-Hej, promyczku. -Dzień dobry, Jen.
-Obudzona? -Teraz jestem.
PRZYCHODZĄCA WIADOMOŚĆ
-Hej. -Cześć.
W co się dziś ubrałaś?
Ograniczyłam stylówkę do dwóch rzeczy.
Ten mi średnio pasuje.
Dobra... Oto ponadczasowe zestawienie.
To bym pożyczyła. Jest śliczne.
-Tak sądzisz? -Pewnie. Dobra, moja kolej.
Trzy słowa. Wspa-nia-łe!
-Dzięki Jen. -Do zobaczenia. Wiesz gdzie.
Jak zawsze.
Nie rozumiem. Jeśli nie lubisz gazet,
czemu codziennie czytasz?
Ponieważ jestem reporterem. Jestem ciekawski.
Poza tym muszę mieć konkurencję na oku.
"The Daily Examiner" konkuruje z "The New York Times"?
-Trudno w to uwierzyć, ale tak jest. -Czytam je bardzo dokładnie.
Czy jest chrupiące, tak jak lubię?
-Jak brykiety z węgla drzewnego. -Świetnie. Dziękuję Ci.
Możesz podać mi boczek?
Wyłącz długie światła, nim będę zmuszona sama to zrobić.
Spróbujcie się dogadywać, gdy mnie nie będzie.
Ja mogę próbować, ale ona nie potrafi.
Nie może i nie zamierza to dwie różne rzeczy.
-Lex, twój artykuł jest w gazecie. -Co?
Fuj, to ckliwy obraz miłości.
ZWIĄZEK NAUCZYCIELI Autorka Alexandra Gold
Nie wierzę!
Złożyłam to do rubryki Młodych Dziennikarzy dawno temu,
-i oni to rzeczywiście opublikowali. -Wybrali cię. To cudowne.
Tak, kochanie. Opublikowali twoje zdjęcie.
Użyłam cyfrowej kamery szpiegowskiej Taylor. Robi zdjęcia z bliska.
-O czym jest ten artykuł, Lex? -Użyłaś mojego aparatu?
To historia o pani Dawson i jej przyjaźni z panem Walkerem.
Oboje są nauczycielami.
Wygląda na artykuł o ludzkich doświadczeniach.
Tak. Zdecydowanie.
Plotki.
Halo? Tak, zaraz zejdzie.
-Uczcimy to jak wrócę. -Dobra.
Na zakupach na Madison Avenue.
Brzmi nieźle. Muszę iść.
Hej, mamo, weź z sobą Lexy.
Chciałbym was wszystkich zabrać z sobą.
Czas na mnie.
Mam nadzieję, że pod moją nieobecność wszystko będzie dobrze.
Przecież zawsze jest.
Udanej podróży.
-Pa, dziewczynki. -Pa, mamo. Kocham Cię.
Powodzenia w szkole.
Świetnie.
Tak.
Nie ma mowy.
-Cześć, Lexy. -Hej, Lexy.
-Cześć, Lexy. -Hej.
Co słychać?
Gratulacje, Lexy. To fantastyczne. The Daily Examiner!
Pan Walker i pani Dawson? Nie ma mowy.
-Kto by pomyślał. -Ale skandal.
-Jesteś gwiazdą, Lexy. -Dzięki.
-Hej. -Cześć.
-Hej, Lex. -Hej.
O Boże. Pan Walker.
Nie wiem, co pani Dawson w nim widzi.
Ten ohydny zielony płaszcz.
Dzień dobry, panie Walker.
Lexy.
Dzień dobry. Zaraz wyślę ci to e-mailem, Jack.
Dziękuję.
Panie Walker.
To pani Stern, szefowa rekrutacji. Ma fioła na punkcie kontroli.
Ma pan chwilę na rozmowę?
Oczywiście, pani Stern.
Zobaczymy się na zajęciach.
Niezły artykuł.
Widziałeś go?
Hedda Hopper się do ciebie nie umywa.
Hedda kto?
Uważasz się za pisarkę. Powinnaś ją znać.
To najsłynniejsza felietonistka plotek.
Nie zajmuję się plotkami.
Udzielam porad w szkolnej gazetce.
Mój artykuł opisuje ludzkie doświadczenia.
Jasne, że tak.
Dobra, czyli jaki jest twój sekret?
Gdybym powiedziała, nie byłby sekretem.
Jak zdobyłaś zdjęcie pana Walkera?
Nie udostępnia zdjęć nawet do kroniki.
Jak to mówią, "dobry reporter zawsze jest w pracy".
-Cześć, Gabe. -Hej.
Do widzenia, Gabe.
Jak bardzo cieszysz się z artykułu w The Daily Examiner?
-Wszyscy o tym mówią. -Jack Downey właśnie go przeorał.
No jasne. Przecież jest zazdrosny.
-Tak sądzisz? -Daj spokój...
Zrobiłaś świetne zdjęcie swojego nauczyciela,
a potem napisałaś zabójczy artykuł o jego tajnym romansie,
który ukazał się w dużej nowojorskiej gazecie.
Pomyśl o tym. Redaktor gazetki szkolnej
jest przyćmiony przez swój personel.
-Nie przeżyje tego. -Masz rację, Jen. Dzięki.
-Po to są przyjaciele. -Prawda.
Myślisz, że pani Dawson widziała zdjęcie?
Trudno powiedzieć.
Czy mogę prosić o uwagę?
Witam!
Jak wiecie, ten tydzień jest poświęcony karierze, mamy ogromny zaszczyt
gościć wielu utalentowanych rodziców.
Proszę, byście wysłuchali ich z uwagą.
Nasza pierwsza rozmówczyni
przepracowała 12 lat w CIA,
w tym 10 lat jako oficer tajnych operacji.
Wielkie brawa
dla pani Sommerville.
Dziękuję, pani Dawson.
Zawód oficera operacyjnego CIA
może być bardzo ekscytujący.
Daje możliwość podróżowania po świecie, poznawania kultur,
spotykania wielu ciekawych ludzi.
Jednak jest to życie samotne, pełne pustych pokoi hotelowych
i późnych posiłków w tanich jadłodajniach.
W końcu zaczyna się tęsknić za własnym kotem.
REDAKCJA MILLINGTON BUUGLE
Też bym mógł to napisać.
Jack, mógłbyś zerknąć na te próbki?
Mózg mi się topi. Możemy już iść do domu?
Co ludzie w tej szkole zrobią beze mnie? Posłuchajcie tego.
"Droga Lexy, pokłóciłam się z przyjaciółką.
Pogodziłyśmy się, ale wciąż boli mnie to, co powiedziała.
Co mam robić? Podpisano: Przybita".
Porażka. Co zalecasz, doktor Gold?
Myślę, że powinna szczerze powiedzieć jej to, co czuje.
-Tak właśnie bym postąpiła z tobą. -A ja z tobą.
Następnie powinna sobie wynagrodzić wyznanie
kupując uroczą małą torebkę, Jelly Bag.
Doskonała rada.
Od razu poczuje się lepiej.
Na pewno.
Dobra. Czas na cotygodniowe spotkanie.
Pierwsza sprawa,
o której większość z was już wie.
