MÓJ BRAT NIEDŹWIEDŹ
To zdarzyło się dawno, dawno temu,
kiedy po ziemi stąpały jeszcze mamuty.
To przytrafiło się mnie i moim dwóm braciom.
Byliśmy wówczas młodzi,
a świat wokół był pełen magii.
Magii, która od zarania dziejów roziskrzała niebo
tysiącem świateł.
Szamanka mówiła,
że te światła to duchy naszych przodków
i że potrafią zmieniać oblicze świata.
Rzeczy małe - rosną.
Zima ustępuje wiośnie.
Wszystko się zmienia.
Ale największa przemiana, którą było mi dane zobaczyć,
zaszła w moim bracie.
W chłopcu, który za wszelką cenę chciał być...
mężczyzną.
- Na ziemię! - Co?
Na ziemię!
Kenai!
Nigdy nie próbuj doić karibu.
Nie. Nie, nie waż się. Nie, nie, nie, nie nie!
Opanujcie się!
Spokojnie. Już niedługo będzie mnie tak traktować.
No jasne! Dziś Kenai stanie się mężczyzną.
Nieważne, co powiedzą duchy, i tak będziesz naszym braciszkiem.
- Zdziwisz się, jak dostanę totem. - Maleństwo...
Mieliście się opanować.
Im szybciej nałowimy ryb, tym prędzej zacznie się ceremonia.
Więc może dla odmiany trochę sobie odpuścicie?
- Co tylko zechcesz. - Dobrze, Ken...
Na co czekacie?
Gdy nasz piękny świat jeszcze młody był,
gdy powietrze miało smak,
kiedy za pan brat
człek z naturą żył,
nic do szczęścia nie było brak.
W sercu dziczy tej mieszkali trzej bracia.
Wielką miłość mieli we krwi.
Dziś prośba z ich serc
do góry się wznosi,
aby ktoś jedną z dróg wskazał im.
Niech duchy tych, co mieszkali tu,
wezmą nas za ręce,
podpowiedzą, dokąd wiedzie szlak.
Przecież w ich spojrzeniu
widać cały świat.
Nic tu się nie zmienia od tysięcy już lat.
Zawsze bratu równy brat.
Dajcie mądrość, bo w życiu jej trzeba.
I siłę, co da nam pewność, że...
nie czynimy źle
i każdy nasz plan
chcemy wierzyć - ma głębszy sens.
Cudowne wszystko, co było nam dane,
choć ten świat niespodzianki płatał nam.
Za zakrętem o krok
nowy zakręt już czeka.
I nie wie nikt, co wydarzy się tam.
Och, niech duchy tych, co mieszkali tu,
wezmą nas za ręce,
podpowiedzą, dokąd wiedzie szlak.
Przecież w ich spojrzeniu
widać cały świat.
Nic się tu nie zmienia od tysięcy już lat.
Zawsze bratu równy brat.
Kenai już jest!
Cieszysz się, że dostaniesz swój kamień ducha?
Jaki tam kamień? To będzie mój totem.
Pewnie dostanę tygrysa szablo-zębnego za odwagę,
albo za siłę, albo w ogóle.
- Coś, co do mnie pasuje. - Żabę, bo tak się nadymasz?
- Przywiąż porządnie ten koszyk. - Daj spokój!
Żaden głupi niedźwiedź nie zeżre nam ryb.
Nie gadaj, tylko wiąż.
"Nie gadaj, tylko wiąż".
- Wróciła! Tanana wróciła! - Chodźcie!
- Pospiesz się, Kenai. - Prędzej.
Tanana ma dla ciebie kamień!
Och, niech duchy tych, co mieszkali tu,
wezmą nas za ręce,
podpowiedzą, dokąd wiedzie szlak.
Przecież w ich spojrzeniu
widać cały świat.
Nic się tu nie zmienia od tysięcy już lat.
Zawsze bratu równy brat.
Bratu równy brat.
Nana.
- Hej, Nana! - No proszę, proszę.
