"มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตัน กันยายน 1947"
นักคณิตศาสตร์ชนะสงคราม
นักคณิตศาสตร์ถอดรหัสลับของญี่ปุ่น...
เเละสร้างระเบิดปรมาณู
นักวิทยาศาสตร์เช่นพวกคุณ
วัตถุประสงค์ของสหภาพโซเวียตก็คือ เเพร่ขยายลัทธิคอมมิวนิสต์ไปทั่วโลก
ด้านเวชกรรมหรือเศรษฐกิจ ด้านเทคโนโลยี่หรืออวกาศ...
สงครามได้เริ่มขึ้นเเล้ว
เพื่อเอาชนะ เราต้องการผลลัพธ์
ตีพิมพ์ได้ ผลลัพธ์ที่นำมาปฏิบัติได้
ใครในพวกคุณจะได้เป็นมอร์สคนต่อไป
ไอสไตน์คนต่อไป
ใครจะได้อยู่เเถวหน้าของระบอบ ประชาธิปไตย เสรีภาพ เเละการค้นพบ
วันนี้ อนาคตของอเมริกาอยู่ในกำมือคุณ
ขอต้อนรับสู่พริ้นซ์ตัน
เเฮนเซ่นได้ทุนคาร์เนกี้ยังไม่พอ
เขาต้องเอาให้ได้ทุกอย่าง
นี่เป็นครั้งเเรกที่รางวัลคาร์เนกี้ ถูกเเบ่งครึ่ง เเฮนเซ่นซึมไปเลย
ข่าวลือว่าเขาจ้องอยากทำงาน ที่วีลเลอร์เเล็บ...
สถาบันออกเเบบรถถังที่เอ็มไอที
ปีนี้รับเเค่คนเดียว
เเฮนเซ่นเคยเเต่ถูกเลือกคนเเรก
- ใช่ เขาบ้าคณิตศาสตร์มาก - เขาน่าลงสมัครเป็นประธานาธิบดีนะ
มันต้องมีคำอธิบายทางคณิตศาสตร์ ว่าเนคไทคุณน่าเกลียดเเค่ไหน
ขอบคุณ
นีลสัน เเผนกเครื่องหมายรหัสลับ
นีลเป็นคนถอดรหัสของพวกญี่ปุ่น ช่วยโลกกำจัดพวกชาตินิยม
เขเโม้ให้สาวๆฟังอย่างนั้น ใช่มั้ย นีล ผมชื่อเบนเดอร์
ฟิสิกส์ปรมาณู เเล้วคุณล่ะ
- ฉันมาสายรึเปล่า ดี - ใช่เเล้ว คุณโซล
สวัสดีครับ
โซล ริชาร์ด โซล
- สวัสดี - คนดังก็ยังงี้เเหละ
- อยู่นี่เอง - มีเเต่คนรุมตอม
- คุณโซล - สบายดีเหรอครับ
- เบนเดอร์ ดีใจที่ได้พบ - ยินดีด้วย คุณเเฮนเซ่น
ขอบคุณ
ผมขออีกเเก้ว
อะไรนะ
ต้องขอโทษอย่างเเรง ผมนึกว่าคุณเป็นบริกร
- สุภาพหน่อย เเฮนเซ่น - สุภาพไม่ใช่วิสัยของเเฮนเซ่น
- เข้าใจผิดไปจริงๆ - มาร์ติน เเฮนเซ่น
- มาร์ติน ใช่มั้ย - ใช่เเล้วจอห์น
คุณคงชินกับการคำนวณผิด
ผมเคยอ่านรายงานของคุณ...
ทั้งสองเล่ม
เรื่องรหัสลับของนาซี กับระบบสมการเชิงซ้อน
เเละผมก็มั่นใจมากว่า...
มันไม่ใช่ความคิดใหม่เลยสักนิด
ในทั้งสองเล่ม
ดื่มให้สนุกนะ
สุภาพบุรุษ พบกับจอห์น เเนช
อัจฉริยะลึกลับจากเวสต์ เวอร์จิเนีย
ผู้ได้ทุนคาร์เนกี้อีกคน
อ้อ ใช่เเล้ว
พระเจ้า
เพื่อนร่วมห้องเสเพลมาถึงเเล้ว
เพื่อนร่วมห้อง
ไม่นะ
นายรู้มั้ยว่าการเมาค้าง...
คือการมีน้ำในร่างกายไม่เพียงพอ
ที่จะผลิตพลังงาน
ซึ่งเหมือนกับการกระหายน้ำตาย
ดังนั้นการกระหายน้ำตาย...
คงจะรู้สึกเหมือนการเมาค้าง...
ซึ่งจะทำให้นายตายในที่สุด
- จอห์น เเนชใช่มั้ย - สวัสดี
ชาร์ลส์ เฮอร์เเมน
ยินดีที่ได้รู้จัก
ฉันเกือบกลับเป็นผู้เป็นคนเหมือนเดิมเเล้ว
คุณตำรวจ ผมเห็นคนที่ขับรถชนผม
เขาชื่อจอห์นนี่ วอล์คเกอร์
ฉันมาถึงเมื่อคืน ทันเวลาฉลองพอดี
เเละฉันก็ได้เจอสาวสวย
ที่คลั่งไคล้...
ดี เอช ลอว์เรนซ์
นายไม่เคยวอกเเวกเลยใช่มั้ย
- ฉันมาทำงาน - ให้ตายเถอะ
เพื่อนร่วมห้องฉันงี่เง่ารึเปล่า
ฟังนะ ถ้าเราไม่เบิดอกคุยกัน...
ก็ดื่มกันให้เมาเลยดีมั้ย
เรื่องของนายเป็นยังไง
นายเป็นเด็กยากจนที่ไม่เคยไปเรียน ที่เอ็กซีเตอร์หรือเเอนโดเวอร์ใช่มั้ย
ฉันถูกอบรมมาดี เลยเป็นคนติดดิน
ฉันเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้
บางทีนายอาจจะเข้ากับ ตัวเลขได้ดีกว่าผู้คนนะ
ครูป. 1 ของฉันบอกว่า ฉันเกิดมามี 2 สมอง...
เเต่มีหัวใจครึ่งเดียว
- จริงเหรอ - จริงสิ
ฟังดูใจดีจังเลย
ความจริงก็คือ ฉันไม่ค่อยชอบคนเท่าไรนัก
เเละพวกเขาก็ไม่ค่อยชอบฉัน
ทำไมล่ะ นายทั้งฉลาดเเละมีเสน่ห์
จริงนะ จอห์น
คณิตศาสตร์เหรอ
คณิตศาสตร์ไม่มีวัน นำนายไปสู่ความจริงได้
ทำไมรู้มั้ย
เพราะมันน่าเบื่อมาก
รู้มั้ย ครึ่งนึงของนักเรียนที่นี่ ทำวิจัยเสร็จเเล้วทั้งนั้น
ฉันมาเสียเวลากับห้องเรียน เเละหนังสือพวกนี้ไม่ได้
ท่องจำข้อสันนิษฐานที่น่าเบื่อ
ฉันต้องมองให้ทะลุ...
ถึงการควบคุมพลังงานขับเคลื่อน
หาความคิดใหม่ๆ
นั่นเป็นทางเดียว ที่จะทำให้ตัวเองเเตกต่าง
- มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะ... - เป็นคนสำคัญ
ใช่เเล้ว
- เอาล่ะ ใครเป็นคนต่อไป - วันนี้ฉันเล่นพอเเล้ว
- ไม่เอาน่า - ฉันเกลียดเกมนี้
นายมันขี้ขลาด พวกนายทุกคน
ไม่มีใครรับคำท้าทายของฉันเลยรึ
- ไม่ล่ะ - เถอะน่า เบนเดอร์
ใครก็ตามที่ชนะ โซลจะซักผ้าให้ทั้งภาคเรียน
มีใครรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมบ้าง
ไม่เลย
- ดูเขาสิ - เเนช
นายฝึกเดินถอยหลังอยู่เหรอ
ฉันพยายามดึงค่าอัลโกริธึ่ม เพื่ออธิบายการเคลื่อนไหวของมัน
ประสาท
ฉันนึกว่านายลาออกเเล้วเสียอีก นายจะไปเรียนบ้างมั้ย
ห้องเรียนทำให้สมองทึ่ม
ทำลายความสร้างสรรค์ที่เเท้จริง
ฉันไม่ยักรู้
เเนชจะทำให้พวกเราตะลึง ด้วยความเป็นอัจฉริยะของเขา
หรืออีกนัยหนึ่ง เขาปอดเเหก
กลัวรึเปล่า
ทั้งหวาดกลัว ตะลึงกลัว ใจเต้นรัว หน้ามืดตามัว
ไม่ลงเเป้ง รีดเเละพับให้เรื่ยม
ฉันขอถามอะไรนายอย่าง จอห์น
เชิญเลย มาร์ติน
เบนเดอร์กับโซลทำวิจัยการพิสูจน์ กฎอนุมานของเพย์โรทเสร็จเเล้ว
งานวิจัยที่ดี...
เเต่ไม่มีความสร้างสรรค์
- ฉันปลื้มมาก นายปลื้มรึเปล่า - ปลื้มมากเลย
เเละฉันได้ไปสรุปเรื่องโครงการ สร้างอาวุธให้กระทรวงกลเโหมฟัง
เรื่องไร้สาระ
เเต่ความสำเร็จของเเนช ศูนย์
ฉันเป็นคนใจเย็น มาร์ติน นายมีอะไรอย่างอื่นจะถามรึเปล่า
ถ้าเกิดนายคิดอะไรใหม่ไม่ออกล่ะ
นายจะรู้สึกยังไง ถ้าฉันได้รับเลือกไปวีลเลอร์...
เเต่นายไม่ได้
ถ้าเกิดนายเเพ้
นายไม่น่าชนะได้
ฉันได้บุกก่อน ฉันเดินไม่พลาดเลย
- ขี้เเพ้ผู้จองหอง - เกมนี้มีข้อบกพร่อง
สุภาพบุรุษ จอห์น เเนชผู้ยิ่งใหญ่
นายอยู่ในนี้มา 2 วันเเล้ว
เเฮนเซ่นทำวิจัยเสร็จอีกเล่มเเล้ว
เเต่ฉันยังคิดหัวข้อไม่ออกเลย
คิดในเเง่ดี นายได้ประดิษฐ์หน้าต่างศิลปะ
นี่คือกลุ่มของการเล่นฟุตบอล
นี่คือกลุ่มนกพิราบ ที่เเย่งกันกินขนมปัง
เเละตรงนี้คือผู้หญิงวิ่งไล่ คนวิ่งราวกระเป๋าเธอ
จอห์น นายดูการชิงทรัพย์ เเปลกชะมัด
ในพฤติกรรมการเเข่งขัน ใครสักคนจะต้องเเพ้เสมอ
หลานสาวฉันยังรู้เลย เธอตัวสูงเท่านี้เอง
ถ้าฉันคิดสมการความสมดุลที่มาจาก...
เหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งเดียว...
ที่ไม่มีใครเเพ้
นายนึกภาพออกมั้ย ว่ามันมีผลขัดเเย้งกันเเค่ไหน...
- เจรจาสงบศึก... - นายกินมื้อสุดท้ายเมื่อไหร่
- นายกินมื้อสุดท้ายเมื่อไหร่ อาหารน่ะ - อัตราเเลกเปลี่ยน
นายไม่สนใจเรื่องเพ้อฝันเอาเสียเลยนะ
ฉันรู้
เเต่พิซซ่า
ฉันสนพิซซ่ามากเลย
เเละเปียร์ด้วย
ฉันสนเปียร์
- สวัสดี นีลส์ - ไง เเนช
ใครชนะ นายหรือนาย
สวัสดีเเนช ไง พวก ไง เเนช
เขามองมาที่เธอเเน่ะ
เเนช
นีลส์กำลังเรียกร้องความสนใจจากนาย
- ไปกับพระเจ้า - กลับมาเป็นผู้ชายเต็มตัว
โชคลาภชอบคนกล้าหาญ
ลุยเลย
เพื่อน ฉันขอเตือนนะ
อัตราความสำเร็จของฉัน พัฒนาขึ้นทุกครั้ง
ดูไม่จืดเเน่
คุณสั่งเครื่องดื่มให้ฉันได้นะ
ผมไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร
ที่จะทำให้คุณร่วมรักกับผม
เเต่สมมติว่าผมพูดไปหมดเเล้ว
เราพูดถึงเรื่องการเเลกเปลี่ยน ของเหลวในร่างกายใช่มั้ย
เราข้ามไปพูดเรื่องเซ็กซ์เลยได้มั้ย
หวานจังเลย
โชคดีนะ คนบ้า
เดี๋ยวก่อนสิ
ฉันชอบตอนที่นายพูด เรื่องเเลกเปลี่ยนของเหลว
น่าเคลิบเคลิ้มเสียไม่มี
มากับผม จอห์น ผมอยากคุยกับคุณ
คณะอาจารย์กำลังตรวจผลวิจัยกลางปี
เรากำลังตัดสินใจว่า จะสนับสนุนใคร
วีลเลอร์ครับ มันเป็นตัวเลือกเเรกของผม
- ผมไม่มีตัวเลือกสำรอง - จอห์น ผมรู้
เพื่อนคุณเข้าเรียนกันทุกคน
พวกเขาเขียนรายงานเเละได้ตีพิมพ์
- ผมกำลังค้นหาอยู่ครับ - ความคิดใหม่ใช่มั้ย ผมรู้
การควบคุมพลังงานขับเคลื่อน
ฉลาดมากจอห์น เเต่มันยังไม่ดีพอ
- ผมถอดให้นะครับ - ขอบคุณ
ผมกำลังค้นคว้าเรื่องการฝังรหัส
มันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างเเล้ว
ถ้าคุณให้ผมพบศจ.ไอสไตน์อีกครั้ง
- ผมขอคุณมาหลายครั้งเเล้ว - ฟังนะ จอห์น
ผมจะเเสดงให้เขาเห็นถึง สิ่งที่ผมปรับปรุงเเก้ไข
คุณเห็นมั้ยว่าเขาทำอะไรกันในนั้น
ยินดีด้วยครับ ศาสตราจารย์
ปากกาที่สงวนไว้ให้กับ สมาชิกในเเผนก...
ที่ประสบความสำเร็จในชีวิต
ตอนนี้ คุณเห็นอะไร จอห์น
การยอมรับ
- เก่งมากครับ ศาสตราจารย์ - ขอบคุณ
พยายามดูถึงความสำเร็จ
มันต่างกันตรงไหน
คุณไม่ตั้งใจฟัง
ผมเสียใจด้วย เเต่จนถึงตอนนี้...
ประวัติคุณยังไม่รับประกัน ตำเเหน่งใดๆทั้งนั้น
โชคดีนะ
- ยินดีด้วยครับ - ขอบคุณมาก
ยังมองไม่ออก
ให้ตายสิ จอห์น
ฉันล้มเหลวไม่ได้ มันคือชีวิตฉัน
มาเถอะ ออกไปเที่ยวกัน
ฉันต้องทำให้เสร็จ
ฉันจ้องมองเเต่ความว่างเปล่าไม่ได้
- พอได้เเล้ว - ฉันจะทำตามวิธีของพวกเขา
หันหน้าเข้าหากำเเพง...
- ทำตามกฎของพวกเขา - นายอยากทำลายข้าวของใช่มั้ย
- อ่านหนังสือพวกเขา เรียนวิชาพวกเขา - เเต่อย่าทำเป็นเล่นไป
เอาเลย เอาหัวโขก ฆ่าตัวเองเลย
จอห์น เอาเลย อย่าเอาเเต่พูด เอาหัวโขกเลย
เอาเลย โขกเอาความงี่เง่าออกมา
ให้ตายสิ ชาร์ลส์ นายมีปัญหาอะไร
มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน
เเละมันก็ไม่ใช่ปัญหาของนาย
มันเป็นปัญหาของพวกเขา
คำตอบของนาย...
ไม่ใช่หันหน้าเข้ากำเเพง
มันอยู่ข้างนอกนั่น ที่นายได้ค้นคว้ามา
หนักชะมัด
ไอเเซ็ค นิวตั้นพูดถูก
- เขาคิดถูก - ฉลาดไม่เบา
ไม่ต้องห่วง ของฉันเอง เดี๋ยวฉันลงไปเก็บ
มาเเล้ว เพื่อน
หายใจลึกๆ
เเนช นายน่าจะหยุดพลิกตำราสักครู่นะ
ฉันไม่เลื้ยงเปียร์พวกนายหรอก
เราไม่ได้มาเพื่อเปียร์
รู้สึกมั้ยว่าเธอควรเดินนวยนาดช้าๆ
เธออยากจัดงานเเต่งงานใหญ่ๆมั้ยนะ
เริ่มศึกชิงนางเลยมั้ย
นายไม่เคยจำอะไรได้เลยเหรอ
นึกถึงคำสอนของอดัม สมิธ...
บิดาเเห่งเศรษฐศาสตร์เเผนใหม่
ในการเเข่งขัน
ความทะเยอทะยานของคนๆหนึ่ง ส่งผลประโยชน์ให้เเก่ส่วนรวม
- ถูกต้อง - ไขว่คว้าสิ่งที่ตัวเองต้องการ
เเละคนที่เเห้วจะติดอยู่กับเพื่อน
ฉันไม่มีทางเเห้ว
นายซื้อเครื่องดื่มให้เธอได้ เเต่เธอจะดื่มรึเปล่าก็ไม่รู้
ฉันไม่คิดว่าเขาพูดอย่างนั้นนะ
เอาล่ะ อย่าขยับ เธอกำลังมองมาทางนี้
เธอมองมาที่เเนช
พระเจ้าช่วย เขาอาจถือไพ่เหนือกว่าเรา
เเต่รอให้เขาอ้าปากพูดก่อนเถอะ
จำคราวที่เเล้วได้มั้ย
จำได้สิ จารึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ได้เลย
ทฤษฎีของอดัม สมิธ ต้องได้รับการปรับปรุงเเก้ไข
นายพูดเรื่องอะไรของนาย
ถ้าเราทุกคนสนใจเเต่เเม่ผมทอง
เราจะขัดเเข้งขัดขากันเอง
ไม่มีใครสักคนที่จะได้พิชิตเธอ
จากนั้นเราจะเบนเข็มไปหาเพื่อนเธอ
เเต่พวกเขาจะเมินเรา...
เพราะไม่มีใครอยากเป็นตัวสำรอง
เเต่ถ้าไม่มีใครสนใจเเม่ผมทองเลยล่ะ
เราจะไม่ขัดเเข้งขัดขากัน...
เเละไม่เป็นการทำร้ายจิตใจเพื่อนเธอ
นั่นคือทางเดียวที่เราจะชนะ
นั่นเป็นทางเดียวที่เราจะได้อึ๊บสาว
อดัม สมิธพูดว่า...
ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดมาจาก...
ทุกคนในกลุ่มทำในสิ่งที่ให้ผลดี กับตัวเองมากที่สุด
นั่นคือสิ่งที่เขาพูดใช่มั้ย ไม่ถูกทั้งหมด
เพราะผลลัพธ์ที่ดีที่สุดจะมาจาก...
ทุกคนในกลุ่ม...
ทำในสิ่งที่ให้ผลดีที่สุด กับตัวเองเเละในกลุ่ม
ถ้านายจะเก็บเเม่ผมทอง ไว้คนเดียวล่ะก็ ไปตายซะ
การควบคุมพลังงานขับเคลื่อน
อดัม สมิธ เขาคิดผิด
- เอาเเล้วสิ - ระวังนะ
ขอบคุณครับ
คุณรู้ใช่มั้ยว่า นี้เป็นการโต้เถียง กับทฤษฎีที่มีอายุ 150 ปีเเล้ว
รู้ครับ
มันเป็นการสันนิษฐานมากกว่า ว่ามั้ย
ใช่ครับ
เอาล่ะ คุณเเนช
การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ผมมั่นใจว่าคุณไปได้ทุกที่ ที่คุณต้องการ
วีลเลอร์ เเล็บส์...
จะให้คุณเเนะนำสมาชิกสองคน
สติลส์กับเเฟรงค์เป็นตัวเลือกที่ดีมาก
โซลกับเบนเดอร์ครับ
โซลกับเบนเดอร์ เป็นนักคณิตศาสตร์ที่ไม่ธรรมดา
คุณไม่คิดรึว่า พวกเขาอาจมีเเผนของเขาเองก็ได้
เราทำสำเร็จ วีลเลอร์ เราทำสำเร็จเเล้ว
ไชโยๆๆ
เเด่...