Lexy Gold została dzisiaj wyróżniona przez The Daily Examiner,
w którym opublikowano jej artykuł i zdjęcie,
jakie przedłożyła do ich sekcji młodych dziennikarzy.
Proszę o brawa dla niej.
-W porządku. -Tak.
Wasz naczelny, Jack Downey, chciałby powiedzieć kilka słów.
Tak?
To znaczy, tak.
Dziękuję, panie Goldblum.
Chciałbym tylko powiedzieć, że wszyscy jesteśmy dumni
gdy komuś z nas udaje się przebić do medium o większym odbiorze.
Zwłaszcza jeśli to dziedzina bardziej miękkich wiadomości.
Więc gratulacje, Lexy.
Dzisiaj The Daily Examiner, jutro The Post.
-Tak, gratulacje. -Tak.
-Bogini na szczycie góry. -Dzięki Jen.
Potrzebuję twój tekst, jeśli ma wyjść w następnym numerze.
-To raczej stare wiadomości. -Wiesz co, Jack?
Chciałabym ci podziękować.
Nie opublikowałeś mojego artykułu w gazetce,
i dlatego wysłałam go do The Daily Examiner.
Przestraszyłaś mnie.
Muszę z tobą porozmawiać.
Co więcej można powiedzieć?
Nie mogę tego zrozumieć.
Nie mów tak głośno.
Ja nigdy...
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Tak? Więc co chciałeś zrobić?
Co się zmieniło? Mieliśmy plany.
Orlando, kocham cię.
W porządku, nie kocham cię.
To się zmieniło. Rozumiesz to?
Będę musiała spróbować.
Żałuję, że cię spotkałam.
Jeśli myślisz, że będę cię mijać w holu,
to się niestety mylisz.
Jedno z nas musi stąd odejść
i zapewniam cię, że nie będę to ja.
-Dzień dobry, pani Dawson. -Dzień dobry, Lexy.
Gotowa do spania?
Tak. Musiałam dokończyć odpowiadać na listy.
Brakuje mi dnia.
Przepraszam. Przegapiłem obiad.
Relacjonowałem długą konferencję prasową.
Burmistrz prosił ustawodawców stanowych o zwiększenie pomocy
dla szkół miejskich i powiedzmy, że sprawy nie poszły zbyt dobrze.
W porządku, tato. To na pewno ważne.
Nie jest tak ważne, jak ty. Pora iść spać.
-Jak ci minął dzień? -W porządku.
Przeczytałem twój artykuł.
Dobra robota. Dobrze napisane.
To dobry temat.
Według mnie to dziennikarstwo podnoszące na duchu.
-Naprawdę? -Absolutnie.
Tato, czy napisałeś kiedyś coś,
co spowodowało, że coś się stało?
Jasne. O to chodzi w dziennikarstwie i ty to osiągniesz.
Dobra robota, Lex. Powinnaś być dumna.
Jestem dumna. Naprawdę.
Tyle, że napisać coś poważniejszego. Tak jak ty.
Nie zaczyna się w ten sposób.
Musisz na to zapracować. Ja tak zrobiłem.
Jak?
Pracowałem w ogłoszeniach dla The Mercury Herald,
gdy dostałem pewną informację.
Zrobiłem małe śledztwo i dowiedziałem się,
że pod lokalnym sklepem z burgerami ukryte są toksyczne odpady.
Przedstawiłem pomysł artykułu redaktorowi i opublikowano go na pierwszej stronie.
Po tym zostałem dziennikarzem.
Pomysły na artykuł są wszędzie, Lex.
Musisz tylko mieć oczy otwarte,
a gdy masz jakieś przeczucie, zbadaj je.
-Tyle chyba potrafię. -Wiem, że potrafisz.
Będziesz zaskoczona, ile potrafi zdziałać
ciężka praca, wyobraźnia i trochę szczęścia.
-Dobranoc. -Uściski i buziaki, tato.
Uściski i buziaki, moja córeczko.
W pobliżu pojazdu.
Jak to widać, pojazd to sedan o jasnym kolorze.
Wszyscy świadkowie zdarzenia...
-Jak się masz? -Dobrze. Dziękuję.
THE DAILY EXAMINER - "NAUCZYCIEL NIEOBECNY"
Lexy, kochanie, obudź się.
Tato, która godzina?
Kochanie, muszę ci coś powiedzieć. Nie jest to łatwe.
Dostałem telefon od jednego z redaktorów gazety,
podobno twój nauczyciel, pan Walker...
Zaginął.
Zaraz. Co się stało?
Nie ma jeszcze wielu informacji,
ale rano znaleźli jego samochód w East River.
O Boże. A pan Walker?
Nie znaleziono go jeszcze.
Jest wiele spekulacji, nie wygląda to zbyt dobrze.
Słuchaj, to będzie trudny dzień. Ubierz się,
a ja odprowadzę cię do szkoły.
Nie mogę w to uwierzyć.
Jen! Jen, obudź się!
Pan Walker... zaginął.
Co takiego?
Wiadomość o dziwnym zniknięciu pana Walkera
roznosi się szybciej niż o promocjach w Barney's.
Wiem tylko, że jeśli wpadł do tej toksycznej rzeki,
będzie wymagał porządnego hydro-peelingu od stóp do głów.
Nawet ryby nie chcą tam już żyć.
Jezu, ile tu kamer.
Oby moje ujęcia były z dobrej strony.
Pozytywną stroną żałoby jest czerń, która jest zawsze w modzie.
Wiem. Ktokolwiek o tym pomyślał, wyprzedził swoje czasy.
Nie mogę uwierzyć ile reportaży jest o panu Walkerze.
Myślałabyś, że był tak popularny?
Strój pani Stern jest nie do przebicia.
Dziwne, że dzień po ukazaniu się mojego artykułu on po prostu znika.
Tak. Szkoda.
Szkoda? To dziwne.
Więc jaki materiał masz o panu Walkerze?
-Co? -Przestań.
Wiem, że masz materiał na jego temat. Gdzie on jest?
Nie mam pojęcia, Gabe, ale zaczynasz mnie wkurzać.
Jak wiecie, mamy w szkole mały kryzys.
Pan Walk...
Pan Walker...
Tak czy inaczej, zajęcia będą kontynuowane.
Jest z nami kolejny gość.
To właściciel małej firmy,
wypychacz zwierząt i zdobywca wielu nagród.
Pan Greenblatt.
Biedna pani Dawson. Mężczyzna, którego kocha, zniknął,
a co gorsza, wczoraj powiedział jej, żeby spadała...
Pewnie świruje. Przydałby się jej
głęboki masaż w Peacock Spa.
Jeśli to możliwe,
owińcie rybę w mokry ręcznik.
-Potem... -Przepraszam, pani Dawson.
Czy jest tutaj Lexy Gold?
Ja?
-Alexandra Gold? -Czy mam jakieś kłopoty?
Nie. Chciałbym zadać ci kilka pytań.
Jestem detektyw Potter. Usiądź proszę.
Skąd mam wiedzieć, że jesteś naprawdę detektywem?
POLICJA
Rozumiem, że piszesz
do rubryki towarzyskiej szkolnej gazetki?
To rubryka porad.
Wygląda na to, że możesz wiedzieć coś na temat związku
pana Walkera z panią Dawson. Zgadza się?
