyæ.
Nie wolno wam chodziæ chodnikiem.
Do rynsztoka!
Widzia³eœ?
Pracujê.
Co to?
Tam nas przenios¹.
Jak to, przenios¹?
"Rozkaz gubernatora Okrêgu Warszawskiego, dra Fischera
w sprawie utworzenia ¿ydowskiej dzielnicy.
Zamieszkaj¹ tam ¯ydzi przebywaj¹cy stale lub czasowo w Warszawie".
"¯ydzi mieszkaj¹cy poza tym obszarem maj¹ siê przenieœæ
do dnia 31 paŸdziernika 1940 roku.
Wszystkich tam nie pomieszcz¹.
Jest nas 400 tysiêcy.
Nie, 360.
Bêdzie ³atwiej.
Mamo, co siê dzieje?
20 z³otych.
To wszystko, co nam zosta³o. 20 z³otych.
Co ja za to kupiê?
Ile mo¿na w kó³ko gotowaæ ziemniaki?
Tyle mogê zap³aciæ.
Nikt nie da wy¿szej ceny.
Ale¿ to Bechstein!
2000.
Radzê przyj¹æ.
A jak przyjdzie g³ód? Zjecie fortepian?
Won, ty z³odzieju!
Wolê je oddaæ za darmo!
Chory pan jest?
Poszaleliœcie!
Robiê wam ³askê.
2000 i sam op³acam tragarzy!
G³odujecie.
Powariowaliœcie!
Proszê je zabraæ.
Nie chcia³am przychodziæ.
Nie chcia³am tego ogl¹daæ, ale...
Nie mog³am siê powstrzymaæ.
Co u pani?
Dobrze.
Niedobrze.
Aresztowali mojego kuzyna.
Jurek twierdzi, ¿e go wypuszcz¹.
Coœ okropnego.
To d³ugo nie potrwa.
Te¿ tak twierdzê.
To zbyt absurdalne.
Do zobaczenia.
Wkrótce.
Prawdê mówi¹c,
myœla³em, ¿e bêdzie gorzej.
Jak bêdziemy spaæ?
Ja i dziewczêta w kuchni,
ty, Henryk i tata - tutaj.
Patrzcie!
ChodŸcie zobaczyæ!
Sprzeda³eœ coœ?
Tylko "Idiotê" Dostojewskiego.
Za trzy z³ote.
Lepiej ni¿ wczoraj.
Trzy parszywe z³ote.
- A inni zarabiaj¹ miliony. - Wiem.
Nic nie wiesz.
Przekupuj¹ stra¿ników, by przymknêli oczy.
Wwo¿¹ jedzenie, tytoñ, alkohol,
francuskie kosmetyki. A biedacy umieraj¹.
Widzia³ pan mojego mê¿a, Izaaka Szermana?
Takiego wysokiego, przystojnego z siw¹ bródk¹?
Niestety, nie.
Do widzenia. Mi³ych snów.
Ale gdyby go pan widzia³, proszê napisaæ.
Izaak Szerman!
Puœcili przez œrodek aryjsk¹ ulicê.
Nie mog¹ chodziæ naoko³o?
Spokojnie, nie s³ysza³ pan, ¿e zbuduj¹ k³adkê?
K³adkê-szmatkê.
Niemcy uwa¿aj¹ siê za inteligentnych.
A moim zdaniem to kretyni.
Muszê utrzymywaæ rodzinê,
a pó³ dnia czekam, a¿ mi pozwol¹ przejœæ.
Myœl¹, ¿e przychodzê tu s³uchaæ muzyki?
Zimno ci?
Tañcz!
Przyszli.
Czeka na was Izaak Heller.
Napijcie siê herbaty.
Obiad nastawiê póŸniej.
Co tu robisz?
Przyniós³ ciastka.
Jego ojciec wróci³ do jubilerstwa.
NieŸle mu siê wiedzie.
Niewiarygodne. Bi¿uteria.
Werbujemy.
Kto?
Przychodzê jako przyjaciel.
Zwo¿¹ tu ¯ydów z ca³ego kraju.
Musimy powiêkszyæ nasz¹ policjê.
Wiêcej ¿ydowskiej policji?