Jaka piękna dziewczynka.
Gdy ktoś z nas dorasta, duchy przodków wybierają mu totem,
który wskazuje mu drogę przez życie.
Dla niektórych najważniejsza jest odwaga.
Dla innych cierpliwość.
A dla niektórych - piękno.
Kenai?
- Denerwujesz się? - Raczej cieszę.
I słusznie. Trafiło ci się.
Poszłam na wielką górę, gdzie światła wędrują po ziemi
i duchy przodków zechciały ukazać mi twój totem.
Aby stać się mężczyzną, musisz iść za czymś bardzo ważnym.
Oto twój totem, a oznacza...
Miłość!
- Co? - Tak, miłość.
Ten misiek to miłość?
Miłość, która jednoczy i łączy wszystkie żywe stworzenia.
- Kto się zamieni? - Nie ma zamieniania.
Kenai, miłość to najlepszy ze wszystkich drogowskazów.
Ale objawia się często w nieoczekiwany sposób.
Niech odtąd kieruje twoimi czynami, a pewnego dnia będziesz mężczyzną.
Wtedy odcisk twojej dłoni dołączy do zostawionych przez przodków.
Tutaj jesteś!
Chodź tu, kochaneczku!
- Odczep się. - Kenai, poczekaj.
- Przepraszam. - Co takiego?
Twój totem... Moim zdaniem jest świetny.
- Serio? - Jasne. I mam dla ciebie prezent.
Coś ty?
Skoro masz wszystkich miłować,
musisz ładnie pachnieć.
Jaka miła odmiana. Zamiast się bić, dajecie sobie kwiatki.
Prawda, że urocze? Już się chłopak zaczął wczuwać w rolę.
Hej, mądralo! Idź zająć się rybami.
Jasne. Kenai mnie kocha, nie kocha...
- Daj spokój. - Ja go kiedyś...
- On jest... - Hej, młody!
To, że ma totem mądrości, nie znaczy, że jest mądry.
- Tylko popatrz. - Kocha, nie kocha...
- Cześć, Denahi. - Cześć.
Puszczaj!
Naszym przodkom pomyliły się totemy.
Tak samo myślałem, gdy Tanana dała mi mój.
- I co jeszcze? - Serio.
Pomyślałem: "Orzeł - Przewodnik? Co to ma być?"
Ale trochę dorosłem i już wiem, co znaczy być wodzem.
No i mieć oko na was dwóch.
Chcę tylko odcisnąć dłoń na tej ścianie.
Cierpliwości, Kenai. Kieruj się totemem, będzie dobrze.
- Obiecujesz? - Masz moje słowo.
Ale sam powiedz: niedźwiedź i miłość?
One nikogo nie kochają.
Nie myślą, nie czują. Niedźwiedzie to...
- To złodzieje. - Jednak go nie przywiązałeś?
- Należy ci się totem osła! - Wystarczy.
- Zrobimy nowy koszyk. - My?
O, nie. Ten plotłem przez dwa tygodnie.
Jak kochaś jest taki mądry, to niech teraz sam to zrobi!
- To jego wina! - Przyniosę ci ten twój koszyk!
Kenai, poczekaj!
No co?
Kenai!
- Gdzie on jest? - Miejmy nadzieję, że daleko.
Kenai!
- Kenai! - Sitka, nie! Uciekaj stąd!
- Co? - Niedźwiedź! Za tobą!
Hej, bestio! Chodź tu!
No chodź! Boisz się?
Denahi!
- Trzymaj się! - Wciągnij mnie!
Sitka!
Szybko!
Sitka!
Gdzie jesteś?
Kenai!
Nie...
Sitka!
Sitka, gdzie jesteś?
- Jesteś gotowy? - Na co?
Zapolujemy na niedźwiedzia.
Rozumiem, co czujesz, ale zabicie niedźwiedzia nic nie da.
Nie da? Nasz brat nie żyje i to ta bestia go zabiła!
