Każdy człowiek na świecie jest inny i wyjątkowy.
Nietrudno zauważyć.
Wystarczy spojrzeć.
Na szczęście wszyscy
mamy coś wspólnego,
co łączy wszystkich ludzi.
To dziedzictwo przodków,
historia naszych rodzin,
tradycje przekazane nam przez dziadków
i pradziadków.
A teraz wystąpi Kyle Johnson.
Kyle.
Hej, tu jestem!
Kyle.
A jeśli ja mam pecha?
I jako jedyny na świecie nie mam korzeni?
Jeśli jestem… inny?
Tu jestem, na dole!
Nie widzisz mnie?
Kyle.
Czas szykować się na mecz.
Orły, do boju!
Musiałem się zdrzemnąć.
Miałem dziwaczny sen o Dniu Dziedzictwa w szkole.
To nerwy przed meczem.
Każdy je odczuwa.
Ja śniłem, że stoję na boisku w majtkach.
A grałem tylko w orkiestrze!
Będzie dobrze, Kyle. Zawsze jest.
Proszę, oto jogurt i baton owocowy.
Dla podtrzymania energii.
Brzmi świetnie, może i ja się poczęstuję.
Tato, skąd my pochodzimy?
Cóż, synu, dokładnie stąd.
Nie, skąd naprawdę pochodzimy?
Pytam o nasze korzenie.
Przyjechaliśmy tu z Cleveland.
Jesteśmy Amerykanami. Więcej nam nie potrzeba.
Dalej, Kyle. Spóźnisz się na mecz.
- Chodźmy. - Pamiętaj o szczęśliwej monecie.
Miałem dziwne uczucie,
że rodzice czegoś mi nie mówią.
Nasza szkoła po raz pierwszy dostała się
do rozgrywek stanowych w koszykówce.
Biegnij, Russell, strzelisz!
Dziś graliśmy ćwierćfinał
i w tym roku zamierzaliśmy zdobyć wszystko.
Tytuł mistrzów stanu.
GOSPODARZE GOŚCIE
A to dzięki mnie.
Wszystko mi się układało.
Byłem szczęściarzem, i już.
Jest Kyle!
Oto on!
Świetnie, Kyle!
Miałeś farta z tym rzutem.
Ej, to nie kwestia szczęścia.
Super grałeś, Kyle.
To u mnie się szkolił.
Hej, Kyle.
Cześć, Bonnie.
Jestem szefową komitetu Dnia Dziedzictwa.
Ty się wpychasz na szefową wszystkiego.
Znaczy, ktoś musi się tym zająć.
Przygotowuję program występów
i chcę spytać, co ty planujesz.
Nie wiem. Ten cały Dzień Dziedzictwa to trochę…
Nuda, jak wiadomości w TV.
To twoja historia.
Niby tak, ale historia to też przeżytek, nie?
Sport, to jest coś. To jest na czasie.
To mój styl.
Się wie.
Cóż, nawet najbardziej tępy osiłek
ma historię i korzenie.
Tępy osiłek?
Ameryka to naród imigrantów, Kyle.
Nasi przodkowie przybyli z różnych stron świata.
We mnie płynie krew Czirokezów!
Skąd wy przybyliście? Nazwisko Johnson…
Może zmieniliście je na przykład z „Johannsen”?
Jesteśmy z Cleveland.
Bardzo śmieszne.
Daj spokój, wiesz, o co chodzi.
Słuchaj, lecę na test.
Jasne, do zobaczenia później.
Osiłki.
MIGRACJA Z AZJI KOLONIE BRYTYJSKIE
OSADNICY Z ANGLII KONKWISTA
Koniec czasu.
Wychodząc, odłóżcie testy na moje biurko.
Dziękuję.
Lepiej zostaw je puste, Kyle.
Pamiętaj, za błędy odejmuję punkty.
Szkoła letnia.
Właśnie po to, żeby uczniowie nie próbowali
zgadywać odpowiedzi, jak ty.
Nie można zawsze liczyć, że szczęście
zastąpi solidną wiedzę.
To prawidłowe odpowiedzi.
Rewelacyjnie wygląda.
Dzięki.
To jakieś włoskie danie?
Znalazłam przepis w gazecie.
Dlaczego pytasz?
Tylko się zastanawiałem.
Czy to może jakiś rodzinny przepis.
Masz szczęście, że twoja mama tak zdrowo gotuje.
Pewnie dlatego masz takie osiągi.
Kyle ma po prostu talent do sportu.
Tak, pewnie mam to w genach.
Gdyby to porządnie prześledzić,
znalazłby się w rodzinie niejeden sportowiec.
Może piłkarze?
Albo narciarze biegowi?
A może…
Jakiś torreador?
Jedz lepiej sałatkę, zanim sos się rozwarstwi.
- Dobrze. Tato? - Tak?
Ta koleżanka, która organizuje Dni Dziedzictwa…
Bonnie Lopez?
Tej wszędzie pełno.
Dokładnie.
Tak, w każdym razie, powiedziała, że tu każda rodzina
skądś przywędrowała.
To kwestia pokoleń.
Było coś przed Cleveland.
Chyba, że jesteśmy Indianami.
Ale…
nie jesteśmy, prawda?
Raczej nie.
No to kim?
Skąd tak naprawdę pochodzimy?
Pradziadek wcześniej mieszkał chyba w Mount Buffalo.
Nie, tato. Jeszcze dawniej.
Przed Ameryką.
Skąd to nagłe zainteresowanie rodzinną historią?
Nie wiem, może to ten Dzień Dziedzictwa.
Głupio, że tylko ja w szkole nie wiem, kim jestem.
Jesteś Kyle Johnson.
Dobry uczeń, dobry chłopiec,
świetny sportowiec.
To, że ludzie mają fioła
na punkcie pochodzenia,
nie znaczy, że i ty powinieneś.
Nie mam fioła, mamo!
W Ameryce liczy się jednostka, Kyle.
Nieważne, skąd jesteś.
Możesz zostać, kim chcesz.
Dosypać świeżego pieprzu?
Znowu to samo…
To wrażenie, że coś przede mną ukrywają.
Następnego dnia, w szkole,
próbowałem odkryć, co.
SZUKAJ
WYNIKI WYSZUKIWANIA:
Szukasz wiadomości o sporcie?
Polecam www.mięśniaki.com.
Właściwie szukam informacji o mojej rodzinie.
O moich korzeniach.
Rany, ile osób nosi moje nazwisko.
Cztery miliony wyników.
Doprecyzuj jakoś wyszukiwanie.
Może najpierw spróbuj znaleźć przodków ojca?
