www.napiprojekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
{C:$398dc6}{y:i}Poprzednio w Monk...
Chwileczkę... to dopiero nowość.
- Czy to dla mnie? - Adrian, nie otwieraj tego.
Obiecaj mi, że nie otworzysz tego aż do Gwiazdki.
Dobrze, już odkładam.
Halo?
Musiała się z kimś spotkać, ale z kim? {c:$398dc6}ŻONA DETEKTYWA ZAMORDOWANA
Czy zbierała materiał na jakiś reportaż?
- Nie wiem. - Nie widzę tego.
Dlaczego nie potrafię tego dostrzec?
{y:i}Sądzę, że to zbyt osobiste, Monk.
- Znam ten budynek. - Ile to było, 12 lat temu?
- Prawie co do dnia. - Zaginiona położna.
- Pamiętasz lekarza, z którym rozmawialiśmy? - Nash, tak?
To nasz gość honorowy.
Adrian, pracujesz nad jakimiś interesującymi sprawami?
- Panie Monk, wszystko w porządku? - Widzę plamki. - Adrian, spójrz na mnie.
Zostałeś otruty, Adrian. Ktoś próbuje cię zabić.
- Więc... ile czasu? - Dwa... może trzy dni.
Sądzimy, że Kazarinski zastrzelił w zeszły piątek dr. Nasha i uważamy, że otruł Adriana Monka.
Musi zostać złapany żywcem. Jeśli on zginie, Monk także.
Kazarinski! Policja!
Cholera!
Prezent od Trudy. Już czas, aby go otworzyć.
{y:i}Witaj, Adrian.
{Y:i}Jeśli to oglądasz, to znaczy, że nie żyję.
{Y:i}Wiem, że mieliśmy nie mieć przed sobą żadnych tajemnic, ale...
{Y:i}jest coś, o czym ci nigdy nie powiedziałam.
{Y:i}Coś się wydarzyło. Coś okropnego.
{Y:i}Lata temu, jeszcze zanim się poznaliśmy.
{c:$ff8000}{Y:i}DETEKTYW MONK 8x16 {c:$ffda50}{Y:i}"PAN MONK I KONIEC (część 2)"
{C:$398dc6}{Y:i}Tam jest dżungla {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Wszędzie bałagan i zamieszanie {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Nikt się tym chyba nie przejmuje, ale ja tak! {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Hej, kto za to odpowiada? {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Tam jest dżungla {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Trucizna w powietrzu, którym oddychamy {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Czy wiesz, co jest wodzie, którą pijesz? {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Cóż, ja wiem i to zdumiewające {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Ludzie myślą, że oszalałem, bo cały czas się martwię {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Gdybyś poświęcił temu uwagę, też byś się martwił {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Lepiej zwróć na to uwagę albo świat, który tak bardzo kochamy {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}może cię po prostu zabić {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Mogę się mylić, ale nie sądzę! {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Ponieważ tam jest dżungla {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Tam jest dżungla {S:15}
{C:$fd209c}{Y:i}Tłumaczenie: Elektron {Y:i,b}{F:georgia}elektron@os.pl {s:15}
Panie Monk, musi pan wcisnąć "Play".
Minęły prawie dwie godziny. Wszystko w porządku. Już dobrze.
Zaczynamy.
{Y:i}Wiem, że zawsze mnie idealizowałeś.
{Y:i}Myślisz, że jestem jakąś świętą...
{Y:i}ale kochanie, nie jestem doskonała.
{Y:i}Popełniłam błąd... duży błąd.
{Y:i}To było 15 lat temu, zanim się poznaliśmy.
{Y:i}Miałam romans...
{Y:i}...z moim profesorem prawa.
{Y:i}Był wtedy żonaty. Przysięgam, nie wiedziałam o tym.
{Y:i}Tak czy owak... my... ja...
{Y:i}...byłam w ciąży.
{Y:i}Wiem, że jesteś rozczarowany. Nie kochałam go...
{Y:i}tak naprawdę w ogóle go nie znałam.
{Y:i}Ale kochałam bycie w ciąży. To była dziewczynka.
{Y:i}Urodziła się 2 stycznia 1983.
{Y:i}Zmarła tego samego dnia.
{Y:i}Żyła przez 9 minut.
{Y:i}Nigdy jej... nie widziałam.
{Y:i}Nigdy jej nie widziałam.
{Y:i}Tak czy owak... ojciec, ten profesor,
{Y:i}nazywa się Ethan Rickover i...
Rickover.
{Y:i}Niesamowity pan Monk. Dobrze znowu ciebie widzieć.