To nie niedźwiedź ponosi tu winę.
- Rozumiem. - To nie uczyni cię mężczyzną.
Coś ty się taki mądry zrobił?
Kieruję się totemem. Ty też spróbuj.
Naprawdę myślisz, że mężczyzna kieruje się miłością?
Prawdziwy mężczyzna nie siedzi bezczynnie.
Kenai! Nie sprzeciwiaj się duchom przodków.
Przodkowie... Dzięki za taką mądrość.
Muszę go powstrzymać.
Za wcześnie odszedłeś, Sitka.
Kto wskaże drogę twoim braciom?
Kenai!
Sitka?
Nie...
To nie niedźwiedź ponosi tu winę...
Prawdziwy mężczyzna nie siedzi bezczynnie.
Kenai? Postanowiłeś wrócić do żywych.
Niezłego sobie nabiłeś guza.
Trochę cię musiało poturbować w tej rzece.
Tanana?
Mówię ci, ale historia!
Wdrapałem się na wielką skałę, i nagle...
Kenai, złotko...
Nie rozumiem mowy niedźwiedzi.
Nie!
Już dobrze. Nie denerwuj się tak.
Kenai!
Nie, tak się nie dogadamy.
Posłuchaj. To Sitka ci to zrobił.
Dziwne. Duchy nieczęsto decydują się na coś takiego.
O, bracie! Ale paszczęka!
Sitka musi mieć wobec ciebie poważne plany.
Spojrzysz na świat z całkiem nowej perspektywy.
A widzisz na czarno - biało czy w kolorze?
Słuchaj, co mówię. Sam się w to wpakowałeś.
Jeśli chcesz coś zmienić, pogadaj z duchem brata.
Znajdziesz go na górze, gdzie światła wędrują po ziemi.
Pomoże ci naprawić to, co zrobiłeś.
Ale ja nie zrobiłem nic złego.
Tanana?
Zaczekaj! Nie zrobiłem nic złego!
- I jak ja tam trafię? - Tak? To niby gdzie są?
Dopiero co były, a teraz nie ma?
Dziwny jest ten świat.
Czyli ty ich nie zeżarłeś, ale nie masz pojęcia, gdzie są?
Ej, wy! Wy mówicie?
Idziemy, Roman. Tylko z godnością.
- Ale jak to? - Wiedziałem, że je masz!
Daleko jeszcze?
Nie gęgaj, tylko machaj, bo cię wykluczę!
Zaraz, zaraz! Poczekajcie! Szukam góry, gdzie światła...
- Nie wygląda na szczęśliwego. - Może mu jagody sfermentowały.
Chyba zbiera ostrość. Spadamy! Tędy!
- Nie! Tędy! - No, bardzo dziękuję.
- Nie szarp, co? - Zaczekajcie!
- Na ziemię! - Myślisz, że nas zobaczył?
- Udawaj, że cię nie ma. - Nie ma mnie!
- Co ty, łosiu jeden? - Kazałeś...
- Zamknij się! - Dobrze.
- Miałeś się zamknąć! - Przepraszam.
- Nie zjedz nas! - Łosie są łykowate!
Ale kolega jest niczego sobie.
- Zdrajco! - Wypchaj się!
- Ty łosiu, ty! - Rogacz!
- Daruj. - To mnie trochę ubodło.
- Przepraszam. - Panowie?
- I sam jesteś rogacz. - Nie chcę nikogo zjadać.
- To miło z twojej strony! - Jestem Rutt.
- A to mój brat, Tuke. - Jak leci, misiu?
- Nie nazywaj mnie tak. - Przepraszam...
- Panie Misiu? - Nie jestem niedźwiedziem!
- Trochę sporyś, jak na rysia! - Opanuj się!
Wiecie, gdzie światła wędrują po ziemi?
Nie. Daruj, misiu. Rysiu, znaczy...
Nie jestem rysiem, tylko niedź... Nie niedźwiedziem.
- Jestem człowiekiem! - Że jak?