Próbowałem, ale nic nie znalazłem.
A w Cleveland?
- Daj, ja spróbuję. - Nie musisz mi pomagać.
Odpowiadam za obchody Dnia Dziedzictwa, prawda?
Pomagam szukać zaginionych przodków.
To i tak nieważne.
Jesteśmy z Niemiec, Anglii, czy innego kraju. Co z tego?
To nic dla mnie nie znaczy.
To po co tu przyszedłeś?
Dobra, a twoja mama? Skąd jest jej rodzina?
Nie wiem.
To połowa twojego dziedzictwa.
No tak, ale…
Nigdy nie myślałem o rodzinie mamy.
Jak się nazywała przed ślubem?
Poczekaj, zgadnę.
Jej rodowego nazwiska też nie znasz.
Jak chcesz założyć konto w banku?
Jeśli naprawdę chcesz poznać swoje korzenie,
spróbuj pomówić z rodzicami. To twoja rodzina.
Nie mogłem wyznać Bonnie,
że rodzice chyba coś ukrywają.
Po szkole zrobiło się
jeszcze dziwniej.
Po pierwsze: pamiątkowy album z liceum ojca.
Nie było go w nim.
A raczej, nie było Boba Johnsona.
Robert Smith.
Bob Smith.
Kyle.
Cześć, mamo.
Co robisz?
Nic.
Pójdę porzucać do kosza.
- Dobrze. - Dobrze.
Wróć na kolację, będzie chińszczyzna.
Dlaczego zmienił nazwisko ze Smith na Johnson?
Jeśli już coś zmieniać,
to na coś ciekawszego.
Słuchaj, może to nie on wybierał.
Może to FBI czy coś w tym stylu.
Dali mu nową tożsamość.
Nie klei się. Trzeba być jakimś gangsterem,
żeby zrobili coś takiego.
Nie.
Jak ty to robisz, stary?
Słuchaj, a może działali politycznie, protestowali?
I musieli zniknąć, zatrzeć ślady?
Tak, albo wiesz co? Może to kosmici.
Utknęli na Ziemi, bo ich statek się rozbił.
Dotknąłeś obręczy!
Fakt!
Tata mierzy co tydzień, o ile urosłem.
A potem, jak wysoko skaczę.
Chciałbym dosięgnąć obręczy…
Serio masz farta, stary.
Co ma wspólnego fart z tym, jak wysoko skaczę?
Jesteś megaszczęściarzem. Cała szkoła to wie.
Wiesz co? To pewnie zasługa talizmanu.
Może naprawdę działa.
Niby to? Mama mi to dała,
kiedy byłem mały.
Rany, patrz! Ktoś zgubił całą dychę!
Oto twój fart.
Stale znajdujesz forsę na ulicy.
Jesteśmy drużyną, nie? Podzielę się z tobą.
Fajnie.
Popatrz na to.
Chyba kiedyś widziałem tego gościa w telewizji.
SEAMUS MCTIERNAN KRÓL STEPU
Nie, ten symbol w tle. Taki, jak na monecie.
Myślałem, że to chiński pieniążek.
Ten koleś jest chyba z Irlandii.
Może moja mama też.
Miłego dzionka życzę.
Miłego dzionka.
Miłego dzionka życzę.
Nogi rewelacja, ale o co chodzi z rękami?
To step, taki irlandzki taniec.
Dlaczego twoja mama nie chciała, żebyś wiedział o Irlandii?
Pojęcia nie mam.
Kiedy z nią rozmawiam, mam takie dziwne uczucie.
Jakby rodzice nie chcieli, żebym znał swoje korzenie.
Nie wiedziałem, że aż tak interesuje cię ta sprawa.
W sumie nie.
Przynajmniej do niedawna.
Teraz mam wrażenie, że coś mnie omija.
Jasne.
Miłego dzionka życzę.
Miłego dzionka, skarbie.
WSZYSTKO, CO CHCIAŁEŚ WIEDZIEĆ O IRLANDII, ALE BAŁEŚ SIĘ ZAPYTAĆ
Chyba muszę to przeczytać.
Patrz.
Mają takie same talizmany, jak ty.
To podróbki. Mój jest ze złota.
Autentyk zawsze się rozpozna.
Chyba tak.
Sam je zrobiłeś,
czy ciągle mama szyje dla ciebie, bo ty nie potrafisz?
Znaczy się, buty?
To buty do koszykówki, proszę pana.
Tak, kupuje się je w sklepie.
W sklepie, powiadasz?
Tak.
Co będzie z twoimi stopami na twardych, wyboistych drogach?
Popatrz na to, synku.
Dobra irlandzka skóra.
Delikatna jak wiosenny deszczyk,
twarda jak serce kamienicznika.
Hej, nie wolno po tym deptać.
Daj chłopaczkom worek pyr.
Jak pan to…
Gdzie on się podział?
Gdzie on jest?
Panie i panowie, przed wami
Seamus McTiernan, Król Stepu!
Jeśli pochodzisz ze Szmaragdowej Wyspy,
albo o tym marzysz…
Jeśli w żyłach masz krew zieloną jak koniczyna,
złote serce i srebrny język,
Król Stepu cię kocha.
Jeśli wierzysz w krasnoludki,
i w garnek złota na krańcu tęczy,
Król Stepu jest ci bratem!
Stary, ale lipa, nie?
Kyle? Kyle?
Co ty wyprawiasz?
Nie wiem! Same się ruszają!
Przepraszam, mały.
Miłego dzionka.
Miłego dzionka życzę!
Zrobiłaś coś z włosami, mamo?
Pomyślałam, że spróbuję puścić je dziś wolno.
Siadaj, kawalerze, śniadanie już się robi.
Czy ja czuję bekon?
A jakże, a do tego po parze jajek prosto od kurki dla każdego.
Jajka na bekonie?
Czy to nie za dużo cholesterolu?
Czas, żebyście nabrali trochę krzepy.
Siadajcie, chłopaki.
Czy mama nie…
Czy nie brzmi kapkę…
Powiedziałem „kapkę”.
Tak…
Myślałam o tym, co mówiłeś, Kyle.
O dziedzictwie i korzeniach. I coś ci muszę zdradzić.
Kate, czy to dobry moment?
Bobby, nie ma sensu zwlekać.
Chodzi o moich krewniaków, Kyle.
- Kate, wyjdźmy może i… - Z Irlandii.
Dlaczego wcześniej nic nie mówiliście?
Chciałam cię chronić, ot co.
