WITAJCIE Z POWROTEM!
Poproszę zeszyt, długopis, linijkę i ciastka
-z masłem orzechowym. -Proszę.
-Dziękuję. -Proszę.
To część twojej diety?
Spadaj. Nic ci nie zrobiła.
Boi się.
Chodźmy.
Hej, co tam, chica?
Nada. Jakoś leci.
-Wiesz, chandra pierwszego dnia szkoły. -Taa.
Bardzo przepraszam. Wszystko w porządku?
W porządku. To moja wina.
-Proszę. -Dziękuję.
Tak bardzo wciągnęłam się w książkę, że nie patrzyłam, jak idę.
Byłabyś tak miła i pokazała mi, gdzie jest budynek administracji?
Jasne. Proszę iść wzdłuż tamtych budynków,
minąć trofea, schodami w górę.
Jest przed pokojem nauczycielskim.
Dziękuję i przepraszam.
Do widzenia.
Dziewczyno, wymiatasz!
Dobra, kto ma kolejny kawałek?
Ja mam. Proszę.
Co to za głupia, dziewczęca muzyczka, Esmeraldo?
A kto cię okrzyknął królową muzyki?
Póki mam te ruchy, to ja będę wybierała nuty.
Zgadzamy się?
I proszę, przychodź do szkoły z podciągniętymi spodniami.
Nikogo nie obchodzi kolor twoich bokserek.
Na zajęcia.
Gomez!
Gomez.
Jeśli włożysz równie dużo energii w naukę,
co w wygłupy, trafisz na listę honorową, przyjacielu.
Tak jest. Proszę mnie oddelegować, poruczniku Zavala.
Poświęcę się dla dobra szkoły.
Odejść.
-Cześć. -Hej.
Widzę, że dyrektor Zavala pracował wcześniej w wojsku.
I nie łudź się, że dzieciaki pozwolą mu o tym zapomnieć.
Witam, pani Bartlett.
Cieszę się, że się pani pojawiła.
Miał pan wątpliwości?
To nie byłaby pierwsza dezercja.
Dzieciaki mogą przerażać.
Byłam świadkiem upadku firmy internetowej,
tu powinno być łatwiej.
Nie licz na to.
Dzięki za pocieszenie.
SKRZYNKA POCZTOWA
Proszę pamiętać, pierwszy dzień zazwyczaj jest najtrudniejszy.
Powodzenia.
WSPÓŁCZESNA BIOLOGIA
-Kto tu rządzi? -A kto to wie? Może nikt.
Więc nauczymy się więcej niż zwykle.
A jak?
Ej, to brzmi spoko.
Lepiej przestańcie. Chcecie, żebyśmy wszyscy trafili do kozy?
A to zaszkodziłoby twojemu świadectwu, co?
Tak! Dawaj, Yoli!
Dawaj, Yoli!
Dzień dobry.
Nazywam się pani Bartlett, będę uczyć biologii.
-Łee! -Ładna garsonka!
-Wszystko jedno! -Powodzenia!
Czy ktoś mi powie, czym jest biologia?
Utrapieniem.
Stratą czasu?
Biologia to nauka o żywych organizmach i procesach życiowych.
To badanie roślin, zwierząt,
praw i zjawisk, które...
kierują...
różnymi gatunkami na Ziemi.
Za szybko? Macie jakieś pytania?
Dlaczego powinno nas to obchodzić?
I co nam do tego,
jeśli jakieś zwierzę sobie wymrze?
-Lepiej podrasujmy nasze bity. -Tak!
Tak, jazda!
Dawaj, Daisy! Jedziesz, Daisy!
Dawaj, Daisy!
Baczność!
Zapewniłaś sobie kozę na dwa tygodnie. Zaczynając od dziś.
Ale słabo, poruczniku.
Plus dwa tygodnie za niesubordynację, panno Salinas.
-Nie tylko ona tańczyła. -Panno Vargas, chce panna dołączyć?
Ktoś jeszcze?
Skuteczny dowódca natychmiast przejmuje kontrolę nad swoimi wojskami.
Oczywiście.
No co ty, powaga?
Słyszałaś? Pani Renee przeszła na emeryturę.
Co?
Nie może. Co z grupą taneczną?
Nie będzie jej w tym roku.
Potrzebuję jej na studia.
To idealne zajęcia pozalekcyjne.
Biedactwo? Nie ja.
To Esmeralda przygotowywała się do tego od drugiej klasy.
Tak. Zwariuje.
Junior!
Junior, oddawaj to!
Junior! Co ty robisz?
Junior, to nie jest śmieszne! Oddasz mi pozytywkę, proszę?
Esmeraldo.
Co robisz na podłodze?
Mamo, on znowu zaczyna.
A dałaś bratu śniadanie?
Mocoso, oddaj pozytywkę swojej siostrze. Ale już.
Można by pomyśleć, że jest zrobiona ze złota.
-Hej. -Hej. Co tam?
Szkoła mnie dobija.
Stary, masz szczęście, że rodzice pozwolili ci ją rzucić.
Próbowałem w niej zostać. Ale po prostu nie wypaliło.
Nie żeby praca była dużo lepsza.
Szef wisi ci nad głową. Klienci do ogarniania.
Jak tylko będę mogła, od razu do ciebie dołączę.
Byle tu madre nie słyszała tej śpiewki.
Już myśli, że mam na ciebie zły wpływ.
Chcesz się pobujać razem po szkole? Obejrzeć coś w pudle?
Chciałabym.
Ten pajac Zavala uwalił mnie na cały miesiąc.
Słabo.
Ale to i tak nic w porównaniu do mojego rekordu.
Jak byłem w 9. klasie,
chciał, żebym zostawał po lekcjach przez 4 miesiące.
Aż się w końcu wymigałem.
Jak to zrobiłeś, cwaniaczku?
Zrobiłem minę zbitego psa
i zamieniłem kozę na zajęcia pozalekcyjne.
-Urocze. -Tak.
Urocze jak ty.
Pani Kim, naniosłem poprawki. Wpisze to pani?
-Nie ma sprawy. -Dziękuję.
Proszę pana, tu jest napisane, że pani Bartlett była w Juilliard,
nowojorskiej szkole artystycznej,
na studium tańca.
Pani segreguje te dokumenty czy je czyta, panno Reyna?
Nie chciałam, to samo jakoś wyskoczyło.
Stresuję się, odkąd się dowiedziałam, że nie mamy trenerki.