Zanim przejdę dalej, chcę ci pogratulować
artykułu w Daily Examiner.
-To naprawdę imponujące. -Czytał go pan?
Tak. Świetne zdjęcie. Sama je zrobiłaś?
Tak. Dziękuję.
Przez ukazaniem się artykułu tylko ja wiedziałam,
że pan Walker bardzo kocha panią Dawson.
Mówiłam to mojej przyjaciółce Jennifer.
A wczoraj...
-Co się stało wczoraj? -Wczoraj zerwali z sobą.
Właściwie to on z nią zerwał. Pani Dawson była wstrząśnięta.
-Byłaś tego świadkiem? -Kłócili się,
a ona powiedziała, że jedno z nich będzie
musiało odejść z Millington, ale nie ona.
Ona może być pomocna.
Odezwę się w razie dodatkowych pytań.
Detektywie Potter,
mówił ktoś panu, że wygląda pan lepiej bez zarostu na twarzy?
Nie.
Proszę to przemyśleć.
To wszystko, panno Gold. Dziękuję.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Pani Dawson. Jestem detektyw Potter.
Proszę usiąść.
Znaleźliście go?
Nie. Jeszcze nie.
Kogo podsłuchujesz tym razem?
Jest tam detektyw z panią Dawson.
Wiem z wielu źródeł,
że była pani w związku z panem Walkerem.
-Czy to prawda? -Tak.
Kiedy go pani ostatnio widziała?
Wczoraj po południu.
Czy wyglądał na zdenerwowanego?
Wyglądał normalnie.
Tak? Wiem od jednego z uczniów, że wczoraj
poważnie się z nim pani pokłóciła
i groziła mu w przypadku, gdyby nie zgodził się odejść.
Zgadza się?
Pojedzie pani ze mną na komisariat w celu dalszego przesłuchania?
Chyba skontaktuję się z prawnikiem.
Ten detektyw uważa, że pani Dawson ma coś
wspólnego ze zniknięciem pana Walkera, to moja wina.
Nie schlebiaj sobie.
Jest główną podejrzaną bez twego udziału.
Winna jest jedynie temu, że go kochała.
To na pewno przestępstwo.
Czemu nie powiesz jak jest?
Wczoraj mu groziła. Oboje słyszeliśmy.
Nie. Mówiła, że szkoła jest za mała dla nich obojga.
Poza tym jest zbyt drobna, aby kogoś zamordować.
A nie słyszałaś nigdy o Lizzie Borden, małej morderczyni?
Chyba słyszałam o Dizzie Borden.
Nie wierzę w to, że pani Dawson zabiła pana Walkera.
Więc kto to zrobił?
Czy ktoś mówił, że został zabity? Nie znaleziono ciała.
Znaleźli samochód bez pana Walkera.
Wszystko mogło się zdarzyć. Mógł zostać porwany.
Dobrze, Nancy Drew, chyba za długo szpiegowałaś.
Zgłębię to, Jacku Downey.
Będzie na pierwszych stronach gazet.
Nie wiesz nic o panu Walkerze.
Tylko ja go osobiście znam, a tym samym się troszczę.
Masz rację.
Ciężko mi to powiedzieć, Jack.
Myślę, że powinniśmy zbadać to razem.
-Jaki to ma sens? -Co dwie głowy to nie jedna.
Jeśli mi pomożesz, możemy tę sprawę rozwiązać.
Mówisz poważnie?
Jeśli zależy ci na panu Walkerze, dziwnie to okazujesz.
Będziesz tak siedział z założonymi rękami?
Jak ktoś tak samolubny może mnie wpędzić w takie poczucie winy?
To talent.
Dobrze. Ale obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Wyluzuj. Komu mogę powiedzieć?
-Wiedziałam. -Co takiego?
-Że ci się podoba. -Daj spokój. To czysty interes.
Mam zadzwonić do niego jutro i umówić się na spotkanie.
Masz jego numer? Nieźle.
Jen, co wiesz o Jacku?
Niewiele. Nie jestem zainteresowana, ale ty powinnaś być.
-Co? -Domyśl się. On cię lubi.
Dlatego traktuje cię jak śmiecia z supermarketu.
-Dziękuję. -Daj spokój, myślę, że jest słodki.
Wysoki i tajemniczy. Dokładnie w twoim typie.
To niemożliwe, Jen. Nie mam swojego typu.
Cześć, tato.
Hej, skarbie. Jak było w szkole?
Dobrze.
Masz jakieś informacje o panu Walkerze?
W szkole nam nic nie mówią.
Słyszałem, że wysłali nurków, by sprawdzić
obszar, gdzie znaleziono samochód,
ale wątpię, że coś znajdą. W tym miejscu jest silny prąd.
Gdybyś o tym pisał, od czego byś zaczął?
Dobry reporter zawsze zaczyna
od informacji o przeszłości sprawy.
Jakiego rodzaju informacji?
Wszystko, co wydaje się niezwykłe.
bo czasem zebranie wielu faktów
-prowadzi do odpowiedzi. -To zadanie dla detektywa.
Dobrzy reporterzy są jak detektywi. Nie mogą polegać wyłącznie na policji.
Muszą wykonać własne śledztwo.
-Tak. To ma sens. -Zaraz.
Twoje szare komórki już pracują.
Zniknięcie pana Walkera nie należy do rubryki z poradami.
To za poważna sprawa.
Co oznacza, że nie chcę, abyś się w to mieszała.
Daj spokój. Tylko mnie to ciekawiło.
Nie martw się. Hakuna Matata.
NIEBEZPIECZEŃSTWO - WSTĘP WZBRONIONY - WŁASNOŚĆ PRYWATNA
-Kto tam? -Jak myślisz?
Bądź miła albo spadaj.
Mogę wejść?
Czego chcesz?
Nic takiego. Pomyślałam, że pod nieobecność mamy
sprawdzę,, jak sobie radzisz. Troszczę się o ciebie.
-Masz mnie za idiotkę? -Cóż, właściwie...
Fajnie się urządziłaś.
Po co te śmieci?
To nie śmieci. To są ważne rzeczy.
To jest ważne?
To urządzenie do podsłuchu.
Więc to jest sekret.
Posłuchaj. Załóż to na ucho.
Fajne, nie? To moje ulubione. Krótkofalówka na rękę.
Dzięki niej agenci mogą komunikować się bez użycia rąk.
Skąd masz to wszystko?
-Ze sklepu szpiegowskiego na rogu. -Nie słyszałam.
Po drugiej stronie ulicy, gdzie mama ma zajęcia z pilatesu.
ZAPYTAJ PERSONEL ŚCIŚLE TAJNE
To jest niesamowite.
Spójrz, głuptasie.
Fajne. Jak to rozgryzłaś?
Moja durna siostra ma coś takiego w domu.
Czy mogę w czymś pomóc?
Szukamy sprzętu szpiegowskiego.
Jesteście we właściwym miejscu. Chodźcie. Pokażę wam coś.
Okulary wsteczne. Fajne.
A to co?
Byłam w okolicy i pomyślałam, że wpadnę.
-Co on tu robi? -Kto?
On?
Tak, to "on", o którym mówię.
Istnieje dobry powód, dla którego...