Mam biæ ¯ydów pa³k¹ jak gestapowiec?
- Ktoœ musi. - Ale czemu ja?
Werbujecie synów bogaczy.
Popatrz na nas...
Patrzê. Dlatego tu jestem.
Utrzymasz rodzinê z handlu
ksi¹¿kami?
Tak.
Wyœwiadczam wam przys³ugê.
A ty? Jesteœ pianist¹, a policja ma œwietny jazzband.
Czeka z otwartymi ramionami.
Dziêkujê, mam pracê.
Wybacz, musisz przerwaæ.
Kto siê tego domaga?
Szukajmy jasnych stron.
Mieszkacie w ma³ym getcie z inteligentami.
Lepiej od nas.
Du¿e getto to kloaka.
ZnajdŸ mi coœ.
Jesteœ artyst¹, podnosisz morale. Wystarczy.
Chcê pomagaæ.
Jesteœ zbyt znany. I wiesz co?
Muzycy to kiepscy konspiratorzy.
Jesteœcie zbyt...
zbyt... muzykalni.
Kto to?
Majorek.
Maj¹ czyœciæ getto z niepo¿¹danych elementów.
Nie wierz obwieszczeniom.
Jehuda. Ciê¿ko pracujesz?
Oto najwiêkszy pianista w Polsce,
a mo¿e i na œwiecie.
W³adys³aw Szpilman... Majorek.
S³ysza³em nazwisko, ale nie grê.
Majorek by³ w wojsku.
To geniusz. Ma tylko
jedn¹ wadê: nie jest socjalist¹.
Lepiej ju¿ idŸ. Nied³ugo godzina policyjna.
Wiesz, jaki jest nasz nak³ad?
500 egzemplarzy.
A ile osób czyta jeden egzemplarz?
20.
Mamy 10 tysiêcy czytelników.
To oni rozpoczn¹ powstanie.
Majorek chowa gazetkê w gaciach i rozk³ada w toaletach.
W ka¿dej.
Niemiec nie u¿yje ¿ydowskiego.
Jest dla niego zbyt czysty.
Proszê, nie poruszajcie dziœ
przykrych tematów.
Smacznego.
Mam coœ zabawnego. Wiecie, kto to Raszeja?
Chirurg?
Niemcy pozwolili mu kogoœ w getcie zoperowaæ.
Pozwolili Polakowi operowaæ ¯yda.
Dosta³ przepustkê. Tak czy owak...
usypia pacjenta i zaczyna operowaæ.
Przy pierwszym ciêciu wpada SS
i rozwala pacjenta, lekarza i wszystkich obecnych.
Kupa œmiechu, co?
Pacjent nic nie poczu³.
Prosi³am, nic przykrego.
Co z wami? Straciliœcie poczucie humoru?
To nie jest œmieszne.
Wiesz, co jest œmieszne? Ty w idiotycznym krawaciku.
Co? A co ma do tego mój krawat?
Noszê go do pracy.
Pracujê.
Przygrywaj¹c paso¿ytom z getta.
Maj¹ gdzieœ cierpienia innych!
Winisz ich za apatiê?
Nie widz¹, co siê wokó³ nich dzieje.
- Ja winiê Amerykê. - Za mój krawat?
Amerykañskich ¯ydów, a jest ich niema³o.
Co dla nas zrobili? A tu ludzie umieraj¹,
nie maj¹ co jeœæ.
¯ydowscy bankierzy
powinni nak³aniaæ USA, by przyst¹pi³y do wojny.
Jestem siostr¹ pana Szpilmana.
To okropne!
Poluj¹ na ludzi na ulicach. Zabrali Henryka.
Wracaj do domu. Zajmê siê tym.
Widzia³ pan mojego mê¿a, Izaaka Szermana?
Wysoki, przystojny, z siw¹ bródk¹.
Gdyby pan go spotka³, proszê napisaæ.
Co siê tu dzieje?
Maj¹ mojego wnuka. Zabieraj¹ ich i wywo¿¹.
Co z nimi zrobi¹? Przesta³em wierzyæ w Boga.
Tam jest Henryk.
Nie widzia³em.
Zatrzymali go.
Pomo¿esz?