Przemienionym w niedźwiedzia.
Magicznie. Duch brata uniósł mnie w górę!
- A, psychiczny. - Na zdrowie!
A, szajbus.
- Masz katarek? - Nie. Ten niedźwiedź.
- To wariat! - Nie jestem wariatem!
- Kto tak mówi? Rozumiemy cię. - Naprawdę?
O, tak. Bo my też nie jesteśmy łosiami.
- Nie jesteśmy? - Skąd!
Jesteśmy te... Wiewióreczki!
No jasne!
To znaczy on jest wiewiórek. A ja to taki bardziej rosomak!
Ma się te kły!
Uważaj, on gryzie.
Po co ja gadam z głupimi łosiami?
- Chyba z wiewiórkami. - I rosomakiem.
Sam jakoś trafię.
- Ja bym tamtędy nie szedł. - A czemu nie?
Bo... coś tam było.
- Co? Skup się. - Skupiam się...
-Przypomniałeś sobie? - Chcę, ale nie mogę.
Mogę wyjść?
- Co? - Nie ma żadnych myśliwych?
- Nie. - To super!
Jak leci? Przegapiłeś pułapkę?
Ja widziałem ją z daleka. Musi ci być strasznie głupio!
Nie łam się.
Ja nikomu nie doniosę.
- Co? - Trzeba cię ściągnąć. Pomogę!
Nie!
- Nie wierć się! - Przestań!
Mógłbyś...
- Przestań! - No cóż...
Nie chcę cię martwić, ale będziesz musiał odgryźć łapę.
Obejdę się bez twoich rad. Oddaj mi ten patyk!
- Dobra, masz. - Sam sobie poradzę.
Odłóż go. Nie! Tam, skąd go wziąłeś!
Tam, na lewo. Koło tego kamienia.
- Tu? - Tak!
Jak chcesz...
Niezły udźwig ma to drzewo.
Jak byłem mały, łaziłem po wszystkich drzewach.
Po sosnach, dębach, cedrach, klonach, brzozach, wierzbach...
Szczypały mnie oczy i spuchł mi język.
Od tej pory nie jadam już byle czego.
Widzisz? Właśnie od tego ma się głowę.
To było fajne. Jeszcze raz.
- Nie spieszy ci się gdzieś? - Nad Potok Pstrągów.
Wiesz co? Ściągnę cię i pójdziemy razem.
- Zgoda? - Jasne. Fajnie.
Jeśli jakimś cudem mnie ściągniesz, pójdę z tobą nad ten...
- Potok Pstrągów. - Nieważne. Ale jak nie...
zrobisz w tył zwrot, pójdziesz i więcej cię nie zobaczę.
- Przysięgasz? - Tak.
- Na mały palec? - Jasne, na mały palec.
Ale te sidła zastawili ludzie
i taki mały, głupi miś nigdy ich...
To teraz tak: idziemy w dzień, a w nocy śpimy.
Kładę się godzinę po zachodzie...
Uciekaj!
Tylko nie wracaj.
Denahi?
Denahi, znalazłeś mnie!
Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem!
Denahi? To ja, Kenai.
Poszedł sobie? On chyba chciał...
Przepraszam... Ja się duszę...
- Dlaczego chce mnie zabić? - Bo oni tacy są!
- On był inny... - Ma szczęście, że sobie poszedł.
Bo jak zacznę, to kły, pazury i zwyczajnie nie pogadasz!
Nie chcę się chwalić ale znam parę sztuczek.
Co ty nie powiesz?
Na przykład niepozorne zagranko, które nazwałem "Rozprówka".
Potem zwykle następuje "Wirujący Pazur Zagłady"!
- Wraca! - Gdzie?
Typowe.
Jak znowu go spotkamy, to zwyczajnie...
Jacy "my"? Nie wybieram się nad żaden potok.
Ale przysięgałeś na palec!
Trochę się pozmieniało.
Na razie, mały.
Czekaj...