Posłuchaj mnie, Lexy. To tylko kwestia czasu
zanim Dan Rather i Diane Sawyer pojawią się, aby zająć się
zniknięciem pana Walkera, ale... Będę miał artykuł na wyłączność.
Ty? To mój artykuł.
Co się dzieje? Co oni tu robią?
Tak. Co tu robicie?
Za jakieś dwie sekundy oboje będziecie mnie czcić.
Gotowi? Gabe mieszka po przeciwnej stronie ulicy od pani Dawson.
Do czego zmierzasz?
Jeśli będziemy obserwować ją kilka dni
i nic podejrzanego się nie stanie,
może nam się udać ją oczyścić.
Lub wykazać, że miała związek ze zniknięciem.
Właśnie.
Fajny aparat.
CYFROWA KAMERA MONITORUJĄCA
Czujcie się jak u siebie.
Przyniosę menu i zamówimy lunch.
Więc tak żyje druga połowa.
Co teraz robimy, Lex?
Naszą misją jest identyfikacja wszelkich podejrzanych działań lub poszlak,
sugerujących, co stało się z Walkerem.
W porządku.
Cały ten sprzęt
nie zastąpi oczu, uszu i intuicji.
Tak jest. Myślę, że powinniśmy dzielić i podbijać.
Dobry pomysł. Udam się z Jennifer do domu Walkera, aby poszukać poszlak,
a wy dwoje pójdziecie do domu Gabe'a pilnować pani Dawson.
-Masz adres Walkera? -Tak. Mieszka w Carroll Gardens.
To na Brooklynie.
Brooklyn? Nie jadę tak daleko.
Jennifer, dobry szpieg nie kwestionuje zadania.
Czyli nie jestem dobrym szpiegiem. Przeżyję.
W takim razie pojadę z tobą.
Tego się bałam.
-Co robisz? -A jak myślisz?
Zamawiam samochód.
Oszalałaś? Dziś jest ważny mecz. Ulice będą przepełnione.
Poza tym, przyjeżdżając super autem
zwrócimy na siebie uwagę.
Jedyna opcja to metro.
Cholera! Przez ciebie wybrałam zły numer.
Przeze mnie wybrałaś zły numer.
Nigdy nie jechałaś metrem, co?
Oczywiście, że jechałam. Ciągle to robię.
Więc chodźmy.
Lexy!
68 Street Hunter College 6, 4 Nocne pociągi
Jen, wchodź na górę.
To strasznie kiepski moment na zdjęcia.
Dobra. Chodźmy.
Poczekaj. Muszę wprowadzić poprawki techniczne.
W porządku.
Dobra.
Fajna biblioteka.
Tak, to kolekcja mojego życia.
"Narodziny Gabe'a"?
Masz na taśmie nawet to?
Tak. Dzięki tacie zacząłem bardzo młodo,
-i od tego czasu nagrywam. -Robi wrażenie.
Dobra.
Wszystko jest prawie że ustawione.
-I... Akcja. -To takie ekscytujące.
Może nie ma jej w domu.
Tak.
Trzeba siedzieć i czekać.
Stacja Carroll St, linie F, G
Udało się. Nie mogę się doczekać, jak powiem Jennifer.
Interesujące.
Ale ubaw. Kto by pomyślał?
Dobra. To tędy.
Właściwie, to w drugą stronę.
Przepraszam. Widzisz ten papier w moich rękach?
Nazywa się mapa i zgodnie z nią
-dom pana Walkera jest tam. -No tak.
Przede wszystkim...
Proszę bardzo. A po drugie, to tędy.
Już tam byłem.
Patrz! Jest w domu.
Uwielbiam to nagranie z ćwiczeniami!
Oszalałaś? Ona może być morderczynią.
Czuję się jak manekin sklepowy.
Masz na myśli jak lalka na wystawie.
Przepraszamy, proszę pana.
Czy płaszcz tego faceta nie wyglądał
jak ten, który nosił pan Walker?
Nie wiem. Nie zauważyłem.
To na pewno był płaszcz Walkera.
Ile takich ohydnych zielonych płaszczy może być w jednym mieście?
Na początku roku szkolnego
przyszedłem wziąć od pana Walkera stary komputer. Dawał mi go.
To tam.
Zadzwonię później.
-O Boże. Patrz! -To pani Stern.
Dziwne, że nie krwawi z nosa
od przebywania na południe od 14-tej ulicy.
Dziwne, że ty nie masz krwotoku z nosa.
Co pani Stern robi u pana Walkera?
Zaraz. Widziałam ich,
jak dziwnie rozmawiali dzień przed jego zniknięciem.
-Tak? -To jest trochę podejrzane.
Podejrzane jak?
Nie wiem. Po prostu zwracam na to uwagę.
Sprawdźmy mieszkanie pana Walkera.
Wejdziemy?
Specjalnie tu przyszliśmy.
Jakby dopiero tu był.
Podoba mi się to szpiegowanie.
Chyba się do tego nadaję.
Dobra, boję się. Chodźmy stąd.
Dopiero przyszliśmy. Rozejrzyjmy się trochę.
Racja.
Spójrz na to. "NP"
Ciekawe co to oznacza.
Gabe, spójrz! Gabe.
Kto to jest?
Pan Goldblum?
Detektyw Meany.
Jesteście na terenie prywatnym.
Wiecie, że to niezgodne z prawem?
-Nie, proszę pana. -Nie. Oczywiście, że nie.
Tak jest. Kim jesteście i co tu robicie?
Ja jestem Lexy Gold, a to Jack Downey.
Jesteśmy jego uczniami.
Czy on żyje, proszę pana?
To... sprawa policji,
ale jeśli cokolwiek wiecie o jego zniknięciu,
radzę, abyście natychmiast mi powiedzieli.
Nie wiemy nic, proszę pana.
Jesteście o tym zupełnie przekonani?
Oczywiście, że jesteśmy o tym przekonani.
Czy wie pan, która jest godzina?
Jest wpół do trzeciej.
Jak długo się pan tym zajmuje? No wie pan, pracą w policji?
Pan powiedział wpół do trzeciej? No to jesteśmy spóźnieni na obiad.
Trochę wcześnie na obiad, prawda, Jack?
Nie wiedziałaś, że duże posiłki lepiej jest jeść wcześnie?
-To lepsze dla układu pokarmowego. -Nie wiedziałem tego.
Musimy przejść całe miasto...
Więc musimy iść.
Myślę, że się jeszcze spotkamy, panie detektywie.
Musimy iść. Do widzenia.
Czy kompletnie straciłaś rozum?
Nigdy cię takiego nie widziałam. Boisz się, prawda?
Nie boję się. Nie chciałem zdenerwować detektywa. Wydawał się trochę dziwny.
-Ponieważ nie był detektywem. -Co? Skąd to wiesz?
Nowojorskiego detektywa nie stać na platynowy
zegarek, garnitur i buty z aligatora.
Detektyw może mieć bogatych klientów i dużo pieniędzy,
zwłaszcza w Nowym Jorku.
Może tak, może nie.
Jak rozpoznałaś garnitur Pamoni z drugiego końca pokoju?
Wierz mi. Podróbkę rozpoznam na kilometr.
Garnitur był prawdziwy. To samo z zegarkiem. Najlepszy.