A skąd pewność, że pani Bartlett będzie zainteresowana?
Nie może pan jej kazać?
Próbuję to wam wyperswadować,
nie mam takiej władzy.
Zajęcia poza lekcjami to wolontariat.
Ale porozmawia pan z nią?
Proszę?
Zobaczę, co da się zrobić.
Dzień dobry, pani Bartlett.
-Będzie źle. -Mam do pani prośbę.
Powiedziano mi, że jest pani wykształcona w tańcu.
To było dawno temu. Nie jestem na bieżąco.
A wie pani, że w 9. klasie mamy grupę taneczną?
Nasz zespół był nieco...
Jakby to powiedzieć?
W całym stanie znani są jako wieloletnia porażka,
ale te dziewczyny na to liczą. Mają w sobie zapał.
-Brakuje im trenerki. -Nie chcę być niemiła,
jeśli próbuje pan mnie w to wkręcić,
oszczędzę panu czasu. Taniec to dla mnie przeszłość.
To może inne podejście.
Badania dowodzą, że uczestnictwo w zajęciach pozalekcyjnych
pomaga trzymać te dzieciaki z dala od gangów i uczy szacunku.
Rozumiem. To pewnie prawda,
ale biorąc pod uwagę to, jak mi idzie do tej pory,
cały mój czas i energię zajmie samo
sprowadzenie uczniów do mojej klasy.
Proszę się nad tym zastanowić.
Dobrze.
Tak, Esmeraldo?
Zastanawiałam się,
czy pan Zavala rozmawiał z panią o naszej grupie.
Rozmawiał.
Więc zrobi to pani? Będzie pani naszą trenerką?
Myślę, że powinnam być bardziej wprawna
w tym, do czego mnie zatrudniono, nim zajmę się czymś więcej.
Mogę zdradzić pani,
jak niektórzy popularni nauczyciele sobie radzą.
Naprawdę?
Chętnie się dowiem.
Będzie nas pani trenować?
To był warunek,
pod którym dostanę od ciebie te rady?
Tak. Pani pomoże nam, ja pomogę pani.
To korzystne dla wszystkich.
Proszę o uwagę.
Klub szachowy spotka się w bibliotece w czwartek o 15.30.
Przynieście swoje plansze.
Próby tańca dla dziewiątej klasy odbędą się jutro o 15.30 na sali gimnastycznej.
Przynieście swoją muzykę.
W razie pytań proszę się kontaktować z panią Bartlett.
Tak! Dobra robota, Esme. Udało ci się.
Hej. O co chodzi z tą grupą taneczną?
Przecież nienawidzisz całej tej idei.
Zawsze mówisz, że to dla frajerek.
Ta, ale teraz myślę, że to może mieć dobre strony.
Może nawet ktoś zostanie dumą tej szkoły.
Sprawdźmy to.
Dobrze się czujesz, chica?
Panie dyrektorze...
Przesadziłam, tańcząc w klasie.
Nie myśli pan, że moja kara będzie
bardziej pouczająca, jeśli odbędzie się w formie zajęć?
To bardzo dorosłe, panno Salinas.
Esmeraldo?
Jako że dowodzisz całym tym przedsięwzięciem, zapytam ciebie.
Czy myślisz, że Daisy może wam się przydać w grupie?
Na pewno trzeba przyznać, że jest dobra w tańcu.
Usłyszę choć jedno słowo o braku szacunku lub zaangażowania
od pani Bartlett...
Wracasz do kozy.
Piona! Tak jest, Esmeralda!
Proszę, Daisy.
Dobra, dobra.
Próby grupy tanecznej JUTRO! 15.30 w sali gimnastycznej
„Próby grupy tanecznej”...
„Jutro 15.30 w sali gimnastycznej”.
Przesłuchania.
To w każdym języku tak samo.
Do zobaczenia.
Gdzie ona jest?
Mam chyba lepsze rzeczy do roboty.
To było zbyt piękne, by było prawdziwe.
Ona może to olać, więc ja też.
Chuy czeka.
Wraca pani do kozy, panno Salinas?
Dobrze. Proszę usiąść.
Usiądźcie.
Nie potrafię tańczyć, siedząc.
Najpierw zasady, później taniec.
Każda osoba z grupy ma nosić swój strój sportowy,
białe skarpetki i czyste tenisówki.
Ta, jasne, bo będę skrobała swoje sneakersy.
Dzięki, że wpadłyście.
Sznurówki zawiązane, koszulki w spodenkach, włosy związane.
Jest gorsza od Zavali.
Powaga. To grupa taneczna czy obóz wojskowy?
Obecność na wszystkich zajęciach obowiązkowa, bądźcie na czas.
Przepraszam.
Musiałam zostawić brata u mojej cioci.
Nie toleruję spóźnialstwa. Bez wyjątków.
Wszystkie przedmioty muszą być zaliczone.
Jedynka oznacza zawieszenie.
To nas wyklucza.
Chodź, Joanna. Spadajmy stąd.
Żadnej biżuterii, ciemnych szminek i długich, pomalowanych paznokci.
Ktoś jeszcze chce wyjść?
Jak wyczytam wasze imiona, zapraszam tu z muzyką.
Choreografia poniżej minuty.
Choreo... co?
Czyli pokaż swoje najlepsze ruchy i nie przeciągaj. Jasne?
Dobra, jazda!
Przepraszam. Panie Zavala, mamy tu nasze próby.
Trenujemy tu co wtorek i czwartek.
Jest pan trenerem koszykówki?
Ktoś musiał.
Tak jak pani mówiłem,
jeśli w nich nie uwierzymy,
to jak oni sami w siebie uwierzą?
Darujmy sobie wykład. Przyszłam, tak?
I bardzo się cieszę.
Dobrze. Więc zabierzecie się stąd?
Niby dokąd mamy pójść?
Nie... To pana biuro zaplanowało tu moje zajęcia.
Pani Kim musiała popełnić błąd.
OK, przykro mi. Zajęcia tańca zostały odwołane.
Co? Nie wierzę!
Nie. Zaraz. Poczekajcie.
Nie zrezygnuje pani tak łatwo.
-Więc odda mi pan salę? -Połowę.
Zajmiemy część północną, a wy południową,
linia na połowie boiska będzie granicą, dobrze?
-W porządku. -Dobra, chłopaki!
To coś, co sama wymyśliłam.
A więc zaczynam.
Przepraszam!