Przypomnia³eœ sobie o mnie?
Pomo¿esz nam?
To kosztuje.
Jestem bez grosza.
Mog³eœ wst¹piæ w nasze szeregi.
Podobno masz wp³ywy.
Kto tak mówi?
Jesteœ wa¿n¹ figur¹.
Czemu ciê zgarnêli?
Polaz³eœ do Hellera.
Prosi³em ciê o to?
Wypuœcili ciê.
Korzy³eœ siê przed tym zasrañcem.
Prosi³em go o pomoc.
Ile mu zap³aci³eœ?
Z czego? Ka¿da z³otówka idzie na jedzenie.
- Poradzi³bym sobie. - WywieŸliby ciê.
Nic ci do tego. Wziêli mnie, nie ciebie.
Po diab³a siê wtr¹casz do cudzych spraw?
Zwariowa³eœ.
To tak¿e moja sprawa.
Co z tob¹?
Jesteœ chory?
G³odny.
Jakie znów œwiadectwo zatrudnienia?
Trzeba pracowaæ
w getcie dla Niemców, inaczej...
Inaczej co?
Wywózka.
To nie plotki?
Przesiedl¹ nas.
Do obozów pracy na wschodzie.
Zamykaj¹ ma³e getto.
Nie na tournee? Londyn, Pary¿, Nowy Jork, Chicago?
W tym tygodniu nie.
le wygl¹dasz.
S³ysza³eœ plotki? Wywioz¹ nas na wschód.
Nie wierz plotkom. Co siê dzieje?
Próbowa³em za³atwiæ ojcu œwiadectwo pracy.
Dla reszty rodziny ju¿ zdoby³em,
wszêdzie szuka³em.
Mog³eœ przyjœæ do mnie.
Zajmujesz siê tym?
Nie ja, Majorek.
Pomo¿esz? Nie mam pieniêdzy.
Obra¿asz nas. Za³atwisz mu coœ?
Warsztat Schultza, jutro o 16:00.
Masz dziœ fenomenalne szczêœcie.
Imperatyw historyczny w akcji. Zawsze szukaj...
Jasnych stron, wiem.
Jak plecy?
Lepiej.
Lepiej?
Lepiej nie pytaæ.
Dziêkujê.
Nie ma za co.
To i tak nic nie da.
Przynajmniej pracujemy w getcie.
I wci¹¿ jesteœmy razem.
Wychodziæ! Wszyscy na podwórze!
My tu pracujemy, mamy zaœwiadczenia.
Reszta ubraæ siê i zameldowaæ z powrotem.
Spakowaæ siê. 15 kilo, nie wiêcej.
Dok¹d nas zabieracie?
Stara³em siê.
Chcia³em was ocaliæ.
Przestañ.
Oby Henrykowi i Halinie siê uda³o.
- Dok¹d jedziemy? - Do pracy.
Bêdzie wam lepiej ni¿ w cuchn¹cym getcie.
Czemu to zrobi³am?!
Ma pan kropelkê wody?
Mój synek umiera z pragnienia.
To hañba!
Potulni jak barany w rzeŸni.
Ciszej.
Zaatakujmy.
Jest nas pó³ miliona, ucieknijmy z getta.
Jeœli gin¹æ, to chocia¿ z honorem.
Wiesz, ¿e czeka nas œmieræ?
Nie wiem, bo mi nie mówili. Ale wiem, ¿e nas wyniszcz¹.
Mamy walczyæ?
To wymaga organizacji, planów.
Mam walczyæ smyczkiem?
Nie zmarnuj¹ takiej si³y roboczej.
Jedziemy do obozów pracy.
O tak.
Popatrz na tego kalekê, na starców, dzieci... maj¹ pracowaæ?
A pan? Da pan radê dŸwigaæ ¿elastwo?
Chcieliœmy byæ z wami.
Co za g³upota.
Czemu to zrobi³am?
Zaczyna mi dzia³aæ na nerwy.
Co ona takiego zrobi³a?
Udusi³a w³asne dziecko.
Schowali siê w kryjówce.
Dziecko zap³aka³o, gdy wesz³a policja.
Zdusi³a jego krzyk d³oñmi. Dziecko zmar³o.
