HARRY POTTER I KOMNATA TAJEMNIC
Hedwigo, nie mogę cię wypuścić.
Nie wolno mi tutaj korzystać z czarów.
Zresztą, gdyby wuj Vernon się...
Już po nas.
Nareszcie. Vernon...
Uprzedzam cię, jak nie uciszysz tej wstrętnej sowy, wyrzucę ją.
Musi polatać. Na pewno wystarczyłaby jej...
jakaś godzinka czy dwie.
Żebyś mógł wysyłać tajne liściki swoim kumplom? Nic z tego!
Ja nawet nie wiem, co u nich. Bo nikt do mnie nie pisze.
Nikt.
- Całe lato. - A co ty kogo obchodzisz?!
Chyba należy nam się wdzięczność.
Zajmujemy się tobą od dziecka, jesz przy naszym stole.
Dudley oddał ci przecież pokój. Wszystko z dobroci naszych serc.
Nie, misiaczku. Zaczekajmy na Masonów.
Za chwilę tu będą.
Przećwiczmy sobie wszystko jeszcze raz.
Petunio, gdy przyjdą Masonowie, ty będziesz...?
W salonie. Powitam ich w naszych skromnych progach.
- A ty, Dudley, co robisz? - Otworzę im, gdy zadzwonią.
Świetnie!
A ty?
Pójdę na górę. Będę siedział cicho i udawał, że nie istnieję.
I o to chodzi.
Chcę dokonać dziś największej transakcji w karierze.
I zniszczyć tego, bratku, nie dam.
Harry Potter!
Wielki to dla mnie zaszczyt.
- Coś za jeden? - Jestem Zgredek. Domowy skrzat.
Nie chcę być niegrzeczny, ale to zła chwila na wizytę skrzata.
Tak, panie. Zgredek rozumie.
Tylko że Zgredek przyszedł ci powiedzieć...
Nieco to skomplikowane.
- Zgredek nie wie, od czego zacząć. - Może usiądziesz?
Usiądziesz?
Zgredek, cicho. Nie płacz, nie chciałem cię urazić.
Urazić Zgredka?
Zgredek widział już wielu czarodziejów.
Ale żaden nie pozwolił dotąd Zgredkowi...
usiąść w swojej obecności.
Może miałeś pecha do czarodziejów.
Tak! Najwyraźniej!
Powiedziałem coś strasznego.
Zły Zgredek!
Zgredek, błagam, przestań!
Spokojnie, to tylko kot.
- Zły Zgredek! - Uspokój się, proszę cię!
Nic ci nie jest?
Zgredek musiał się w ten sposób ukarać.
O mało nie wyraził się źle o swojej rodzinie.
- Masz rodzinę? - To czarownicy, u których służy.
Zgredek do końca życia ma służyć jednej rodzinie.
Gdyby się ktoś dowiedział, że tu był...
Ale Zgredek musiał przyjść.
Zgredek chce chronić Harry'ego Pottera i go ostrzec.
Harry Potter nie może w tym roku wrócić...
do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.
Wykryłem spisek.
Spiskowcy kombinują naprawdę okropne rzeczy.
Okropne rzeczy? Kto spiskuje?
Nie każ mi mówić!
Dosyć, wyluzuj. Nie chcesz, nie mów.
Zostaw lampę!
Więc kiedy dotarli do dziewiątego dołka...
Oddawaj lampę!
Spokój, puść!
Do szafy i siedź cicho!
Co ty, u diabła, wyprawiasz?!
Zepsułeś mi kawał o japońskich golfistach.
Niechcący...
Jeden dźwięk, a pożałujesz, że się urodziłeś, chłopcze.
- I napraw drzwi! - Tak jest.
Widzisz, muszę wrócić! Ja tu nie pasuję.
Moje miejsce jest w Hogwarcie. Tam są wszyscy moi przyjaciele.
Dziwne, że nie chcą nawet do Harry'ego pisać.
Bo pewnie byli...
Zaraz! Właściwie skąd wiesz, że do mnie nie pisali?
Harry Potter niech się nie gniewa na Zgredka.
Zgredek sądził, że jeśli Harry pomyśli, że zapomnieli o nim,
to na pewno nie będzie chciał wracać do szkoły.
Daj mi to. Już!
Nie!
Zgredek! Nie możesz!
Zgredek... Proszę, nie!
Harry Potter obieca, że nie wróci więcej do szkoły.
Nie chcę. Hogwart to mój dom!
Więc Zgredek nie ma wyjścia.
Musi ratować Harry'ego.
Tak mi przykro! To mój siostrzeniec, chory na głowę.
Obcy ludzie go drażnią, dlatego trzymamy go na górze.
Nigdy nie wrócisz do tej szkoły!
Nigdy nie zobaczysz swoich stukniętych koleżków. Nigdy!
Cześć, Harry.
Ron? Fred? George?
- Co tu robicie? - Zabieramy cię stąd.
Szybciej, zwijaj się.
Lepiej się cofnij.
Ruszaj!
Harry, pospiesz się!
Petunia, on ucieka!
Puszczaj!
O nie, chłopcze, ty i ten piekielny ptak zostaniecie tu!
- To boli! - Gaz!
Tato!
Najlepsze życzenia z okazji urodzin.
Droga wolna.
- Wezmę sobie jedno, dobra? - Bierz, mama nie zauważy.
W DOMU
Normalka. Zwykły dom.
Tu jest obłędnie.
Gdzieżeście się włóczyli?!
Harry! Jak miło cię znowu widzieć.
Brak ubrań! Znaku życia!
Nie ma samochodu! Mogliście zginąć! Ktoś mógł was zobaczyć!
Mój drogi, ciebie nie winię.
Zagłodziliby go, mamo. A w oknie miał kratę.
A ty lepiej módl się, żebym nie założyła kraty w twoim oknie!
Chodź, Harry. Dam ci coś smacznego.
Usiądź tu sobie i zajadaj. Pięknie!
- Mamo, widziałaś mój sweter? - Tak, kochanie. Na kocie.
Cześć.
- O co jej chodzi? - O nic.
Cały czas gada tylko o tobie. To strasznie wkurza.
- Witajcie, Weasleye! - Cześć, tato!
Co za noc. Dziewięć interwencji!
- Dziewięć? - Robota w Ministerstwie Magii.
Biuro Użycia Produktów Mugoli. Tata ich uwielbia.
Fascynują go.
No, nareszcie...
Co to za jeden?
Proszę wybaczyć.
- Harry Potter. - O rety...
Naprawdę?
W naszym domu ciągle się o tobie mówi. Kiedy się zjawił?
Dziś rano. Twoi synowie polecieli w nocy...
twoim autem aż do Surrey i z powrotem.
A to ci heca! No i jak?
Myślę... Wasze zachowanie zasługuje na naganę.
Niezwykle surową!
Słuchaj, Harry... Na pewno wiesz wszystko o mugolach.
Powiedz, do czego służy gumowa kaczka?
To pewnie Errol z pocztą.
Zobacz, co to jest, Percy.
Zawsze robi taki numer.
To listy z naszej szkoły.
- Jeden jest do Harry'ego. - Dumbledore wie, gdzie jesteś.
- Nie ukryjesz się przed nim. - Nie jest wesoło, mamo.
Na same księgi zaklęć pójdzie kupa kasy.
Jakoś to będzie.
Zakupy zrobimy oczywiście...
na Pokątnej.
Harry, ty pierwszy.
On nie podróżował dzięki proszkowi Fiuu, mamo.
Więc ty leć pierwszy, żeby Harry zobaczył, jak działa.
Wchodź.
Na Pokątną!
Widzisz? To nic złego, nie bój się. Podejdź.
Do środka. Uważaj na głowę.
Doskonale. Nabierz trochę proszku.
O tak, znakomicie.
I musisz mówić bardzo, bardzo wyraźnie.
Na Przekątną!
- Co on powiedział? - Przekątna.
No to koniec.
Widzę, że się zgubiłeś.
Chyba nie, dziękuję. Już stąd idę...
Zaczekaj! Pomożemy ci odnaleźć drogę.
- Harry? - Hagrid!
Co wyprawiasz tam na dole? Chodź tutaj!
ULICA ŚMIERTELNEGO NOKTURNU
Wyglądasz jak kocmołuch. Czegoś szukał na Nokturnie?
Paskudne miejsce. Lepiej się tam nie pokazywać.
- Jeszcze pomyślą, że coś kombinujesz. - Zgubiłem się i...
Zaraz! To co ty tam robiłeś?
Ja? Szukałem...