บรรยากาศไม่ค่อยดีเเล้ว เพื่อน
การควบคุมพลังงานขับเคลื่อน
ยินดีด้วย จอห์น
- ดื่มฉลอง - ให้กับวีลเลอร์ เเล็บ
เเด่วีลเลอร์
"เพนตากอน 1953 5 ปีต่อมา"
ท่านนายพลครับ นักวิเคราะห์จากวีลเลอร์ เเล็บมาถึงเเล้ว
ดร.เเนช เสื้อคลุมครับ ขอบคุณครับ
ท่านนายพล นี่คือหัวหน้าของวีลเลอร์ ดร.จอห์น เเนช
ดีใจที่คุณมาได้ ดร.
สวัสดีครับ
ทางนี้ครับ
เราดักฟังสัญญาณวิทยุจากมอสโคว์ได้
คอมพิวเตอร์ตรวจหารูปเเบบไม่พบ เเต่ผมมั่นใจว่ามันคือรหัสลับ
ทำไมล่ะครับ ท่านนายพล
เคยอยู่ๆก็รู้มั้ย ดร.เเนช
ประจำ
เราถอดรหัสได้หลายตัวเเล้ว
ถ้าคุณอยากดูข้อมูลเบื้องต้นล่ะก็
ด็อกเตอร์
เเปด สี่ เก้า สี่
เก้า หนึ่ง สี่ ศูนย์ สาม สี่
ผมอยากดูเเผนที่
46, 13, 0-8, 67, 46, 9-0
สตาร์กี้ คอร์เนอร์ รัฐเมน
48, 0-3, 0-1 , 91 , 26, 35
เเพรรี่ พอร์เทจ รัฐมินเนโซต้า
พวกนี้คือเส้นละติจูดเเละลองติจูด
มีอย่างน้อยอีกเป็นสิบ
ท่าทางจะเป็นเส้นทางลำเลียง ข้ามพรมเเดนเข้ามาในสหรัฐ
ทุกคน
เราต้องเริ่มลงมือเเล้ว
ใครคือหัวหน้าคุณ
คุณรับใช้ชาติได้ดีมาก พ่อหนุ่ม
- ผู้กอง - ครับผม
เดินไปส่งดร.เเนช
พวกรัสเซียกำลังลำเลียงอะไรอยู่ครับ
ผู้กองโรเจอร์จะพาคุณ ไปที่นอกเขตหวงห้าม
- ขอบคุณครับ - ดร.เเนช กรุณาตามผมมา
- นั่นดร.เเนช - ผ่านได้
"วีลเลอร์ เเล็บส์ สถาบันเอ็มไอที"
- ขอบคุณมาก - เพนตากอนตะลึงไปเลยสินะ
เดี๋ยวนี้คำว่า "เป็นความลับ" ถูกคัดออกจากพจนานุกรมเเล้วเหรอ
เเอร์เสียอีกเเล้ว
ฉันจะช่วยโลกได้ยังไง ถ้าฉันเองยังละลาย
พวกเราเห็นใจนาย จอห์น
ไปเพนทากอน 2 ครั้งใน 4 ปี
มากกว่าพวกเราตั้ง 2 ครั้ง
มีดีกว่านั้นอีก เราได้รับมอบหมายงานใหม่มา
พวกรัสเซียมีระเบิดไฮโดรเจน
พวกนาซีกำลังจะยึดอเมริกาใต้
จีนมีทหาร 2.8 ล้านคน
เเต่ฉันกำลังทดสอบ ความเเข็งเเรงของเขื่อน
ดูสิ นายได้ลงปกฟอร์จูนอีกเเล้ว
ฟังให้ดี เราใช้คำว่า "นาย" ไม่ใช่ "เรา"
มันน่าจะเป็นฉันคนเดียวถึงจะถูก
พวกเขาไม่เพียงเเต่ ขโมยเหรียญฉันไป...
เเต่ยังลงรูปฉันบนปกฟอร์จูนอีก
กับพวกนักเขียนเเก่ๆ พวกนักวิชาการคร่ำครึ
จอห์น อัจฉริยะกับอัจฉริยะที่สุด เเตกต่างกันตรงไหน
มากเลยทีเดียว
- ฟังเขาสิ - นายมีเวลา 10 นาที
ฉันมีเวลา 10 นาทีทุกที
ก่อนไปสอนเหรอ
ฉันขอลาป่วยไม่ได้เหรอ
ไม่ได้ จอห์น นายคือด็อกเตอร์
นายก็รู้พิธีอยู่เเล้ว เราได้มีตึกสวยๆ
เอ็มไอทีได้คนฉลาดวันนี้ เพื่อสอนคนฉลาดของวันพรุ่งนี้
น่าสงสารจัง
ขอให้โชคดี
ระฆังดังเเล้ว
คนรุ่นใหม่ไฟเเรงของวันพรุ่งนี้
เบิดไว้บานนึงได้มั้ยครับ มันร้อนเหลือเกิน
ความสบายของคุณเป็นที่สอง รองจากการได้ยินเสียงตัวเองของผม
พูดตามตรง ผมคิดว่าห้องนี้...
จะทำให้พวกคุณเสียเวลาเปล่า
เเละที่เเย่ไปกว่านั้น
เวลาของผม
เราอยู่ที่นี่เเล้ว ดังนั้น...
คุณจะเข้าหรือไม่เข้าเรียนก็ได้
คุณจะทำหรือไม่ทำการบ้านก็ตามใจ
เราเริ่มเเล้ว
คุณครับ
ขอโทษนะคะ
สวัสดีค่ะ
เรามีปัญหานิดหน่อย
ห้องนี้ร้อนมากเลยถ้าบิดหน้าต่าง
เเละถ้าเบิดก็เสียงดังมาก
ฉันสงสัยว่า ถ้าคุณ...
ไปทำงานที่อื่นก่อนสัก 45 นาทีได้มั้ย
- ไม่มีปัญหา - ขอบคุณค่ะ
- พักเเล้วเหรอ - ได้เลย
อย่างที่เห็น การคำนวณ โดยใช้ตัวเเปรหลายตัว...
จะมีผลลัพธ์ให้เเต่ละปัญหาเสมอ
อย่างที่ผมได้พูดไว้ ปัญหาที่นี่...
จะทำให้พวกคุณใช้เวลา เเก้ปัญหาหลายเดือน
สำหรับบางคน...
อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต
ศาสตราจารย์เเนช
วิลเลี่ยม พาร์เชอร์ หัวหน้าใหญ่...
ยินดีรับใช้
ให้ผมช่วยอะไรกระทรวงกลเโหมได้ครับ
คุณมาขึ้นเงินเดือนให้ผมเหรอ
เดินไปคุยไปดีกว่า
- ผลงานที่เพนตากอนน่าประทักบใจมาก - ใช่เลย
อ็อพเพนไฮเมอร์เคยพูดว่า "อัจฉริยะเห็นคำตอบก่อนคำถาม"
คุณรู้จักอ็อพเพนไฮเมอร์ด้วยเหรอ
งานของเขาอยู่ใต้การควบคุมของผม
งานชิ้นไหน
งานชิ้นนั้นเอง
- มันไม่ง่ายนะ - เเต่คุณทำให้สงครามจบ
เราฆ่าคน 150,000 คนในพริบตา
ได้อย่างเสียอย่าง คุณพาร์เชอร์
การกล่าวโทษเป็นเรื่องง่ายสำหรับผู้ดู...
ผมจะจำเอาไว้
คุณไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อนสนิท
ทำไมล่ะ
ผมคิดเสียว่า เพราะผมเป็นหมาป่าเดียวดาย
เเต่จริงๆเเล้ว ผู้คนไม่ค่อยชอบผม
ความพยายามที่เกิดจากความสันโดษ
ถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างนึง
- นี่เป็นเขตหวงห้าม - พวกเขารู้จักผม
คุณเคยเข้ามาในนี้รึเปล่า
มีคนบอกว่ามันคือโกดังร้าง
ผิดถนัด
ถ้าผมจะบอกคุณเรื่องนี้
ผมต้องเปลี่ยนสถานะคุณ ให้เป็น "ความลับสุดยอด"
การเผยเเพร่ข้อมูล จะส่งผลให้ถูกจำคุก
เข้าใจมั้ย
ปฏิบัติการอะไร
"จัดเตรียมโดยหน่วยยุทธวิธี"
ความคิดไม่เลว
โรงงานนี้อยู่ในเบอร์ลิน เรายึดมาได้ตอนสงครามเลิก
ตอนนั้นวิศวกรของพวกนาซี กำลังสร้างระเบิดปรมาณู
พวกรัสเซียไปถึงโรงงานก่อนพวกเรา เเละระเบิดก็หายไป
เส้นทางลำเลียงที่เพนตาก้อน
มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่มั้ย
พวกรัสเซียไม่เป็นกลุ่มก้อน อย่างที่ผู้คนเชื่อกัน
กลุ่มทหารเเดง ที่เรียกตัวเองว่เโนวาย่า สว๊อบก้า...
"อิสรภาพใหม่" ได้ครอบครองระเบิด...
เเละตั้งใจจะระเบิดมันที่เเผ่นดินสหรัฐ
เเผนของพวกมันก็คือ ทำให้ผู้คนล้มตายมากที่สุด
พวกมันสามารถทำได้ อย่างที่จินตนาการไว้
กลุ่มอิสรภาพใหม่มีสายลับอยู่ในสหรัฐ
เเม็คคาร์ธี่เป็นคนงี่เง่า เเต่ก็โทษเขาไม่ได้
อิสรภาพใหม่ติดต่อกับสายลับของมัน
ผ่านรหัสที่อยู่ในหนังสือพิมพ์เเละนิตยสาร
นั่นคือจุดที่คุณเข้ามามีส่วน
จอห์น สิ่งที่ทำให้คุณต่างออกไปก็คือ...
คุณคือนักถอดรหัส...
ที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา
คุณอยากให้ผมทำอะไรกันเเน่
จำรายชื่อเอาไว้
ตรวจวิเคราะห์ทุกฉบับ
หารหัสที่ซ่อนอยู่ เเล้วถอดรหัส
เเนบคางลงไป มองไปที่เเสงไฟ
ชีพจร 88 ปกติ
เอาล่ะ มันอาจเจ็บนิดหน่อย
มันปล่อยกระเเสไฟได้ใช่มั้ย
เขาเพิ่งฝังธาตุกัมมันตภาพรังสีให้คุณ
ไม่ต้องห่วง มันไม่อันตราย
มันจะเสี่อมสภาพไปเรื่อยๆ
ดังนั้น ตัวเลขพวกนี้ จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
มันคือรหัสผ่านของจุดนัดพบ
ตอนนี้ผมเป็นอะไร สายลับเหรอ
"เเม่บ้าน ป้องกันคราบสกปรก"
เข้ามาได้
คุณคงเป็นคนสำคัญมาก
ไม่เป็นไร ไมค์
คุณกำลังทำงานอะไรอยู่คะ
เป็นความลับ
ทุกคนรอตั้งครึ่งชั่วโมง
เพื่ออะไร
เข้าเรียน
วันนี้คุณขาดสอน
ผมคาดว่า...