Kiedyśmy zaczęli przyjeżdżać z Irlandii do Ameryki,
ludzie z nas drwili, byliśmy tylko od tej czarnej roboty,
po sklepach wisiały tabliczki:
„Nie dla Irlandczyków”.
Chciałam, żebyś był stuprocentowym Amerykaninem.
Mamo, to wszystko przecież było ze sto lat temu, nie?
Pamiętam, że za dzieciaka,
matka zawsze smażyła mi na śniadanie jajka na bekonie.
Do tego grzanki z białego chleba,
dużo margaryny, a potem…
Pyszne jajka i pożywny bekon.
Placki ziemniaczane, kiełbaski i kaszanka.
Co to kaszanka?
Taka kiełbasa z kaszy i krwi.
A na lunch masz świńskie nóżki z kartoflami.
To serio dziwne, wiesz?
Najpierw ukrywa za wszelką cenę, skąd pochodzi,
a teraz gotuje irlandzkie żarcie i zaczęła dziwnie mówić.
A co z nazwiskiem twojego ojca?
Jakoś zeszło to na dalszy plan, wiesz?
Przynajmniej coś już wiem o moim dziedzictwie.
Wiem, że jestem…
Widzę coś zielonego!
Zawsze to samo.
To chyba irlandzkie szczęście.
Tak zaczął się najbardziej pechowy dzień w moim życiu.
Zgubiłem zadanie. Musiało wypaść…
Hej, co tam słychać?
Co tam, Kyle? Jadłeś już?
Miałem mały problem.
Widzę, spodnie do wymiany.
Fuj, obrzydliwe.
Miałem kupić coś do jedzenia, ale zgubiłem forsę.
Chcesz chipsy?
„Szmaragdowa Wyspa”!
Słuchaj, nigdy tak nie miałem, rozumiesz?
Nie pamiętam, żebym w życiu cokolwiek zgubił.
Ani razu.
Zwykły pech, i tyle.
Każdemu się zdarza.
Kyle, chcesz mój deser?
Jestem na to uczulony.
Jasne.
Chyba już po pechu.
Kyle umie dotknąć obręczy!
- Zalewasz. - Wcale nie. Sam widziałem.
Kyle, pokaż, że umiesz dotknąć obręczy.
- Dawaj, Kyle. - Tak, zobaczmy to.
Pokaż im, jak to się robi.
- Dawaj, stary. - Dajesz!
Zainwestuj w drabinę. Siatki nie dosięgasz.
Zbiórka, panowie.
Dzisiaj stanowe półfinały.
Wygrajcie, a przejdziecie do historii.
To pierwszy raz, kiedy naszej drużynie
udało się zakwalifikować
do mistrzostw.
Tak! Ekstra!
Dobra, spokój, słuchajcie.
Skończyła się zabawa.
Trzeba się skupić na celu.
Teraz niech każdy zrobi dziesięć rzutów wolnych.
Zrobi, nie tylko spróbuje.
Russell, zaczynasz.
Dawaj, Russ. Ćwiczymy, ruchy.
Długo jeszcze?
Za bardzo się spinasz.
Wyluzuj i rzucaj.
Na koniec, Kyle.
Nie przerywamy, ćwiczymy.
Dobrze.
Jest dyszka! Dawaj, jeszcze pięć.
- A tobie, ile zostało? - Dziesięć.
Ani razu nie trafiłeś?
Pierwszy raz widzę taki spadek formy.
Dokładnie, nigdy tak nie miałem.
Chcesz, żebym poczekał, aż skończysz?
Nie, spoko, zobaczymy się na meczu.
Chyba trochę za mały zamach.
Nerwy mnie poniosły, i tyle.
Nie chcę szerzyć stereotypów,
ale Irlandczycy są ponoć porywczy.
Skąd wiesz o Irlandii?
Od Russella.
Co zrobisz na Dzień Dziedzictwa?
Widziałem w weekend tańce irlandzkie.
Może coś takiego.
Nauczysz się stepu
już na Dzień Dziedzictwa?
Nie wygląda na trudny.
No tak, co dla ciebie jest trudne.
Masz jakiś problem?
Jesteś obrażona?
Znam cię od dawna, Kyle.
Jesteś fajny, fakt, ale charakter miałbyś lepszy,
gdybyś czasem musiał się wysilić.
Weźmy kosza. Ostatni mecz.
Tamci mieli przewagę, ale wygraliśmy,
bo tobie się poszczęściło.
Udział w finałach Mistrzostw nie powinien zależeć od szczęścia.
Może i jesteś obkuta,
ale o koszykówce nie wiesz nic.
Poszczęściło ci się.
Nie, kochany, to efekt treningów.
No wiesz, ciężkiej pracy?
Jakich treningów? Ty nawet nie grasz w kosza.
Idealne ukoronowanie najgorszego dnia w życiu.
Niestety, dzień trwał nadal.
Zdejmijcie go!
Dasz radę, chłopaku!
Dawaj, Kyle!
Świetnie, Drake!
Nie!
Jestem wolny!
Zdejmijcie go wreszcie!
Serio?
Jakbym grał pierwszy raz. Masakra.
Ani razu nie trafiłem do kosza, a czasami
nawet nie w okolice.
Po prostu…
Każdemu zdarza się spadek formy.
- Mnie nigdy. - Ważne, że wygraliście.
Jesteście w finale!
Drake to sprawił! Świetnie grał.
Po tym, jak zdjęli mnie.
Nie musisz grać w koszykówkę.
Możesz grać w hurling!
Nie nabijaj się, mamo. Raz mi nie poszło.
Na pewno dobrze się czujesz?
Łyknę sobie przed snem kapkę
zsiadłego mleka z miodem.
Tatku, czujesz to?
Znaczy… tato.
Chyba coś się pali.
Nie ma to jak ździebko torfu w palenisku,
żeby się człowiek poczuł jak w Irlandii.
Tato mówi, że jak nie wygramy,
adoptuje całą tamtą drużynę.
Jakiś dzisiaj niski się wydajesz.
Nie, pewnie to ja urosłem.
Chyba po prostu trochę mi się przytyło.
Mama ma teraz fazę na Irlandię. Zaś uwarzyła pyry…
Znaczy, ugotowała ziemniaki.
Ej, może dlatego wczoraj tak mnie skutecznie blokowali.
Byłem ociężały, słabo skakałem.
Ruszałeś się normalnie… Jak zawsze.
Myślisz, że się na mnie wściekają
za ten niewypał wczoraj?
Nie znienawidzą cię przez jeden mecz.
Poza tym i tak jesteśmy w finale.
Fakt.
Dasz wiarę, co wyprawiał?
- Frajer. - Żenada.
Ty ofiaro.