Policjant us³ysza³ rzê¿enie i odkry³ ich kryjówkê.
Co czytasz?
"Czy¿ uk³uci nie krwawimy?
Czy¿ siê nie œmiejemy, gdy nas ³echc¹?
Czy¿ otruci nie umieramy?
Czy¿ skrzywdzeni nie winniœmy szukaæ pomsty?".
Bardzo a propos.
Dlatego zabra³em.
Kretyn.
Na co mu pieni¹dze?
- Ile za iryska? - 20 z³.
Za iryska? Gdzie to wydasz?
20 z³otych.
Uzbieramy tyle?
Chyba mam 10.
Dziwna pora na takie wyznanie...
Jakie?
¯a³ujê, ¿e ciê lepiej nie pozna³em.
Dziêkujê.
Co ty wyprawiasz?
Ocali³em ci ¿ycie. Uciekaj!
Nie biegnij!
Wszyscy pojad¹ na szmelc.
Co robicie? Ona jest w ci¹¿y!
Co tu robisz?
Jest tak...
Ja...
My...
Oni wszyscy...
Mo¿e to oni mieli szczêœcie? Im szybciej, tym lepiej.
To nie koniec. Zostaniemy tu parê dni,
póki siê nie uciszy.
Przekupi³em policjanta. Przyjdzie, kiedy bêdzie po wszystkim.
Nie by³em za murem... od dwóch lat.
Nie obiecuj sobie zbyt wiele.
Znasz j¹?
Œlicznotka. Kto to?
Piosenkarka.
Dobra znajoma. Ma mê¿a aktora.
Porz¹dni ludzie.
Chcia³bym z ni¹ pomówiæ.
Za ukrywanie ¯yda grozi stryczek.
D³ugo tu jesteœ?
Od wczorajszego wieczora.
Ucieszy³em siê, ¿e ciê widzê.
Teraz siê zacznie ostateczna ewakuacja.
Wiemy, co to oznacza.
Pos³aliœmy kogoœ na zwiady.
Zygmunta, porz¹dnego faceta.
Mia³ rozkaz œledziæ wyje¿d¿aj¹ce z Warszawy poci¹gi.
Dojecha³ do Soko³owa.
Tam jest rozjazd.
Jeden tor prowadzi do Treblinki.
Co dzieñ przyje¿d¿aj¹ poci¹gi towarowe z Warszawy.
Skrêcaj¹ do Treblinki, wracaj¹ puste.
Nie widziano tam transportów ¿ywnoœci.
Cywile nie maj¹ wstêpu na stacjê w Treblince.
Eksterminacja.
To d³ugo nie potrwa.
Zosta³o nas 60 000.
Z pó³ miliona.
G³ównie m³odzi ludzie.
Tym razem stawimy opór.
Jesteœmy w dobrej formie...
zorganizowani.
Jesteœmy gotowi.
Jeœli trzeba pomóc...
Mam nadziejê, ¿e lepszy z ciebie pianista ni¿ tragarz.
D³ugo tak nie poci¹gnie.
Znajdê mu coœ lepszego.
K³opoty.
Zbiórka! Tylko ¯ydzi!
Polacy pracuj¹ dalej!
Mam dla was dobr¹ nowinê.
Kr¹¿¹ plotki, ¿e chcielibyœmy was...
przesiedliæ.
Mogê wam obiecaæ, ¿e ani teraz,
ani na przysz³oœæ
niczego takiego nie planujemy.
Z tego w³aœnie powodu
rozlepiliœmy afisze informacyjne.
Okazujemy wam nasz¹ dobr¹ wolê.
Jednemu spoœród was bêdzie wolno
codziennie wyjœæ do miasta
i przynieœæ trzy kilo
ziemniaków
i jeden bochenek chleba dla ka¿dego z pracowników.
Czy robilibyœmy to, chc¹c was
przesiedliæ?
Mo¿ecie zarobiæ
na tym, czego sami nie zjecie.
A wy, ¯ydzi, macie przecie¿ smyka³kê
do interesów.
Tamten, ze sznurkiem.
Pozosta³e s¹ zwi¹zane drutem.
Teraz!
Mam do ciebie proœbê.
Chcê siê st¹d wydostaæ.