คงไม่มีใครคิดถึงผม
โจทย์ที่คุณเขียนไว้บนกระดาน
ฉันเเก้ได้เเล้ว
- ไม่มีทาง - คุณยังไม่ได้ดูด้วยซ้ำ
ผมไม่เคยบอกว่า มันเป็นโจทย์ที่มีคำตอบ
คำตอบอลังการมาก
เเต่ในกรณีนี้...
มันผิดโดยสิ้นเชิง
- คุณยังอยู่ - ฉันยังอยู่
- ทำไมล่ะ - ฉันกำลังสงสัยว่า...
ศาสตราจารย์เเนช...
ถ้าฉันชวนคุณไปทานอาหารเย็น
คุณทานอาหารใช่มั้ย
ในบางโอกาส ทานคนเดียว...
โพรมีธีอุสผู้โดดเดื่ยว ถูกล่ามโซ่ไว้กับหิน เเละมีนกบินวนอยู่บนศรีษะ
คุณคงจะรู้จัก
จริงเเล้ว ผมคิดว่าคุณคงไม่รู้
ถ้าคุณทิ้งที่อยู่ของคุณไว้ ที่ห้องทำงานผม
ผมจะไปรับคุณวันศุกร์ตอน 2 ทุ่ม
เเละเราจะได้ทานอาหารกัน
อีกอย่าง คุณมีชื่อรึเปล่า...
หรือจะให้ผมเรียกคุณว่า "คุณ"
ท่านผู้ว่าฯ ผมขอเเนะนำให้รู้จัก
- อลิเซีย ลาร์ดี้ค่ะ - สบายดีเหรอครับ
ถ่ายรูปคู่กับท่านผู้ว่าฯหน่อย
เดี๋ยวก่อนค่ะ ขอโทษนะคะ
ฉันอยากได้รูปนี้ด้วย นัดครั้งเเรกน่ะ
ดังนั้น คุณจำเป็นต้องดูดี
ซึ่งคุณไม่คงใส่ใจเท่าไหร่นัก
ค่อยดูดีขึ้น
- ฉันทำให้เขาเเปลกใจ - ทำต่อไปอย่าหยุดล่ะ
พระเจ้าคงต้องเป็นจิตรกรเเน่เลย
เราถึงมีสีสรรหลากหลาย
คุณเป็นจิตรกรสินะ
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันพูดไป
เเต่ใช่ค่ะ ฉันเป็น
ทางนี้
ฉัน คู่ควงคุณ
ฝึกวิธีการเข้าสังคม
ตั้งใจไว้อย่างนั้น
เเชมเปญคงจะดีไม่น้อย
ฉันจะไปรอข้างนอก
ผมจะไปเอาเเชมเปญ
ขอบคุณค่ะ
- ขอบคุณสำหรับผ้าเช็ดหน้า - ไม่เป็นไรค่ะ เก็บไว้เถอะ
ฉันเชื่อว่าถ้าทำอย่างนั้นเเล้ว ฉันจะโชคดี
คุณล่ะ
ไม่ ผมไม่เชื่อเรื่องโชคลาง
เเต่ผมเชื่อเรื่อง การให้คุณค่ากับสิ่งของ
ฉันเคยพยายามนับดาวทั้งหมด
ฉันนับได้ถึง 4,348
คุณไม่เหมือนใคร
ฉันพนันได้เลยว่า คุณต้องเนี้อหอมในหมู่สาวๆเเน่เลย
เราคงลูกเป็ดขี้เหร่สองตัวสินะ
เลือกรูปอะไรก็ได้อันนึง
อะไรนะคะ
เลือกรูปอันนึง สัตว์หรืออะไรก็ได้
ตกลง
ร่มบังเเดด
ทำอีกครั้งสิคะ
- ทำอีกสิคะ - ก็ได้ คุณอยากได้อะไรล่ะ
รูปปลาหมึก
"ชีวิตเทียม อายุ 3 วัน"
"ผู้นำของบอเฮาส์" "นับบินกลับบ้านปลอดภัย"
"เราจะเกษียณภายใน 15 ปีได้ยังไง ด้วยเงิน 300 เหรียญต่อเดือน"
"ยางปูพื้นรุ่นใหม่สำหรับเด็ก เพราะมันมีไวนิลอยู่ข้างใน"
"ชีวิตเทียม"
"ฮาบาน่า คิวบา"
"เป็นความลับ"
"จดหมาย"
คุณไม่ค่อยชอบพูด ใช่มั้ย
ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน
ผมพบว่าการขัดเกลา การเข้าสังคมของผม...
ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
ผมชอบรวบรัดการสนทนา...
โดยการเป็นคนตรงไม่อ้อมค้อม
ผมเลยไม่ค่อยได้รับ คำตอบที่น่าพอใจนัก
ลองถามฉันดูสิ
ก็ได้
ผมชอบคุณ
การที่คุณจีบผมก่อนชี้ให้เห็นว่า คุณก็รู้สึกอย่างเดียวกัน
เเต่ตามธรรมเนียมเเล้ว เราต้องจี๋จ๋ากันก่อน...
ก่อนเรามีเพศสัมพันธ์
ผมกำลังทำอย่างนั้นอยู่
เเต่จริงๆเเล้ว...
สิ่งที่ผมต้องการก็คือ ร่วมรักกับคุณให้เร็วที่สุด
คุณจะตบหน้าผมรึยัง
คำตอบนั่นเป็นยังไง
คุณทำอะไรอยู่คะ
ฉันกำลังหาข้อความที่ลงซ้ำซ้อน...
ในสิ่งตีพิมพ์ที่ผ่านมา
- เเล้วหนูล่ะ - คุณพูดตลกจังเลย คุณเเนช
ฉันรู้จักหนูด้วยเหรอ
ลุงหนูบอกว่าคุณฉลาดมาก
เเต่ไม่ค่อยใจดีนัก หนูไม่ต้องไปใส่ใจ
เเล้วลุงของหนูคือใคร
เพื่อนร่วมห้องเสเพลกลับมาเเล้ว
- มานี่ - ชาร์ลส์
พื่สาวฉันตายด้วยอุบัติเหตุรถยนต์
อย่าไปไกลนัก มาร์ซี่
เเฟนของเธอเมาเกินไปที่จะขับรถ...
ฉันเลยรับมาร์ซี่มาอยู่ด้วย
- เธอตัวเล็กเหลือเกิน - เธอยังเป็นเด็ก จอห์น
คนเราเกิดมาเเบบนั้น
ฉันมาที่ฮาวาร์ดเพื่อสัมนา เรื่องนักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่
ดีเอช ลอว์เรนซ์
ฉันว่านายควรซื้อหนังสือเล่มใหม่
ฉันได้อ่านเรื่องของนายมากมาย
นายเป็นยังไงบ้าง จอห์น
ตอนเเรกงานของฉันก็ไม่มีอะไร เเต่ฉันได้รับมอบหมายงานใหม่
ฉันบอกรายละเอียดนายไม่ได้
ความลับสุดยอดเหรอ
อะไรทำนองนั้น
เเละ...
- ว่าไงล่ะ - ฉันพบผู้หญิงคนหนึ่ง
- มนุษย์ที่เป็นผู้หญิงเหรอ - มนุษย์ยุคปัจจุบัน
- สัตว์สองเท้า - ซึ่งตรงกันข้ามกับความน่าจะเป็น...
เธอชอบฉันในหลายๆด้าน
พระเจ้า เยี่ยมไปเลย
คนเรามีรสนิยมไม่เหมือนกัน
- ฉันควรเเต่งงานกับเธอมั้ย - ควรสิ
ทุกอย่างกำลังไปได้ราบรื่น หน้าที่การงานดี เงินมีพอใช้
มันทำให้ดูดีไปหมด เเต่...
นายจะเเน่ใจได้ยังไง
ไม่มีอะไรเเน่นอน จอห์น
มันเป็นสิ่งเเน่นอนสิ่งเดียวที่ฉันรู้
อลิเซีย อย่เโกรธนะ ผมลืมเวลาไปน่ะ
อีกเเล้ว
ผมขอโทษ
ผมไม่มีเวลาห่อมัน
สุขสันต์วันเกิด
พื้นผิวที่หักเหของเเก้ว ทำให้เเสงกระจาย...
ถ้าคุณมองเข้าไปข้างใน คุณจะเห็น...
- สีทุกสี - สีทุกสี
จำได้มั้ย คุณพูดว่าพระเจ้าคงต้อง เป็นจิตรกร เพราะสีทั้งหลายนั่น
คุณพูดที่บ้านท่านผู้ว่าฯ
ฉันไม่นึกว่าคุณฟังอยู่
ผมฟังเสมอ
มันสวยมาก
อลิเซีย ความสัมพันธ์ของเรา เป็นเเบบระยะยาวรึเปล่า
ผมต้องการข้อพิสูจน์หรือข้อมูลที่ยืนยันได้
ขอโทษนะคะ ขอเวลาฉันสักครู่
เพื่อคิดคำจำกัดความคำว่า โรเเมนติกเเบบของฉันใหม่
ข้อพิสูจน์ ข้อมูลยืนยัน
จักรวาลใหญ่เเค่ไหน
ไร้ขอบเขต
- คุณรู้ได้ยังไง - เพราะข้อมูลทั้งหมดบ่งบอกเช่นนั้น
เเต่มันยังไม่ได้รับการพิสูจน์ เรายังไม่เคยเห็นมัน
คุณเเน่ใจได้ยังไง
ไม่รู้สิ เเต่ผมเชื่ออย่างนั้น
เเบบเดียวกับความรักมั้ง
ทีนี้ ส่วนที่คุณไม่รู้ก็คือ...