Ekstra, nie ma co.
Ale porażka, Johnson.
Patrzcie, dotknę obręczy.
Jak leci, dziewczyny?
Patrzcie, idzie Drake.
Hej, Drake! Świetny mecz.
Cześć, Drake!
Super grałeś.
Fakt, świetnie grał.
Hej, Kyle.
- Chciałam tylko… - Mam lekcje.
Sorka.
Magnes, co to takiego? Ktoś wie?
Holly.
Żelazo, które przyciąga żelazo.
Dobrze, ale nie tylko żelazo.
Rany, jeden mecz i czuję się, jakbym był nikim.
Kyle, masz ochotę pogadać,
więc opowiedz nam, jakie trzy metale
przyciąga magnes?
Żelazo i…
Ktoś wie?
Russell.
Żelazo, kobalt i nikiel.
Bardzo dobrze. Żelazo, kobalt i nikiel.
Weźcie teraz magnesy
i skierujcie je na jakiś metalowy przedmiot.
Jeśli magnes go przyciąga,
przedmiot musi zawierać żelazo, kobalt lub nikiel.
Mówiłeś, że to czyste złoto.
Bo jest.
Magnes prawdę ci powie, stary.
Nie, czekaj. Ta moneta jest inna.
To nie mój talizman.
Muszę zadzwonić do mamy.
Ta moneta to pewnie rodzinna pamiątka.
Dlatego chciała, żebym ją nosił.
Pewnie dlatego wczoraj mecz tak fatalnie ci poszedł.
Rany, ktoś musiał mi ją ukraść…
Motyla noga…!
- Kyle! Musimy porozmawiać. - Jestem trochę zajęty.
Zgubił swój talizman.
- Co? - Złotą monetę.
Ma chyba ze sto lat.
- Mam! - To ćwierć dolara.
Nie masz wrażenia, że zmalał?
Tylko przytył.
Durny telefon nie działa.
Kyle, muszę lecieć,
mam wycieczkę z Klubem Młodych Wilków.
Mam tylko nadzieję,
że to nie moje gadanie tak na ciebie wpłynęło.
- Że niby jesteś leniwy i tak dalej. - Leniwy?
Tego nie mówiłaś.
No, że masz w życiu za łatwo, że nie zasłużyłeś
na udział w mistrzostwach.
Rany, ale fryz!
A mnie nie pozwalają na farbę.
Ojciec nie cierpi Dennisa Rodmana.
Dzisiaj mecz!
Urwiesz się bez powodu, to trener nie pozwoli ci grać.
Bez powodu? Nie dość, że mnie okradli,
to włosy mi nagle zrudziały.
Byłem od ciebie wyższy!
Najświętsza Panienko!
Ja maleję!
Mamo, tato, coś dziwnego…
Synu, mama i ja musimy ci coś wyznać.
Jestem skrzatem, Kyle.
Mama?
Tak, trudno w to uwierzyć.
Kiedy poznałem twoją mamę…
- Ty też jesteś skrzatem? - Nie, ja jestem z Cleveland.
Nie mówiliśmy ci o tym,
bo chcieliśmy, żebyś żył jak inni chłopcy.
Ale skoro zaczęło mnie brać coś dziwnego…
Mamo, jesteś strasznie mała.
Mogło być gorzej, wierz mi.
To pewnie atak alergii.
Na ziemniaki czy coś w tym rodzaju.
Ty chyba nie musisz się martwić.
Co?
To znaczy, że ja też jestem skrzatem?
A jakże, kochasiu?
W twoich żyłach płynie krew klanu O'Reilly.
Nadal możesz całkiem normalnie żyć.
Normalnie?
Popatrz na moje włosy, tato.
Poza tym się kurczę.
Nie wyglądasz.
I jak, tatku?
Może parę centymetrów…
Dwa… Góra pięć.
Pięć centymetrów?
Tato, mówiłeś, że to alergia.
- Kiedy to minie? - Cóż…
Nigdy wcześniej się to nie stało.
Twoja mama twierdzi,
że dopóki szczęście nie opuści klanu,
każdy O'Reilly może wyglądać jak człowiek.
Wzrost i te sprawy.
Nie wiem dokładnie, jak to niby działa.
No dobrze. Może w tym cały problem.
Może opuściło nas szczęście?
Nie, to nie może być to.
- Skąd wiesz? - Twoja moneta.
Ona kryje w sobie szczęście O'Reillych.
Mamo.
Zgubiłem mój talizman.
Co też opowiadasz.
Przecież masz go na szyi, może nie?
To podróbka.
Ktoś musiał podmienić monetę.
Podły złodziej.
Toż to kawał żelaza pociągnięty farbą.
Mówisz, że ktoś ukradł ci monetę?
Pewnie ten dziwny staruszek na irlandzkim festynie.
Gdzie tańczył Seamus McTiernan.
Musiał być kieszonkowcem.
Tam, gdzie wesołe miasteczko?
Nie wolno ci tam chodzić bez pozwolenia.
Chciałem lepiej poznać moje korzenie.
Nie wiń go, nie byliśmy z nim szczerzy.
Co to był za staruszek?
Siwe włosy, tak?
Tak. Zaczepił mnie i Russella.
Zaczął gadać o butach.
Mówił, że sam uszył swoje.
A na podeszwie buta miał może węża?
Tak, zgadza się.
A to stary obwieś, wyciął podłą sztuczkę
własnemu wnukowi.
To był mój dziadek?
Dziadek O'Reilly.
Niech licho porwie starego krętacza.
Nie puszczę mu tego płazem, o nie.
Choćbym miała wydrzeć monetę z jego złodziejskich łap.
Własny ojciec.
Trzeba było się wynieść, jak zbudował tę fabrykę chipsów.
Musiał na nas w końcu wpaść.
„Szmaragdowa Wyspa”?
A jakże, cała fabryka jego,
ale sam nawet owsianki nie uwarzy.
Ruszamy, chłopaki!
Niech się wstydzi za to, co nawywijał.
Kochanie, może lepiej ja poprowadzę.
Właśnie.
SZMARAGDOWA WYSPA ZŁOTE CHIPSY ZIEMNIACZANE
Powinnaś może lepiej poczekać tutaj.
Będziesz… zwracać uwagę.
Tak było, kiedy przybyliśmy do tego kraju.
Patrzyli na nas z góry, bo byliśmy trochę inni.
Mamo?
Czy będę taki mały jak ty?
Jesteś tylko w połowie skrzatem.
Wiele dni minie, nim się tak zmniejszysz.
Mam czas, żeby ci uszyć malutkie ciżemki.