Szukałem czegoś skutecznego na ślimaki.
Ciągle mi zżerają kapustę.
Harry!
- Hagrid! - Witaj, Hermiona!
- Jak dobrze, że cię widzę! - Ciebie też fajnie widzieć!
Znów stłukłeś okulary?
Chyba warto zapamiętać.
Poradzisz sobie sam?
- Zostawiam cię tu. - Dzięki. Cześć.
Chodź. Martwiliśmy się o ciebie.
Harry! Miałam nadzieję,
że poleciałeś tylko o jeden ruszt dalej.
Panie i panowie, pan Gilderoy Lockhart!
Mama szaleje za nim.
Proszę zrobić przejście! Dziękuję.
Przepraszam, dziewczynko. Dla "Proroka Codziennego".
Czyżby to Harry Potter?!
Harry Potter! Przepraszam panią.
Uśmiechnij się. Obaj trafimy na okładkę.
Drodzy państwo, to doprawdy wspaniała chwila.
Gdy ten młody człowiek wstąpił do księgarni "Esy i Floresy",
by kupić moją autobiografię - Moje magiczne ja,
która, pozwolę sobie nadmienić, znajduje się już 27 tydzień...
na szczycie listy bestsellerów "Proroka Codziennego",
nie spodziewał się, że może stąd wyjść...
z kompletem wszystkich moich dzieł...
za darmo.
Tak, proszę.
Harry, daj mi te książki. Niech je podpisze.
Zaczekajcie chwilkę. No idź, Ron.
Podobało ci się, Potter? Sławny Harry Potter!
Wchodzi do księgarni i już trafia na okładkę!
Odczep się od niego.
No proszę, Potter! Twoja narzeczona?
Och nie, Draco, spokojnie.
Pan Potter.
Lucjusz Malfoy.
Co za spotkanie. Proszę wybaczyć...
Pańska blizna jest sławna.
Jak czarodziej, który ją zostawił.
Voldemort zabił mi rodziców.
Był zwykłym mordercą.
Co za wielka odwaga wspomnieć to imię.
Albo głupota.
Strach przed imieniem zwiększa strach przed tym, kto je nosi.
Ty to pewnie... panna Granger.
Draco opowiadał mi o pani i pani rodzinie.
Mugole, czyż nie?
No a wy... Rudzielce...
Tępy wyraz twarzy...
Podarte, używane książki.
Zapewne to Weasleye.
Dzieciaki, już pora. Wychodzimy.
- No proszę, głowa rodziny. - Lucjuszu.
Wiele zajęć w ministerstwie, Arturze? Dużo interwencji?
Zapewne płacą ci godziwie.
Chociaż sądząc po wyglądzie tego, raczej wątpię.
Jaki sens ma okrywanie hańbą nacji czarodziejów,
jeśli się nawet na tym nie bogacisz?
Mam nieco inne zdanie o tym,
co okrywa hańbą czarodziejów, Malfoy!
To jasne.
Kręcisz się przy mugolach.
A myślałem, że nie możecie już niżej upaść.
Widzimy się w pracy.
A my w szkole.
- 10:58. Szybko! - Pociąg wam ucieknie!
Fred, George, Percy, gotowi!
Ja za tobą.
Chodź, znajdziemy ci miejsce.
Już czas.
- Co wy tu wyprawiacie? - Nic...
Wózek mi się przewrócił.
Dlaczego tak się stało?
Nie wiem. Przejście musiało się jakoś zablokować.
Jedenasta. No to pociąg nam nawiał!
I co teraz zrobimy? Jeśli starzy nie wrócą stamtąd...
Może zaczekamy przy samochodzie.
Uprzedzam, mugole nie nawykli do widoku latających aut!
Dobra.
O nie! Dopalacz niewidzialności nam nawala!
Nie marudź, zejdź niżej. Trzeba znaleźć tory.
- Teraz spróbujmy dogonić pociąg. - Musi być gdzieś tutaj.
- Słyszałeś? - Chyba jest niedaleko.
Czekaj...
Harry!
Trzymaj się!
Daj mi rękę!
- Trzymaj się! - Nie mogę!
Masz śliską rękę!
No, najwyższy czas.
Witaj w domu.
Dawaj!
Coś nawala!
Skręcaj! Wpadniemy na drzewo!
Stój!
Moja różdżka. Spójrz na różdżkę.
Ciesz się, że to nie kark.
- Co to było? - A ja wiem?
Szybko, zapalaj! Jazda!
Parszywek? Nic ci nie jest?
Samochód!
Tata mnie zabije.
Cześć, Hedwigo.
Domowy skrzat zjawia się w moim pokoju,
nie możemy się dostać na peron 9 i trzy czwarte,
o mało drzewo nas nie zabija...
Ktoś wyraźnie nie chce mnie tu widzieć.
Rozejrzyjcie się tu trochę.
Ta noc może być dla was ostatnia w tym zamku.
Tak, macie kłopoty.
Widziało was co najmniej siedmioro mugoli.
Nie dociera do was waga konsekwencji?
Naraziliście nasz świat na ujawnienie!
Na dodatek stratowaliście bijącą wierzbę, która rosła tutaj...
zanim wy zjawiliście się na świecie!
Ale profesorze Snape, tak niewiele brakowało.
Cisza!
Zapewniam was, gdybyście byli w Slytherinie,
a wasz los zależałby ode mnie,
obaj bylibyście w drodze do domu... już teraz!
- W Slytherinie... - Ale nie są.
Profesor Dumbledore. Pani profesor McGonagall.
Dyrektorze,
pogwałcili dekret o ograniczeniu czarowania przez nieletnich.
Dobrze znam nasze przepisy, Severusie.
Sam kilka wymyśliłem.
A skoro opiekunką Gryffindoru jest profesor McGonagall,
zatem ona wymierzy im karę.
- Pójdziemy po rzeczy. - O czym pan mówi, panie Weasley?
Mówię, że wylatujemy.
Nie dzisiaj, panie Weasley.
Ale sytuacja jest poważna na tyle, że muszę was ukarać.
Jeszcze dziś napiszę do waszych rodzin i wyznaczę wam zajęcia.
Witam, uczniowie.
- Dzień dobry! - Dzień dobry, pani profesor.
To jest cieplarnia numer trzy, drugoklasiści. Podejdźcie bliżej.
Dziś będziemy rozsadzać mandragory.
Kto potrafi wymienić właściwości mandragory?
Proszę.
W książkach o mandragorach czytałam,
że ożywiają spetryfikowanych, czyli zamienionych w kamień.
To niebezpieczna roślina. Zabije krzykiem każdego, kto ją usłyszy.
Świetnie! Dziesięć punktów dla Gryffindoru!
Ponieważ te mandragory to tylko sadzonki, ich krzyki nie zabiją.
Ale mogłyby was ogłuszyć, więc załóżcie na uszy ochraniacze.
No już, nie ociągać się, zakładać!
Docisnąć klapki i obserwować mnie.
Teraz złapać za liście...
i wyszarpnąć roślinę z doniczki.
Jasne?
Teraz wsadzamy ją do większej doniczki...
i przysypujemy odrobiną ziemi, żeby nie zmarzła.
Longbottom źle włożył ochraniacze.
- Psze pani, on zemdlał. - No trudno, zostawcie go.
Dobra, do roboty! Doniczek wystarczy dla wszystkich.
Złapać mandragorę i wyciągnąć!
- O, Prawie Bezgłowy Nick! - Witaj, Percy! Panno Clearwater...
Witaj, sir Nicholasie.
No tak. Już po mnie.
- Po tobie. - Cześć, Harry!
Colin Creevey. Jestem w Gryffindorze.
Cześć, to fajnie.
To twoja sowa, Ron?
Podły ptak, wkurza mnie.
- O nie! - Zobaczcie!
Weasley dostał wyjca.
Otwórz, Ron. Raz olałem wyjca od babci.
Dopiero było!
Ronaldzie Weasley!
Jak śmiałeś ukraść auto?!
Jestem absolutnie wkurzona!
Ojca czeka w pracy dochodzenie, a to wyłącznie twoja wina!
Jeśli zrobisz kolejny wygłup tego rodzaju,
wtedy wrócisz do domu!
A tobie, Ginny, gratuluję przyjęcia do Gryffindoru.
Oboje z tatą jesteśmy tacy dumni.
Jesteście zapewne ciekawi,
kto was będzie uczył obrony przed czarną magią.
Ja.
Gilderoy Lockhart.
Kawaler Orderu Merlina.
Honorowy członek Ligi Obrony przed Czarną Magią...
i zdobywca nagrody tygodnika "Czarownica"...
za najbardziej czarujący uśmiech świata.