ฉันอยากเเต่งงานกับคุณรึเปล่า
ยิ้มให้กล้องหน่อย
- โชคดีนะ - สาวน้อย
- ฉันรักเธอ - ไง โซล
หนูสวยมาก
สบายดีเหรอครับ
- ไง โซล - ลาก่อน
เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ
ลาก่อน
ระวังตัวด้วยนะ
"เคมบริดจ์ เเมสซาชูเซตต์ ตุลาคม 1954"
"รัฐบาลสหรัฐอเมริกา"
ขึ้นมา เร็วเข้า
พวกมันสะกดรอยตามเรา
- ใครสะกดรอยตามเรา - จุดส่งมอบของไม่ปลอดภัยเเล้ว
หมอบลง อยู่ตรงนั้น
- เอ้านี่ รับไป - ผมไม่ยิงใครทั้งนั้น
- รับปืนไปซะ - ไม่
ไอ้ขี้ขลาด
ถอยไป อย่าขยับ
จอห์น
คุณไปไหนมา
- โซล - ฉันคุยกับโซลเเล้ว
เขาบอกว่าคุณออกไป ตั้งหลายชั่วโมงเเล้ว
ทำไมคุณไม่โทรมาบอกฉัน
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
ที่รักคะ
จอห์น พูดกับฉัน บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น
จอห์น เบิดประตู
เบิดประตู ให้ฉันเข้าไป
พูดกับฉัน จอห์น
เบิดประตู
ระวังรถด้วย เด็กๆ
จอห์น
วิลเลี่ยม มันไม่ใช่สิ่งที่ผมรับทำ
ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงท่อไอเสีย หรือเสียงกระเเทกประตู
ผมเข้าใจ มากกว่าที่คุณคิดไว้อีก
คุณต้องสงบสติอารมณ์ จอห์น
ฟังผมนะ เราเข้าใกล้ระเบิดเเล้ว
เป็นเพราะผลงานของคุณ
คุณไม่คิดรึว่าความกลัวของคุณ เป็นสิ่งเเลกเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ
วิลเลี่ยม สถานการณ์เปลี่ยนไปเเล้ว
อลิเซียกำลังตั้งครรภ์
ผมบอกคุณเเล้วว่ามันอันตราย
คุณเลือกที่จะเเต่งงานกับเธอ
ผมไม่ได้ขัดขวางเลยเเม่เเต่น้อย
ทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้ทุกคนปลอดภัย...
คือการที่คุณทำงานของคุณต่อไป
- ผมขอลาออกก็ได้ - คุณไม่ทำหรอก
ทำไมผมจะไม่ทำ
เพราะผมไม่ให้พวกรัสเซีย รู้ว่าคุณทำงานให้เรา
ถ้าคุณเลิกทำงานให้ผม...
ผมก็จะเลิกทำงานให้คุณ
พาร์เชอร์
จอห์น นายเป็นอะไรรึเปล่า
- จอห์น - บิดไฟ
คุณทำอย่างนั้นทำไม คุณเบิดไฟทำไม
- คุณเป็นอะไรของคุณ - คุณต้องไปอยู่กับพื่สาวคุณ
ผมจอดรถไว้ข้างหลัง ใช้ถนนคอมมอนเวลธ์ ห้ามใช้เส้นอื่น
- อยู่ในที่ที่มีคนพลุกพล่าน - ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น
เมื่อคุณไปถึงบ้านพื่สาวเเล้ว รอผมโทรไปหา
- ฉันไม่ไป - ไปเก็บของ
หยุด หยุดเดี๋ยวนี้
ได้โปรด อลิเซีย
ผมจะอธิบายให้ฟังทีหลัง
"มหาวิทยาลัยฮาวาร์ด การประชุมคณิตศาสตร์เเห่งชาติ"
ลุงจอห์น
ไง เเม่หนูน้อย
ใครบางคนอยากให้กอด
ฉันเห็นชื่อนายในรายชื่อ ฉันเลยบอกตัวเองว่า...
"ฉันจะยอมพลาดการปราศรัย ของจอห์น เเนชผู้เลี่องชื่อได้ยังไง"
เป็นอะไรไป
ฉันกำลังตกอยู่ในภาวะลำบาก ฉันต้องการความช่วยเหลือ
บอกฉันมาเลย มีอะไรเหรอ
ศาสตราจารย์เเนช
ขอต้อนรับค่ะ
ไว้ทีหลัง
เราจะเห็นว่าถ้าเลขศูนย์...
ของสูตรไรเเมน ซีต้า...
ลงรอยกับจำนวนเอกพจน์...
ในรูป 4 มิติ
จำนวนเอกพจน์ในรูป 4 มิติ...
เเละทฤษฎีจำนวนเเท้จริง
จึงจะทำให้ได้ค่าของสัมพันธภาพ
บางครั้งการคาดคะเนของเรา ถูกบิดเปือนโดยตัวเลข
ตัวเเปรเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ ที่จะใช้เเทนค่า...
ศาสตราจารย์เเนช
หยุดก่อน ศจ.เเนช
ศจ.เเนช
อย่าทำให้ผู้คนเเตกตื่นเลย
คุณต้องการอะไร
ผมชื่อโรเซน ดร.โรเซน ผมเป็นจิตเเพทย์
โทษที ผมไม่ยักเชื่อ
ผมอยากให้คุณไปกับผม จอห์น
ไปคุยกันเฉยๆ
ผมคงไม่มีทางเลือกเเล้ว
ใครก็ได้ ช่วยด้วย
ปล่อยฉันนะ
ฉันรู้ว่าเเกเป็นใคร
- ไม่นะ - ชาร์ลส์ มันเป็นพวกรัสเซีย
- โทรเรียกคนมาช่วย ชาร์ลส์ - จับขาไว้ให้เเน่น
ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับฉัน
เอาล่ะ
ค่อยดีขึ้นหน่อย
ทุกอย่างเรียบร้อยดี
ระวังด้วย
จอห์น
ใจเย็นๆ
อีกสักพักยาก็หมดฤทธิ์
ขอโทษที่ต้องล่ามคุณไว้
หมัดคุณหนักไม่เบาเลย
ผมอยู่ที่ไหน
โรคพยาบาลโรคจิตเเม็คอาร์เธอร์
มันเป็นไปไม่ได้
คุณทำพลาดไปเเล้ว
งานของผมไม่เกี่ยวข้องกับกองทักพ
งานอะไรล่ะ จอห์น
ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น
การเก็บความลับเป็นสิ่งไม่ดี รู้มั้ย
ชาร์ลส์
ฉันไม่ตั้งใจให้นายมามีส่วนพัวพันด้วย
ฉันขอโทษ
เพื่อนร่วมห้องเสเพลเบิดเผยตัวเเล้ว
เห็นชื่อฉันอยู่ในรายชื่อ ไอ้คนโกหกชาติชั่ว
คุณกำลังพูดกับใคร บอกผมว่าคุณเห็นใคร
นายเรียก "ชาร์ลส์ เฮอร์เเมน" ในภาษารัสเซียว่ายังไง
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น จอห์น ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
เขาอยู่ตรงนั้น
หยุดนะ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ผมชื่อจอห์น เเนช ผมถูกกักขังอย่างไม่เต็มใจ
ใครก็ได้โทรไปที่กระทรวงกลเโหม
ผมชื่อจอห์น เเนช
ผมถูกกักขังโดยไม่สมัครใจ
เขาเป็นอะไรคะ
จอห์นเป็นโรคจิตบุคลิกภาพเเตกเเยก
คนที่เป็นโรคจิตชนิดนี้ จะเป็นคนหวาดระเเวง
เเต่งานของเขา
เขาทำงานราชการลับ
ผมรู้
ในโลกของจอห์น พฤติกรรมพวกนี้ยอมรับได้...
เเถมให้การสนับสนุน
โรคของเขาอาจไม่ต้องรับการรักษา...
ได้นานกว่าคนทั่วไป
- คุณหมายความว่าอะไร นานเเค่ไหน - เป็นไปได้ว่าตั้งเเต่มหาวิทยาลัย
ตอนนั้นเป็นตอนที่ประสาทเขาเริ่มหลอน
คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ประสาทหลอนอะไร
หนึ่งอย่าง ที่ผมรู้
เพื่อนร่วมห้องในจินตนาการ ชื่อชาร์ลส์ เฮอร์เเมน
ชาร์ลส์ไม่ใช่จินตนาการ
เขากับจอห์นเป็นเพื่อนรักกันที่พริ้นซ์ตัน
คุณเคยพบชาร์ลส์รึเปล่า เขาเคยมาทานอาหารเย็นมั้ย
เขาเข้ามาสอนในเมือง ครั้งละประเดี๋ยวประด๋าว
- เขาไปร่วมงานเเต่งงานรึเปล่า - เขาติดสอนมาไม่ได้
คุณเคยเห็นรูปเขา หรือพูดกับเขาทางโทรศัพท์รึเปล่า
ผมโทรไปที่พริ้นซ์ตัน
อ้างอิงจากประวัติผู้เช่าห้อง จอห์นอยู่คนเดียว
ซึ่งเป็นไปได้มั้ยว่า สามีของคุณ...
นักคณิตศาสตร์ ที่ไม่เคยฝึกทหาร...
คือสายลับของรัฐบาล ที่กำลังหนีพวกรัสเซีย...
คุณพูดเหมือนกับว่าเขาบ้า
หรือเขาเเยกไม่ออกว่าอะไรจริงไม่จริง
ทางเดียวที่ผมจะช่วยเขาได้ คือเเสดงให้เขาเห็นถึงความเเตกต่าง...
ระหว่างความจริง กับสิ่งที่อยู่ในหัวเขา
มาเถอะ
เขากำลังทำงานเรื่องอะไรอยู่
งานของเขาเป็นความลับ
เขาเคยพูดถึงหัวหน้า ชื่อวิลเลี่ยม พาร์เชอร์
บางทีคุณพาร์เชอร์ อาจบอกอะไรเราได้
เเต่ผมเข้าถึงเขาไม่ได้ โดยไม่ได้รับอนุญาต
คุณอยากให้ฉันช่วยคุณ หารายละเอียดงานสามีฉัน
จอห์นคิดว่าผมเป็นสายลับรัสเซีย คุณคิดอย่างนั้นรึเปล่า
- หมอว่ายังไง - เขาป่วยเหรอ
ไม่รู้สิ ฉันอยากดูว่า จอห์นกำลังทำงานอะไรอยู่
- คุณเข้าไปในห้องทำงานเขาไม่ได้ - คุณก็รู้ว่ามันเป็นความลับ อลิเซีย
หยุดนะ
"ศูนย์วิจัยวีลเลอร์"
"ไลฟ์"
พระเจ้าช่วย
ทำไมคุณไม่พูดอะไรสักคำ
อลิเซีย จอห์นเป็นคนค่อนข้างพิลึก...
มาตลอด
เขาบอกว่าเขากำลังถอดรหัส ที่เห็นได้ด้วยตาเท่านั้น
- ลับสุดยอด เป็นเรื่องของกองทักพ... - งั้นเหรอ
มันเป็นไปได้ มีคำสั่งมาตลอด...