Delikatny platynowy pasek z 18 karatami i tarczą z masy perłowej,
umożliwiający sprawdzanie czasu w dwóch strefach.
To szczyt szyku. Nazwijmy to ciężko pracującą nowojorską wrażliwością.
Kto by pomyślał, że twoja obsesja na punkcie przedmiotów
-mogłaby się przydać? -Potraktuję to jako komplement.
Myślisz, że pani Stern i ten koleś Meany
są razem w coś wplątani?
Nie wiem, ale możemy to sprawdzić.
Dobry pomysł. Idziemy do mnie.
Nie, idziemy do mnie. To tutaj.
Mieszkasz na Brooklynie? Czemu nie powiedziałeś?
Nikt nie pytał. Jak chodzisz do Millington, wszyscy myślą,
że masz odźwiernego, domek letniskowy itp.
Nie mam tego. Mam stypendium w Millington.
Naprawdę?
Dzień dobry, pani Jenrette.
-Cześć, Jack. -Tak, naprawdę.
Brooklyn nie jest tak elegancki, jak Upper East Side, Okej?
Podoba mi się tu. Wszyscy są fajni.
Na pewno nie znasz swoich sąsiadów.
Nie mamy sąsiadów, bo całe piętro jest nasze.
Ale poznałam ludzi pod nami, jak raz przelałam wannę.
No tak. Przelałaś wannę. Chodź.
Mamo, jestem w domu!
Witaj.
Co twoja mama robi w domu w środku dnia?
Jest pielęgniarką w izbie przyjęć.
Pracuje na nocną zmianę. Więc w dzień ma wolne.
Naprawdę?
Coś rewelacyjnie pachnie.
Jest świetną kucharką.
-Ona gotuje? -Tak. Chodź.
-Witaj. -Cześć, mamo.
To moja koleżanka Lexy ze szkoły.
Witaj Lexy. Miło cię poznać.
Panią też, pani Downey.
Jestem trochę spóźniona. Zmyłbyś później naczynia?
Jasne, mamo.
Poczęstujesz się ciastkiem cytrynowym?
-Jest pyszne. -Dziękuję.
Nad czym pracujecie?
-To tylko... -Projekt szkolny.
Projekt szkolny. Będziemy na górze.
Ach, dobrze.
-Dobrze. -Miło cię poznać, Lexy.
Panią też.
To mój brat.
-Masz brata? -Tak, Todd.
-On tu mieszka? -Nie.
-A gdzie jest? -W marynarce.
Naprawdę?
Tak. Stacjonuje na Hawajach.
Tam jest tak cudownie. Grand Makiki jest przebojowa.
Zrobiono mi tam najlepszą maseczkę na twarz.
Jaka jest twoja ulubiona wyspa?
Nie wiem. Nigdy nie byłem na Hawajach.
Spaliśmy w tym pokoju z Toddem, zanim wyjechał.
-Pewnie za nim tęsknisz. -Tak.
A gdzie jest twój tata?
Zmarł kilka lat temu.
O Boże. Tak mi przykro, Jack.
W porządku. Długo chorował.
Dobrze się nim opiekowaliśmy.
Musiało ci być bardzo ciężko.
Było w porządku.
Kochałem tatę.
Sprawdźmy Meany'ego.
Proszę.
Za co te wszystkie trofea?
Lubię grać w kręgle.
Słyszałam, że trzeba nosić buty, które nosili inni.
Prawdziwi kręglarze mają własne buty.
Myślę, że mają też własne skarpetki i bieliznę.
Ale to naprawdę dobrzy kręglarze.
Czy to komputer, który dał ci pan Walker?
Rozumiem dlaczego. Jest wiekowy.
Prywatni detektywi w Nowym Jorku
Wygląda na to, że istnieje licencja Charlesa Meany,
prywatnego detektywa stanu Nowy Jork.
Może być więcej niż jeden Charles Meany,
albo mógł kłamać.
Albo to Charles Meany, którego dziś poznaliśmy.
Może tak być.
1 NOWA WIADOMOŚĆ
-To niemożliwe. -Co jest niemożliwe?
Mam e-mail.
To jest niespodzianka. Jednak masz przyjaciół.
Od kogo przyszła?
Od pana Walkera.
Co? Poczekaj. Zaraz. Co to jest?
To list polecający, który obiecał,
aby przedłużyć moje stypendium w Millington.
To dziwne. Sam list był datowany cztery dni temu,
ale został wysłany dopiero wczoraj.
Jak zmarły człowiek może wysłać e-maila?
-Hej Lexy, pomyślałem o czymś. -Co?
-To był komputer pana Walkera, no nie? -Tak.
INFORMACJA O SYSTEMIE LICENCJA: NICHOLAS PETROSSIAN
Patrz. "Nicholas Petrossian". NP.
Inicjały na teczce w domu pana Walkera.
Lexy zawiadamia nas, żebyśmy spotkali się z nią u niej.
A oglądanie pani Dawson robiło się takie ciekawe.
Zostawię aparat włączony, abyśmy mogli go później sprawdzić.
Zobaczymy, czy coś się stanie.
Więc prawdziwe nazwisko pana Walkera to Nicholas Petrossian?
Nie możesz winić go za zmianę takiego nazwiska.
-A mógłbym zmienić moje nazwisko? -Czemu nie?
Przyjrzyjmy się dzisiejszemu rozwojowi sytuacji.
Widzieliśmy, jak pani Stern wychodzi od pana...
Z mieszkania Petrossiana na Brooklynie,
gdzie podejrzany detektyw rzekomo "pracował nad sprawą".
Goldblum był w mieszkaniu Dawson.
A bezdomny facet z Brooklynu miał na sobie kurtkę pana Walkera.
To takie dziwne. W co była ubrana pani Stern?
Trudno powiedzieć.
Przepraszam. Kogo to obchodzi?
-Możemy kontynuować? -Nieważne.
-Kontynuuj. -Dobra.
Nie wiemy, czemu pani Stern odwiedziła pana Walkera.
Nie zapominajmy, że pokłóciła się z panem Walkerem, zanim zniknął.
-Tak. -Bardzo podejrzane.
Myślę tak samo, Jen. Ten detektyw...
Co z nim nie tak?
Tak naprawdę to nic. Był trochę dziwny,
ubrany zbyt wyzywająco na detektywa.
Cameron Diaz też była wyzywająca w Aniołkach Charliego.
Jen...
Dobra. Wygląda na to, że pan Goldblum jest jakoś...
Związany z panną Dawson?
Ale wczoraj pan Walker złamał jej serce.
-A potem mu groziła. -Pikantne, prawda?
Może pan Goldblum i pani Dawson spiskowali, by pozbyć się pana Walkera.
Ale jaki jest ich motyw? Ponieważ on był w domu pani Dawson...
Objął ją ramieniem.
Był zazdrosny.
Ale jak wytłumaczymy tego bezdomnego faceta?
Nie wiem, ale nie może być więcej niż jeden
taki ohydny płaszcz w Nowym Jorku.
Może facet właśnie go znalazł.
-Nie ma mowy. -Co masz, Jack?
Wyszukałem nazwisko Nicholas Petrossian
i to było w The Arizona Dispatch.