Wydostaæ siê to nie sztuka.
Trudniej tam przetrwaæ.
Wiem.
Latem pracowa³em przez dzieñ na placu ¯elaznej Bramy.
Widzia³em swoj¹ dawn¹ znajom¹.
Piosenkarkê. Jej m¹¿ jest aktorem.
Tu s¹ ich nazwiska i adres. Mo¿e tam jeszcze mieszkaj¹.
Janina Godlewska i Andrzej Bogucki.
Porz¹dni ludzie.
Móg³byœ siê z nimi skontaktowaæ?
Co dzieñ jesteœ w mieœcie.
Spytaj, czy by mi nie pomogli st¹d uciec.
Masz mo¿e cholerny plaster?
Co tu knu³eœ?
A to co, do diab³a?
Wolno nam zabieraæ jedzenie do getta.
3 kilo kartofli i bochenek chleba.
Rozwi¹zaæ.
To tylko kartofle i chleb.
K³amiesz. Czujê to.
"Ziemniaki".
Wszyscy s¹ tacy sami.
Daj ¯ydowi palec...
a on ca³¹ rêkê chwyci.
Jeszcze raz mnie ok³am, to zastrzelê. Osobiœcie.
Twoi znajomi
ju¿ tam nie mieszkaj¹.
Skontaktowa³eœ siê z nimi?
- Szykuj siê. - Kiedy?
Nied³ugo.
Nauczê was dyscypliny, ¿ydowskie œwinie!
Wiesz, czemu was bijemy?
Czemu?
By uczciæ Sylwestra.
A teraz naprzód marsz!
I œpiewaæ!
Coœ weso³ego!
Œpiewaæ na ca³e gard³o!
Hej, strzelcy wraz, nad nami orze³ bia³y....
Wybacz.
Jestem brudny i odra¿aj¹cy.
Nie mamy zbyt wiele czasu, chodŸ.
Pospiesz siê.
Przymierz.
Musimy ciê przenieœæ.
Niemcy przeœladuj¹ wszystkich.
¯yd czy nie ¯yd. Bez ró¿nicy.
Ogól siê. WeŸ moj¹ brzytwê.
Przygarnie ciê Marek Gêbczyñski.
Tylko na dzisiejsz¹ noc, a potem
coœ ci znajdziemy.
Przyniosê ci prowiant.
Dobra, chodŸmy.
Poka¿ê panu, gdzie pan przenocuje.
Zostanie pan tu
do jutra po po³udniu.
Mamy mieszkanie, tu¿ przy getcie,
ale bezpieczne.
Nie jest to szczyt wygody...
Bêdzie dobrze.
Wezmê. Proszê mi to daæ.
Niech pan idzie na przód wagonu, blisko Niemców.
Zas³oniê okno.
Proszê pamiêtaæ, by je rano ods³oniæ.
Lepiej byæ po tej stronie?
Czasem nie wiem, po której jestem stronie.
Chleb, ziemniaki, cebula...
Wrócê tu. A Janina dwa razy w tygodniu uzupe³ni zapasy,
sprawdzi, jak siê pan miewa.
Wa¿na informacja.
Gdyby dzia³o siê coœ z³ego,
proszê siê udaæ pod ten adres.
Pieseczku, jak to, zapomnia³eœ?
Po prostu zapomnia³em, kotku.
Wiesz co?
Traktujesz mnie jak szmatê.
Bo ni¹ jesteœ.
Œwinia!
Sama jesteœ œwinia!
Swój pozna swego.
Grasz jak anio³, kotku.
Skoro tak, czemu nie s³uchasz?
Przecie¿ s³ucham.
K³amiesz, usn¹³eœ! Œwinia!
Chcia³am byæ wczeœniej, ale...
Nikt nie przypuszcza³, ¿e tak d³ugo bêd¹ siê broniæ.
To b³¹d,
¿e nie zosta³em i nie walczy³em.
Ju¿ po wszystkim.
B¹dŸ dumny, ¿e tak siê sta³o.
Bo¿e, jak oni walczyli.
Niemcy te¿.
S¹ w szoku. Nikt siê tego nie spodziewa³.
¯ydzi podjêli walkê.