{Y:i}...jest teraz sędzią. Został właśnie nominowany na sędziego drugiej instancji.
{Y:i}Dlatego też nagrywam ten film, bo kobieta, która zaginęła tydzień temu, Wendy Straud,
{Y:i}to położna, która odebrała moją córkę.
Zaginiona położna... zaginiona położna...
Nie wiem, co myśleć. Powiedz mi, co mam myśleć.
Po prostu naciśnijmy "Play".
{Y:i}Ethan zadzwonił do mnie wczoraj.
{Y:i}Ni stąd, ni zowąd, nie rozmawiałam z nim od 10 lat.
{Y:i}Chce się ze mną jutro spotkać.
{Y:i}Nie wiem... może... może po prostu jestem paranoiczna... ale...
{Y:i}było coś w jego głosie. Po prostu...
{Y:i}Przestraszyło mnie to, wiesz? Ethan ma swoją ciemną stronę.
{Y:i}To znaczy, wiem o tym, widziałam to. Wiem, do czego jest zdolny.
{Y:i}Potrzebuję przerwy.
{Y:i}Dlatego nagrywam ten film.
{Y:i}Jeśli się mylę, a z pewnością tak jest...
{Y:i}i nic się nie stanie...
{Y:i}po prostu podmienię to na ten cyfrowy zegarek, o który ciągle prosiłeś.
{Y:i}Ale jeśli mam rację... i coś się stanie...
{Y:i}chciałabym, żebyś o wszystkim wiedział.
{Y:i}Bo zasługujesz na to, żeby wszystko wiedzieć, Adrian.
{Y:i}Jesteś czymś więcej, niż miłością mojego życia.
{Y:i}Jesteś moim życiem.
{Y:i}Jesteś moim... życiem.
Panie Monk, tak mi przykro.
- Co pan robi? - Ethan Rickover.
Co pan zamierza zrobić? Panie Monk, zadzwońmy do kapitana.
- Dlaczego mi nie powiedziała? - Panie Monk, wszyscy mają tajemnice.
- Kochała pana. Nie chciała pana rozczarować. - Ta kaseta leżała na szafce przez ten cały czas.
Patrzyłem na nią przez 12 lat.
Panie Monk... niech pan na siebie spojrzy. Nie może pan nigdzie wychodzić.
- Idę. - Nie, panie Monk. Jest pan chory.
Nie umrę.
Jeszcze nie teraz.
Sędzio Rickover, chciałbym odnieść się do pana wcześniejszej decyzji.
Herrura kontra stan Kalifornia.
Pełnił pan przy tej sprawie funkcję zastępcy prokuratora generalnego. Zgadza się?
Zgadza się, senatorze.
{Y:i}To była sprawa kary śmierci dla pana Herrury, której wykonanie wstrzymaliśmy.
{Y:i}Miałem prawo do złagodzenia kary tylko podczas procesu ułaskawienia.
Nadal podtrzymuje pan tę opinię.
Mówiąc szczerze, senatorze, to nie jestem pewien.
Prawo się zmieniło, ja się zmieniłem. Miałem wtedy 28 lat i myślałem, że wszystko wiem.
Zdaje sobie pan sprawę, że są w toku inne, bardzo podobne sprawy,
i w niektórych z nich wykorzystano ostatnie postępy w badaniu DNA.
Sędzio Rickover?
Senatorze, nie sądzę, żeby dobrym pomysłem było
pisanie Konstytucji na nowo z powodu postępów naukowych.
Podstawowe zasady prawa powszechnego nie zmieniły się, nigdy do tego nie doszło.
Sprawą nadrzędną jest tutaj jego stosowanie... przy nowym kontekście.
Czy kontekst jest zawsze dominującym czynnikiem?
Słucham?
Czy kontekst jest zawsze dominującym czynnikiem?
W mojej opinii, tak. Oparty jest on tych samych podstawowych zasadach,
które dały początek prawu powszechnemu jeszcze za czasów Johna Cooka, ale...
nie jestem tutaj po to, żeby uczyć WOS'u, prawda?
Właściwie, to z miłą chęcią. Niektórym z nas z pewnością by się to przydało.
Senatorze, to był długi poranek. Czy mógłbym prosić o przerwę w obradach?
{Y:i}To doskonały pomysł. Wszystkim przyda się krótkie przewietrzenie.
Wznowimy obrady o 10:15.
Cóż, panie Monk... co za niespodzianka.
- Słyszałem, że jest pan chory. - Nie, nie... czuję się o wiele lepiej...