"Nicholas Petrossian, bankier, w tajemniczy sposób zniknął,
"dowody wskazują na to, że może nie żyć.
"Został oskarżony o oszustwo i defraudację".
"Petrossian zostawił tylko matkę, która mieszka w Brighton Beach".
Złóżmy jej wizytę.
Jasne. Zdobędę jej adres.
Żałuj, że nie widziałaś mojego stroju. Wszyscy się na mnie gapili.
Miałam cudowne czarne spodnie Capri
i koszulkę w panterkę z tymi masywnymi butami...
Może cały ten czas nie doceniałem Jacka.
Jest w nim o wiele więcej, niż myślałam.
Chodzenie do szkoły tak daleko od domu musi być trudne.
Jego brat wyjechał, a jego tata...
Nie wiem, co bym zrobiła bez taty. Ale jego mama jest naprawdę miła.
Nazwałabym je klasycznymi Mary-Janes, z grubymi podeszwami,
paskiem na rzepa i kwadratowym czubkiem. Zwykłe podróbki Prady.
Zawsze wydaje się być sam. Ciekawe, z kim się przyjaźni.
Bardzo lubię spędzać czas z Jackiem.
O Boże! Co ja mówię?
-Mam. -Co?
Adres pani Petrossian.
Poważnie? Jak to zrobiłeś?
Zdrowy rozsądek Brooklynu. Sprawdziłem książkę telefoniczną.
-Niemożliwe. -Możliwe.
Była na białych stronach.
Myślę, że powinniśmy pójść tam po szkole.
-Dobra. -W porządku.
-Wiedziałam. -Co?
Daj spokój, Jen. To tylko praca.
-Masz na myśli, że to działa. -Co działa?
Lubisz Jacka. Nie możesz się przyznać?
To właśnie tam.
Ale uroczo! Mają studnię życzeń.
Dzień dobry. Przepraszamy panią.
Szukamy matki Nicholasa Petrossiana.
Nie ma tu nikogo z tym nazwiskiem.
To nie jest nazwisko, które się zapomina. Może pomyśli...
Przykro mi.
-Wpuść ich. -Myślisz poważnie?
-W porządku, mamo. -Nie rób tego.
Panie Walker!
Wejdźcie.
Macie no coś ochotę? Węgorz jest cudowny.
Bardzo świeży. Powiedziałabym, że jeszcze dziś rano pływał.
Nie, dziękuję.
Dopiero co jadłem.
Dobrze.
Tak.
Ma pani wspaniały naszyjnik.
Tak? Dziękuję.
Wiele lat temu znalazłam go w małym sklepie ze starociami przed Reno.
Zapłaciłam pięciocentówkami, które wygrałam na automatach.
Nie mogę uwierzyć, że pan żyje.
Zakładaliśmy najgorsze.
Co się stało?
Tak. To skomplikowane.
Próbowałam mu to wyperswadować,
ale jest uparty jak jego ojciec.
Nie ma nawet co o tym mówić.
-Dziękuje ci mamo. -Tak.
Czy powie nam pan o oszustwie i defraudacji
o jakie był pan oskarżony w 1987 roku? Dowiedzieliśmy się o tym.
Nie powinienem się dziwić. Zawsze odrabiałeś pracę domową.
Nie jestem winny. Zostałem wrobiony.
Możesz tak mówić.
W latach 80-tych byłem młodym, zaciętym bankierem w Arizonie.
Pracując ciężko, próbowałem się wspiąć po korporacyjnej drabinie.
Dostałem ważnego klienta
i wszyscy zaczęli zwracać na mnie uwagę, zwłaszcza Granville.
Byłem królem świata.
Panowie!
Kto to jest Granville?
Był moim szefem.
Nigdy tego człowieka nie lubiłam.
Proszę cię, mamo.
Super!
Jednak trwało to krótko.
Zaraz potem,
ktoś ukradł 10 milionów dolarów z tego nowego konta
i przelał to na konto zagraniczne na moje nazwisko.
Zostałem wrobiony w kradzież.
Czemu pan ich nie wybrał i nie przekazał policji?
Próbowałem to zrobić, ale konto było puste.
Nigdy pan się nie dowiedział, kto pana wrobił?
Nie. Wiele osób miało dostęp do tego konta.
A co się stało z pieniędzmi? Nie wie pan, jak były wydane?
Nie mam pojęcia, ale chciałbym to wiedzieć.
Jak może zniknąć ot tak 10 milionów dolarów?
Wiedziałem, że wkrótce zjawi się policja, więc uciekłem,
ale ktoś zaczął mnie ścigać i miesiącami mnie śledził,
zostawiając wiadomości z pogróżkami,
oskarżając mnie o obrabowanie zagranicznego konta.
Osoba, która to zrobiła
kiedyś dostanie ode mnie nauczkę.
Będzie żałować dnia, w którym się urodziła.
To był koszmar.
Musiałem podjąć drastyczne środki i upozorować własną śmierć,
aby pozbyć się mojego prześladowcy.
Nicholas Petrossian był skończony.
I stworzyłeś nowego siebie.
Tak. Orlando Walker był nauczycielem,
który umarł rok przed moim przyjazdem.
Gdy uzyskałem jego tożsamość, też zostałem nauczycielem.
I kochałem to. Zacząłem nowe życie i...
Wszystko wróciło do normy.
-Wtedy poznałem panią Dawson. -Och, ona jest fantastyczna.
-Sałatka jajeczna? -Pumpernikiel.
Moja ulubiona!
Zakochałem się w niej na zabój. Wszystko szło dobrze dopóki
artykuł Lexy nie ukazał się w gazecie.
O Boże. Znaleziono pana z powodu mojego zdjęcia.
Tak mi przykro, panie Walker. Nigdy nie miałam zamiaru pana skrzywdzić.
Wiem, Lexy.
Tak czy inaczej, tego popołudnia czułem, że ktoś mnie śledzi.
Jak wróciłem do domu, znalazłem tę notatkę.
Akurat padało i tusz się rozmazał,
więc trudno to przeczytać.
"Wiem, kim jesteś.
"Pod palmą...
"Hol w... Hotelu, sobota... o 14:00
"Zapłacisz. Jeśli nie zapłacisz, twoja dziewczyna to zrobi."
Jest pan szantażowany, panie Walker.
Wygląda na to, że ma pan się pojawić w jakimś hotelu, w sobotę o 14:00.
Lub coś przytrafi się pani Dawson.
I muszę ustalić, co to za hotel.
-Czy wie pan, kto napisał tę notatkę? -Ktoś, kto dawno temu mnie wrobił.
Nie uznamy nikogo za niewinnego, dopóki przyprzemy tę osobę do muru.
Więc jeśli dowiemy się, w jakim holu ma to być,
-może znajdziemy tę osobę. -I muszę tam być,
by nic nie stało się pani Dawson.
Cóż, panie Walker, musi pan kiedyś się ujawnić.
Jeśli pan tego nie zrobi, jak pan poślubi panią Dawson?
-Chciałbym ją poślubić. -To jest super!
Musimy wiedzieć, jaki to hotel
i użyć pana jako przynęty.
Co tutaj robisz?
Mieszkam tu, ty maniaku. Czy mogę porozmawiać z tobą?