เราบางคนก็ไม่มีสิทธิล่วงรู้
- มันเป็นไปได้ - เป็นไปได้เเต่ไม่น่าใช่
ช่วงหลัง เขากลายเป็นคนขี้ระเเวง เเละเวลาคุณโทรมา
นี่คือสิ่งที่เขาทำทุกวัน
ตัดรูปจากนิตยสาร
ไม่ทั้งหมด
- ฉันเสียใจด้วย - ไม่เป็นไร
- ผมคิดถึงคุณ - ฉันก็คิดถึงคุณ
ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
ได้ค่ะ
อลิเซีย ผมมาคิดดูเเล้ว...
ผมรู้ว่าพฤติกรรม...
เเละการที่ผมไม่คุยกับคุณ เรื่องสถานการณ์ที่เป็นอยู่
อาจทำให้ผมดูเหมือนคนสติไม่ดี
ผมทำให้คุณไม่มีทางเลือก
ผมเข้าใจดี
- ผมขอโทษจริงๆ - ไม่เป็นไรค่ะ
เเล้วทุกอย่างจะดีเอง
เเต่เราต้องคุยกันค่อยๆ
พวกมันอาจดักฟังอยู่ ที่นี่อาจมีไมโครโฟนติดอยู่
ผมจะบอกคุณทุกอย่างเลย
มันผิดกฎ เเต่ถ้าคุณจำเป็นต้องรู้ให้ได้
คุณต้องช่วยผมออกไปจากที่นี่
อลิเซีย ผมทำงานลับให้รัฐบาล
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตาย
พวกรัสเซียรู้สึกว่า ผมสำคัญเเละรู้มากเกินไป
นั่นเป็นสาเหตุที่พวกมันไม่ฆ่าผม
พวกมันกักผมไว้ที่นี่ ทำให้ผมทำงานไม่ได้
- คุณต้องไปที่วีลเลอร์ - หยุดนะ
คุณต้องไปหาวิลเลียม พาร์เชอร์ เขาช่วยเราได้
หยุดพูดเดี๋ยวนี้
- ฉันไปที่วีลเลอร์มาเเล้ว - ดี
ไม่มีคนชื่อวิลเลี่ยม พาร์เชอร์
- ต้องมีสิ ผมทำงานให้เขา - งานอะไรล่ะ
ถอดรหัส
ทิ้งพัสดุในตู้ไปรษณีย์ลับ ให้รัฐบาลมารับ
- คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง - โซลเเอบสะกดรอยคุณ
- เขาคิดว่ามันคงไม่เป็นไร - โซลสะกดรอยผม
มันไม่เคยถูกเบิด
มันไม่ใช่เรื่องจริง
ไม่มีเรื่องลับลมคมในอะไรทั้งนั้น จอห์น
ไม่มีคนชื่อวิลเลี่ยม พาร์เชอร์
มันอยู่ในหัวของคุณ
คุณเข้าใจมั้ย ที่รัก
คุณกำลังป่วย
คุณกำลังป่วย จอห์น
ฉุกเฉิน ดร.โรเซน ห้องผู้ป่วย 2
ดร.โรเซน ฉุกเฉิน ห้องผู้ป่วย 2
มันหายไปเเล้ว
ผมหามันไม่เจอ
มันหายไปเเล้ว
เห็นมั้ย ฝันร้ายของโรคจิตชนิดนี้
คือการไม่รู้ว่าอะไรจริงไม่จริง
นึกดูว่าถ้าคุณจู่ๆก็รู้ว่า...
ผู้คนเเละสถานที่ กับช่วงเวลาที่มีค่าต่อคุณ...
ไม่ได้ตายหรือหายไป
เเต่เเย่กว่านั้น
มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย
มันจะทุกข์ทรมานสักเเค่ไหน
ฉีดอินซูลิน
8.42 น.
บ่อยเเค่ไหนคะ
5 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 10 สัปดาห์
"มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตัน 1 ปีต่อมา"
จอห์นบ่นอยากมาพริ้นซ์ตั้นเสมอ
เเฮนเซ่นได้เป็นหัวหน้าเเผนกเเล้ว
เขาเตือนให้เรารู้
ใช่ เเต่จอห์นไม่ยอมมาที่นี่หรอก
ฉันว่าเขาคงอาย
อยากเล่นไอ้นี่เหรอจ้ะ
อลิเซีย คุณเป็นยังไงบ้าง
ภาพหลอนหายไปเเล้ว
หมอว่าด้วยยา เเละสภาพเเวดล้อมที่ไม่กดดัน
เปล่า ผมหมายถึงว่าคุณสบายดีเหรอ
ฉันคิดว่าความรู้สึกของฉัน...
เป็นความผูกพันทางใจ
หรือรู้สึกผิดที่อยากทิ้งเขาไป
โกรธทั้งจอห์นเเละพระเจ้า
เเต่...
เมื่อฉันมองเขา
ฉันบังคับตัวเอง ให้เห็นผู้ชายที่ฉันเเต่งงานด้วย...
เเละเขาก็กลายเป็นผู้ชายคนนั้น
เขาเเปรรูปมาเป็นใครบางคนที่ฉันรัก
เเละฉันเเปรรูป เป็นใครบางคนที่รักเขา
มันไม่เป็นอย่างนั้นตลอดเวลา เเต่...
มันก็เพียงพอเเล้ว
จอห์นเป็นผู้ชายที่โชคดีมาก อลิเซีย
โชคไม่ดีเลยต่างหาก
- ถึงเเล้ว - ที่นี่เหรอ
- น่ารักดี - ใกล้กับที่ทำงานฉัน
จอห์น มีเเขกมาเยี่ยม
คงไม่ว่าอะไรนะ
ว่าไง หัวหน้า
- บุหรื่มั้ย - ไม่ล่ะ ขอบคุณ
ฉันเลิกเเล้ว
- สวัสดี - สวัสดี จอห์น
- นายรู้จักฮาร์วี่ย์รึยัง - ฮาร์วี่ย์
จอห์น ไม่มีใคร...
ใจเย็น มันจะสนุกตรงไหน ถ้าเป็นบ้าเเต่เเกล้งคนไม่ได้
ให้ตายสิ จอห์น ฉันน่าจะรู้อยู่เเล้ว
ได้เวลาเเล้วค่ะ
- ไว้ทีหลังนะ - คุณควรทานตอนนี้
- อยากดื่มอะไรมั้ย - ผมสบายดี
พอดีฉันเข้ามาสอนในเมือง
กลับคืนนี้
เบนเดอร์ก็อยากมาเยี่ยมนาย
- เขาอยากเห็นนาย - เขาจู้จี้รึเปล่า
ฉันก็คงเป็นเเบบนั้นเหมือนกัน
เเต่อนิจจา ฉันติดอยู่กับตัวเอง
ฉันพยายามเเก้ปัญหา สมมติฐานของไรเเมนน์
- อ้อ เหรอ - ฉันคิดว่า ถ้าฉันทำให้พวกเขาประทักบใจ
พวกเขาจะได้รับฉันกลับไปทำงาน
เเต่มันลำบากเวลาทานยา เพราะ...
มันยาก...
ที่จะเห็นผลลัพธ์
จอห์น นายควรจะพักผ่อนนะ
ยังมีเรื่องอื่นอีกที่ไม่ใช่เรื่องงาน
อะไรล่ะ
คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ
คนอื่นเขาทำอะไรกันอยู่
ชีวิต จอห์น
มีกิจกรรมให้ทำมากมาย
เเค่เติมความหมายเข้าไป
คุณน่าจะออกจากบ้านบ้างนะ
ไปคุยกับชาวบ้าน
เอาขยะออกไปทิ้ง
คุณคุยอยู่กับใครคะ
คนเก็บขยะ
คนเก็บขยะไม่มาตอนกลางคืน
เเต่เเถวนี้มากันเวลานี้
ฉันขอโทษค่ะ
ไม่รู้จะทำยังไงเเล้ว
เเม่ฉันจะดูลูกให้นานหน่อย
ฉันจะได้ทำงานนอกเวลาได้ 3 ชั่วโมง
ฉันจะไปนอนเเล้ว
- ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
ดีใจที่ได้เจอนายอีก จอห์น
นานเเล้วนะ
พาร์เชอร์
ครับผม
- นายไม่มีตัวตน - มีสิ อย่าไร้สาระน่า
เป็นฉัน ฉันคงไม่ไปทางนั้น
ถึงเวลากลับมาทำงานเเล้ว
ระเบิดอยู่ที่จุดหมายปลายทาง ในสหรัฐอเมริกาเเล้ว
นายต้องไม่ทำตัวให้เป็นจุดเด่น
เราหาที่กำบังให้นายเอง
เรารู้ว่าระเบิดอยู่ที่ชายฝั่ง ด้านตะวันออกที่ไหนสักเเห่ง
เเต่เรายังหาจุดที่เเน่นอนไม่ได้
รหัสของพวกมันสลับซับซ้อนมากขึ้น
ดูนี่สิ จอห์น
อะไร
มีอะไรเหรอ
- ดร.โรเซน บอกว่า... - โรเซน หมอตำเเยนั่นน่ะเหรอ
"โรคจิตบุคลิกภาพเเตกเเยก" ใช่มั้ย จิตวิทยางี่เง่า
มองผม จอห์น จอห์น มองผม
ผมดูเหมือนภาพจินตนาการรึเปล่า
- วีลเลอร์ไม่มีประวัติคุณ - คุณคิดว่าเราบันทึกข้อมูลเจ้าหน้าที่เรารึ
จอห์น ผมเสียใจ ที่คุณต้องเผชิญกับเรื่องเเบบนี้
ผมลำบากมากกว่าจะได้คุณกลับมา
ผมทำให้คุณกลับไปทำงาน ที่วีลเลอร์ได้อีกครั้ง
ผมจะบอกให้โลกทั้งรู้ ว่าคุณได้ทำอะไรบ้าง
เเต่ตอนนี้ผมต้องการคุณ ทหาร
ผมกลัวเเทบตายว่าคุณจะไม่มีตัวตน
"พริ้นซ์ตั้น นิวเจอร์ซี่ย์ เมษายน 1956"
พายุกำลังจะมา ฉันจะไปเก็บผ้าก่อน
ผมจะพาลูกไปอาบน้ำ
ไม่เป็นไรหรอก
"ชีวิตของพระเยซูคริสต์"
จอห์น
เกือบเสร็จเเล้ว ชาร์ลส์ ดูลูกฉันให้หน่อย
เหลืออีกบานเดียว เดี๋ยวไปเเล้ว
พระเจ้าช่วย
ผ้าเช็ดตัว
- ชาร์ลส์ดูอยู่ ไม่เป็นไรหรอก - ไม่มีใครอยู่ที่นี่
- ชาร์ลส์ดูอยู่ - ไม่มีใครอยู่ที่นี่
เขาถูกฉีดเซรุ่มอำพรางตัว
ผมเห็นเขาเพราะ สารเคมีที่อยู่ในเลือดผม
ตอนที่ธาตุกัมมันตภาพรังสีสลายตัว
ผมไม่บอกคุณเพื่อปกป้องคุณ
ฉันต้องการพูดกับดร.โรเซน
นายต้องหยุดเธอ จอห์น
อย่ายุ่งกับเธอ
- คุณคุยกับใครอยู่ - มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
- จอห์น - เธอเป็นอันตรายต่อเรา
- ไม่หรอก - คุณต้องกลับไปอยู่โรงพยาบาล
- ตอบฉันสิ - ผู้คนนับไม่ถ้วนจะตาย
- อลิเซีย วางโทรศัพท์ - ผมยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
ฉันต้องการพูดกับดร.โรเซน เขาอยู่รึเปล่า
เสียใจด้วย จอห์น
- นายรู้ว่าต้องควรทำยังไง - ไปห่างๆฉัน
- มันเสี่ยงเกินไป - ไปไกลๆ
ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บ
จัดการเธอซะ เธอรู้มากเกินไปเเล้ว
ลุงจอห์น
จัดการเธอซะ ไอ้ซี่อบื้อ ไม่งั้นฉันจัดการเเกเอง
จอห์น
ได้โปรด จอห์น ทำตามที่เขาบอก
ไปได้เเล้ว ทหาร
- เดี๋ยวนี้ - ลุงจอห์น
จอห์น ได้โปรด
เดี๋ยวนี้
...ไม่สามารถอยู่ร่วมกับอลิเซียได้
มาเล่นกันเถอะ
ชาร์ลส์กำลังดูอยู่
ไม่มีใครอยู่ที่นี่
ผมเข้าใจเเล้ว
เธอไม่เเก่ลงเลย
มาร์ซี่ไม่มีตัวตน เธอไม่เเก่ลงเลย
คุณเห็นพวกเขาอยู่รึเปล่า
เห็น
ทำไมคุณเลิกทานยา
เพราะผมทำงานไม่ได้
ผมช่วยเลื้ยงลูกไม่ได้
ผม...