-To na pewno nie zadziała. -Zdecydowanie.
Byłyście pierwsze. Pójdziemy.
Nie, potrzebujecie koszy.
Słuszna uwaga.
A my wiele nie zrobimy bez muzyki.
Dobrze, Esmeraldo, dziękuję. Było świetnie.
Dobra robota.
-Tyle na dzisiaj. -A ja?
Już widziałam, jak pani tańczy, panno Salinas.
W mojej sali, pamiętasz?
Czego nie wiem, to czy nadajesz się do pracy w zespole.
Co to ma znaczyć?
Że nikt w mojej grupie nie będzie diwą.
Wszystkie musicie pracować razem, pomagać w doskonaleniu się.
I jeszcze jedno.
Jeśli mam poświęcić na to swój czas,
oczekuję, że potraktujecie to poważnie i z oddaniem jak ja.
Nie walczę bez ambicji wygranej,
a tej nie będzie, póki nie nabierzecie formy.
Jutro punkt 15.30 spotykamy się na bieżni.
Jeśli macie się spóźnić, to nie przychodźcie.
OK, co teraz?
Jeszcze jedno okrążenie.
Moment, przepraszam.
Zapomniałam. Jesteśmy w grupie biegaczek czy tancerek?
Trzeba zbudować waszą kondycję, Daisy.
Pani Bartlett, z całym szacunkiem,
nasze pierwsze zawody są za dwa i pół tygodnia.
Nie powinnyśmy ćwiczyć jakiegoś układu?
Nie brałam udziału w zawodach, odkąd sama ukończyłam szkołę,
liczyłam, że razem coś wymyślimy...
Jak nadejdzie czas.
Znam układ sprzed dwóch lat.
Moja siostra mnie nauczyła. Idzie tak.
Dawaj, Yoli.
To takie oklepane.
Może stwórzmy coś całkowicie nowego?
Si, może więcej flasha!
Taa, więcej flesha!
Sorki, nie wydaje mi się.
A może zacznijmy od czegoś takiego?
Jakiś komentarz, panno Salinas?
Nie. To świetne, jeśli chce się dostać na babcine zawody.
Może podzielisz się swoimi pomysłami?
-Tak, Daisy! -Dawaj, dziewczyno!
Tak jest.
Dalej, Daisy!
Spróbujmy.
Nigdy nie będę się tak ruszać.
Po tylu obrotach zwymiotuję.
Ona się tylko popisuje, żebyśmy się głupio poczuły.
-Ta? Nie muszę tańczyć, by to robić. -Wiesz co, mam pomysł.
Zjeżdżaj stąd z tym podejściem, co?
Zmywaj się, zanim ja cię zmyję.
Dziewczyny!
Przepraszam!
Już rozumiem.
Dziękuję.
Zastanowię się nad naszym układem,
a wy zrobicie jeszcze jedną rundkę.
To pompony?
Kto tego ostatnio używał, Kleopatra?
Lepsze to niż nic, nie?
Co do niczego, co z naszymi starymi strojami?
Pan Zavala ich szuka.
Póki co w ten weekend założycie stroje sportowe.
-Co? -Pani Bartlett...
Co? Wiele szkół to robi.
Tak, wiele biednych szkół.
Będą oceniać wasz taniec, nie stroje.
I tak jesteśmy upieczone.
Co ty mówisz? Nasz układ jest całkiem dobry.
Proszę cię. Nasz układ jest ostrożny i nudny.
Lepiej zacząć skromniej
niż przedobrzyć i zawalić.
Nieważne. Pani tu rządzi.
Gimnazjum Rolling Hills
HALA STRUB
Stowarzyszenie Tańca Grupowego
DAJMY CZADU!
GRUPA TANECZNA
Spójrz na nie. Są jak precle.
Rozciągnijcie się.
Pani Bartlett?
Chciałam przedstawić moich rodziców.
Pomyśleliśmy, że dziewczynom przyda się ktoś do kibicowania.
Postaramy się was nie zawieść.
To bardzo dobre dla Alyssy.
Myśląc o studiach,
każda dodatkowa aktywność pomaga.
Gimnazjum Rolling Hills, na scenę.
Gimnazjum Marshall, przygotujcie się.
Co to znaczy?
Że jesteśmy następne.
Co z nimi?
Nie wiem. Przekonamy się.
Dalej, dziewczyny!
P-O-W-O-D-Z-E-N-I-A Powodzenia!
Rolling Hills życzy wam
powodzenia!
Pani Bartlett.
Esmeralda źle się czuje.
Co się dzieje?
Nie dam rady. Zwymiotuję.
To przez tę długą podróż?
Następnie Gimnazjum Marshall!
Nie ma czasu. Oddychaj nosem,
głęboko. To pewnie nerwy.
Będzie dobrze.
Gimnazjum Marshall, na scenę!
Dasz radę?
Tak, dam.
Twoje pompony.
Powodzenia!
Płyta!
Skupcie się.
Jest OK.
Drugie nagranie.
Panie Zavala, co pan tu robi?
Ciekawość, wsparcie.
Dwa, trzy, cztery, pięć!
I pięć, sześć, siedem...
Dalej, Marshall!
Dalej, nie przestawać!
Daisy!
Beznadzieja!
Myślisz? Nie mogło być gorzej.
-Daisy... -Wie pani co?
Darujmy sobie. Odchodzę.
Mogłam zostać w kozie.
Alyssa...
Najbardziej żenujący dzień w życiu.
I moi rodzice tu są!
Było dobrze.
To wszystko jest nowe. To trema początkujących.
Nie od razu Rzym zbudowano.
Dacie radę następnym razem.
Będzie dobrze, OK?
Dzień pełen rozczarowań, nie?
Będziemy ćwiczyć.
Pani Bartlett, wiem, że to całe trenowanie nas...
Wymusiliśmy to na pani,
ale jeśli naprawdę pani tego nienawidzi...
Nie nienawidzę, Esmeraldo.
-Tak to wygląda? -Tak trochę.
-Ale... -Co?
Rozmawiałyśmy z dziewczynami
i proszę tego źle nie odebrać, ale
dużo więcej mogłaby nas pani nauczyć,
a z jakiegoś powodu pani tego nie robi.
Zaraz wracam.
Skoczę tylko po torbę.
Nawet kiedy już nie muszę tu przychodzić,
na sam widok się pocę.
Wiem, co czujesz.
Chodźmy.