Kto by pomyœla³.
I co to da³o?
Co to da³o?
Zadziwiasz mnie.
Zginêli z godnoœci¹.
A teraz...
powstan¹ Polacy.
Jesteœmy gotowi.
Staniemy do walki.
Zobaczysz.
Proszê siê spakowaæ.
Musi pan uciekaæ.
Czemu?
Ukrywam siê.
Gestapo znalaz³o nasz¹ broñ. Aresztowali Janinê i Andrzeja.
Tu te¿ trafi¹. Musi pan natychmiast uciekaæ.
Ale dok¹d?
Nie chcê.
Zaryzykujê.
Pañska decyzja.
Ale kiedy przyjd¹,
niech pan skacze przez okno.
Noszê truciznê. Mnie te¿ ¿ywego nie dostan¹.
Otwieraæ!
Otwieraæ, bo wezwiemy policjê!
Pan tu mieszka?
Bez meldunku?
Kolega tu mieszka... nie zasta³em.
Ma pan papiery?
Proszê je okazaæ!
Ju¿!
Papiery!
¯yd!
Zatrzymaæ ¯yda!
Nie pozwólcie mu wyjœæ!
Ja od pana Gêbczyñskiego.
Proszê.
Przepraszam.
Dosta³em ten adres. Szukam pana Dzikiewicza.
Micha³ Dzikiewicz to mój m¹¿.
Potrzebujê pomocy.
Wróci przed godzin¹ policyjn¹.
Ukrywam siê.
Szukam schronienia.
Zaraz wróci.
D³ugo po œlubie?
Min¹³ rok.
A co u Jurka?
Nie ¿yje.
A kiedy rozwi¹zanie?
Oko³o Gwiazdki.
Niezbyt dobra pora na rodzenie dzieci, ale...
To mój m¹¿.
W³adys³aw Szpilman.
Przys³a³ go Marek Gêbczyñski.
Tak, pamiêtam.
Mia³em siê skontaktowaæ.
Proszê siê o nic nie martwiæ.
Dziœ przenocuje pan tutaj, na sofie.
Przepraszam.
Czy móg³bym dostaæ kawa³ek chleba?
Oczywiœcie, zjemy coœ.
Proszê... niech pan siada.
To dzielnica Niemców.
Naprzeciwko jest szpital dla rannych na wschodnim froncie.
Budynek obok zajmuje Schutzpolizei.
Najbezpieczniejsze z miejsc.
W samej jaskini lwa.
Zamknê pana.
Nikt nie wie, ¿e pan tu jest. Proszê byæ bezszelestnym.
Wszystko dobrze?
Antek Sza³as.
Zaopiekuje siê panem.
Da³em mu drugi klucz.
Bêdzie dostarcza³ jedzenie.
Wspó³pracuje z podziemiem. To porz¹dny cz³owiek.
Pan mnie nie pamiêta?
Raczej nie.
By³em technikiem w rozg³oœni.
Prawie co dzieñ pana widywa³em.
Nie pamiêtam.
To nic.
Spokojna g³owa. Bêdê tu czêsto zagl¹da³.
Alianci bombarduj¹ Niemcy.
Noc w noc.
Kolonia, Hamburg, Berlin.
Rosjanie te¿ im daj¹ popaliæ. To pocz¹tek koñca.
Oby.
Jeszcze pan ¿yje?
Kie³basa.
Chleb.
Ma pan jeszcze wódkê?
Ile to jeszcze potrwa?
Ju¿ nied³ugo.
Chyba dosta³em ¿ó³taczki.
To nic groŸnego, tylko œmiesznie siê wygl¹da.
Mój dziadek dosta³ kosza od dziewczyny, kiedy zachorowa³.
Czemu przez 2 tygodnie pana nie by³o?
Trudnoœci.
Pieni¹dze.
¯eby kupiæ prowiant, muszê mieæ co sprzedaæ.
To nie takie ³atwe.
Niech go pan sprzeda.
Jedzenie jest wa¿niejsze ni¿ czas.
A w³aœnie...
Alianci wyl¹dowali we Francji.
Wkrótce wejd¹ tu Rosjanie.
Pogoni¹ szkopom kota.
Lada dzieñ.