ผมตอบสนองภรรยาไม่ได้
หรือคุณคิดว่ามันดีกว่าเป็นบ้า
เราจำเป็นต้องเริ่มฉีดอินซูลิน ให้ถี่ขึ้นกว่าเดิม
- เเละจัดยาใหม่ด้วย - ไม่นะ
- มันต้องมีทางอื่น - โรคของคุณเอาเเน่ไม่ได้
บางวันอาจไม่มีอาการอะไร เเต่นานเข้าคุณจะเเย่ลง
มันก็คือปัญหาข้อนึง ก็เท่านั้น
มันคือปัญหาที่ไม่มีคำตอบ
ผมเก่งเรื่องนั้น ผมชอบเเก้ปัญหา
มันไม่ใช่คณิตศาสตร์นะ คุณใช้สูตรมาเปลี่ยนวิธี...
ที่คุณใช้ชีวิตบนโลกไม่ได้
- ผมเเค่ตั้งใจคิดเท่านั้น - มันไม่มีทฤษฎี ไม่มีข้อพิสูจน์
- คุณใช้ความคิดเเก้ไขไม่ได้ - ทำไมจะไม่ได้
เพราะปัญหาตั้งเเต่เริ่มเเรก คือความคิดของคุณ
ผมทำได้
ผมเเก้ไขมันได้ ผมเเค่ต้องการเวลา
นั่นเสียงลูกรึเปล่า
ลูกอยู่ที่บ้านเเม่ฉัน จอห์น
ปราศจากการบำบัด...
เรื่องเพ้อฝันอาจครอบครอง...
ความคิดคุณทั้งหมด
คุณพร้อมรึยัง
โรเซนรออยู่ข้างนอก
ผมกลับไปที่โรงพยาบาลไม่ได้
ผมจะไม่มีวันได้กลับบ้าน
เขาบอกว่า ถ้าคุณพูดอย่างนั้น...
เขามีหนังสือมอบอำนาจให้ฉันเซ็น
คุณก็อย่าเซ็นสิ
คุณให้เวลาผมนิดหน่อย
ผมจะหาวิธีเเก้ไขให้ได้
ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม...
โรเซนถูกอยู่เรื่องนึง
คุณไม่ควรอยู่ที่นี่
ผมไม่ปลอดภัยอีกเเล้ว
คุณจะทำร้ายฉันมั้ย จอห์น
ผมไม่รู้
คุณน่าจะให้ดร.โรเซน ขับไปส่งคุณที่บ้านเเม่
เขาบอกให้ฉันไป
อลิเซียไม่มีใครเคยชนะโรคจิตชนิดนี้ ได้ด้วยตัวเองมาก่อน
ผมเข้าใจ
โรเซนบอกว่าให้โทรหาเขา ถ้าคุณพยายามจะฆ่าฉัน
อยากรู้มั้ยว่าอะไรจริง
นี่ไง
นี่
มันคือของจริง
ตัวที่รู้ว่าอะไรคือความฝันหรือไม่...
อาจไม่อยู่ตรงนี้
เเต่อาจอยู่ตรงนี้
ฉันจำเป็นต้องเชื่อว่า...
อะไรที่เหนือธรรมดานั้นเป็นไปได้
"มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตัน 2 เดือนต่อมา"
เข้ามาได้
สวัสดี มาร์ติน
พระเจ้าช่วย
ฉัน...
ฉันไม่มีพระเจ้า ผู้คุ้มครองฉันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น
ฉันเขียนจม.ไปหานายที่เเม็คอาร์เธอร์...
เเต่นายออกไปเเล้ว ฉันเลย...
นี่คือห้องทำงานเก่าของเฮลินเจอร์
ฉันขโมยมาจากเขา
ในที่สุดนายก็ชนะ มาร์ติน
พวกเขาคิดผิด ไม่มีใครชนะ
นั่งก่อนสิ
ดีใจที่ได้เจอนาย
อะไรทำให้นายกลับมาที่พริ้นซ์ตัน
จอห์น
บอกเขาว่างานของนายเป็นเรื่องสำคัญ
นายช่วยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กับสิ่งที่ฉันเพิ่งทำได้มั้ย
ได้สิ เพื่อนกันอยู่เเล้ว
เราเป็นเพื่อนกันเหรอ มาร์ติน
เเน่นอนสิ จอห์น
เเน่นอน เราเป็นมาตลอด
อลิเซียกับฉันคิดว่า...
การเข้ามามีส่วนร่วมในสังคม...
อาจช่วยได้ พวกสิ่งที่ผูกพัน...
สถานที่เเละคนที่คุ้นเคย...
อาจช่วยฉัน...
ผลักไส...
ภาพหลอนที่ฉันมีออกไปได้
มันเป็นเรื่องใหญ่...
ฉันเเน่ใจว่านายคงตอบปฏิเสธ
ถ้าฉันขอเดินเล่นเเถวนี้ล่ะ
นายต้องใช้ห้องทำงานรึเปล่า
ไม่ ฉันทำงานในห้องสมุดได้
ผู้ชายคนนี้เดินเปะปะอยู่ในห้องสมุด
- เเต่เขาไม่มีบัตรประจำตัว - ทำไมไม่อ่านข้อความกันนะ
จากนั้นเขาก็เสียสติ
ไม่จริง นายไม่มีตัวตน ไม่มีภารกิจอะไรทั้งนั้น
ตายเเล้ว
ไม่จริง นายไม่มีตัวตน
นายเป็นอย่างนี้เองเหรอ ทหาร
ซากศพไร้ประโยชน์ คนบ้าประจำท้องถิ่น
- ฉันไม่ใช่ทหาร - นายจะจบชีวิตลงในคุก...
เเก่ ไร้ค่า ถูกทอดทิ้ง
- ไม่มีปฏิบัติการอะไรทั้งนั้น - เเละขณะที่เเกนั่งน้ำลายไหล...
โลกจะถูกเผาผลาญจนเป็นขี้เถ้า
- นายไม่มีตัวตน - เเกยังพูดกับฉันอยู่นะ ทหาร
ไม่มีภารกิจ ฉันไม่ใช่ทหาร
จอห์น
จอห์น ไม่เป็นไรเเล้ว
- ฉันรู้เรื่องเเล้ว ฉันเสียใจด้วย - ฉันไม่ใช่ทหาร
จอห์น เเนช
นายไม่เป็นไรเเล้ว
ท่านทั้งหลาย จอห์น เเนชผู้ยิ่งใหญ่
จอห์น
คุณน่าจะเห็นหน้าพวกเขา
ทุกคนจ้องมาที่ผม
จอห์น คุณก็รู้ว่าความกดดัน...
ส่งผลให้เกิดภาพหลอน
ผมรู้
เเต่ระหว่างทางกลับบ้าน
ชาร์ลส์ก็อยู่ที่นั่นด้วย
บางครั้งผมก็อยากคุยกับเขา
อาจจะถูกของโรเซน
ผมคงต้องคิดถึงเรื่องกลับ ไปอยู่โรงพยาบาลเเล้วล่ะ
ส่งมือมา
พรุ่งนี้ลองอีกครั้ง
นายทำเป็นไม่สนใจฉันตลอดไปไม่ได้
ชาร์ลส์ นายเป็นเพื่อนที่ดีต่อฉัน
ดีที่สุด
เเต่ฉันจะไม่พูดกับนายอีกเเล้ว
ฉันทำไม่ได้
เธอก็เหมือนกัน หนูน้อย
ลาก่อน
ผมขอนั่งฟังด้วยได้มั้ย
ด้วยความยินดี ศจ.เเนช
อะไรผิดเหรอครับ
นี่เป็นวิชาเเรกของผม
อรุณสวัสดิ์
คนรุ่นใหม่ไฟเเรง
14
ไม่ได้ผลหรอก จอห์น
นายทำตัวเองขายหน้าเปล่าๆ
น่าสมเพช
นายมันน่าสมเพช
น่าละอายใจ
เหมือนเป๊ะเลย
เสร็จรึยัง สายเเล้วนะ
- พ่อ นั่นหนังสือผม - อะไรนะ
นั่นหนังสือผม
ขอบคุณครับ
เเล้วเจอกันคืนนี้
ไปนะ ลูกรัก
"มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตัน ตุลาคม 1978"
- คุณเเก้สมการไรเเมนน์ได้เเล้วเหรอ - คิดว่าไงล่ะ
นั่นเป็นสูตรเเก้ปัญหเโฟรปีเนียส ของจำนวนที่ไม่มีการเชื่อมต่อกัน
ใช่เเล้ว
มันใช้ได้ผลเป็นบางครั้ง
เเต่...