Dobrze. Nadal tu jest.
Skoro ja prowadziłem, to oznacza, że ty stawiasz burgery?
-To ty tu pracujesz. -Tak.
I zawsze jestem w plecy, kiedy przychodzi do opłat.
Słyszysz to?
Co?
Kto przychodziłby na salę w sobotę?
A kogo to obchodzi?
Znasz tę babkę?
-To ona. -Jaka ona?
Moja trenerka, pani Bartlett. To ona.
Niezła laska.
Znaczy jej taniec. Jest dobra.
Nie pokazała nam nawet cienia tego, co teraz robiła.
Jest twoją trenerką, a nigdy nie widziałaś, jak tańczy?
Nie tak!
Dzień dobry, Yolando.
Daisy, możemy porozmawiać?
Już oddałam swoje zadanie domowe.
Chodzi o grupę taneczną.
Odeszłam.
Możemy porozmawiać?
Chciałabym, żebyś wróciła.
Po co? Żeby robić z siebie idiotkę
przed kolejnymi szkołami?
Masz potencjał, Daisy. Wiesz o tym?
Zapisałam się tylko po to, by nie siedzieć w kozie.
Skończyłam już.
A co z innymi dziewczynami?
Zasługują, by mieć w grupie kogoś z twoim talentem i siłą.
A nie mają od tego pani?
A nie, zapomniałam.
Pani tańczy, kiedy nikt nie patrzy.
Widziałam panią na sali w sobotę.
Nie tańczyłam od bardzo dawna.
Trochę do bani, że nas pani zatrzymuje.
Wielu rzeczy nie znacie lub nie rozumiecie.
A czyja to wina?
Masz rację.
Ale każdy zasługuje na drugą szansę, prawda?
Muszę iść na zajęcia.
Dobrze, zostawmy Rolling Hills.
Dzisiaj zaczynamy od początku.
Dzisiaj w końcu będziemy tańczyć?
Tak, dziś zatańczycie, ale najpierw rytm.
Podzielę go na tak zwaną ósemkę.
I raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć... Nie słyszę was.
I raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Dobrze. Zejdźcie z trybun!
Mamy dużo roboty.
Rozruszamy poszczególne części ciała,
zaczniemy od głowy.
I raz, dwa, trzy, cztery... podbródek w dół...
I do góry... Dobrze, Esmeralda, dobrze.
Alyssa, tak trzymać, spróbujcie trzymać się rytmu ósemki.
Wiem, to wygląda dziwnie,
nie przejmujcie się, kontynuujcie.
Teraz biodra. I bok, dwa, trzy, cztery...
I koło...
I raz, dwa, trzy, cztery...
I koło...
I bok, dwa, trzy, cztery...
I koło... Dobrze!
A teraz rozciąganie. Gotowe?
I rozciągnięcie boku...
Dwa, trzy, cztery... Obrót...
W górę i bok... I bok, dwa, trzy, cztery...
Pełny obrót... I góra.
Dobra robota. Rozluźnić się.
Panno Salinas.
Cieszę się, że postanowiłaś wrócić.
Dobra, Yolando, chcesz potańczyć?
-Jasne. -No to potańczymy.
Pięć, sześć...
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I obrót.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dobra robota.
Pani Bartlett, zastanawiałyśmy się z Yoli,
czy myślała pani o Hamilton w przyszłą sobotę.
Nie.
Dlaczego? Zasuwałyśmy jak szalone.
I dobrze wam idzie, wszystkim.
Więc dlaczego nie?
Musicie być cierpliwe.
Nie chcemy być cierpliwe.
Chcemy zawodów i chcemy je wygrać.
Wiem.
Nie chcę dawać wam nadziei,
póki nie mam pewności, że jesteśmy przygotowane.
Chcę, żebyście były absolutnie najlepsze na następnych zawodach.
Powiedziała, że nie ma szans. Myśli, że nie jesteśmy gotowe.
Wiedziałam. Jesteśmy gotowe.
Powinnyśmy pojechać na własną rękę.
Wiem, gdzie trzymają formularze zgłoszeniowe.
Ale jak się tam dostaniemy?
Nie załatwimy autobusu bez pani Bartlett.
Chuy i jego kumple mogą nas zawieźć.
Jakby moi rodzice mieli się na to zgodzić.
Nie musimy im przecież mówić.
Nie łatwiej będzie przekonać panią Bartlett,
że naprawdę jesteśmy gotowe do zawodów?
-Jak? -Zaraz.
Mam pomysł.
-Pani Kim? -Tak?
Mam zadanie dla pani Bartlett.
Pokaże mi pani jej przegródkę?
Oczywiście. Tędy.
Dziękuję.
Czy to jedyna osoba o tym nazwisku w naszej szkole?
-Tak. -Dziękuję.
I pięć, sześć, siedem, osiem!
Dalej, dziewczyny!
Pani Kim, kto włączył tę muzykę?
Nie mam pojęcia.
SZKOLNY RADIOWĘZEŁ
Pani Bartlett, co tu się dzieje?
Nie pamiętam występów planowanych na to popołudnie.
Dziewczyny chyba próbują udowodnić, że są gotowe.
I wyskok... I jak?
I co pani myśli?
Nie są gotowe na nic,
póki nie szanują swojej trenerki.
Zamykanie radiowęzła? Przejęcie strefy obiadowej?
Jak to o mnie świadczy?
Dobrze.
Widziała pani, jak na nas patrzyli?
Zespół ma działać razem,
włączając w to każdego członka, także trenera.
Czyli nici z Hamilton?
Hamilton nie był w ogóle w planach, Yolando!
Totalnie się mnie nie słuchacie!
Czego się tak pani boi?
Jedyne wyjaśnienie, jakie jestem ci winna,
to że nie jedziemy do Hamilton, bo tak powiedziałam!
A tak w ogóle to pan Zavala znalazł stare stroje.
Coś mi mówi, że trzeba nad nimi popracować.
To z pracy mojej mamy.
Możemy użyć, czego chcemy.
Oby któraś się znała na szyciu.
Musimy je nieco podrasować.
Tak! Dodać trochę błyskotek!
Sprawić, by wyglądały...
sexy?
Wystroimy się, żeby nigdzie nie jechać.
Tak. O co chodzi pani Bartlett?
Chyba przeraża ją wizja kolejnego słabego występu.
Jeśli chce, żebyśmy były idealne, to tego nie doczeka.