Spodziewa³am siê tego.
- Wezwê lekarza. - Nie ryzykuj.
£uczakowi mo¿na zaufaæ.
Przecie¿ to pediatra!
Lekarz to lekarz.
Zostañ.
Ja pójdê.
Przyszliœmy siê po¿egnaæ.
Zamieszkamy u mojej matki w Otwocku.
Dziecko ju¿ tam jest.
Kr¹¿¹ s³uchy, ¿e lada dzieñ wybuchnie powstanie.
A tego Sza³asa powinni rozstrzelaæ.
Zbiera³ dla pana pieni¹dze po ca³ej Warszawie.
Datki by³y bardzo hojne.
Uzbiera³ niez³¹ sumkê.
W¹troba wielkoœci pi³ki, zapalenie pêcherzyka ¿ó³ciowego.
Ale bêdzie ¿y³.
Spróbujê mu za³atwiæ Iewulozê, choæ to nie³atwe.
Czy go pan jeszcze odwiedzi?
Kto wie?
Proszê nie mówiæ.
Przynios³am jedzenie.
Ugotujê panu coœ i uciekamy.
Wszyscy na ulicê!
Uciekajcie! Niemcy otoczyli budynek!
Pomocy!
Co pan tu robi?
Kim pan jest?
Czy pan mnie rozumie?
Co pan tu robi?
Chcia³em otworzyæ tê puszkê.
Pan tu mieszka?
Czy pan tu pracuje?
Nie.
Z czego pan ¿yje?
Jestem...
By³em pianist¹.
Proszê za mn¹.
Niech pan coœ zagra.
Pan siê tu ukrywa?
¯yd?
Gdzie ma pan kryjówkê?
Na strychu.
Proszê pokazaæ.
Ma pan co jeœæ?
¯ydzie!
Przepraszam.
Co to za kanonada?
Rosjanie, po drugiej stronie rzeki.
Musi pan wytrzymaæ kilka tygodni, nie wiêcej.
Co siê dzieje?
Wycofujemy siê.
Weszli Rosjanie?
Jeszcze nie.
Nie wiem, jak mam panu dziêkowaæ.
Proszê dziêkowaæ Bogu, nie mnie.
To On chcia³, byœmy przetrwali.
A przynajmniej powinniœmy w to wierzyæ.
A pan?
Mam drugi.
Cieplejszy.
Co pan zrobi, kiedy to siê skoñczy?
Bêdê znów gra³ na fortepianie w Polskim Radiu.
Jak nazwisko? Bêdê nadstawia³ uszu.
Dobre nazwisko dla pianisty.
Niemiec!
Nie strzelaæ! Jestem Polakiem!
WyjdŸ z rêkoma w górze!
Z³aŸ na dó³!
B³agam... jestem Polakiem.
Tak, to Polak.
A ten p³aszcz?
Zimno mi.
Patrzcie!
Zasrane Szwaby!
Mordercy!
Parszywe dranie!
Mordercy!
I jak teraz wygl¹dacie?
Odebraliœcie mi wszystko.
Mnie, muzykowi!
Zabraliœcie mi skrzypce! Moj¹ duszê!
Muzyk?
Zna pan...
Szpilmana pianistê z Polskiego Radia?
Oczywiœcie, ¿e go znam.
Pomaga³em mu, kiedy siê ukrywa³.
Niech mu pan powie, gdzie jestem.
Niech mnie ratuje!
Jak siê pan nazywa?
Jak?
To by³o na pewno tutaj.
Ju¿ nic tu nie ma.
Ubli¿a³em im... Nie jestem z tego dumny.
Sta³em tam, gdzie teraz ty.
Przy drucie kolczastym. Ten Niemiec do mnie podszed³.
Ale nie dos³ysza³eœ nazwiska?
Popytam w fabryce. Mo¿e coœ wiedz¹.
W£ADYS£AW SZPILMAN ZMAR£ 6 LIPCA 2000 ROKU W WIEKU 88 LAT
NIEMIECKI OFICER NAZYWA£ SIÊ WILM HOSENFELD
ZMAR£ W SOWIECKIM OBOZIE JEÑCÓW WOJENNYCH W 1952 ROKU