Ale to drobnostka.
Nie zwyciężyłem zjawy z Bandonu śmiejąc się do niej.
Dobra!
Uważajcie...
Zadaniem moim jest uzbroić was przeciwko...
najbardziej odrażającym potworom znanym czarodziejom.
Staniecie tu oko w oko z własnymi lękami.
Ja jestem z wami, a więc nic złego stać się nie może.
Uprzedzam tylko, aby nie krzyczeć, bo to je drażni!
Chochliki kornwalijskie?
Świeżo schwytane chochliki kornwalijskie.
Może się pan śmiać, panie Finnegan.
Wypuszczę je i zobaczy pan, co one potrafią.
Ciekawe, co pan teraz zrobi. Jazda!
No, łapcie je! To tylko chochliki.
Zdejmijcie mnie!
- Odczep się! - Nie ruszaj się!
Może wy troje zapędzicie resztę z powrotem do klatki.
No i co teraz?!
Dlaczego zawsze ja?
W lecie obmyślałem nowy program treningowy.
Będziemy ćwiczyć wcześniej, mocniej i dłużej.
Co...? To niemożliwe!
A wy dokąd, Flint?
- Potrenować. - Zaklepałem boisko na dziś.
Odpada. Zobacz sobie.
Czuję kłopoty.
"Ja, profesor Severus Snape, udzielam Ślizgonom pozwolenia...
na przećwiczenie ich nowego szukającego...
na treningu w dniu dzisiejszym". Macie nowego? Kogo?
- Malfoy? - Jak widać.
Ale to nie jedyna nowość.
To Nimbusy Dwa Tysiące Jeden. Skąd je macie?
Ojciec Draco nam dał.
W przeciwieństwie do niektórych, mojego ojca stać na najlepsze.
Do drużyny Gryfonów nikt się nie wkupuje.
U nas liczy się talent.
Nikt cię nie pytał o zdanie, wredna szlamo.
Zajadaj ślimaki, Malfoy! Żryj je!
Nic ci nie jest?!
Odezwij się!
- Rany! A teraz twarzą do mnie? - Nie, Colin. Odsuń się!
Chodźmy do Hagrida. On wie, co robić.
Na to potrzeba specjalnego sprzętu.
Nie ma rady, trzeba czekać, aż skończy.
Dobrze, że wypluwa.
- Na kogo chciał rzucić urok? - Na Malfoya. Nazwał Hermionę...
Nie za bardzo wiem, co znaczy to słowo.
Nazwał mnie szlamą.
- Żartujesz! - Co to "szlama"?
To inaczej "brudna krew". Obraźliwa ksywka osoby urodzonej...
w rodzinie mugoli, z rodziny niemagicznej, takiej jak moja.
Kulturalni czarodzieje nie używają takiego języka.
Widzisz, Harry, co poniektórzy, tak jak rodzina Malfoya,
uważają się za lepszych od innych, bo są "czystej krwi".
To okropne!
- Ale ohyda. - Na dodatek totalna bujda.
"Brudna krew"! Nie ma na świecie czarodzieja,
który nie miałby w rodzinie mugola.
I żaden nie wymyślił zaklęcia, którego ona by nie znała.
Chodź do mnie.
Nie zawracaj sobie głowy.
Nie warto się tym przejmować.
Harry...
Inni zapewne wiele by dali,
żeby dostać taką karę...
jak odpisywanie na listy moich fanek.
Nie sądzę.
Sława to kapryśna przyjaciółka.
Trzeba się o nią nieustannie troszczyć.
Pamiętaj.
Chodź do mnie...
- Proszę? - Co?
Ten głos...
Jaki?
Pan nie słyszy?
Co ty wygadujesz?
Chyba zrobiłeś się senny.
Wielkie nieba, rzeczywiście już późno. Siedzimy tu 4 godziny.
Okropnie czas ucieka przy dobrej zabawie.
Okropnie.
Czuję krew.
Rozszarpię cię.
Zabiję cię.
Zabiję.
- Harry! - Słyszeliście?
- Niby co? - Głos.
Jaki głos?
Słyszałem go u Lockharta. I jeszcze raz na...
Już czas.
Znowu on. Chce kogoś zabić.
Zabić?
Harry, czekaj! Nie tak szybko!
Dziwne.
- Zachowują się podejrzanie. - Nie lubię pająków.
Co to jest?!
"Komnata Tajemnic została otwarta.
Strzeżcie się, wrogowie dziedzica". Napisane krwią.
O nie.
To kotka Filcha.
Pani Norris.
"Strzeżcie się, wrogowie dziedzica".
Kolej na was, szlamy!
Co się tu dzieje? No już, zróbcie mi przejście!
Potter!
Co ty tu...?
Pani Norris?
Zamordowałeś moją kotkę.
Nie...
Zabiję cię.
- Zabiję cię! - Argusie!
Argusie...
Uczniowie,
macie się udać do waszych dormitoriów.
Wasza trójka...
zostaje.
Krukoni, proszę za mną.
Ona nie jest martwa, Argusie. Została spetryfikowana.
Tak myślałem! Szkoda, że mnie tu nie było.
Znam dobrze ochronne przeciwzaklęcie.
Ale jak ją spetryfikowano, nie wiem.
On wie! To jego robota!
Widzicie, co napisał na ścianie?
To nie ja, daję słowo! Nie tknąłem Pani Norris.
Kłamiesz!
Pan pozwoli, dyrektorze...
Może Potter i oni trafili w to miejsce w niewłaściwym czasie?
Jednakże...
okoliczności są podejrzane.
Na przykład, nie zauważyłem dziś Pottera na kolacji.
To akurat moja wina.
Harry pomagał mi odpowiadać na listy.
Zaczęliśmy z Ronem szukać Harry'ego, panie profesorze.
Gdy się wreszcie znalazł, wtedy...
- Tak, panno Granger? - Mówiłem, że nie jestem głodny.
W drodze do salonu zobaczyliśmy Panią Norris.
Niewinny, dopóki nie ma dowodów.
Moją kotkę ktoś spetryfikował.
- I niechaj poniesie karę! - Zdołamy ją wyleczyć, Argusie.
O ile wiem, pani Sprout świetnie dba o rozwój mandragor.
Gdy dojrzeją, sporządzimy eliksir, który ożywi kotkę.
A tymczasem...
stanowczo nakazuję ostrożność.
To tyle.
- Dla mnie to trochę dziwne. - Dziwne?
Słyszysz głos, którego nikt nie słyszy.
A Pani Norris wisząca u ściany? Dziwne, prawda?
To miałem im powiedzieć? Dumbledore'owi i reszcie?
- Zwariowałeś?! - Nie, Harry.
Nawet w świecie czarodziejów, jak słyszysz głosy, to zły znak.
Dziewczyna ma rację.
Proszę o uwagę.
Dobrze.
Dzisiaj będziemy przemieniać zwierzęta...
w puchary na wodę.
W ten sposób. Raz, dwa, trzy...
Teraz wasza kolej.
Kto chce spróbować pierwszy? Panie Weasley.
Przydałaby się nowa różdżka, panie Weasley.
- Tak, panno Granger? - Pani profesor,
czy może nam pani opowiedzieć o Komnacie Tajemnic?
No dobrze.
Jak wszyscy oczywiście wiecie, Hogwart założyła...
ponad tysiąc lat temu...
czwórka najpotężniejszych czarodziejów tamtych czasów:
Godryk Gryffindor, Helga Hufflepuff,
Rowena Ravenclaw...
i Salazar Slytherin.
Troje założycieli zgadzało się ze sobą całkowicie,
- lecz jeden nie. - Wiadomo kto.
Salazar Slytherin chciał większej selekcji uczniów...
przyjmowanych do Hogwartu.
Uważał, że wiedza magiczna należy się tylko...
dzieciom czarodziejów, czyli uczniom czystej krwi.
Nie zdołał przekonać reszty, więc postanowił opuścić szkołę.
Istnieje legenda, która głosi, że Slytherin zbudował w zamku...
ukrytą komnatę, znaną jako Komnata Tajemnic.
Niedługo przed odjazdem zapieczętował ją.
Miała zostać zamknięta do czasu, gdy zjawi się jego dziedzic.
Tylko ten dziedzic będzie władny otworzyć Komnatę...
i uwolnić ukrytą w niej grozę,
a tym samym przegonić ze szkoły wszystkich,
którzy według Slytherina...
nie byli godni studiowania magii.
Nas, mugoli.