Nie martw się, odzyskamy monetę.
Mówi, że jest mężem córki pana O'Reilly.
Dobrze.
Turyści już są.
Spokojnie, synu. Będzie dobrze.
Jeśli dziadzio… znaczy, dziadek, jest tutaj,
dlaczego go nie widujemy?
Bo nie jestem…
Bo nie jestem skrzatem.
One nie lubią mieszanych związków. Musieliśmy wyjechać.
Nawet zmieniliśmy nazwisko, żeby zmylić trop.
Jeśli ty i mama kochacie się,
to jaki problem?
Cóż…
Skrzaty potrafią mieć ciasne umysły.
Chodźmy.
Tak jest.
Zajmę się tym.
Pan O'Reilly mówi, że nie ma córki.
Macie stąd iść i więcej się nie naprzykrzać.
Nie ruszę się stąd, dopóki z nim nie pomówię.
W porządku, tatku?
Nie bój nic, Kyle.
Nie poddamy się.
Muszę tylko obgadać z twoją mamą nową taktykę.
Tak właśnie.
Patrzcie tylko. Jacy sympatyczni.
Nasz prezes i założyciel, pan Reilly O'Reilly
wita serdecznie w naszej fabryce.
Proszę za mną, zaczynamy wycieczkę.
Proszę nie odchodzić od grupy.
Maszyny są niebezpieczne.
Chipsy wynalazł przypadkowo pod koniec XIX wieku
pewien kucharz, gdy zbyt cienko pokroił ziemniaki.
Kiedy je usmażył, zrobiły się chrupiące.
Jak widzicie,
usprawniliśmy przez lata proces.
Czy są jakieś pytania?
Tak?
Czy spotkamy pana O'Reilly?
Pan O'Reilly jest dziś zbyt zajęty, żeby się z wami spotkać.
A gdzie ma biuro?
W innej części budynku.
Proszę za mną.
Zobaczymy najpierw, jak się myje ziemniaki.
Co tutaj robisz?
Chodź ze mną.
Nie należysz do kółka.
Muszę pogadać z O'Reillym.
Ukradli mi monetę, pamiętasz? Chyba on za tym stoi.
To bogacz. Po co mu twoja moneta?
Bo to mój dziadek.
Dziadek by cię okradał?
Wszystko musisz wiedzieć?
Są z mamą pokłóceni i chyba chciał jej tym dokuczyć.
Chyba mamy tu intruzów.
Chodź!
Gońcie ich!
Dlaczego twój dziadek gniewa się na mamę?
Bo wyszła za mojego tatę.
Co ma przeciwko niemu?
To, że nie jest skrzatem.
Co?
Mamy ich!
Chodź!
Wsiadaj!
Jedź!
Spadaj!
Puszczaj!
Kyle!
Tego nie pieczcie, chłopaki.
To chyba mój wnuk.
Rany, myślałem, że się upiekę.
Dobry chłopak, jak ty, nie musi bać się pieca.
Kyle!
Wszystko w porządku?
Tak.
Znalazł się mój dziadzio.
O rany… Kyle…
Co?
O nie, zamieniam się w elfa.
- Sydney. - Panie O'Reilly.
Zrobi ci się lepiej, jak się u mnie na chwilę położysz.
A może powinieneś
uszyć sobie buty?
To dobrze robi na głowę.
Szyjesz swoje buty,
to i stopy cię słuchają.
Nie chcę szyć butów i nie chcę być skrzatem.
Nie ma co się opierać swojej naturze, chłopcze.
Skoro zieleń ci nie leży,
czemu nie zawiesisz na szyi monety?
Mama ci nie powiedziała,
że w niej tkwi sekret ludzkiego wyglądu?
Nie mam monety, jasne? Ty ją masz.
Podłożyłeś mi fałszywkę,
żebym się nie zorientował.
Nic z tych rzeczy, chłopcze.
I nie szargaj mojego dobrego imienia takimi łgarstwami.
To pewnie twoja mama ją zabrała,
żeby mnie oczernić.
Zdrajczyni swojej krwi, o tak…
Swojej rodziny, korzeni…
Mama nie ma monety.
Zmienia się szybciej ode mnie.
O, tyle ma wzrostu.
Naprawdę?
Rzeczywiście ją skradli?
Żadnych sztuczek twojej matki.
O nie, nie może być.
Bez naszego amuletu klan O'Reilly zacznie…
Czy ja pozieleniałem?
Spodnie trzeba by podwinąć.
Dlaczego nie kurczysz się tak szybko jak mama?
W pewnym wieku trudniej o zmiany.
Co amulet Kyle'a ma do tego, że wszyscy zamieniają się w skrzaty?
To więcej niż jego amulet.
To szczęście całego klanu O'Reilly.
To, co nam pomagało przez tysiąc lat, a może dłużej.
Tysiąc lat inwazji, opresji,
przepędzania z własnej ziemi.
Tysiąc lat kamienistych pól i głodu.
Pożegnań na zawsze,
kiedy wypływasz w nieznane.
A teraz, gdy ułożyliśmy sobie życie tutaj,
wreszcie mieliśmy spokój i szczęście,
zgubiłeś amulet!
Dlaczego to ja go nosiłem?
Dlaczego nie ty albo mama?
Jesteś najmłodszy z rodu O'Reilly.
Szczęście zawsze towarzyszy młodym.
Mogę iść i położyć się w rynsztoku.
O'Reillych czeka już tylko ruina.
Szczęście klanu przepadło.
Co też pan mówi.
To nie szczęście zbudowało fabrykę.
Co ty tam wiesz.
Dalej bym kucharzył u ludzi,
gdyby nie łut szczęścia,
kiedy za cienko pociąłem kartofle.
Mówi pan, że wymyślił chipsy?
To było ponad sto lat temu!
To moja wina. Wszystko było dobrze,
ale zacząłem szukać korzeni.
Teraz jestem rudy i uszaty.
Żałuję, że zacząłem drążyć.
Żałuję, że mam dziedzictwo.
Musi być jakieś wyjście.
Jeśli ukradli ci monetę, możesz iść na policję.
Jasne i powiem im, że jestem skrzatem
i szukam zgubionego szczęścia.
Musi pan to robić?
Oczywiście. Jestem z Irlandii.
Tak okazuję rozpacz.
Kyle!
Nie! Nie! Nie!
Nie jestem z Irlandii. Jestem z USA.
Może nie tylko mnie okradli na festynie.
Może już złapali złodzieja.
Może Seamus McTiernan coś wie.
Co?
Ten łapserdak?
Farbowany Irlandczyk z koniczynkami
i bajdami o garnku złota?