Ta niepewność mnie zabija. Czego chcesz?
Z życzliwości mojego serca, postanowiłam cię wtajemniczyć.
Słucham.
Coś się nagrało?
Tylko powietrze.
Zabieramy się do pracy.
"Wiem, kim jesteś. Spotkajmy się w holu pod palmą
w Hotelu Fairmark, w sobotę o 14:00"
-Fairmark! -O tak!
-Dzieciaki, jesteście tam? -Tata!
Hej! Co się dzieje?
-Cześć tato. -Pan Gold.
Co robicie?
-Uczymy się nowych kroków tanecznych. -Tak.
Przechył, obrót i zmiana, Taylor, a nie zmiana, obrót i przechył.
-Jesteś idiotą. -Wiem, że jesteś.
No dobrze, idę
przygotować się do pracy na jutro.
-Cześć tato! -Kocham Cię.
Skontaktujmy się z panem Walkerem.
Dobra. Musimy obserwować Fairmark jutro o 14:00.
Witaj, tato. Cześć, tato.
-Zaczekaj, kochanie. -Co słychać?
Doszło do niepokojących wydarzeń dotyczących pana Walkera.
"Policja dziś oznajmiła, że zaginiony nauczyciel,
"Orlando Walker może być poszukiwanym od 1987 roku malwersantem.
"Rzecznik wydziału policji mówi,
"że Walkera czeka wiele lat więzienia, jeśli zostanie skazany.
"Wyznaczono pokaźną nagrodę w zamian za informacje
dotyczące pobytu pana Walkera."
-O Boże. -Przykro mi, kochanie.
Nie zawsze można ocenić książkę po okładce.
Czy jest tam napisane, że ktoś wie, gdzie on jest?
Nie. Najwyraźniej nadal go nie znaleziono.
Świetnie! To znaczy, jestem spóźniona. Muszę iść, tato.
-Miłego dnia. Do widzenia Gildo! -Pa kochanie!
-Lexy! -Tak?
Mogą przydać ci się krótkofalówki.
Kupiłam kilka dodatkowych.
To świetny pomysł. Jesteś pewna?
Mogą się przydać.
Dzięki.
Powodzenia.
Wiesz, może zachowam cię dla siebie.
Pa.
Dobra. Jesteście gotowi?
IMPREZY HOTELOWE The Kennedy Room
Myślę, że te dzieciaki coś knują.
Wygląda całkiem nieźle.
Daj spokój, Gabe.
Jest druga! Możecie to wytrzymać?
Dobra. Ustawiamy się.
Tylko nie pani Dawson. Zostawiłam jej wiadomość, żeby się gdzieś zaszyła,
ale prawdopodobnie nie zrozumiała.
Nie. Niech pan tego nie robi, panie Walker.
To pan Goldblum!
Co?
Lub nie.
To ten bezdomny facet w płaszczu pana Walkera.
I patrz! Pani P.?
To pani Stern!
Czy spotyka się z panem Goldblumem?
Jestem zdezorientowany.
Czy to jakiś nowy program telewizyjny z ukrytymi kamerami?
Lexy.
Nie obchodzą mnie nagrody. To robi się zwariowane.
-Lexy! -Co?
Meany!
Petrossian.
Granville. I...
Nie mogę uwierzyć, że to ty. Ty mi to zrobiłeś? Czemu?
Byłem twoim najlepszym pracownikiem, twoim najtwardszym negocjatorem.
Nigdy nie wierzyłem, że jesteś martwy.
Zniszczyłeś mi życie. Praktycznie rzecz biorąc, jestem martwy.
Jak na martwego człowieka, muszę powiedzieć,
wydajesz się dobrze się bawić.
Akurat. Bawić się życiem podczas ucieczki. Wrobiłeś mnie.
Oczywiście, że tak, chłopie.
Jesteś takim łatwym celem.
Czemu nie ułatwisz sobie teraz i...
Oddasz to?
Nie mam pieniędzy.
Oczywiście, że nie masz pieniędzy, durniu. Właśnie...
Daj mi to, co do mnie należy.
Nie brnij w to dalej.
Po prostu go przyłap.
Abyś odszedł, dam ci... Połowę tego w tej chwili.
Połowę.
Połowa?
O czym ty mówisz, durniu?
Kto cię przysłał?
-Czy wszystko w porządku? -To tylko moja kostka.
Nie pozwólcie mu uciec!
Dobra. Wy dwoje idziecie w górę, a Jack i ja zejdziemy na dół.
Co do...
Jest tam. No chodź!
Uważaj!
Chodźmy stąd!
Jack! Utknęłam!
Jack!
Chodź!
Dziękuję, Jack.
Chodźmy.
W którą stronę idziemy?
DLA PAŃ FAIRMARK HOTEL I SPA
Zaczekaj tu, Jack.
Halo?
Halo.
Halo?
Boże. Pani Dawson! Wszystko w porządku?
To dopiero pilna kwestia mody.
Otrzymuję ekskluzywne zaproszenie
na bezpłatny dzień w spa, i oto co dostaję.
Co tu się u licha dzieje?
Co ty tu robisz?
To długa historia.
-Zacznijmy od tego. Pan Walker żyje. -Co?
Przewrócisz się, jak usłyszysz szczegóły,
ale o tym później.
Teraz musimy pozbyć się Granville'a.
To facet, który wydał to ekskluzywne zaproszenie.
Pani Dawson.
Wybacz, że cię spłukam w ten sposób, ale muszę iść.
Wszystko dobrze?
Panie i panowie, proszę o spokój.
Czy mogę prosić o uwagę?
Dziękuję.
Miło mi przedstawić kogoś,
kto spędził ostatnie cztery tygodnie
udając bezdomnego na ulicach Brooklynu.
Jest tu dzisiaj, aby opowiedzieć nam swoją historię.
Panie i panowie, członek rady miejskiej, Gary Eikare.
Świetnie, Gary!
Jestem dumny z tego,
że stoję przed wami dzisiaj jako ktoś,
kto ma pewną wiedzę na temat biedy na naszych ulicach.
Widzicie ten stary płaszcz?
Dla niektórych płaszcz, to tylko dodatek,
ostatni krzyk mody.
Dla innych, płaszcz
jest rodzajem ochrony.
Środkiem przetrwania.
Ten ponury, stary płaszcz
jest praktycznie jedynym podarunkiem dobroci
jaką otrzymałem w zeszłym miesiącu.
Mężczyzna dosłownie zdjął go... Żeby mnie ogrzać.
Dobra robota!
Ta szmata, formą schronienia? Nigdy bym tak o tym nie pomyślała.
Na wszystko jest pierwszy raz.
Hej, chodź.
Lexy.
-Proszę pani? -Przynieś mi piwko, kelner.
Już się robi.
-To pan! -Widziałaś panią Dawson?
Jest tam.
Witaj!
Czy nie są fantastyczni?
Zgubiliśmy go.
-Co? -Co tu się dzieje?
Dzień dobry. Właśnie pijemy herbatę z babcią.
Chodźcie.
Babciu! Czy mogę kupić ci Napoleona?
Dziękuję kochanie.
Cześć.
Nie mógł zajść daleko.
Uspokójmy się.
Czekajcie. Mam pomysł.