- wiele... wiele lepiej. - No to mi ulżyło.
Więc, przyjechał pan do centrum, żeby mnie wysłuchać?
- To miło z pana strony. - Jestem tutaj, bo zabiłeś moją żonę.
- Słucham? - Słyszałeś.
Trudy... Alison. Była twoją studentką w Berkley.
Miałeś z nią romans, zaszła w ciążę, a 12 lat temu, gdy zostałeś nominowany
na sędziego drugiej instancji zadbałeś o to, aby ta historyjka nigdy nie wyszła na jaw.
Zabiłeś dwie kobiety. Wendy Straud była położną odbierającą dziecko...
mojej żony.
Cóż, powiedzieli mi, żebym się tego spodziewał.
Przy każdym takim przesłuchaniu świry zawsze wychodzą z drewutni.
- Sędzio Rickover, wszystko wiemy. - Doprawdy?
Panie Monk, uczyłem tysiące studentów w Berkley. Niektórzy z nich byli niezrównoważeni.
Więcej niż kilku bujało się we mnie, ale proszę, gdzie pana dowód?
- Gdzie jest dziecko? - Dziecko zmarło.
"Dziecko zmarło". Akt urodzenia, dokumenty...
Nie ma! Wszystko zniknęło. Zadbałeś o to. Wysłałeś Joey'a Kazarinski'ego
do centrum rodzenia w zeszłym tygodniu.
Uaktualniali bazę. Dyrektor musiał znaleźć coś o Trudy i dziecku,
- więc kazał pan go zabić. - Zacierałeś ślady przez 26 lat.
Nie, w porządku. W porządku.
Pan Monk jest poważnie chory, więc najwyraźniej nie myśli trzeźwo.
Nagrała film... sędzio.
Nagrała film.
Oczywiście, że tak. Ta kobieta miała urojenia.
- Teraz pamiętam. Trudy... - Alison. - Alison, tak.
Chodziła za mną. Pisała do mnie liściki i dzwoniła do mnie o 2-3 nad ranem.
Pamiętam też, jak twierdziła, że jest w ciąży.
Prawdopodobnie w to uwierzyła, była dość niezrównoważoną kobietą.
Najwidoczniej mieliście wiele wspólnego.
Nie, panie Monk!
{Y:i}Panie Monk!
{Y:i}Nie, panie Monk! Niech pan przestanie. Proszę!
To jeszcze nie koniec!
- To jeszcze nie koniec! - Właśnie, że tak.
{Y:i}Tak, wiem. Lekarz jest teraz u niego.
Nadal nie wiedzą.
Zadzwonię później. Kocham cię.
- Kto to był? - Zastępca komisarza.
- Zastępca komisarza, Patrick Watson? - Tak, dokładnie.
- Powiedziałeś "kocham cię". - Zgadza się. Kocham go.
Sądzę, że wykonuje wspaniałą robotę. Co, nie myśli pan, że...
Nie, sądzę, że wykonuje wspaniałą robotę, ale nie mówię mu, że go kocham.
Może pan powinien, to zwykła uprzejmość.
- To nie jest zwykła uprzejmość. - Sądzę, że wykonuje pan wspaniałą robotę.
Kocham pana.
Dobrze, Randy. Przepraszam, że zapytałem.
Jak będziesz gotowy powiedzieć, o co chodzi, to wal śmiało.
Doktorze. Jak się ma nasz chłopak?
Jest stabilny. Właściwie, to nawet lepiej.
Jego oznaki życiowe poprawiły się. Nie jesteśmy pewni dlaczego.
To pewnie nienawiść. Czysta złość, to najlepsze lekarstwo na świecie.
- Możemy go zobaczyć? - Tak.
To było łatwe. Cztery dni temu byłeś wierzgającym koniem.
- Cztery dni temu, było lata temu. - Wrócę później z tabletkami.
- Pięć minut... niech się nie ekscytuje. - Dobrze. - Hej. - Hej.
- Gdzie... gdzie jest Natalie? - W twoim mieszkaniu, pakuje ci ubrania.
Dlaczego nie mogę wrócić do domu?
Kolego, masz szczęście, że nie jesteś w więzieniu.
Zostałeś oskarżony o napaść i grożenie sędziemu.
Tak. Jakiemuś sędziemu.
Wiemy, trochę poszperaliśmy. Wszystko się potwierdza.
Doktor Nash miał drugą komórkę. Dzwonił do Rickovera kilkanaście razy.
Doszliśmy do wniosku, że próbował go szantażować, a Rickover wynajął Kazarinski'ego, żeby go zabił.