Wiecie, co ja myślę?
Esme...
Wysłałaś te formularze zgłoszeniowe, prawda?
-Tak. -Więc po co nam trener?
Pojedźmy do Hamilton i dajmy czadu!
Jak mamy jechać, to czas się zbierać.
Myślisz, że pani Bartlett może się tam pojawić?
Chyba jej nie powiedziałyście?
No co ty?
Wściekłaby się, gdyby wiedziała, co robimy.
Może jednak to odwołajmy.
No co wy! Jak mawia moja babcia...
„Si se puede”.
Ma rację, dziewczyny.
Będziemy skandować: „Tak, mogę”.
Gimnazjum Hamilton
-Dawaj, jesteśmy spóźnione. -Już.
To szalone. Ale będzie przypał.
Spokojnie, chica. To bułka z masłem.
Witam panie. Z której szkoły jesteście?
Gimnazjum Marshall.
Fantastycznie.
Wasza trenerka musi się podpisać.
Nasza trenerka?
Jest tu z wami, prawda?
Tak, jasne. Dlaczego miałoby jej nie być?
Tak.
Jesteśmy mocno spóźnione. Zgubiłyśmy drogę,
a nasza trenerka, pani Bartlett,
poszła do ubikacji i prosiła, żebym nas wpisała.
Świetnie. W porządku.
Myśleliśmy, że się nie zjawicie.
Miałyście tu być godzinę temu.
-Już jesteśmy. -Za mną.
Grupa przed wami już występuje.
Wchodzicie za pięć minut.
-Minut? -Kto włączy nam muzykę?
Pamiętasz, potrzebujemy kogoś do włączenia muzyki.
Daj mi płytę.
Widzisz tamtą konsolę dźwiękową?
Kiedy wyjdziemy, daj mu płytę
i powiedz, że to kawałek numer trzy, OK?
Dam ci znak ze sceny
i włączysz muzykę.
-Który kawałek? -Trzy, Chuy, trzy!
Wiem, wiem, tylko sobie żartuję.
Proszę, przestań! Już i tak czuję dużą presję, OK?
-OK. -Ok.
Peninsula na scenę. Zespół Marshall, przygotować się.
Pięć, sześć, siedem i...
P-O-W-O-D-Z-E-N-I-A Powodzenia!
Marshall życzy wam
powodzenia!
ZESPÓŁ TANECZNY HAMILTON
Dalej!
To wazelina.
Dalej, dziewczyny!
Dalej, Peninsula!
Dobra, dziewczyny, lecimy!
Otwórz. No już.
Fuj! Chcesz mnie otruć?
Pomaga pamiętać o uśmiechaniu się.
Uśmiecham się.
Razem!
Pomogę ci.
Dzięki, że zajęłaś się formularzami zgłoszeniowymi.
Że nam to załatwiłaś.
Zbierajmy się!
Pani Bartlett nauczyła nas ruchów i współpracy jako grupa.
Damy radę. Jasne?
Dalej, Marshall!
Grupa taneczna z Gimnazjum Marshall, na scenę!
Dalej, Marshall!
Gotowe?
Jazda, skacz!
Dalej!
Tak!
Przepraszam. Możemy zamienić słowo?
Jeśli chodzi o naszą trenerkę...
Właściwie to chodzi o ciebie.
To był niesamowicie imponujący występ.
Dziękuję. Nie ma pani pojęcia, jak ciężko na to pracowałyśmy.
To widać. Wiem, co mówię.
-Jestem jedną z sędziów. -Poważnie?
Jestem Lynell Elliot,
dziekan Liceum Sztuk Scenicznych.
Daisy Salinas. Miło panią poznać.
Daisy, jesteś bardzo utalentowana.
Masz lekkość i charyzmę na scenie.
-Proszę... -To prawda.
Widuję wiele dziewczyn na tych zawodach.
Czy byłabyś zainteresowana naszą akademią w przyszłym roku?
Mojej mamy nigdy nie będzie na to stać.
Mamy stypendia.
Jest wiele sposobów na rozwiązanie problemu,
jeśli na czymś nam naprawdę zależy.
Dwadzieścia sześć szkół. Trzecie miejsce.
Nie najgorzej.
Moja kolej, by potrzymać.
Ciekawe, co by teraz miała do powiedzenia pani Bartlett.
Przepraszam, dziewczyny.
Gdzie autobus szkolny?
Gdzie wasza trenerka?
Macie pojęcie, jak bardzo się martwiliśmy?
Jak mogłaś nas tak okłamać, Alyssa?
Mamo, nie kłamałam.
Prawdy też nam nie powiedziałaś.
Znasz tych chłopaków?
Wyglądają na zbyt młodych, żeby mieć prawo jazdy!
Mamo, spójrz. Nic nam nie jest.
A co na to pan Zavala, kiedy się dowie?
Tato, nie możesz!
Mogę i to zrobię.
Chodźmy.
No co wy, dziewczyny!
Właśnie zdobyłyście trzecie miejsce!
Gdzie byłaś?
Wygrałyśmy trofeum!
Jesteśmy trzecie. Zostałyśmy na rozdaniu nagród.
Wiesz, że mamy umówioną kolację w Acarmen.
Obiecałaś pilnować brata.
Dobrze już. Przecież jestem, tak?
Musisz jeszcze ugotować bratu.
Nie sprzątałaś w pokoju od tygodnia.
Może te tańce to był kiepski pomysł.
Mamo, to był świetny pomysł.
Zawsze kiedy musisz być w pracy, to ja gotuję, sprzątam, zmywam,
robię wszystko za wszystkich.
Nie mogę mieć czegoś dla siebie?
Esmeraldo, nie tym tonem do swojej matki.
Przepraszam.
Byłam dziś bardzo szczęśliwa.
I nie odbierzecie mi tego.
Wygrała.
Daisy.
Dzień dobry.
Przepraszam, że nachodzę panią w domu, ale musimy porozmawiać.
Po telefonie od rodziców Alyssy
również myślę, że musimy porozmawiać.
Nie macie zielonego pojęcia,
w jakiej sytuacji mnie postawiłyście.
Zignorowałyście mnie i moje zdanie...
Wiesz, że rodzice Alyssy mają mnie za totalnie niekompetentną?
Przepraszamy. Namieszałyśmy.
Ale musiałyśmy wrócić na zawody.
Bez pewności, że jesteście gotowe?
Więc jakim cudem zdobyłyśmy dziś trzecie miejsce?