Oczywiście, przeszukano szkołę nie raz, nie dwa.
Lecz Komnaty nie znaleziono.
A właściwie co to za "groza", która kryje się w Komnacie?
W Komnacie znajduje się coś, nad czym...
tylko sam dziedzic Slytherina umie zapanować.
Według legendy jest to dom...
potwora.
Co wy na to? Myślicie, że to wszystko prawda?
Tak. Nie widać? McGonagall się boi, jak cała reszta.
Ale jeśli ta Komnata istnieje i została otwarta, to znaczy...
Dziedzic powrócił do Hogwartu. Ciekawe, kto to jest.
Zaraz... Kto z uczniów uważa dzieci mugoli za śmiecie?
- Jeśli myślisz o Malfoyu... - To jasne! Nie słyszałaś?
- "Kolej na was, szlamy!" - Słyszałam.
- Ale on - dziedzicem Slytherina? - Może Ron ma jednak rację.
Spójrz na jego rodzinę. Wszyscy trafiają zawsze do Slytherinu.
Crabbe i Goyle muszą wiedzieć. Może puszczą farbę.
Aż tak durni nie są. Można się dowiedzieć inaczej.
To nie będzie łatwe. I złamiemy szkolny regulamin.
I będzie niebezpieczne. Bardzo.
NAJSILNIEJSZE ELIKSIRY
Znalazłam! "Eliksir Wielosokowy".
"Odpowiednio uwarzony, pozwala temu, kto go wypije,
na czasowe przyjęcie wyglądu zupełnie innej istoty".
Jeśli ja i Harry wypijemy to, będziemy jak Crabbe i Goyle?
- Chytre. Malfoy zacznie gadać. - Nie ciesz się! To niełatwe.
W życiu nie widziałam tak pogiętej receptury.
- Jak długo się ją przyrządza? - Aż miesiąc.
Miesiąc? To przesada!
Jeśli Malfoy jest dziedzicem Slytherina, do tego czasu...
- połowa mugolaków może stracić życie. - Wiem.
Czy jest lepsze wyjście?
Dziewiąty gol dla Slytherinu!
Gryffindor traci kolejne punkty!
Bliznowaty, co jest?!
Uważaj na siebie!
Wood, uważaj!
Cholibka! Ten tłuczek uwziął się na Harry'ego!
Ktoś maczał w tym paluchy!
- Zatrzymam go! - Nie!
Nawet z nową różdżką to niełatwe! Uderzysz Harry'ego.
To jakiś balet, Potter?
Nigdy mnie nie dogonisz!
Idziemy!
Harry Potter złapał znicz!
Wygrali Gryfoni!
- Dzięki. - W porządku?
Nie. Chyba mam złamaną rękę.
Uspokój się, Harry, za sekundę ją poskładam.
- Tylko nie pan. - Biedaczek, zaczyna majaczyć.
To nie będzie bolało.
No tak... Czasem się tak zdarza.
Ale... przynajmniej...
nie czujesz bólu. No i widać, że ręka nie jest złamana.
Złamana?! Ona wcale nie ma kości!
I dzięki temu jest giętka.
Panie Malfoy, niech pan nie jęczy i już sobie idzie. Z drogi!
Trzeba było od razu do mnie.
Skleić kość to pestka, ale wyhodować nową...
Uda się?
Z pewnością go wyleczę, choć będzie bolało.
Ciężka noc cię czeka. Odrastanie kości nie jest przyjemne.
A czegoś chciał? Soku z dyni?
Zabić...
Pora zabić...
Czołem!
Zgredek?
Harry Potter powinien był słuchać Zgredka.
Powinien był wrócić do domu, gdy uciekł mu pociąg.
To twoja wina! Ty zamknąłeś przejście na tamten peron.
Tak jest, zgadza się.
O mało nas stąd nie wywalili!
Wtedy przynajmniej by cię tu nie było.
Harry Potter musi stąd wyjechać.
Zgredek liczył, że jego tłuczek przekona Harry'ego...
Twój tłuczek? Ty posłałeś tłuczek za mną?!
Zgredek czuje obrzydzenie do siebie.
Nawet za karę przysmażył sobie dłonie żelazkiem.
Lepiej spadaj, póki mi kości nie odrosły, bo będzie z tobą źle!
Zgredek przywykł do takich gróźb.
W domu słyszy je pięć razy dziennie.
Powiedz, dlaczego chcesz mnie zabić?
Zgredek nie chce zabić. Nigdy w życiu.
Zgredek pamięta, jak to było, zanim Harry Potter pokonał...
Tego, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.
Nas, domowe skrzaty, traktowano jak robaki.
Oczywiście, Zgredek nadal jest traktowany jak robak.
Dlaczego nosisz tę szmatę?
Co, tę? To jest oznaka mojego zniewolenia.
Zgredek może być wolny, jeśli jego pan da mu ubranie.
Słuchaj!
Słyszysz?
Okropne rzeczy wydarzą się wkrótce w Hogwarcie.
Harry Potter nie może tu zostać teraz,
kiedy cała historia ma się powtórzyć.
Powtórzyć się? Mówisz, że to już było?
Ja nic nie mówię!
Zły Zgredek!
Uspokój się!
Mów, kiedy to się zdarzyło? I czyje to dzieło?
Zgredek nie może wyjawić.
Pragnie tylko, żeby Harry Potter był bezpieczny.
Gadaj! Kto to jest?
O, tutaj!
- Co się stało? - Był kolejny atak.
Sądzę, że...
Sądzę, że został spetryfikowany, pani Pomfrey.
Ale może sfotografował napastnika.
Co się dzieje, Albusie?
Wiem tylko,
że uczniom grozi niebezpieczeństwo.
- Powiedzieć nauczycielom? - Tak.
Ogłoś, że Hogwart nie jest już bezpieczny.
Potwierdziły się nasze najgorsze obawy.
Komnata Tajemnic rzeczywiście została znowu otwarta.
Znowu?! To znaczy, że ktoś ją już kiedyś otworzył?
No jasne. Nie chwytasz?
Lucjusz Malfoy otwierał ją, gdy tu przesiadywał.
- I nauczył Draco, jak to robić. - Możliwe.
Ale żeby się upewnić, potrzebny jest eliksir.
Oświeć mnie, czemu warzymy eliksir w środku dnia...
i to w toalecie dziewczyn? Co będzie, jak nas nakryją?
Skąd, nikt tutaj nie wchodzi.
- Dlaczego? - Przez Martę.
Kogo?
Jęczącą Martę.
- Kim jest ta Marta? - Ja jestem Marta!
Nie dziwię się, że nie słyszałeś o mnie.
Kto by chciał opowiadać o mizernej, mazgajowatej,
małej, martwej Marcie?!
Jest nieco drażliwa.
Bliżej, proszę!
Proszę bliżej. Czy wszyscy mnie widzą?
Czy wszyscy słyszą?
Doskonale.
W związku z serią wypadków z ostatnich tygodni,
profesor Dumbledore udzielił mi zgody na założenie...
małego klubu pojedynków, bym was nauczył,
jak należy się bronić w razie zagrożenia.
Tak się składa, że mam w tym doświadczenie.
Szczegóły znajdziecie w moich publikacjach.
Chciałbym przedstawić mojego asystenta:
profesor Snape!
Zgodził się wziąć udział w moim pokazie.
Ale nie obawiajcie się o niego.
Wasz nauczyciel eliksirów wyjdzie stąd cały. Gwarantuję.
Raz...
dwa...
trzy.
- Czy on z tego wyjdzie? - Ale jazda!
Doprawdy świetnie, że im pan to zademonstrował, ale przyzna pan,
można było przewidzieć, co pan zamierza uczynić.
I gdybym tylko zechciał, nie dopuściłbym do ataku.
Może byłoby lepiej zapoznać naszych uczniów...
z metodą zasłony przed zaklęciami.
To doskonały pomysł, profesorze.
Ktoś na ochotnika? Potter! Weasley! Na podest!
Różdżka Rona sieje zniszczenie nawet przy prostych zaklęciach.
Jeszcze wyśle Pottera połamanego do szpitala.
Czy może przyjść osoba, którą ja wyznaczę?
Choćby Malfoy?
- Powodzenia, Potter. - Dziękuję.
Przygotować różdżki!
- Strach cię obleciał? - Chciałbyś.
Gdy policzę do trzech, rzućcie zaklęcie rozbrajające...
i tylko takie.
Nie chcę tu żadnych wypadków.
Raz...
dwa...
Tylko obrona!
Stać spokojnie. Zaraz go usunę.
Ja się tym zajmę, kolego!