Czemu nie mówisz, że moneta zginęła właśnie tam?
Od razu bym się połapał, że to on ją skradł.
Nie powiedziałem, że to on.
A któżby inny?
To far darrig,
to jasne jak słońce.
Co?
Kate! Kate!
Nigdzie go nie ma, nie mogę go znaleźć.
- Tatku! - Kyle!
Wiem, kto ma monetę. Seamus McTiernan.
Dziadek mówi, że to zły skrzat, „far darrig”.
- To kłamcy i złodzieje. - O rety!
Nie! O'Reilly. Reilly O'Reilly.
Ty musisz być Bobby.
Tak.
Nie ufaj mu, Kyle!
On ją ukradł, żeby mi dopiec.
To byłaby zasłużona kara, Kathleen O'Reilly!
Wzięłaś sobie obcego za męża.
Ale klnę się na grób mojej matki,
że to nie ja…
Mamo!
Nie lituj się nad nim, Kyle, szkoda czasu.
Klnie się na grób matki,
a ona mieszka w starym kraju, zdrowa jak koń!
Przyganiał kocioł garnkowi, a sam smoli!
Kiedy poznałaś Boba, powiedziałaś, że urodził się
u brzegów Erie.
Myślałem, że źle wymawiasz „Eire”.
Skąd miałem wiedzieć, że to jezioro w Ohio?
Przecież to stare dzieje. Nie możecie o tym zapomnieć?
Zapomnieć o przeszłości?
Właśnie.
Liczy się to, co teraz, tutaj.
Musimy odzyskać amulet, zanim będzie za późno.
Cóż… Może nie czas sprzeciwiać się małżeństwu,
kiedy twój syn już wyrósł jak dąb.
Za ślub z Bobem nie przeproszę,
ale przepraszam za wszystkie kłopoty.
A zatem, zgoda?
Nie ma czasu na uprzejmości, chłopcze.
Seamus McTiernan zwiewa z naszym szczęściem!
Dalej. Dopadnijmy złodzieja.
Tak jest!
- Bonnie, muszę jechać… - Jadę z tobą.
A Młode Wilki?
To klub dla tych, co nie boją się wyzwań.
A trudno o ciekawsze wyzwanie
niż pomóc klanowi skrzatów odzyskać szczęście, nie?
Poza tym, zapisałam się tam, bo rodzice naciskali.
Ja chciałam grać w kosza.
Ale klub młodych przedsiębiorców lepiej wygląda w życiorysie.
Pojedziemy chyba moim samochodem.
Zapnijcie pasy…
Będzie trzęsło.
Powiedz, dziadku…
Czy wyrośnie mi taka broda?
Jeszcze wiele lat musi upłynąć.
Kyle?
Hej, Kyle.
Nie byłem pewny…
Rany, ale uszy.
Prawdziwe?
Jest coraz gorzej?
Rany…
Wszystko okej?
Co się dzieje?
Chyba już mamy komplet pasażerów.
Hej, to ten facet… z brodą.
To mój dziadek.
Kyle, to nie przystoi
rozpowiadać wszem i wobec, kim jesteśmy.
Przestańcież jazgotać i ruszajmy!
Toż droga wolna!
Pani Johnson?
Cześć, Russell.
Poczekajcie tu.
Ja pójdę na przeszpiegi.
Ostrożnie, tatku.
Bobby!
Jeśliby Seamus robił ci kłopoty,
zaproponuj mu zakład.
Far darrig kochają hazard.
Dzięki.
KRÓL STEPU
Dalej, trzeba to poustawiać.
Jasne.
Uciekają!
Nie!
Nie pozwólcie mu uciec!
Widziałem! Ma tam cały stos złotych monet!
Dziadku!
No, to się trzymajcie!
Uwaga na głowę! Co ty robisz?
Reilly, zabijesz nas!
Rzuć no tu tę wołowinę i kapustę, Patrick.
Zawsze podzielę się posiłkiem z innym skrzatem.
Szerokiej drogi, podróżnicy…
I śliskiej.
Uwaga!
Dawaj koło zapasowe! Uciekają!
- Nie mam zapasowej opony, Kyle! - Co?
Zawsze miałem tyle szczęścia,
nie sądziłem, że mi się przyda.
No, solidnie zgłodniałem.
Nie ma już więcej wołowiny, proszę pana.
Proszę…
Lepiej wracajcie.
Ty masz dziś ważny mecz.
A co z tobą?
Dzięki tobie jesteśmy w finale.
Nie mogę grać w tym stanie.
Zresztą, wcale nie umiem grać.
Tak naprawdę.
Byłem dobry, bo miałem szczęście.
Koszykówka to nie cały świat.
Wiem coś o tym.
Bejsbol ani futbol też nie wchodzą w grę.
Na sporcie świat się nie kończy.
Słuchaj, lubiłem swoje życie.
Chcę być tym, kim byłem.
Powinniśmy byli dawno ci powiedzieć.
Wybacz, Kyle. Popełniliśmy błąd.
Nie szkodzi, tatku… Tato.
Mogłoby być gorzej.
Niby jak?
Bobby, pomóż no mi z tym!
Zacięło się.
Nic z tego, dziadku. Nie mamy szczęścia.
Aż zaczynam prawie tęsknić za Irlandią!
Gdybyś pomyślał rozsądnie i miał ze sobą oponę!
Gdybyś nie ukradł mi córki, nie byłoby nas tu!
Dajcie temu spokój!
Po co wzajemnie się obwiniać?
Fakt, jest źle, ale…
Nie mów, że może być gorzej. Bo będzie.
Chciałam powiedzieć, że pech się czasem zdarza,
ale można z nim walczyć i wygrać.
Kiedy Irlandczycy przybyli tutaj, było ciężko.
Musieli robić to, czego nikt inny nie chciał.
Nie dostawali godziwej zapłaty.
Im przynajmniej płacili.
Najważniejsze, że nigdy się nie poddali. Walczyli.
Aż los się do nich uśmiechnął.
To ich wyróżnia. Nieważne, gdzie akurat są,
liczy się duch, który pozwolił im dotrzeć w to miejsce.
Klub Młodych Wilków…
Jestem Amerykanką, jak my wszyscy.
Amerykanie się nie poddają.
Może przejdę na stację benzynową, kupię zestaw do naprawy opon.
A ja podniosę dach, choćbym miał paść.
My możemy zdjąć koło.
Sprawdzę bagażnik, może znajdę narzędzia.
Ja pójdę z tobą, Bobby. Nie chcę siedzieć w aucie.
Ja też już pójdę.