- Daj mu akta. - Położę je tutaj.
Masz go. Znalazłeś go.
- Jakie to uczucie? - To jeszcze nie koniec.
To jeszcze nie koniec. Chodzi o powietrze...
powietrze, którym oddycham... nie mogę znieść myśli, że on nim oddycha.
- To, to samo powietrze. - Wiem, kolego.
Dorwiemy go, obiecuję ci to. Ja obiecuję ci, że sukinsyn pójdzie na dno.
Randy... zamknij drzwi. Zamknij drzwi.
Leland... posłuchaj.
- Nie będzie mnie przy tym. - Nie mów tak. Nie psuj tego.
- Nikt się nie poddaje. Lekarze cały czas pracują. - Leland...
Zabij go. Obiecaj mi.
Tak, dobrze... zabiję go.
Obiecuję. Tak, zrobię to. Nie będzie procesu.
Kłamiesz.
- Steve, to nie ta poduszka. - Tak? - Tak.
Potrzebuje poduszki Trudy. Jest w szafie w plastikowym pokrowcu.
Spała na niej i nadal czuje jej zapach.
- Czy to samochód Trudy? - Tak. Cóż... przynajmniej teraz wie.
Jeśli tego nie przeżyje, umrze wiedząc.
Co ty robisz?
Czegoś... tutaj brakuje. Coś jest nie tak.
Powiem ci, co jest nie tak. Nie powinieneś siedzieć. Spójrz na siebie.
Dobijasz samego siebie. Jestem pewna, że może to poczekać.
Nie, nie to. To nie może poczekać.
Nie to. Ten koleś zabił trzy osoby.
On?
- Nigdy nie można tego stwierdzić, prawda? - Nie, chciał zatuszować swój romans.
To wszystko? Trudno w to uwierzyć. Nikogo teraz nie obchodzą romansy.
Dlatego myślę, że musi być coś innego. Musi być w tym coś jeszcze.
Lekarz chce, żebyś dzisiaj spał. Zostawię to tutaj. Uśpi cię momentalnie.
- Sen, to najlepsze lekarstwo. - Nigdy się nie przeprowadził.
Słucham?
Tak właśnie powiedzieli. Słyszałem, jak rozmawiają.
{Y:i}Ethan nigdy się nie przeprowadzi. Sądzę, że zostanie pochowany na tym ogródku.
Więc, dlaczego nie chce się przeprowadzić? O co chodzi z tym mieszkaniem?
- Czekaj, będzie to chciał. - Jeśli czegoś zapomnimy, możemy wrócić.
- Steven! - Natalie, wszystko w porządku?
Nie czuję się najlepiej. Plamki, widzę plamki. O mój Boże.
Takie same objawy, jak u pana Monka.
Nie rozumiem, byłem z tobą cały dzień, nic nie jadłaś.
- O mój Boże. - Natalie? O co chodzi?
Rickover dziwnie podał ją na przesłuchaniu. Pan Monk upuścił ściereczkę.
{Y:i}- Słyszałem, że jest pan chory. - Czuję się o wiele lepiej... wiele lepiej.
{Y:i}Użył swojego długopisu. Nie chciał jej dotykać.
- O Boże, to było w ściereczkach. - Dlatego to przegapiliśmy.
Myśleliśmy, że to jedzenie. Jedziemy do szpitala. Teraz mamy źródło.
Zbadamy ją i antidotum będzie gotowe w dwie godziny.
- A pan Monk? - Nic mu nie będzie. - Musisz mu powiedzieć, zadzwoń do niego.
Dobra, dzwonię.
Stanowisko pielęgniarek, mówi Judie.
Może pan zadzwonić do niego bezpośrednio. Naprawdę? Dobrze. Pójdę sprawdzić.
Kenny? Kenny, co się stało?
- Mocno pada? - Leje, jak z cebra.
Kapitanie, tutaj pan jest. Wszędzie pana szukałem.
- Słyszał pan? - Dobry prawnik. - Mają lekarstwo.
- Mają lekarstwo? - Dla Monka, wyizolowali truciznę.
- Była na ściereczkach. - Ściereczki! To świetna widomość.
Jest lekarstwo! Chodź, właśnie jechałem do szpitala. Może zdążymy by przekazać nowinę.
- Nie ma go tam. - Kogo? - Monk, on uciekł.
- Odurzył policjanta i zabrał jego broń. - Dobra, chodź. Weźmiemy twój samochód.
- Dlaczego mój? - Musimy wyprzedzić Monka. - A co chce zrobić? - Coś złego.