W co ty pogrywasz?
- Jesteś wężousty! Nic nie gadałeś! - Jaki jestem?
- Rozumieją cię węże. - No tak!
Raz niechcący napuściłem pytona na mojego kuzyna Dudleya.
Raz. Wielkie rzeczy! Tu pewnie wszyscy to umieją.
Wcale nie. To wyjątkowo rzadki dar.
- Źle, że go masz. - Co w tym złego?
Gdybym nie zatrzymał węża, walnąłby Justyna...
- Więc to twoja robota! - Byłeś tam! Słyszałeś!
Tak, jak gadałeś w języku węży.
Gadałem w języku węży?
To niemożliwe...
Jak można go używać i o tym nie wiedzieć?
Nie mam pojęcia, ale wyglądało, jakbyś szczuł tego węża.
Posłuchaj. Nie bez powodu Slytherin ma węża w swoim godle.
Salazar Slytherin był wężousty. On też z nimi gadał.
No właśnie! Teraz cała szkoła pewnie myśli, że jesteś...
- jego prapraprawnukiem. - Niemożliwe!
Chyba nie.
On żył tysiąc lat temu.
A z tego co wiemy, możesz być.
Zobaczymy się w salonie.
Chcę krwi...
Wszyscy muszą zginąć...
Zabić...
Czas zabić...
Dopadłem cię wreszcie! Tym razem stąd wylecisz, Potter.
Mam już dosyć.
Nie! Panie Filch!
To nie ja...
Pani profesor! To nie moja wina.
Nie mnie się będziesz tłumaczyć, Potter.
Profesor Dumbledore czeka na ciebie.
Cytrynowy sorbet.
Panie profesorze?
Masz jakiś kłopot, Potter?
Ja... właśnie tak myślę, czy przydzieliłaś mnie właściwie.
Tak...
Przydzielić ciebie nie było wcale łatwo.
Ale nadal twierdzę to samo, co rok temu.
Najlepiej nadawałbyś się do Slytherinu.
Mylisz się.
Harry?
Panie profesorze!
Ten ptak... Nic nie mogłem poradzić.
- On... po prostu spłonął. - Wcale się nie dziwię.
Ostatnio okropnie wyglądał. Zobaczyłeś go w dniu spalenia.
Fawkes to feniks, Harry.
Gdy przychodzi ich czas, feniksy stają w płomieniach,
by wkrótce odrodzić się z popiołów.
Fascynujące z nich stworzenia.
Mogą przenosić ogromne ciężary,
a ich łzy mogą uzdrawiać.
Kochany panie psorze! Pan słucha!
Panie psorze! To nie Harry.
Złożę przysięgę przed Ministerstwem Magii.
Spokojnie.
Ja także nie wierzę, że Harry kogoś zaatakował.
Jasne, że nie.
No tak... To ja...
- Zaczekam za drzwiami. - Tak.
- To pan mnie nie podejrzewa? - Nie, Harry.
Nie sądzę, że to byłeś ty.
Ale muszę cię spytać...
Czy jest coś, o czym powinienem wiedzieć?
Nie, nic.
Niech będzie. Idź już.
Eliksir gotowy. Trzeba odrobiny tych, w których się zmienicie.
Crabbe'a i Goyle'a.
Trzeba się też upewnić, że Crabbe i Goyle nagle nas nie zaskoczą,
gdy będziemy gadali z Malfoyem.
- Jak? - Spokojna głowa.
Ciastka z Eliksirem Słodkiego Snu.
Na ciastka polecą.
Kiedy już zasną,
schowacie ich w komórce i wyrwiecie po włosie.
- Potem włożycie ich ciuchy. - A kogo ty masz na oku?
Ja już zdobyłam. Milicenta Bulstrode.
Slytherin. Zebrałam jej włosy z ubrania.
Sprawdzę, co z naszym eliksirem.
Dopilnujcie, żeby Crabbe i Goyle je zjedli.
- Może ja to zrobię. - Dobra.
- A to kretyni! - Trzeba ich ukryć.
Dokładnie za godzinę odzyskamy własną postać.
Teraz włosy.
- Esencja z Crabbe'a. - Na zdrowie!
Zaraz puszczę pawia.
Ja też.
Ja cię kręcę!
Głosy się nie zmieniły. Staraj się mówić jak Crabbe.
- Ja cię kręcę! - Świetnie.
- Gdzie Hermiona? - Ja... chyba nie pójdę!
- Idźcie beze mnie! - Hermiona, nic ci nie jest?
Zmiatajcie! Nie marnujcie czasu!
Idziemy!
Do salonu Ślizgonów chyba tędy.
Hej, chłopcy!
Co ty tu ro...?
Znaczy, co ty tu robisz?
Jestem prefektem, jeśli nie wiecie.
Za to wy jesteście uczniami i nie wolno wam...
pałętać się po szkole o tej porze. Jak się nazywacie?
Crabbe, Goyle! Gdzie się włóczycie?
Obżeraliście się aż do tej pory?
Po co ci okulary?
- Czytałem. - Czytałeś?
Ty umiesz czytać?
- A ty czego tu węszysz, Weasley? - Panuj nad sobą, Malfoy.
Na co czekacie?
Aż się wierzyć nie chce, że Weasleye są czystej krwi.
Robią obciach nam, czarodziejom. Wszyscy!
Co jest, Crabbe?
To brzuch...
Dziwne, że w "Proroku Codziennym" nie było słowa o tych atakach.
Na pewno Dumbledore chce wszystko zatuszować.
Ojciec zawsze mówił, że Dumbledore zrujnuje tę szkołę.
Wcale nie!
Co?! Myślisz, że ktoś szkodzi bardziej niż on?
Gadaj!
Harry Potter?
Słusznie. Masz rację, absolutnie.
Święty Potter!
A ludzie myślą, że jest dziedzicem Slytherina.
Ty chyba wiesz, kto jest tym dziedzicem.
Nie mam pojęcia! Już wam to mówiłem.
Nie dociera do was?
To twoje?
Ale ojciec mi powiedział,
że minęło 50 lat od otwarcia Komnaty.
Nie mówił, kto otworzył, tylko że ich wylali.
A jak wtedy otwarto tę Komnatę, szlama zginęła.
Więc na pewno i tym razem jakaś szlama zginie.
Według mnie... to będzie Granger.
Co się z wami dzieje?
Zachowujecie się... dziwnie.
To przez jego brzuch.
Opanuj się.
Znak.
Włosy.
Gdzie was niesie?
O mały włos!
Hermiona, chcemy ci coś ważnego powiedzieć.
Idźcie stąd!
Chcecie ją zobaczyć? Jest okropna.
Hermiona?
Nic ci nie jest?
Mówiłam, że ten eliksir służy tylko do transmutacji ludzi?
Na ubraniu Milicenty musiały być kocie włosy.
Teraz widzicie?
Ona ma ogon.
- Rozmawiałeś z Hermioną? - Wyjdzie ze szpitala za parę dni.
Jak przestanie pluć futrem.
Co to?
Chyba Jęcząca Marta zalała toaletę.
Też chcecie rzucić czymś we mnie?
- Dlaczego mielibyśmy to zrobić? - Skąd mam wiedzieć?
Siedzę sobie, nikomu nie przeszkadzam,
aż tu ktoś wali we mnie książką.
Ale ty i tak nie czujesz żadnego uderzenia.
Wszystko przez ciebie przelatuje.
Pewnie! Obrzucajcie mnie książkami, bo nic nie czuję!
10 punktów, jak przelecą jej przez brzuch!
A 50, jak walną ją w głowę!
- Kto właściwie w ciebie rzucił? - Nie wiem. Nic nie widziałam.
Siedzę w rurze odpływowej i myślę o śmierci,
a tu książka przelatuje mi koło głowy.
"Tom Marvolo Riddle".
Nazywam się...
Harry Potter.
Witaj, Harry Potterze, nazywam się Tom Riddle
Czy wiesz może cokolwiek...
o tej...
Komnacie Tajemnic?
Tak
Czy możesz...
mi opowiedzieć?
Nie
Ale mogę ci pokazać
Cofnijmy się o pięćdziesiąt lat
13 czerwca
Przepraszam. Powiesz mi, co się tu dzieje?
Jesteś Tom Riddle?
Słyszysz mnie?
Riddle!
- Chodź. - Profesor Dumbledore.
Dumbledore?
Niemądrze jest się tu kręcić o tak późnej porze.
Tak, panie profesorze. Ja tylko chciałem...
dowiedzieć się, czy te plotki to prawda.