To się nie liczy?
Nie o to chodzi, Daisy!
Nie będę was trenować bez waszego szacunku i zaufania!
Szacunku?
Nie czujemy, żeby pani w nas wierzyła!
Całe życie, odkąd skończyłam cztery lata, chciałam tyko tańczyć.
Chodziłam na lekcje, dostawałam wiele pozytywnych opinii,
ale za każdym razem, kiedy występowałam, nawet w domu,
moi rodzice mówili to samo.
„Dobrze, ale stać cię na więcej.
„Nie spoczywaj na laurach. Bądź świetna. Oczekujemy, że będziesz najlepsza”.
Więc pracowałam ciężej, brałam więcej lekcji.
Byłam tak dobra, że dostałam się do Juilliard.
Tak...
Chcesz usłyszeć mały sekret?
Dwa tygodnie.
Esme mówiła, że pani jest absolwentką.
Czytała moje CV, gdzie napisałam, że byłam w Juilliard.
Dlaczego?
Nie rozumiem, dlaczego pani zrezygnowała?
Byłam dobra.
Ale nie świetna.
Byłam na zajęciach w pierwszych tygodniach
i widziałam innych uczniów...
Ich pasję...
Ich niesamowitą technikę, i pomyślałam...
Spanikowałam.
Myślałam, że to nie miejsce dla mnie, nie dam rady.
Czułam się jak oszust.
Więc się spakowałam, poleciałam do domu, poszłam na studia,
znalazłam pracę online.
-Jak trafiła pani do Marshall? -Cóż...
W zeszłym roku moja firma zbankrutowała.
Zobaczyłam ofertę dla nauczycieli.
Kiedy byłyśmy w Rolling Hills,
wróciły do mnie te wszystkie straszne wspomnienia.
Jak wszystko się posypało,
wiedziałam, że was zawiodłam.
Nie chciałam, żebyście znowu konkurowały, nie zniosłabym tego.
To nie ma nic wspólnego z moją wiarą w was.
To okropne, że tak myślałyście.
Tu chodzi o mnie. Mój strach.
A czyj układ pomógł nam dziś zdobyć trofeum?
Daisy...
Nie wierzymy głupio, że damy radę bez pani.
Chcemy kontynuować.
No nie wiem.
Jeśli podciągniemy się przez kolejne 3-4 tygodnie,
mamy szansę na zawody regionalne.
Rozumiem, ale...
Pani Bartlett...
Co to?
To nasz okrzyk.
Marisol wzięła to od swojej babci.
To znaczy: „Tak, mogę”.
Prawda jest taka,
że dziewczyny popełniły poważne błędy w ocenie.
Ale ja popełniłam jeszcze większy.
Nie uwierzyłam w nie tak mocno, jak na to zasługują.
Doceniamy, że przyszła pani do nas na rozmowę.
Alyssa jest fantastyczną dziewczyną.
Myślę, że grupa taneczna dobrze jej robi.
Pierwszy raz ma przyjaciół, a nie tylko książki.
To świetnie.
Jak państwo uważają, co powiemy panu Zavali o tym incydencie?
Jest bardzo zajętym człowiekiem.
Ma wystarczająco dużo zmartwień.
Dziękuję.
Obiecuję, że od tej pory
będę z nimi na każdym etapie.
Będziemy się trzymać regulaminu.
Gracias, pani Bartlett.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Czyli dalej działamy? Możemy konkurować?
Dziękuję.
Wybierzcie trzy numery ze szczepu i je uporządkujcie.
Zwycięzcy nie mają zadania domowego.
Gotowi...
Do startu...
Start!
Dalej!
Raz, dwa, trzy, cztery!
Chyba coraz lepiej pani z tym idzie.
Manualne zajęcia lepiej się sprawdzają.
Jak idą treningi grupy tanecznej?
Świetnie! Dziewczyny bardzo ciężko pracują.
OK, to tyle na dziś.
Chciała pani ze mną porozmawiać?
Daisy...
Dlaczego nie powiedziałaś mi, że dostałaś ofertę od Lynell Elliot?
No co ty! To Liceum Sztuk Scenicznych.
To niesamowite miejsce!
Tak, jest też bardzo daleko.
No i?
Pełne zadzierających nosa bogaczy
z rodzicami w show-biznesie.
-Jak miałabym się tam wpasować? -Co z „Si se puede”?
Proszę.
Chuy uważa, że to głupi pomysł.
Chuy...
-To twój chłopak? -Tak.
I tak się wkurza, że spędzam za dużo czasu na tańcu.
Myśli, że nakręcam się na coś nieosiągalnego.
W której klasie jest ten cały Chuy?
W żadnej. Rzucił szkołę. Jest mechanikiem w Escobar.
Co oznacza, że jego przyszłość jest już przesądzona.
Tego chcesz?
Daisy...
Posłuchaj kogoś doświadczonego.
To czas w twoim życiu, w którym powinnaś łapać każdą szansę,
podążać za swoimi marzeniami.
Nie popełniaj moich błędów, dobrze?
Udało się!
Byłyśmy drugie!
Jedziemy na zawody regionalne!
Jedziemy aż do San Diego!
Chwała pani Bartlett!
Niech żyje pani Bartlett!
Dziękuję, dziewczyny. Do poniedziałku.
A później... Na zawody regionalne!
Co?
Regionalne?
Jeszcze z tym nie kończysz?
Byłby koniec, gdyby nie dzisiejszy sukces.
-Ale wygrałyście. -Tak!
Nie cieszy cię to?
Mam już tego powoli dosyć.
Tak?
Nie masz dla mnie czasu!
Ciągle tylko tańczysz albo ćwiczysz, jesteś zbyt zajęta albo zmęczona!
Chuy, dlaczego nie możesz tego zrozumieć?
Taniec daje mi w końcu możliwość, by osiągnąć coś w życiu!
A co z naszym życiem? Co z naszymi planami?
Jestem dzieciakiem!
Za wcześnie na takie ustatkowanie!
Nie wiadomo, co się wydarzy.
Ja wiem!
Pójdziesz do szkoły z zasmarkanymi aktorami.
Przeżują cię i wyplują, a ty
wrócisz z podkulonym ogonem, myśląc, że będę czekał?
Daruj sobie, też mam swoje życie.
I jeśli nie chcesz być jego częścią, to żegnaj!
Chuy, zaczekaj!