Twój garaż był otwarty. Pożyczyłem łopatę.
Podnieś ją.
Podnieś ją!
- Tam. - Zabijesz dzisiaj sędziego?
Dzisiaj ja jestem sędzią. Tam, jazda. Idziemy.
{Y:i}Dobra, dobra... gazu, gazu!
- Jedź! Jedź! Jedź! - Samochód! Samochód!
Po prostu jedź! Jedź!
{Y:i}- O Jezusie! - Przepraszam. Przepraszam.
- Gdzie, do cholery, jest syrena? - Z tyłu. - Co ona robi z tyłu?
Nie używałem jej przez 10 miesięcy.
Dlaczego? Wszyscy źli kolesie poszli na emeryturę?
Koniec z przestępczością? Dobre sobie. Co to za śmieci?
- Wyprzedaż garażowa. - Kupiłeś to wszystko?
- Nie, sprzedaję. - Sprzedajesz te śmieci?
- Hej, czy to moje hantle? - Nie, moje. - Pożyczyłem ci swoje w zeszłym roku.
- To moje hantle. - Czy one nie wyglądają tak samo?
- Moje inicjały są na nich. - Dobrze, może te są twoje. Weź je.
Nie wezmę ich teraz, jesteśmy czymś zajęci.
Nie znalazłem syreny.
Mogłem ją sprzedać.
- Dobrze, detektywie Monk. Co teraz? - Kop.
- Sądzę, że do rana oboje będziemy martwi. - Kop.
Nie tam. Tam. Przy zegarze słonecznym.
Tam. Jazda.
Zaczynaj.
- Nie, nie, ul. Benwortha. Oszalałeś?! - Nakaz, muszę jechać w lewo.
Jak my się tu przeciśniemy?
{y:i}- Przepraszam, przepraszam. - Skręcaj, skręcaj w lewo!
Gazu, gazu, gazu!
Przez nasze krążenie Monk da się zastrzelić. Co u licha! Hamuj!
- Dalej! Dalej! - Cofnij ciężarówkę. Policja.
- Zjeżdżaj! - Dalej! Dalej!
Chyba mamy syrenę.
- Nie przestawaj kopać. - Nie powtórzę ponownie.
- Odłóż broń. - Nie. Jeszcze nie skończyłem.
Wywlekę trochę drażliwy temat, więc nie chcę, żebyś przesadnie zareagował.
Trudy i ja często rozmawialiśmy o karze śmierci, ale zawsze była temu przeciwna.
Zamknij się! Po prostu zamknij się!
Jeśli jeszcze raz wspomnisz jej imię, to będzie to twoje ostatnie słowo, jakie wypowiesz.
O, Boże. Już dobrze. Stottlemeyer, Wydział Zabójstw. Spokojnie.
Niech wszyscy wezmą głęboki oddech. Spokojnie, wstrzymać ogień.
- Czas zamknąć sprawę. - Monk. Monk, odłóż broń, kolego!
Nie chcesz tego robić. Nie musisz tego robić.
Hej! Kto kazał ci przestać. Kop dalej! Kop dalej!
Monk! Posłuchaj mnie. Zidentyfikowali truciznę.
- Była na twoich ściereczkach. - Mają antidotum, musimy zabrać cię do szpitala.
Potem pomyślimy, co z nim zrobić.
Co to było?
- To... jest Wendy Straud. - Ta położna sprzed 12 lat?
Tak.
Kości... i ludzka czaszka.
- Nie mogłem rozgryźć, dlaczego się nie przeprowadziłeś. - Sprowadźcie CSI.
Potem przypomniałem sobie zegar słoneczny... pod drzewem.
Dlaczego ktoś miałby stawiać zegar słoneczny pod wielkim drzewem, w cieniu. To nie miało sensu.
12 lat temu, gdy został nominowany na sędziego federalnego nie miał zbyt czystego imienia.
Wendy Straud musiała o tym wiedzieć, tak? Tak!
Powiedziała, że odnalazła Jezusa, że urodziła się na nowo.
Nie mogła żyć z poczuciem winy.
Chciała powiedzieć wszystko o mnie i Trudy oraz dziecku.
Więc ją zabiłeś? A potem Trudy?
I po co to wszystko?
- Na nic! - Monk! Monk! Monk!
- Dla posadki! Dla posadki! - Monk! Nie!
- Stój! - Odłóż broń!
- Nie! - Zaopiekujcie się nią!
Temu gołębiowi chce się płakać. Ostatni raz, gdy tutaj byłeś... ile to było, dwa tygodnie temu?