Obawiam się, że tak, Tom. To prawda.
Te o szkole też?
Ja nie mam dokąd odejść. Nie mogą zamknąć Hogwartu.
Współczuję ci, Tom. Ale obawiam się,
że dyrektor Dippet nie będzie miał wyjścia.
A gdyby to ustało? Gdyby schwytano winowajcę?
Chciałbyś mi...
coś powiedzieć?
Nie, nic.
Niech będzie. Idź już.
Dobranoc.
- Zabiorę cię stąd. - Witaj, Hagrid.
Muszę na ciebie donieść. Wiem, że nie chciałeś nikogo zabić...
Nie możesz! Nie rozumiesz!
Rodzice dziewczyny przyjadą tu jutro.
Nalegam, żeby zatłuc bestię, która odebrała im córkę.
To nie on. Aragog nigdy nikogo nie zabił!
Potwór to nie jest zabawka. Odsuń się.
- Nie! - Odsuń się, Hagrid!
Aragog!
Nie wypuszczę cię!
Zabiorą ci za to różdżkę. Wyrzucą cię stąd.
To Hagrid otworzył Komnatę Tajemnic 50 lat temu.
Ja w to nie wierzę! To jest niemożliwe!
Nawet nie znamy Toma Riddle. To chyba jakiś donosiciel.
Ale potwór zabił dziewczynę. Co ty byś zrobił?
Hagrid nas lubi. Może warto go o to zapytać.
To wspaniały pomysł. "Cześć, Hagrid. Czy to twoja robota,
że po szkole pałęta się ta włochata bestia?"
Włochata bestia? Cholibka, czyżby to o mnie?
Nie.
- Co tam masz, Hagrid? - To środek na ślimaki.
To dla mandragor. Jak twierdzi profesor Sprout,
one muszą jeszcze dojrzeć.
A jak tylko znikną im pryszcze, posiekamy je na drobno,
ugotujemy i odpetryfikujemy wszystkich spetryfikowanych.
Ale do tej pory wy troje...
lepiej uważajcie na siebie. Zgoda?
Sie masz, Neville.
Harry, nie wiem, kto to zrobił, ale chodź, zobacz!
To musiał być ktoś z Gryffindoru. Nikt inny nie zna hasła.
Chyba, że to nie uczeń.
Wszystko jedno. Najwyraźniej czegoś szukał.
I znalazł.
Dziennik Toma zniknął.
Słuchajcie. Jak dobrze zaczniemy, Hufflepuff wymięknie.
- Jesteśmy silni, cwani i szybsi. - W dodatku mają cykora,
że Harry ich spetryfikuje, jak się do niego zbliżą.
I dobrze.
- Pani profesor. - Wasz mecz zostaje odwołany.
- To nie wchodzi w grę! - Cicho, Wood!
Ty i reszta macie wrócić do wieży Gryffindoru.
Potter, idziesz ze mną po pana Weasleya.
Musicie coś zobaczyć.
Uprzedzam, to może być dla was szok.
- Hermiona. - Znaleziono ją przy bibliotece.
Trzymała to.
Może wiecie po co?
Nie.
Proszę wszystkich o uwagę!
Z powodu ostatnich wydarzeń, od teraz obowiązują nowe zasady.
"Wszyscy uczniowie mają wracać do swoich salonów o 6 wieczorem.
Na każdą lekcję uczniów odprowadzać będą nauczyciele.
Bez wyjątków".
I jeszcze jedno.
Jeśli nie złapią winnego tych ataków,
szkoła zostanie zamknięta.
Trzeba pogadać z Hagridem. Nie wierzę, że to on,
ale jeśli uwolnił potwora ostatnim razem,
wie jak dostać się do Komnaty Tajemnic.
Słyszałeś McGonagall! Z wieży wolno wychodzić tylko na lekcje.
Najwyższy czas na pelerynę-niewidkę.
Kto to?
- Po co ci to? - Po nic, tylko spodziewałem się...
Nieważne, wchodźcie. Dam wam herbaty.
- Hagrid, wszystko gra? - Jasne. No pewnie.
- Słyszałeś o Hermionie? - Obiło mi się o uszy.
Muszę cię o coś spytać.
Wiesz, kto otworzył Komnatę Tajemnic?
Powinniście wiedzieć, że...
Jazda, pod pelerynę.
I ani pary z ust. Jasne?
- Profesor Dumbledore. - Dobry wieczór.
Możemy... wejść?
Pewnie, proszę.
To szef ojca. Korneliusz Knot,
minister magii.
Złe wieści, Hagridzie. Nie jest dobrze.
Trzy ataki na dzieci mugoli, tego już za wiele.
- Ministerstwo musiało zareagować. - Ale ja nigdy...
Zapewniam cię, Korneliuszu,
że Hagrid ma moje pełne zaufanie.
Albusie, akta Hagrida nie są czyste.
- Muszę go zabrać. - Zabrać?
Nie do Azkabanu chyba!
Obawiam się, że nie mamy wyboru.
Już tutaj, Knot? Świetnie.
Czego tu szukasz? Wynoś się stąd!
Uwierz mi,
nie sprawia mi przyjemności przebywanie w tym...
domu.
Dowiedziałem się w szkole, że dyrektor tu jest.
A właściwie po co chciałeś się ze mną widzieć?
Rada nadzorcza sądzi, że najwyższy czas, byś się usunął.
Oto uchwała w tej sprawie.
Znajdziesz tu dwanaście podpisów.
Obawiamy się, że już sobie nie radzisz.
Jeśli będzie więcej napaści,
w Hogwarcie zabraknie dzieci mugoli.
A to doprawdy byłaby ogromna strata dla naszej szkoły.
Nie możecie usunąć naszego pana psora!
Bez niego mugolaki nie mają żadnych szans.
Będzie więcej ofiar!
Tak sądzisz?
Uspokój się, Hagridzie.
Skoro rada nadzorcza chce mnie odwołać,
to oczywiście, usunę się.
Jednakże...
jeśli ktoś w Hogwarcie będzie oczekiwał pomocy,
zawsze ją znajdzie u mnie.
Naprawdę wzruszające.
Chodźmy.
Knot.
Chodźmy, Hagridzie.
Gdyby ktoś postanowił czegoś szukać,
to najlepiej zrobi, jak pójdzie za pająkami.
Zaprowadzą go.
Tyle chciałem powiedzieć.
I ktoś musi karmić Kła, jak mnie nie będzie.
Dobry piesek.
Hagrid ma rację.
Bez Dumbledore'a będzie tragedia.
Patrz.
Za mną.
Chodź, Kieł.
Idziemy!
Co?!
Słyszałeś, co powiedział Hagrid. Mamy iść za pająkami.
Lezą do Zakazanego Lasu.
Czemu pająki? Dlaczego to nie mogą być motyle?
Harry, nie podoba mi się tu.
- Ani trochę mi się nie podoba. - Cicho!
Możemy już wrócić?
Idziemy!
Kto tu jest?
Bez paniki.
Hagrid, czy to ty?
Przyjaciele Hagrida.
A ty... jesteś Aragog?
Tak.
Hagrid nigdy nie przysyłał ludzi do naszej nory.
Ma kłopoty. W naszej szkole były ataki.
Podejrzewają Hagrida. Myślą, że otworzył Komnatę Tajemnic.
- Tak jak wtedy. - To brednie!
Hagrid nigdy nie otworzył Komnaty Tajemnic.
- Więc ten potwór to nie ty? - Nie.
Potwór urodził się w zamku.
Ja przybyłem do Hagrida z dalekiego kraju.
W kieszeni podróżnika.
Cicho!
Jeśli nie ty jesteś potworem, co wtedy zabiło tę dziewczynę?
Nie mówi się tu o tym.
To prastary stwór, którego my, pająki,
boimy się nade wszystko.
Ale widziałeś go?
Nie widziałem na zamku niczego oprócz skrzyni,
w której Hagrid mnie trzymał.
Tę dziewczynę znaleziono w toalecie.
Gdy mnie oskarżono, Hagrid przyniósł mnie tutaj.
- Harry. - Co?!
Dziękuję.
Na nas już czas.
Chcecie iść? Nic z tego.
Moi synowie i córki nie krzywdzą Hagrida z mojego rozkazu.
Ale nie mogę im odmówić świeżego mięsa,
skoro samo tak chętnie do nich przyszło.
Żegnajcie, przyjaciele Hagrida.
Mogę się już drzeć?
- Znasz jakieś zaklęcia? - Jedno.
- Ale za słabe na nie wszystkie. - Przydałaby się Hermiona!
Gazu!