Wiesz, co powiedziała mi pani Bartlett ?
Odkąd rzuciła Juilliard,
codziennie zastanawiała się, co by było, gdyby została.
Codziennie się zastanawia, Chuy!
Nie chcę się zastanawiać, chcę wiedzieć!
No i dobrze.
Chuy, nie rób tego!
Mówi Lynell Elliot. Zostaw wiadomość po sygnale.
Dzień dobry.
Pani Elliot?
Mówi Daisy Salinas z Gimnazjum Marshall.
Spotkałyśmy się w Hamilton na zawodach.
Dzwonię, by poprosić panią
o przesłanie podania do państwa szkoły.
Dziękuję.
Jak to nie możemy jechać?
Dziewczyny ciężko na to pracowały.
Rozumiem, ale nie mamy ani grosza w budżecie szkoły.
O czym rozmawiamy, o autobusie?
Autobus na jeden dzień?
Ile to może kosztować?
San Diego jest poza naszym okręgiem,
potrzebny jest zawodowy kierowca.
Koszt kierowcy, paliwo, sam autobus...
Grupa nie istnieje od roku. Czemu
nie ujęto jej w budżecie?
Bo to pierwsza grupa taneczna w szkole,
która zaszła tak daleko.
I co mam teraz zrobić?
Ukarać dziewczyny za ich sukcesy,
powiedzieć im, że jeśli tylko przegrają, to wszystko się ułoży?
Przykro mi, ale nie wiem,
skąd mam wziąć te tysiąc dwieście dolarów.
Może zorganizujemy zbiórkę?
Może uzbieramy też na nowe stroje.
Możemy myć samochody.
I możemy sprzedawać jedzenie, jak na imprezie sąsiedzkiej.
Musimy zrobić wszystko, by tam dotrzeć.
Mamy sporo roboty na przyszłe dwa tygodnie.
I jeszcze cały nowy układ.
Właściwie to już o tym myślałam.
Może zrobimy coś zupełnie innowacyjnego,
bazując na naszym pochodzeniu?
Ma pani na myśli coś takiego?
Robiłam tak, odkąd nauczyłam się chodzić.
Moja mama nazywała to la lavadora. Czyli pralka.
Tak! A co z merengue, o tak?
To idealne! Tak! Ktoś jeszcze?
Ktoś jeszcze coś ma?
Moi rodzice tańczą cza-czę. O tak...
Cza-cza-cza.
Patrzcie na Daisy.
Widzicie, jak jej idzie?
Od cza-czy do hip-hopu, potem znów salsa...
Flamenco...
Salsa.
Super. Teraz jak to zmienić w układ?
I jak się tego nauczymy na czas?
Sprawdźmy. Daisy, co myślisz?
Zaczynamy tak, schodzimy w dół...
I biodro, salsa, piruet...
Dalej, dziewczyny, próbujcie z nami.
Merengue...
I zróbmy to, co wcześniej.
I skrzyżuj.
OK, idealnie.
Obrót... i trzęsiemy!
Od początku... Góra!
Ręce do góry, i w dół,
i głowy w górę, salsa, piruet...
Alex! Co tu robisz?
Muszę przyznać. Niełatwo jest
cię znaleźć.
-Chodź. Wejdźmy do środka. -OK.
Napijmy się herbaty.
Czy to prawda? Uczysz w szkole?
Biologii, w dziewiątej klasie.
Niesamowite!
I ogarniasz to?
Tak. Na pewno mam sporo wyzwań.
Jestem tutaj, bo rozmawiałem z Bobem Humphreyem.
-Z Bennet Co.? -Dokładnie tak.
Jest teraz szychą w sieci.
Jego strona to konkret!
Plotki, porady, moda, wszystko dla nastolatek
z linkami do najlepszych ciuchów, kosmetyków i stron z muzyką. Czad!
I?
Szukają kierownika do marketingu i relacji z klientami.
I powiedziałem im o tobie.
Alex, bardzo mi miło,
ale chyba w końcu zaczynam radzić sobie z nauczaniem.
-Ile zarabiasz? -Wystarczająco.
Jeśli nie planuję już nigdy żadnego porządnego urlopu.
Cokolwiek wyciągasz z tej pracy, Bobby to co najmniej podwoi.
Nie znalazł nikogo z twoimi umiejętnościami i doświadczeniem.
A co do tego nauczania, to...
Twoi uczniowie to jego grupa docelowa.
No nie wiem, Alex.
Zadzwoń do niego.
Mają nawet biuro w Londynie.
Podobałby ci się Londyn.
Zadzwoń do niego.
Idź na rozmowę. Co ci szkodzi?
W sumie to nie ma powodu, żeby się nie spotkać.
Otóż to.
Tak...
Zadzwoń do niego.
Jak możesz oblać matmę?
To tylko test z dziesięciu tygodni, nie całego roku.
Pan Zavala ma bzika na tym punkcie.
Bania oznacza brak możliwości zajęć dodatkowych.
Ale nawet on nie wyrzuci jej przecież chwilę przed zawodami.
Zakład?
Głupia matma! Zawsze mi ciążyła!
Co zrobimy?
Porozmawiajmy z panią Bartlett. Może coś dla nas ugra.
-Chicas! Złe wieści. -Co się dzieje, Marisol?
Pani Bartlett rozmawiała przez telefon o nowej pracy.
To niemożliwe.
Marisol, na pewno to usłyszałaś?
Si! Może mój angielski nie jest najlepszy,
ale nie mam problemów ze słuchem.
Nigdy nie chciała tu być!
Nie traktowała tego poważnie.
Daisy, to nieprawda, OK? Nie wierzę w to!
Nie powinnyśmy były jej ufać!
Nie! Pani Bartlett dba o nas.
Ta, jasne.
Zostanie z nami. Idę o zakład.
To niemożliwe!
-To koniec! -Nieprawda!
Dziewczyny? Hej?
Przyszła pani walnąć nam swoją przemowę pożegnalną?
Słucham?
Tchórz zawsze będzie uciekał.
Wiemy o rozmowie kwalifikacyjnej. Marisol słyszała.
To prawda? Opuszcza nas pani?
Nie może pani! Co z zawodami?
Proponują kupę kasy i powiedzieli, że jest pani najlepsza?
Właściwie to była bardzo hojna oferta
i poprosili, bym zaczęła od poniedziałku.
Do widzenia. Będziemy tęsknić.
Jak pani mogła?
Nie obchodziłyśmy pani.