Muszę zadzwonić do opiekuna klubu.
Jeśli dostanę naganę za ucieczkę,
tato zrobi mi kazanie. „Nie dostaniesz się na medycynę!”.
Dzięki za pomoc, Bonnie.
Za to, że tu byłaś.
Może szczęście nie całkiem mnie opuściło.
Mówisz serio?
Czy to irlandzki bajer?
Proszę poczekać!
Co?
Myślisz, że odzyskamy nasz amulet?
Nie będę ci łgał, chłopcze.
Żeby złapać Seamusa, trzeba by jakiegoś cudu.
Przynajmniej już nie pada.
Patrzcie, tęcza.
Może na końcu jest i garniec złota?
Tak…
Chodźcie, chłopcy!
Dokąd biegniemy?
Nie wiem.
Dokąd biegniemy?
Na koniec… tęczy!
Że jak?
W porządku, dziadziu?
Nie da się znaleźć końca tęczy.
Mógłbym, gdybym miał dwieście lat mniej.
Nie. Tęcza to światło rozszczepione w deszczu.
Nie ma końca.
A ty co, uczony?
Kiedyś może nim będę.
A ja już jestem skrzatem.
Nie ucz skrzata, co to tęcza.
Patrzcie tam!
Chodźcie!
Gdym drogą zdążał ku Athy
Hurroo, Hurroo
Gdym drogą zdążał ku Athy
Hurroo, Hurroo
Gdym drogą zdążał ku Athy
W ręku mym kij, w oku
Chyba coś świętują.
Ja im poświętuję.
Poczekajcie tu, chłopcy.
- Zaraz odbiorę, co nasze. - Ja to zrobię!
Twoja mama by nie wybaczyła,
gdybym pozwolił ci wejść do takiej nory.
To przecież moja wina.
Oczy szeroko otwarte.
Gdym drogą zdążał ku Athy
Hurroo, Hurroo
Gdym drogą zdążał ku Athy
Hurroo, Hurroo
Gdym drogą zdążał ku Athy
Jest tutaj.
GARNIEC ZŁOTA
Zamknięte.
Jak to zrobiłeś?
Skrzacia magia.
Jest nasz amulet.
Tak jest, chłopcze.
To nasz szczęśliwy dzień.
Jest moja moneta.
Czuję, że to właśnie ona.
Uczucia czasem mamią.
Weźmy lepiej wszystko, tak dla pewności, co?
Dalej, chłopcze, pomóż mi z tym złotem.
Co? Nie możesz tego zabrać. To nie nasze.
Myślisz, że ten łajdak zasługuje na skarb?
Ukradł to wszystko biednym skrzatom, takim jak my.
Tego nie wiemy.
Jeśli ukradł, zgłośmy to na policję.
Czyś ty zdurniał?
Wołać gliniarzy,
kiedy tyle złota po prostu sobie leży.
- Chcesz je ukraść. - Chcę wykorzystać łut szczęścia.
W mym mieście, Dublinie Gdzie piękne dziewczyny
Po raz pierwszy ujrzałem Słodką Molly Malone
Jak pchała swe taczki
Przez wąskie uliczki
Krzycząc: „Kraby i małże Wprost z morza tu mam”
Wprost z morza tu mam
Krzycząc: „Kraby i małże Wprost z morza tu mam”
Pieniądze nie leżą na ulicy, Kyle.
Trzeba brać, skoro wpadają w ręce.
Gdybyś zaznał biedy, jak ja, kiedy tu przybyłem…
Nie przybyliśmy tu kraść.
Tylko ciężko pracować, dojść do czegoś. Honorowo.
„My”, powiadasz?
Warto poświęcić garniec złota,
żeby usłyszeć, że czujesz się jednym z nas.
Nawet taki wielki, piękny garniec.
Uciekaj, Kyle!
O'Reilly…
Dziadku?
Trzymam go za brodę, synku.
Żaden skrzat się z tego nie wywinie.
Kyle!
Ty też mi nie uciekniesz.
Oddaj mi tę monetę,
a może uwolnię staruszka.
Nie ufaj mu, Kyle. To far darrig…
Cicho tam!
Far darrig.
Co powiesz na zakład?
Masz chęć na grę?
Co proponujesz?
Założę się, że cię pokonam.
Pokonasz… w czym?
Gry wideo?
Wiedza o serialach.
Sport.
Jeśli pokonam cię w sporcie,
uwolnisz dziadka i oddasz mi monetę.
Ale… jeśli nie wygrasz, moneta będzie moja.
I zostawisz mnie w spokoju.
Dobrze.
Zakład stoi.
Co się dzieje, Kyle?
Gdzie jesteśmy?
Co to za ciuchy?
To hurling, Kyle.
Dziadek?
Uważaj na sliotar.
Co?
Sliotar.
Co my tu robimy?
Gramy mecz.
Założyłem się, że pokonam go w sporcie.
Sport to futbol, bejsbol, koszykówka…
Z hurlingiem miałeś szczęście,
ale w rzucie kołem od wozu mnie nie pokonasz.
Co to są za sporty?
Czy ty nic nie wiesz o swoim dziedzictwie?
To tradycyjne irlandzkie sporty. Od 3000 lat.
A, takie buty.
Co teraz?
Wykop!
Tak!
Wiesz, po co mi ta moneta?
Może zwykła chciwość?
Chodzi o władzę.
Władza, synku, tego chcę.
Odbiorę szczęście wszystkim skrzatom w Ameryce
i będę miał władzę nad wami wszystkimi.
Kyle jest w drużynie zapaśniczej.
Ale jesteśmy w gimnazjum…
Mieliśmy takiego króla w Irlandii, a teraz ja nim będę.
Będę Królem Skrzatów.
W Ameryce nie uznajemy królów.
Rządzi za to bejsbol.
Tak!
Bez swojego szczęścia nie ukryjesz, kim jesteś.
Zobaczysz, co zrobi Ameryka,
kiedy Mały Ludek znów będzie różnił się od innych.
Wrócicie wtedy do Irlandii.
Do starego kraju i naszych tradycji!
To ostatnia rozgrywka.
Jeśli Kyle przegra, wszystko stracone.
Taniec to nie sport.
W Irlandii tak.
Oto ja, Król Stepu!
A to co za step?
Autorski układ.
Oddaj monetę, synku.
Co ty gadasz? Był remis.
Cytuję: „Jeśli nie wygrasz,
„moneta będzie moja”.
Remis to nie wygrana.
Monetę poproszę.
Co za oszust!
To istny diabeł, łapie za każde słówko.
I z kłamcy wydusiłby prawdę.