Ruszaj!
Chyba się udało.
- Stary, dzięki. - Nie ma za co.
Wiejmy stąd.
No już!
Gaz do dechy!
Teraz w górę!
Dźwignia się zacięła!
Mocniej! Ciągnij!
Nie dam rady!
"Za pająkami"!
Jak Hagrid wyjdzie z Azkabanu, zatłukę go.
No bo po co właściwie nas tam wysłał?
- Co nam to dało? - Wiemy jedno.
Hagrid nie otworzył Komnaty Tajemnic.
Był niewinny.
Jak źle, że tu leżysz.
Właśnie teraz,
gdy jesteś nam potrzebna.
Co to jest?
Po to Hermiona poszła tamtego dnia do biblioteki.
Idziemy!
"Spośród wielu strasznych bestii żyjących na tej ziemi,
żadna nie jest tak groźna jak bazyliszek.
Ten ogromny wąż żyje setki lat i zabija spojrzeniem każdego,
kto napotka jego wzrok.
Boją się go pająki..." Ron, o to chodzi!
Potwór w Komnacie Tajemnic to bazyliszek.
A ja słyszę, jak się odzywa. W końcu to wąż.
Jeśli zabija patrzących mu w oczy, dlaczego nikt nie umarł?
Bo nikt nie spojrzał mu w oczy.
W każdym razie nie wprost.
Colin widział go przez aparat.
Justyn musiał go zobaczyć przez Prawie Bezgłowego Nicka.
Nick oberwał najbardziej, ale to duch, nie umrze drugi raz.
A Hermiona...
Jej lusterko! Pewnie sprawdzała, czy bazyliszka nie ma za rogiem.
A Pani Norris? Na pewno nie miała aparatu ani lusterka!
Woda.
Na podłodze była wtedy woda. Zobaczyła jego odbicie.
"Boją się go pająki". Wszystko się zgadza!
Jakoś musi się poruszać. Jest ogromny i nikt go nie widział?
Hermiona to odkryła.
Rury?! Łazi rurami?!
Pamiętasz, co Aragog powiedział o tej martwej dziewczynie?
Znaleźli ją w toalecie. Może wciąż w niej siedzi?
A może to Marta?
Wszyscy uczniowie mają wrócić do swoich dormitoriów.
Nauczycieli proszę na korytarz na drugim piętrze.
Jak państwo widzą,
dziedzic Slytherina zostawił kolejną wiadomość.
Ziściły się nasze najgorsze obawy. Potwór porwał uczennicę.
Zabrał ją do Komnaty.
Odeślijmy uczniów do domów. To chyba koniec Hogwartu.
Troszeczkę zaspałem. Co straciłem?
Potwór właśnie porwał dziewczynkę,
- więc masz okazję się wykazać. - Mam się wykazać?
Wczoraj twierdziłeś, że wiesz, gdzie jest wejście do Komnaty.
Tak więc ustalone. Zająłbyś się potworem, Gilderoy.
Twoje zdolności przeszły już do legendy.
Oczywiście.
Ale najpierw się troszeczkę...
przygotuję.
Kogo właściwie zabrał potwór?
Ginny Weasley.
"Jej szkielet pozostanie w Komnacie na wieki".
Ginny.
Lockhart to oferma, ale spróbuje wejść do Komnaty!
Trzeba mu powiedzieć, co wiemy!
Profesorze, mamy dla pana informacje!
- Pan wyjeżdża? - No tak.
- Ważne sprawy. Muszę jechać. - A co z moją siostrą?
To ogromnie przykre. Nikt nie żałuje jej bardziej niż ja.
Nauczycielowi obrony nie wolno odchodzić w takiej chwili!
Gdy tu przyszedłem, nie uprzedzono mnie...
Pan daje nogę? A te wszystkie zwycięstwa, które pan opisał?
Książki czasem kłamią. Kiedy wreszcie oprzytomniejesz?!
Kto by kupił te książki, gdyby nie wierzono, że to o mnie?
To oszustwo! Przypisał pan sobie zasługi innych czarodziejów!
- Czy pan w ogóle coś umie? - Tak! Skoro pytasz...
Umiem rzucać czary zmieniające pamięć.
Inaczej czarodzieje zaczęliby gadać i byłoby po książkach.
W tej sytuacji...
na was też rzucę Zaklęcie Zapomnienia.
Niech się pan nawet nie waży!
Kto tam?
Cześć, Harry.
Czego chcesz?
Dowiedzieć się, jak zginęłaś.
To było straszne.
A stało się to tutaj, dokładnie w tej kabinie.
Schowałam się, bo Oliwia Hornby mówiła, że mam ohydne okulary.
Rozpaczałam... i wtedy... usłyszałam, że ktoś wszedł.
- Kto to był? - Skąd mam wiedzieć?!
Przecież płakałam!
Ale mówili jakoś dziwnie, jakby w zmyślonym języku.
Po głosie poznałam, że to chłopak,
więc otworzyłam drzwi, żeby go stąd wyrzucić i...
koniec.
Umarłaś? Jak?
Zauważyłam tylko parę wielkich, wstrętnych, żółtych oczu...
tam, przy umywalce.
To tutaj.
Zdaje się, że to jest wejście do Komnaty.
Harry, odezwij się w mowie węży.
Doskonale! Doprawdy.
W takim razie już mnie... nie potrzebujecie.
Wręcz przeciwnie.
- Pan przodem. - Co wam to da?
Pójdzie szybciej.
Pewnie tak...
Na pewno nie chcecie iść pierwsi?
Tu jest obrzydliwie brudno.
Dobra.
- Nasza kolej. - Harry...
Jeśli zginiesz na dole, możesz zamieszkać w mojej toalecie.
Dzięki, Marto.
Pamiętajcie...
Jak coś się poruszy, natychmiast zamknijcie oczy.
No już.
Tędy.
Co to?
Wygląda jak...
- wąż. - To skóra węża.
Ja cię kręcę!
To, co zrzuciło tę skórę, ma ze 20 metrów. Lub więcej.
Grunt to odwaga, nie?
Koniec waszej przygody, chłopcy.
Nie bójcie się.
Świat pozna tę historię.
Dowie się, że nie zdążyłem uratować dziewczynki,
a wy dwaj straciliście zmysły...
na widok jej martwego ciała.
Pan pierwszy, panie Potter.
Niech się pan pożegna z pamięcią.
Harry!
- Ron, jesteś cały? - Chyba tak.
Cześć.
Ktoś ty?
- Ron Weasley. - Tak?
A ja to kto?
Lockhart dostał rykoszetem! Nie wie, kim jest!
To raczej dziwne miejsce, prawda?
Mieszkasz tu?
Nie.
Co teraz?!
Ty zostań i usuń trochę kamieni, żeby można było wrócić.
Ja idę szukać Ginny.
Ginny.
Ginny, bądź żywa. Obudź się!
Nie obudzi się.
Tom Riddle.
Jak to, nie obudzi się? Czy ona...?
Już słabnie. Ale jeszcze żyje.
- Jesteś duchem? - Wspomnieniem.
Żyjącym w dzienniku od półwiecza.
Jest zimna jak lód. Ginny, błagam, nie umieraj!
Obudź się! Tom, musisz mi pomóc. Tu jest bazyliszek.
Nie zjawi się niewzywany.
- Oddaj mi różdżkę. - Nie zrobię tego.
- Chcę stąd wyjść, uratować ją! - Ja ci nie pomogę. Widzisz,
gdy Ginny słabnie, ja rosnę w siłę.
Tak, Harry, to Ginny Weasley otworzyła Komnatę Tajemnic.
Nie, to niemożliwe...
To Ginny napuściła bazyliszka na szlamy i na kota charłaka.
Ginny nabazgrała groźne napisy na ścianach.
Dlaczego?
Ja jej kazałem.
Jak chcę, mogę być przekonujący.
Nie do końca wiedziała, co robi. Była w transie.
Wreszcie moc dziennika zaczęła ją przerażać i chciała się go...
za wszelką cenę pozbyć, lecz on trafił ci pod nos.
A na tym właśnie zależało mi najbardziej.
Dlaczego chciałeś mnie poznać?
Chciałem porozmawiać. Poznać cię trochę.
Żebyś mi zaufał, pokazałem ci, jak załatwiłem Hagrida.
To mój przyjaciel.
- A ty go wrednie wrobiłeś. - Zawsze miał coś na sumieniu.
Tylko Dumbledore wierzył w niego.
- Na pewno od razu cię wyczuł. - Zaczął mnie obserwować.