- Półtora tygodnia. - Półtora tygodnia temu. Wyglądałeś okropnie.
Teraz, spójrz na siebie. Wyglądasz świetnie.
- To niemal cud. - To był cud.
Więc, nareszcie.
Po 12 latach. 12 długich latach.
Zakończenie.
- Zakończenie. - Jak się czujesz?
Dobrze. Wszystko w porządku.
- Więc, jak się czujesz? - Wiem, jak powinienem się czuć.
Powinienem czuć, że wreszcie jestem szczęśliwy... że wreszcie jestem pogodzony, spokojny.
Ale?
- Czuję... pustkę. - To żadne zaskoczenie.
Adrian, spędziłeś większość dorosłego życia na poszukiwaniu mężczyzny, który zabił twoją żonę.
To poszukiwanie cię napędzało. Teraz tego nie ma. Więc, co będzie dalej?
Co zrobisz, gdy się jutro rano obudzisz? Na czym ci zależy? To są trudne wybory.
Jest coś jeszcze.
Coś mnie dręczyło.
Tuż przed śmiercią Rickover powiedział: "Zaopiekujcie się nią".
- "Zaopiekujcie się" kim? - Nie wiem.
Pewnie nigdy się nie dowiem.
Dobra, chcesz mojej rady? A zakładam, że tak, bo jesteś tutaj.
Zapomnij o tym. To dawne czasy.
Czas, aby Adrian Monk wypłynął w wielką(wspaniałą) nieznaną.
Nienawidzę wielkiej nieznanej.
Skąd wiesz? To nieznana.
Skoro to nieznana, to skąd wiesz, że jest wielka.
Słuszna uwaga.
Może to nie tak wielka nieznana, ale jest tam... i czeka na ciebie.
Nie ma powodu, żebyś się jej obawiał.
Panie Monk, co powinnam napisać?
Panie Monk, co powinnam napisać na pudełku?
- Sprawa zamknięta. - "Sprawa zamknięta", podoba mi się.
Cholercia, "i" jest przekrzywione. Może być, czy mam poszukać innego pudełka?
Panie Monk? Co pan czyta?
"Położna nadal zaginiona. Przypuszczalnie nie żyje."
To stary artykuł o Wendy Straud. Był na spodzie tej sekcji.
"Panna Straud trafiła na łamy gazet 2 stycznia 1983 roku, gdy znalazła na placu zabaw
dziewczynkę-niemowlę i zaniosła je do miejscowego sierocińca."
1983?
- "Zaopiekujcie się nią." - Słucham?
Ostatnie słowa Rickovera. Nie chodziło o romans, Natalie.
To właśnie to chciał zatuszować. Chodziło o dziecko. Ono nie umarło.
Dziecko przeżyło. Trudy nigdy się o tym nie dowiedziała.
Okłamali ją. Jej córka przeżyła.
Oddali ją do adopcji.
Ona żyje i jest gdzieś tam.
Córka Trudy.
Tak, stoi tuż obok mnie. Powiem mu.
Jesteś gotowy? Znaleźli ją. Nazywa się Molly.
- Molly. - Molly Evans.
Została adoptowana 25 lat temu przez Andrew i Beth Evansów.
Jest niezamężna, mieszka w hrabstwie Monterey i posłuchaj tego...
- pisze recenzje filmów dla Cronicle. - To ma sens, Trudy była pisarką.
Hrabstwo Monterey, to jakieś 20 minut drogi stąd.
Agencja rodzinna już sie z nią skontaktowała i z chęcią spotkałaby się z tobą.
- Nie mogę tego zrobić. - Pewnie, że możesz.
Nie. Co jeśli mnie nie polubi? Wielu ludzi mnie nie lubi.
Sam za sobą nie przepadam. Nie mogę tego zrobić. Nie zrobię tego.
Wolałbym, żeby wszystko zostało tak, jak jest. Lubię wszystko tak, jak jest teraz.
- Wcale, że nie. - Panie Monk.
Musi pan jechać. Mówię panu. Musi pan jechać.
To dar panie Monk.
Trudy wysłała panu dar. Wysłała panu kogoś, kogo mógłby pan pokochać.
Właśnie tego panu brakowało.
Zobaczymy się później.
- Molly? - Tak.
Już dobrze. Już dobrze.
Tak parkuje równoległe. To doskonały kierowca.
Nigdy nie dostała mandatu. A to my, jemy lunch.
Je pięć razy w tygodniu. Jest wegetarianką, ale je ryby.
- Zrobiłeś te wszystkie zdjęcia? - Tak. - A tutaj pije kawę.