Jack! Jest tam.
Idź! Idź po niego!
Co jest? Panie, trzymajcie torebki!
Nie ruszać się!
Granville Falco, przebrany jako detektyw Meany.
Co to za pseudonim?
Jak by nie było, był wredny.
Zobaczymy, jak wredny będzie za kratkami.
Najwyraźniej, pani Stern lubiła pana Walkera,
i trochę zazdrościła pani Dawson,
gdy zobaczyła to zdjęcie w gazecie. Poszła węszyć do jego domu
aby zobaczyć, czy zniknął, żeby ją unikać.
Tymczasem pan Goldblum został odrzucony przez panią Dawson.
Ale jak widać, wkrótce postawił na panią Stern i voila.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
O rany. Mama pana Walkera.
Czy nie wyglądają razem uroczo?
Mamy tylko taki mały problem z przyszłością pana Walkera.
Z pewnością pani Dawson nie chciałaby wyjść za mąż w kaplicy więziennej.
Muszę powiedzieć, że detektyw Potter wygląda lepiej bez zarostu na twarzy.
A na koniec, co niemniej ważne, tata.
Tata?
Czekałam na to latami!
Pozbyłam się dwóch kamieni nerkowych i rwy kulszowej
zanim zobaczyłam ciebie w kajdankach.
Gdyby nie ty, miałabym już wnuki.
Jesteś aresztowany za podawanie się za funkcjonariusza
oraz za defraudacje i oszustwa.
Dobrze się stało.
-Pewnego dnia dostanę cię, Petrossian. -Pana też muszę aresztować.
Jesteś oskarżony o to samo co twój koleś.
Ale on wrobił pana Walkera.
Pieniądze zniknęły z jego szwajcarskiego konta.
Jeśli jest pan niewinny, panie Petrossian, co się stało z pieniędzmi?
-Chciałbym wiedzieć. -Och, kochanie.
Pani Petrossian, skąd pani wzięła tę okropn...
To znaczy tę wyjątkowo unikalną broszkę z trzmielem?
Pani Gold, to nie jest odpowiednia pora.
Przepraszam, ale to naprawdę jest bardzo ważne.
Och, to? Zaraz.
Mam ją odkąd Reagan był prezydentem.
Właściwie to znalazłam ją.
Poszłam do banku spotkać się z synem na lunch.
Na podłodze leżała papierowa torba, więc ją podniosłam.
Wewnątrz znajdowała się najwspanialsza biżuteria,
jaką kiedykolwiek widziałam.
Kosztowałaby 25 dolarów na pchlim targu.
Zobacz co znalazłam.
Myśleliśmy, że musi należeć do kogoś z banku.
Ale następnego dnia mój biedny syn musiał uciekać.
Nigdy nie miałam okazji odnaleźć właściciela.
Należy do kogoś?
Wszyscy widzą ten bardzo rzadki Kanaryjski diament.
Jest tak rzadki, że jest mniej niż
trzydzieści takich poświadczonych Kanaryjskich diamentów na świecie.
Ten żywy kolor, niepowtarzalny kształt i nieskazitelna kondycja
sprawiają, że jest wart prawdopodobnie około...
10 milionów dolarów.
To cudownie.
Myślę, że Meany... Granville...
Wybrał pieniądze z konta.
Wpłacił je tam, aby mógł je wybrać.
Potem kupił diament, aby ukryć pieniądze.
Myślałem, że ukradłeś go, Petrossian.
Miałem go zabrać do sejfu,
gdy nagle zniknął.
-Oddaj mi go! -Zabierzcie go stąd!
Oddaj mi go! To jest moje!
To niesprawiedliwe!
Oddaj mi go! To moje!
Jesteś genialna, Lexy.
W której części mózgu przechowujesz te informacje?
W części błyskotek.
THE DAILY EXAMINER BRAK ZASTĘPSTWA NAUCZYCIELA
Widziałaś poranną prasę?
Tak.
Jesteś na pierwszej stronie.
To twoje nazwisko.
Tak. Nie mogę w to uwierzyć.
Może będziesz jednym z rozmówców podczas dni kariery.
Jako dziennikarka.
A może jako detektyw.
Mój tata mówi, że to prawie to samo.
Orlando i ja chcemy ci podziękować.
Policja zakończyła śledztwo
i jest teraz wolnym człowiekiem.
To cudownie.
Pani Dawson, ja tylko posłuchałam rady mojego ojca.
Zdziwiłabyś się, co ciężka praca, wyobraźnia
i trochę szczęścia może przynieść.
Może powinniśmy zaprosić twojego tatę na rozmowę.
Tak, to jest świetny pomysł.
Muszę iść.
Spotykam się z Orlando. Chce mnie o coś poprosić.
Dobra, do zobaczenia później. Pa.
O Boże!
Cześć.
Hej.
Cześć.
Dziękuję ci. Dziękuję panu.
Będę miała wnuki!
Podoba ci się dalmatyński wygląd pani P.?
O tak. To szczeniak.
Czy ona też jedzie na miesiąc miodowy?
Cześć wszystkim! Pa! Dziękujemy!
Pa! Do widzenia! Dzięki!
Hej, Gabe. Przykro mi, że Diane wyemitowała tę historię przed tobą.
Tak, w porządku. Dostałem telefon od Geraldo.
Więc powiedz, jaki jest twój sekret?
Co?
Zawsze dostajesz relacje z pierwszej ręki.
Och, Gabe.
Dobra. Nie ma tajemnicy.
Wszystko zależy od umiejętności.
Cześć Jack.
Słyszałam, że przedłużyłeś stypendium. Gratulacje.
-Hej, Jen! -Hej.
Dziękuję. Nie mogę się doczekać powrotu do Millington.
Częściowo z powodu ciebie.
Nie musiałeś tego mówić,
ale skoro już to zrobiłeś...
Świetnie się spisałaś, Lexy, w tej sprawie.
Powinnaś być z siebie dumna.
Nauczyłam się od ciebie czegoś bardzo ważnego, Jack.
Rzeczy nie zawsze są takie, jak się wydają.
To dobrze. Sprawia, że życie jest interesujące.
Zaczynasz nowy trend na papierowe torebki?
Domyśl się, Jack. Byłam na zakupach.
Oczywiście.
To dla ciebie.
Znalazłam je w sklepie ze starociami i trochę je dostosowałam.
Dziękuję ci. Podobają mi się.
Cóż, pomyślałam, że może kiedyś pójdziemy na kręgle.
Nie sądzę.
Hej. To byłoby fajne. Tak! O tak!
No dobrze, a co z butami, które nosili inni ludzie?
Buty.
Myślę, że przeżyję noszenie używanych butów.
Lexy, oszalałaś?
Nie wiesz, gdzie te buty były.
Czy słowo "grzyb" nic ci nie mówi?
Daj spokój, Jen. Moje stopy nie należą do elity. Ani twoje.
Z której planety się zerwałaś.
Nowy Jork musi być najfajniejszym miastem na świecie.
Ma trochę wszystkiego.
Tajemnice, intrygi, czy dobrzy przyjaciele. To wszystko jest tutaj.
Jeśli nie możesz tego znaleźć, wtedy musisz po prostu...
Wpaść na trop.
Napisy: Barbara Kubica