Uznałem, że nie otworzę więcej Komnaty, dopóki jestem w szkole.
Dlatego zostawiłem ten dziennik, w którym utrwaliłem...
swój wizerunek, by pewnego dnia móc poprowadzić kogoś,
kto skończy szlachetne dzieło mego mistrza.
Niestety, nie tym razem.
Już niedługo dojrzeją mandragory...
i wszyscy spetryfikowani wrócą do życia.
Tępienie szlam już mnie zupełnie nie interesuje.
Od miesięcy mam nowy cel, którym...
jesteś ty.
Mów, jak dziecko nie posiadające szczególnej czarodziejskiej mocy...
pokonało największego czarodzieja wszechczasów?
Dlaczego ocalałeś zaledwie z blizną,
a Lord Voldemort utracił swą siłę?!
Co cię obchodzi, jak ocalałem? Voldemort zjawił się po tobie.
Voldemort był ze mną,
jest i będzie.
JAM LORD VOLDEMORT
Jesteś... dziedzicem Slytherina.
- Jesteś Voldemort. - Oczywiście.
Sądziłeś, że zachowam nazwisko po ojcu z rodziny mugoli?
Nie. Nadałem sobie całkiem nowe.
Chciałem, żeby czarodzieje bali się je wymówić,
jak zostanę największym czarownikiem świata!
Albus Dumbledore jest największym czarownikiem!
Dumbledore'a usunięto ze szkoły przez samą pamięć o mnie.
On zawsze tu będzie! W szkole są ludzie wierni jego ideom.
Fawkes?
Oto jak Dumbledore nagradza swojego obrońcę.
Daje ptaka i starą tiarę.
Niech zmierzy się moc Lorda Voldemorta,
dziedzica Salazara Slytherina, z siłą sławnego Harry'ego Pottera.
Mowa węży cię nie ocali, Potter! On słucha tylko mnie.
Nie!
Twój ptak oślepił bazyliszka, ale został mu jeszcze słuch.
Tak, Potter. Proces dobiega końca.
Za chwilę Ginny Weasley umrze, a ja nie będę już wspomnieniem.
Lord Voldemort powróci.
Wielki, potężny...
i żywy.
Zdumiewające, prawda?
Jad bazyliszka szybko rozchodzi się po ciele.
Zostało ci niewiele życia.
Wkrótce spotkasz swoją szlamowatą matkę.
Proszę, ile zła może wyrządzić głupi dziennik,
a zwłaszcza w rękach takiej durnej uczennicy.
Co robisz?
Rzuć to! Nie!
Ginny.
Harry.
To moja wina. Ale słowo, ja nie chciałam.
On mnie zmusił.
Harry, jesteś ranny.
Nic takiego. Ginny...
Teraz staraj się stąd wyjść.
Przy końcu Komnaty znajdziesz Rona.
Świetnie się spisałeś.
To ja nawaliłem.
No jasne!
Łzy feniksa uzdrawiają.
Dzięki.
Spokojnie, Ginny.
Już koniec.
To wspomnienie.
Jak fajnie! Czy to aby nie są czary?!
Zdajecie sobie sprawę,
że w ciągu kilku godzin złamaliście ze dwanaście...
- szkolnych zasad? - Tak jest.
Na tej podstawie można by was wyrzucić.
- Tak jest. - A więc...
wydaje mi się,
że musicie otrzymać...
Specjalną Nagrodę za Zasługi dla Szkoły.
Dzięki.
Panie Weasley, proszę wysłać...
wniosek o zwolnienie więźnia z Azkabanu.
Szkoła chce odzyskać gajowego.
Harry...
Wiesz, pragnę ci podziękować.
Wykazałeś wielką lojalność w Komnacie.
Nic innego nie przywołałoby do ciebie Fawkesa.
Ale...
wyraźnie czuję,
że coś cię niepokoi.
Mam rację, Harry?
Chodzi o to...
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że istnieje jakieś...
podobieństwo między nami,
Tomem a mną.
No tak.
Umiesz rozmawiać z wężami, a dlaczego?
Ponieważ Lord Voldemort z nimi rozmawiał.
Wydaje mi się, Harry,
że oddał ci część swych umiejętności,
kiedy zostawił ci ten znak.
Voldemort oddał mi część swych mocy?
Niezamierzenie,
ale tak.
A więc Tiara miała rację, proponując mi Slytherin.
Zgadza się. Masz wiele cech charakteru, które Voldemort ceni.
Zaradność, zdecydowanie,
a według mnie także lekceważenie zasad.
Dlaczego Tiara umieściła cię w Gryffindorze?
- Bo ją prosiłem. - Właśnie.
Tym się różnisz od Voldemorta. To nie nasze umiejętności...
świadczą o nas, lecz dojrzałe decyzje.
Jeśli chcesz dowodu, że jesteś z Gryffindoru,
to radzę ci dokładnie przyjrzeć się klindze.
Ostrożnie.
Godryk Gryffindor.
Tylko prawdziwy Gryfon mógłby go dobyć.
Zgredek!
Więc to jest twój pan. Twoja rodzina to Malfoyowie.
Później się policzymy.
Zejdź mi z drogi, Potter.
A więc to prawda, że wróciłeś.
Gdy członkowie rady dowiedzieli się, że córka Weasleya...
została porwana, postanowili mnie wezwać.
Kretyni!
Wiesz, Lucjuszu, niektórzy odnieśli wrażenie,
że chcesz rzucić urok na ich rodziny,
o ile nie zgodzą się zawiesić mnie w obowiązkach.
- Jak śmiesz?! - Słucham cię?
Moje działania zawsze były podyktowane wyłącznie...
dobrem tej szkoły...
i oczywiście, jej uczniów.
Napastnik został znaleziony, jak widzę.
O tak.
Kto to?
Voldemort.
Tylko że tym razem raczył działać cudzymi rękami...
za pomocą... tego.
Rozumiem.
Na szczęście odkrył to młody pan Potter.
Oby nic, co należało do Lorda Voldemorta w czasach szkolnych,
nie trafiło więcej do niewinnych rąk.
Dla kogoś, kto do tego dopuści, kara będzie...
surowa.
Przecież... jest nadzieja,
że pan Potter zawsze będzie mógł pospieszyć na ratunek.
Spokojnie. Tak będzie.
Profesorze.
Zgredek! Idziemy.
Profesorze...
Czy mogę to zatrzymać?
Proszę pana!
Panie Malfoy!
To chyba jest pana.
Moje? Nie wiem, o czym ty mówisz.
Dobrze pan wie. Włożył pan dziennik...
do kociołka Ginny Weasley wtedy w księgarni.
Tak ci się wydaje?
Masz na to dowód?
Idziemy!
Otwórz.
Zgredek!
Zgredek dostał skarpetę.
Co?! Ja ci nic...
Pan dał Zgredkowi kawałek ubrania.
Zgredek jest wolny.
Straciłem przez ciebie sługę!
Nie wolno krzywdzić Harry'ego Pottera!
Ty mącisz zupełnie jak twoi rodzice!
Pamiętaj, Potter, przyjdzie dzień,
w którym ciebie też spotka taki koniec.
Harry Potter uwolnił Zgredka.
Jak może się Zgredek odwdzięczyć?
- Chcę, byś mi coś obiecał. - Zgredek słucha.
Nigdy więcej mnie nie ratuj.
- Wróciłeś, sir Nicholasie. - Jak widać.
Dobry wieczór, sir Nicholasie.
- Miło cię widzieć. - Dziękuję.
Czołem!
Hermiona! Świetnie wyglądasz!
Pan też, dzięki.
Harry, to Hermiona.
- Witaj, Hermiono. - Ale fajnie.
Gratuluję rozwiązania zagadki.
Ty nam bardzo pomogłaś.
- Bez ciebie by nie wyszło. - Dzięki.
A teraz proszę o ciszę.
Przed rozpoczęciem uczty...
chcę was prosić o brawa...
dla profesor Sprout i pani Pomfrey,
które przygotowały wywar z mandragor...
i podały każdej spetryfikowanej osobie.
A ze względu na ostatnie wydarzenia, na osłodę życia,
odwołuję wasze egzaminy.
Się spóźniłem,
ale ptaszysko, które niosło zwolnienie, zgubiło drogę.
Skubaniec nazywa się Errol.
Chcę tylko powiedzieć,
że gdyby nie ty, Harry...
i Ron, i oczywiście, Hermiona,
ciągle jeszcze...
siedziałbym, wiecie gdzie, więc chcę powiedzieć...
dzięki.
Hogwart bez ciebie nie istnieje.
KIM JA JESTEM?