- To Kona Blend, czasami pije też Columbian. - Monk, masz tu jakieś 600 zdjęć.
- Reszta poszła do wywołania. - Znasz ją od trzech dni.
Czuję, jakbym znał ją od zawsze. Ona czuje to samo, nawet to powiedziała.
To są jej przybrani rodzice. To Andy i Beth, są wspaniali.
On ma małą nadwagę... jest emerytowanym okulistą.
To jej nowy chłopak, Kyle. Jest od niej dwa lata młodszy.
Nie jest pewna, co do niego czuje.
A tak, to ona, jak mówi mi, żebym nie robił tyle zdjęć.
To ona próbująca zabrać mi aparat. Zgadnij, co jeszcze? Znacie internet?
- Ona jest w nim. - Naprawdę? Udziela się?
Tak, ma własną stronę. Nazywa się "blog", naprawdę. Uwierzylibyście?
Tak się nazywa. "Blog". Można tam znaleźć recenzje starych filmów.
Randy, ty lubisz filmy, więc zapisz sobie "MollyEvansRecenzje" potem "." i "com".
Tak, potem sobie sprawdzę.
Co to jest?
"Dla Lelanda". Napisałeś do mnie liścik?
- "Drogi Lelandzie..." - Zwlekałem z tym przez cały tydzień.
Czekałem na właściwy moment.
To chyba jest właściwy moment.
Randy... co...
- Kiedy to się stało? - Prowadziliśmy rozmowy od kilku miesięcy.
- Co się dzieje? - Randy nas zostawia, dostał inną fuchę.
Co?
Tak. Patrzycie na nowego szefa policji miasta Summit w stanie New Jersey.
- Co? - Szef policji?
- Gratulacje! - Gratulacje.
- Dobra robota, szefie. - Dziękuję.
Ale mi ulżyło. Myśli pan, że jestem gotowy?
Nic nie myślę. Wiem, że jesteś gotowy. Będziesz świetny.
Miałem świetnego nauczyciela. Mówiłem o tobie.
Wiem, co miałeś na myśli, Randy. Dziękuję, Randy.
- Dlaczego New Jersey? - Chyba znam na to odpowiedź.
- Sharona. - Sharona?
- Ty i Sharona? - Mamy już upatrzone mieszkanko...
Doskonale. Doskonale. Ty i Sharona. Wiedziałem.
Cóż, nie do końca wiedziałem, że wiem, ale tak jakby wiedziałem.
Dzięki wam, dzięki.
Dobrze, tak... poczekaj. To było dobre.
Adrian, to krępujące. Nie jestem gwiazdą filmową.
Dla mnie jesteś. To też było dobre.
- Po co robisz te wszystkie zdjęcia? - Robię albumy.
- Już zapełniłem cztery, chcesz zobaczyć? - Może jak wrócę?
- Skąd? - Muszę jechać do Toronto na festiwal filmowy.
- Racja... jaki festiwal filmowy? - Festiwal filmowy w Toronto.
- A, tak. Racja. - Jeżdżę każdego roku.
- To nie na długo. - Dzięki Bogu.
- Tylko dwa tygodnie. - Chwila, chwila. Dwa tygodnie...
Dobra... dobra... pojadę z tobą.
Mogę jechać do Kanady. Pojechałem tam, gdy byłem z twoją matką.
- A co z twoją pracą? - Nie mam pracy. Jestem na emeryturze.
- Odkąd? - Odkąd "ty".
Odkąd ty i ja. Odkąd my.
- Myślałam, że jesteś spłukany. - Poradzę sobie.
Mogę przeżyć dwadzieścia lat, jeśli nie będę opłacał czynszu, albo płacił Natalie. Tak?
Adrian, nie możesz odejść. Co będziesz robił całymi dniami?
Nie wiem... to. Będę spędzał czas z tobą.
- Chcę się przyglądać, jak dorastasz. - Mam 26 lat, nie jestem dzieckiem.
Po prostu, chcę żebyś była w moim życiu. Potrzebuję cię w moim życiu.
Jestem w twoim życiu. Nigdzie się nie wybieram.
Martwię się o twoje życie. Nie możesz zrezygnować.
Nie dla mnie. Tam jest mnóstwo innych Trudy
i sądzę, że twoim obowiązkiem jest im pomóc. Masz dar.
- I przekleństwo. - To nie jest przekleństwo, to dar.
Nie widzisz tego?
Może dlatego tutaj jestem, żeby ci przypomnieć.
Co?
- Dokładnie to samo mówiła twoja matka. - Naprawdę?
Jaka ona była?