ฉันเชื่อว่าฉันก้าวหน้าขึ้น
คุณคือจอห์น เเนช ใช่มั้ย
- โทบื้ เคลลี่ - สวัสดี
ผมเพิ่งเรียนเรื่องดุลยภาพของคุณ
อันที่คุณเขียนที่พริ้นซ์ตัน
เกี่ยวกับการคิดอะไรใหม่ๆ เหมือนที่คุณทำ
ตอนนั้นฉันยังเด็ก
ผมกำลังคิดค้นทฤษฎีของผมอยู่
ผมสามารถพิสูจน์ได้ว่า...
ทฤษฎีของกาลอยส์ครอบคลุมช่องว่าง...
ที่ทุกอย่างเชื่อมต่อกัน
ว่ามันส่วนหนึ่งของกันเเละกัน
- เธอทานครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ - อะไรนะครับ
อาหารน่ะ
ภรรยาฉันชอบมายองเนส
ขอบคุณครับ
ว่าต่อไป
ฟังค์เตอร์อยู่ในประเภทที่สอง
เคลี่อนที่พร้อมกันด้วยความเร็ว...
ประมาณ 10 ไมล์ต่อชั่วโมง
เธอมีเเมลงวันบนล้อของจักรยานปี...
กับเเมลงวันที่สามารถท่องเที่ยว ไกล 20 ไมล์ใน 1 ชั่วโมง...
บินจากล้อของจักรยานปี ไปสู่ล้อของจักรยานเอ...
เเละกลับไปกลับมาอย่างนั้น...
จนกว่าจักรยานทั้งสองคันจะชนกัน เเละเเมลงวันตัวน้อยถูกบื้ตาย
มันสำคัญมากที่จะต้องตั้งใจ...
เเละเข้าใจถึงปัญหาที่เธอกำลังเผชิญหน้า
คณิตศาสตร์เป็นเรื่องจำเพาะเจาะจง เเละเป็นศิลปะเเขนงหนึ่ง...
ไม่ว่าคนเเถวนี้จะบอกเธอว่าอะไร
โดยเฉพาะคนในเเผนกชีววิทยา อย่าไปฟังเขา
กลับไปที่เรื่องที่เธอกำลังทำอยู่...
เพราะฉันอาจจะขโมยมันไปใช้...
ไปลงหนังสือจะได้มีชื่อเสียง
ฉันอาจจะสอนหนังสือ
ห้องที่มีนักเรียน 50 คน ใครก็กลัวทั้งนั้น
อีกอย่าง นายเป็นครูที่เเย่มาก
เดี๋ยวพวกนักเรียนก็ชินไปเอง มาร์ติน
ฉันอาจช่วยเหลืออะไรได้บ้าง
เเล้วเรื่อง...
พวกนั้นไปรึยัง
ยังไม่ไปไหน
อาจไม่มีวันไปก็ได้
เเต่ฉันทำเป็นไม่สนใจจนชินเเล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ...
พวกเขาเริ่มจะหมดหวังเเล้ว
มันเหมือนกับความฝัน
กับฝันร้ายของเรามั้ย มาร์ติน
เราต้องเลื้ยงดูมัน เพื่อมันจะได้มีชีวิต
เเต่มันจะหลอกหลอนนายนะ
มันคืออดีต มาร์ติน อดีตหลอกหลอนทุกคน
ไปก่อนนะ
จอห์น ฉันจะคุยกับเเผนกให้
ประมาณฤดูใบไม้ผลิ
เเนช
กลัวรึเปล่า
ทั้งหวาดกลัว
ตะลึงกลัว ใจเต้นรัว
หน้ามืดตามัว
นายต้องโทรไปบอกอลิเซียให้ด้วย
- นายจะทำให้ฉันลำบาก - ฉันจะโทรบอกเธอให้
- ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์ - ลาก่อน
- โชคดีนะคะ - ลาก่อน
คราวหน้าเอาการบ้านมาด้วย "มหาวิทยาลัยพริ้นซ์ตัน-มีนาคม 1994"
ศาตราจารย์เเนช
- เธอเห็นเขารึเปล่า - ค่ะ
เเน่นะ ยืนยันได้นะ
- เธอมองเห็นเขา - ค่ะ
ดี ขอโทษที
ผมไม่ค่อยไว้ใจคนเเปลกหน้า
- เจอกันอาทิตย์นะคะ ศาสตราจารย์ - เจอกันอาทิตย์หน้า
ตอนนี้ผมรู้เเล้วว่าคุณมีตัวตน
คุณเป็นใคร เเละจะให้ผมช่วยอะไร
ศาสตราจารย์ ผมชื่อโธมัส คิง...
ผมมาบอกคุณว่า คุณถูกเสนอชื่อชิงรางวัลโนเบล
ต้องขอโทษด้วย ผมรู้สึกงงไปหน่อย
ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา...
ทฤษฎีดุลยภาพของคุณได้กลาย เป็นจุดหักเหของเศรษฐศาสตร์เเผนใหม่
- จู่ๆ คนก็ชอบมันขึ้นมา - ครับ
เเล้วงานชิ้นอื่นของผมล่ะ
เรื่องการฝังรหัสล่ะ
ผลงานเรื่องปัญหาการต่อรอง...
จนถึงความถี่ของการกระจายเสียง หรือระบบป้องกันการผูกขาด...
- ระบบป้องกันการผูกขาด - ครับ
ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น
นี่ผมเพื้ยนไปเเล้วรึเปล่า
เปล่าครับ
เพราะผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น
ดื่มชากันมั้ยครับ
ผมไม่เข้าไปในนั้น ปกติผมทานเเซนด์วิชในห้องสมุด
มาเถอะ จอห์น ไปดื่มชากัน วันนี้วันสำคัญ
ชาเกือบทุกยี่ห้อ...
รสชาติไม่ค่อยถูกปากผม
มีชาอินเดียนบางชนิดที่รสเข้มพอ...
เเละผมก็ชอบรสของมัน...
เเละผมก็ไม่ได้เข้าห้องนี้มาหลายปีเเล้ว
ไม่รู้ว่าเขาเสิร์ฟชาเเบบไหน
ขอบคุณครับ
ที่นี่เปลี่ยนไปนะ
ผมมีลูกชายอายุประมาณนั้น
ฮาวาร์ด
ผมนึกว่าผู้ได้รับเสนอชื่อ ชิงรางวัลโนเบล...
จะเป็นความลับเสียอีก
ผมนึกว่าเราจะรู้ได้ ก็ต่อเมื่อผลออกมาเเล้ว
ในกรณีทั่วไปล่ะก็ใช่ เเต่นี่เป็นกรณีพิเศษ
รางวัลนี้มีความสำคัญมาก
มันมีเรื่องการเงินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
อย่างเช่น...
ภาพพจน์ของรางวัลโนเบล
เข้าใจเเล้ว คุณมาเพื่อดูว่าผมบ้ารึเปล่า
เพื่อดูว่าผมจะทำงานเสื่อมเสียรึเปล่า ถ้าผมชนะขึ้นมาจริงๆ
เต้นเปลื้องผ้ารอบๆ เเท่นประกาศ
เเละขันเหมือนไก่ หรืออะไรพวกนั้นใช่มั้ย
อะไรทำนองนั้น
ผมจะทำให้คุณขายหน้ารึเปล่า
เป็นไปได้
คือว่า ผม...
ผมสติไม่ดี
ผมใช้ยารุ่นใหม่
เเต่ผมยังเห็นคนที่ไม่มีตัวตนอยู่
เเต่ผมทำเป็นไม่สนใจพวกเขา
เหมือนกับควบคุมอาหารทางความคิด ไม่ตามใจมากเกินไป
เช่นความชอบเรื่องคำนวณของผม
ความชอบจินตนาการเเละเพ้อฝัน
ศาสตราจารย์เเนช
ดีใจที่คุณมาที่นี่ จอห์น
ขอบคุณครับ
รู้สึกเป็นเกียรติครับ
ขอบคุณมาก
เช่นกันครับ ศาสตราจารย์
ศาสตราจารย์
เก่งมาก จอห์น
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ เอ๊ด
ไม่คาดคิดมาก่อน
"พิธีมอบรางวัลโนเบล สต็อคโฮล์ม สวีเดน - ธันวาคม 1994"
ขอบคุณครับ
ผมเชื่อในตัวเลขเสมอ
สมการเเละอนุมานที่นำไปสู่เหตุผล
เเต่หลังจากไล่ตามมันมาทั้งชีวิต
ผมถามตัวเองว่า "อะไรคืออนุมานที่เเท้จริง"
ใครเป็นคนตัดสินใจเหตุผล
การสืบเสาะเเสวงหาได้พาผมฟันฝ่า...
ทั้งทางกายภาพ มโนภาพ...
ภาพลวงตา...
ผมค้นพบสิ่งสำคัญที่สุดในอาชีพผม
ค้นพบสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตผม
มันคือสมการลึกลับเเห่งความรัก...
ที่อนุมานเเละเหตุผลใดๆ สามารถถูกพบได้
ผมมาอยู่ที่นี่ได้คืนนี้ก็เพราะคุณ
คุณคือเหตุผลของผม
คุณคือเหตุผลทั้งหมดของผม
ขอบคุณครับ
ยินดีที่ได้พบคุณ
- ผมจะไปเรียกรถนะครับ พ่อ - ตกลง
- คุณพร้อมจะไปรึยัง - พร้อมเเล้ว
เเน่นอนที่สุด
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณค่ะ
อะไรคะ มีอะไรเหรอคะ
ไม่มีอะไร
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มากับผม สาวน้อย
รถผมอยู่ข้างนอก ผมไปส่งให้เอามั้ย
"ทฤษฎีของเเนชมีอิทธิพลต่อ การต่อรองทางการค้าทั่วโลก"
"เเละความสัมพันธ์ทางเเรงงานเเห่งชาติ"
"หรือเเม้กระทั่งความก้าวหน้า ทางชีววิทยาครั้งสำคัญ"
"จอห์นเเละอลิเซีย เเนช อาศัยอยู่ที่พริ้นซ์ตัน นิวเจอร์ซี่ย์"
"จอห์นยังทำงานประจำอยู่ที่ ภาคคณิตศาสตร์เหมือนเดิม"
"เขายังเดินไปมหาวิทยาลัยทุกวัน"