Pan Zavala nigdzie nas nie puści bez trenera.
Tyle ciężkiej pracy! To nie fair!
Mogę coś powiedzieć?
Po co?
Właściwie to prawda jest taka,
że im odmówiłam.
Naprawdę?
-Więc zostaje pani? -Tak.
Dlaczego?
Jesteśmy drużyną.
Więc...
Gotowe? Poćwiczymy?
Mamy jeszcze jeden problem do rozwiązania.
A jakbyśmy uznali to jako jeden wielki projekt zaliczeniowy?
Yolanda zbierze jutro pieniądze na myjni,
a ja sprawdzę jej obliczenia.
Jeśli będą dobre, porozmawia pan z jej nauczycielem,
żeby podniósł jej ocenę.
Brzmi dobrze.
Ale musi wziąć to bardzo poważnie.
Jeśli Yolanda nie przedstawi konkretnych obliczeń,
to wylatuje z grupy.
Jasne.
Pani Bartlett, podoba mi się pani optymizm.
Dziękuję.
Świetne.
Daj mi kawałek tego kurczaka.
Smacznego.
Dziękuję.
Kwiaty
MYJNIA
Hej!
Mam tyle mycia, że przez miesiąc będę miała pomarszczone ręce.
Yolanda! Jak nam idzie?
Zbieranie jest proste. To obliczenia i dodawanie będą najtrudniejsze.
Zobaczmy.
I co? Udało się?
Prawie, ale jeszcze nam brakuje.
Wystarczy na autobus i ubezpieczenie,
ale potrzebujemy jeszcze sto dolarów na stroje.
Chuy...
O co z tym chodzi?
Ponoć macie problem z osiągnięciem celu.
Tak, skąd masz te wszystkie samochody?
Z warsztatu.
Szef zawsze każe myć samochody po naprawach.
Namówiłem go, żeby podrzucić je do was.
To ile będzie za dziewięć samochodów i busa?
85 dolarów.
Czyli nadal brakuje nam piętnaście dolarów.
Lecisz mi mycie i woskowanie.
Załatwione!
Gratulacje, drużyno. Jedziemy na zawody regionalne!
Będziemy wyglądać zabójczo w nowych strojach!
Zawody Regionalne dla Grup Tanecznych, San Diego
Jesteś, Daisy Salinas.
Wszędzie cię szukałam.
Byłam przeszczęśliwa, kiedy otrzymałam twoje podanie,
nie mogę się doczekać twojego występu.
Świetnie. Żadnej presji.
To moja trenerka, pani Bartlett. A to Lynell Elliot.
-Bardzo miło panią poznać. -Również.
Nie zatrzymuję. Pewnie macie dużo do przygotowania.
Chciałam się przywitać,
życzyć powodzenia i dać znać, że się przyglądamy.
Nie wierzę, że naprawdę tu jesteśmy.
Chyba zaraz zemdleję, przewrócę się i już nie wstanę.
Nie przed występem. Najpierw zatańcz, później mdlej.
Grupa Los Alamitos, przygotować się.
Następnie Gimnazjum Marshall.
To my!
Dzień dobry państwu.
Witamy na Regionalnych Zawodach Tańca w Południowej Kalifornii!
Jako pierwsi wystąpią Los Alamitos Red Devils!
Tańcz!
Nie mogę znaleźć naszych pomponów.
Gdzie one są?
Zobaczę tam.
OK, zobacz tam, a ja tu.
Nie dam rady.
-Oczywiście, że dasz. -Nie.
Nie mogę.
Siedzi tam Lynell Elliot.
Daisy...
Wiesz, że jesteś dobra,
i wiesz, że dzisiejszy występ może dla ciebie wiele oznaczać,
ale powiem ci coś, czego możesz nie wiedzieć.
Długo mi zajęło, żeby to zrozumieć.
Jest duża różnica pomiędzy byciem najlepszym
a dawaniem z siebie wszystkiego.
Staranie się, by być najlepszym...
jest bezowocne. To kwestia opinii.
Ale dając z siebie wszystko...
Tak odnajduje się swoją drogę.
A co za różnica?
Nie zrobię żadnej z tych rzeczy!
Zrobisz. Robiłaś to z 50 razy na próbach.
Kiedy pierwszy raz zobaczyłam cię, jak tańczysz w mojej klasie,
miałaś z tego tyle radości.
Taniec bił prosto z twojego serca.
A to bardziej wartościowe
i zaraźliwe niż posiadanie tysiąca trofeów.
Więc dziś zapomnij o wygrywaniu,
zapomnij o Lynell Elliot.
Zapomnij o wszystkim...
Poza tym, dlaczego kochasz taniec.
Pamiętaj, kochanie, idź za głosem serca.
Hej, dziewczyny! Powodzenia!
Trzymajcie się. Pa!
Powitajmy grupę taneczną z Gimnazjum Marshall!
Dalej, Marshall!
Raz, dwa, trzy, cztery...
Pięć, sześć, siedem, osiem!
Dalej, Daisy...
Jazda!
Naprzód!
Dalej!
Potrząsaj!
Tak jest, Marshall!
To moja dziewczyna!
Tak, kochanie!
Daisy, ale dałyśmy czadu!
To oznacza, że pojedziemy na mistrzostwa stanowe?
A później krajowe?
I międzynarodowe!
Cokolwiek się wydarzy, jesteście niesamowite!
Bo mamy niesamowitą trenerkę.
Za panią Bartlett!
Nie. Za nas.
Za nas!
Przejechałeś tu kawał drogi.
Myślisz, że bym to ominął?
Myślałam, że nie cierpisz mojego tańca.
Nie, chica.
Wiesz, czego nie cierpiałem?
Poczucia, że mnie zostawisz.
Że ruszysz podbijać świat, a ja zostanę tu,
grzebiąc w autach do starości.
Ale wiesz co?
Ten wyrzutek właśnie wraca do szkoły.
Chuy, mówisz poważnie?
Przynajmniej sprawdzę, czy dam radę.
Jestem z ciebie dumna!
To ja z ciebie jestem dumny.
-Zobaczymy się na zewnątrz, OK? -Dobrze.
Byłaś świetna.
Tak.
Potrząś tym!
Hej, spójrzcie tutaj!
Drużyna taneczna Gimnazjum Marshall zajęła drugie miejsce
w Zawodach Regionalnych dla Grup Tanecznych i pojechała na zawody krajowe