- Chrapała. - Tak? - Tak.
Nigdy mi nie uwierzyła.
Pewnej nocy nagrałem ją na magnetofonie, ale i tak mi nie uwierzyła.
Uwielbiała Williego Nelsona.
Gdy myślała przygryzała język w taki sposób...
- O mój Boże! Cały czas tak robię. - Wiem. Uwielbiam, gdy to robisz.
- Co robisz? - Wycinam przepis na obiad dla Stevena.
- Chce pan wpaść? Powinien pan. - Nie, dziękuję.
- Nie otrułam pana. To było w ściereczkach. - Wiem, ale i tak nie mogę przyjść. Mam plany.
- Niby jakie? - Z Molly. Idziemy do kina.
- Idziecie do kina? - Tak.
- Adrian Monk idzie do kina? - Dlaczego płaczesz, czy to takie dziwne?
To w ogóle nie jest dziwne. Dlatego płaczę. Na co idziecie?
- Nie wiem, na cokolwiek, co grają. - Dobra, podoba mi się.
To Adrian Monk, którego znamy i kochamy. Halo?
Tak, jest tutaj.
Dobrze, rozumiem. Już jedziemy.
Musimy jechać, znaleźli kolejne ciało na ul. West Milton. Kapitan spotka się tam z nami.
- Czekaj. Czekaj. {y:i}- Co pan robi?
Upewniam się, że kuchenka jest wyłączona.
Dobrze, nie chce pan przecież pojechać do centrum i nie być pewnym.
- Raczej nie, już raz mi się to przytrafiło. - Doprawdy? - Tak. (nawiązanie do 1x01)
{c:$ff8000}Randy Newman {c:$ffda50}{y:i}"Gdy odejdę"
{C:$398dc6}{Y:i}Czas pożegnania jest już blisko {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Nadeszła godzina, która miałem nadzieję, że nigdy nie nadejdzie. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Mimo wielu złamanych serc, musimy jakoś brnąć dalej. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Dlatego też myślę, że będziecie za mną tęsknić, gdy odejdę. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Myślałem, że moje życie dobiegło końca, gdy się spotkaliśmy. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Tak mało do zapamiętania, tak dużo do zapomnienia. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Jednak to właśnie wy mnie przejrzeliście, od mroku aż po świt. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Dlatego też myślę, że będziecie za mną tęsknić, gdy odejdę. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Jestem skromnym człowiekiem i boli mnie, gdy mówię wam te rzeczy, {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}ale po tym wszystkim, co przeszliśmy, przynajmniej tyle mogę zrobić. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Więc zamiast zwykłego "żegnajcie", mówię wam "na razie", {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}a jeśli chodzi o "światło", w jakim mnie postrzegacie... zostawcie je włączone {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Jestem lepszym człowiekiem, niż byłem wcześniej, {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}wiedząc, że to wy uczyniliście mnie silniejszym. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Dlatego też myślę, że będziecie za mną tęsknić, gdy odejdę. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Jestem lepszym człowiekiem, niż byłem wcześniej, {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}wiedząc, że to wy uczyniliście mnie silniejszym. {S:15}
{C:$398dc6}{Y:i}Tak, jestem pewien, że będę za wami tęsknił, gdy odejdę. {S:15}
{C:$fd209c}Jeśli chcesz przeczytać, to co za chwilę przeleci, otwórz napisy w notatniku.
75 - Nad tyloma odcinkami sprawowałem pieczę... jako tłumacz, korektor i technik ;)
Żeby nie wyszło, że wszystko zrobiłem sam, chciałbym z całego serca podziękować
moim wszystkim pomocnikom: Asice, Trance4everowi oraz głównie Szynkowi, który mimo moich czasami
zgryźliwych uwag (Wiesz, że to było specjalnie) nie zrażał się i dalej chętnie współpracował ;)
Dziękuję również wszystkim tym, którzy przyczynili się do poprawy jakości napisów.
Dzięki za chęci, jakimi się wykazaliście przy wyłapywaniu i informowaniu o błędach i błędzikach.
Były różne przygody w czasie tych kilku lat, jedne przyjemniejsze, inne trochę mniej,
ale mam nadzieję, że wszyscy czerpaliście z oglądania serialu tyle samo przyjemności,
co ja/my z tłumaczenia. Pozdrowienia dla Wszystkich od Elektrona i Ekipy
Pamiętajcie... "Szczęście to wybór."
"To dar... i przekleństwo." "Podziękujecie mi później."
DBAJCIE O PLANETĘ! :-)
www.tvsubtitles.net