Moneta, synku.
Albo inaczej pogadamy.
A dziadek?
- Miałeś go wypuścić. - Powiedziałem „może”.
A może zatrzymam go na zawsze jako niewolnika!
Założę się, że cię pokonam.
- Słucham? - Bez monety.
Założę się, że wygram z tobą w kosza.
Nie masz już czego postawić, synku.
Jeśli przegram…
zabierzesz mnie.
Nie, Kyle, nie rób tego.
A jeśli wygrasz, zabierzesz amulet, tak?
Tak.
Chyba nie zaufasz mu znowu?
Tylko bez takich.
Tutaj sami prawi Irlandczycy.
Tak, Irlandczycy.
Więc jeśli wygram…
Jeśli wygram… Moneta jest moja.
A ty wrócisz na zawsze tam, skąd mój ród.
I nigdy nie opuścisz Erie.
Stoi.
Atakujcie dynamicznie.
Potem podanie do ciebie,
kontra…
Gdzieście byli?
W Irlandii.
Ważne, że już jesteśmy.
Dobra. Kyle, na boisko. Zrobisz tipoff.
Musimy zdobyć prowadzenie.
Nie będzie dogrywki.
Raz, dwa, trzy… Atak!
To trochę dziwne, nie? Skąd się tu wzięliśmy?
Jego zapytaj.
Poznajesz, synku?
Twoje szczęście sprzyja mnie.
Nie za stary na gimnazjum?
Grajmy, chłopaki.
- Patrz, twój dziadzio. - Kyle!
Nie, nie! Szybkie podania!
Chrońcie swój kosz.
Tak! Cześć, staruszku.
Uciekaj póki czas, Kyle.
Rzucaj, Kyle!
Nie poddam się teraz.
Jeśli się postaram, wygram.
Strzelaj, Kyle!
Bez amuletu nie dasz rady. Przegrasz, Kyle.
Czeka cię niewola.
Biegiem!
Niech ktoś ich kryje. Podawać, nie spać.
Szybko.
Odegramy się, chłopaki.
Jeszcze trochę. Nie dajcie im odetchnąć.
Jestem wolny!
Russell!
Pan O'Reilly?
Łap, to szczęśliwa moneta.
Nie pytaj, skąd pochodzi.
Super. Dam ją Kyle'owi.
Nie! Na niego nie podziała.
To specjalny amulet, tylko dla ciebie.
Rany, dzięki!
Orły! Orły! Zawsze wygrywają!
Wierzy w skrzaty, to uwierzy we wszystko.
Atakuj, Russell, dasz radę.
Odegrajcie się.
Do mnie!
Świetnie, Russ!
Super, stary!
To nie moja zasługa.
Twój dziadek dał mi amulet.
Przepraszam… Jest Kyle.
Seamus!
Dobrze jest, synu. Dobry faul.
Zrobimy odbicie.
Zaraz odzyskasz piłkę, młody.
Popatrz! Tata!
Dałeś Russellowi monetę?
Pomyślałem, że przyda się pomoc,
skoro gra ci nie idzie.
To fałszywka, prawda?
Oczywiście.
Ale na twoim miejscu nie mówiłbym mu tego.
Chłopakowi brak wiary w siebie, a nie szczęścia.
Ma całe szczęście, którego mu trzeba, o, tutaj.
Tak. Szczęście jest w nim.
A moje - we mnie.
Irlandzkie szczęście.
Dawaj, Kyle!
Rozgrywaj.
Dalej, synu!
Pokaż, co potrafisz.
Daj spokój, synku. Jesteś skrzatem.
Skrzat bez szczęścia jest nikim.
Każdy jest kimś.
To nie był fuks!
Tak!
Brawo! Tak!
Świetnie, Russell!
Dotknąłem obręczy!
Jeszcze tylko jeden kosz…
Dawaj piłkę!
Piłka!
To ja, Król Stepu!
Król Skrzatów!
Nie pobijesz mnie!
Tak!
To mój syn!
Seamus!
Wstawaj!
W porządku?
Chłopak wygrał, Seamusie.
Pokonał cię uczciwie.
Czas, żebyś oddał nasze szczęście.
Przegrana?
Co straciłem? To?
W autobusie mam garniec złota.
I dziesięć razy tyle w jaskini pod Carraig.
Pamiętasz całość zakładu?
A jakże, synku.
Każde słowo.
Wysyłasz mnie do domu. Mam zostać na zawsze w Irlandii.
Jeszcze zostanę Królem Skrzatów.
I policzę się z tobą.
I z klanem O'Reilly.
Powiedziałem, brzegi Erie.
Naucz się to porządnie wymawiać.
To kraj twoich przodków.
Nie mówi się Erie, synku.
Tylko Eire.
Mój ojciec jest z Cleveland.
W Ohio!
Nie opuści już Erie.
Mam nadzieję, że pływa lepiej, niż gra w kosza.
Szczęście to nie wszystko.
Jestem z ciebie dumny, synu.
Wiwat!
Tak!
Bonnie.
Gdzieś ty była?
Córka nie mówiła? Cały dzień spędziła u nas,
w sprawie stypendium.
- Stypendium? - Chipsy „Szmaragdowa Wyspa”.
Chcemy ufundować Bonnie
pełne stypendium studenckie.
Oczywiście, gdy skończy liceum.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Jest tylko jedna sprawa, która może stanowić problem.
Widzi pan, nasi stypendyści muszą być
naprawdę wszechstronni.
Czy Bonnie uprawia jakiś sport?
Sport? O tak!
Za rok chce grać w drużynie koszykówki, prawda?
Jak sobie życzysz, tato.
Pańskiej córce sprzyja szczęście, panie Lopez.
Wszyscy jesteśmy szczęściarzami,
żyjąc w tak wspaniałym kraju,
gdzie wszystko jest możliwe.
Tak!
Świetnie!
Brawo!
Jestem dumny z rodziny mojej mamy,
moich irlandzkich korzeni, ale Amerykanie
są dziećmi całego świata. Ja też.
Ten kraj to twój kraj
I także mój
Od Kalifornii
Po Nowy Jork
Od starych lasów
Po wody mórz
Ten kraj jest dla nas, jest twój i mój
Kiedym wędrował
Krętych dróg wstęgą
Nad głową niebo z bezkresu potęgą
U stóp dolina złota od zbóż
Ten kraj jest dla nas, jest twój i mój
Ten kraj to twój kraj
I także mój
Od Kalifornii
Po Nowy Jork
Od starych lasów
Po wody mórz
Ten kraj jest dla nas, jest twój i mój
Napisy: Paulina Wojnakowska