Tak naprawdę, to ja zgubiłem mamę.
I teraz, jak tu jest ten myśliwy...
- Mam własne kłopoty. - Proszę, nie bądź taki.
Nie możesz iść ze mną? Tam są inne niedźwiedzie i ryby.
A w nocy patrzymy, jak światła wędrują po ziemi. A rok temu...
- Co ty powiedziałeś? - Że są niedźwiedzie i ryby.
Wiesz, gdzie światła wędrują po ziemi?
Na wielkiej górze, nad Potokiem Pstrągów.
- Nabierasz mnie. - Nie, to niedaleko, słowo!
Chodź, pokażę ci. Będzie super!
Ze mną nie wpadniesz już w żadną pułapkę.
Z tobą czy bez, i tak nie wpadnę w żadną...
- pułapkę. - To co? Zgadzasz się?
Ale pokażesz mi, gdzie światła wędrują po ziemi?
Jasne, żaden problem.
- Ale jak będziesz opóźniać marsz... - Obiecuję!
Dobrze, ruszamy z samego rana.
I ogranicz te przytulanki. Dobra, mały?
Żaden "mały". Mam na imię Koda.
A ty?
- Dzieńdoberek. - Co słychać?
Miodzio. Przed nami kolejny pracowity dzień. Zaczynamy?
- Poczekaj sekundę. - Jasne.
- Możesz mi nastawić? - Oczywiście.
- Możemy zaczynać? - Prawie.
Jeszcze tylko coś na odcinek lędźwiowy.
- No weź, no! - No już, dobra.
I raz...
Jakoś dziwnie smakuje.
Wybacz, nie wiem jak to powiedzieć, ale wczoraj...
Chudy, gruby, chudy, gruby...
Miałeś mnie zaprowadzić na górę. Rusz się, mały.
Przecież ci już mówiłem! Mam na imię Koda.
Powtarzaj ze mną. Koda.
A mamusia nie miała cię dość, Koda?
- Rutt? - Nie widzisz, że jem?
- Rutt? - Daj mi celebrować tę chwilę!
Słuchaj, lepiej stąd chodźmy.
Nie mogę. Nie widzisz, że trawię? Skurcz mnie złapie.
- Ale mnie podszedł! - Ratuj się!
Skurcz!
Pewnie jesteś ciekaw, jak zgubiłem moją mamę.
Miałem to zachować na niedźwiedzi wiec, ale opowiem ci.
To był piąty albo szósty najmroźniejszy dzień, jaki pamiętam.
- Świetna opowieść. - Naprawdę?
Tak, ale nie dla mnie.
Znam inne fajne historie.
- A mógłbyś przestać gadać? - No dobrze.
- To zaśpiewam. - Nie!
To jasne że już wyruszać czas...
Przestań!
Gdy świat dał wyraźnie ci znak...
Możesz przestać?
Nad głową mieć słońce
lub pełno gwiazd, by zrozumieć, że życie ma smak!
To jasne, że już wyruszać czas.
Krok za krokiem pragnę cieszyć się.
Słońce śle promień swój do mnie raz po raz,
A ja wciąż czuję, że śmiać się chcę.
Bo najlepiej, gdy bliską zobaczysz znów twarz,
choć wiele trzeba było przejść mil.
Opowiedzieć tyle byś od razu chciał,
serce byś na dłoni dał.
Nie czekaj więc - wyruszać czas,
gdy świat dał wyraźnie ci znak.
Kto pod niebem gołym spał chociaż jeden raz,
temu wciąż chwili tej będzie brak.
Ani śnieg ani deszcz nie straszne są dziś,
bo blask słońca znów wróci tu.
Wiatr uderza prosto w twarz, mówi mi,
że warto iść.
Och, spróbuję i zaufam mu.
Więc już czas wyruszać.
Właśnie teraz
już czas wyruszać!
Moment! Zaczekaj!
- Co słychać, misiek? - Znalazłeś kolegę?
Widzę, że masz braciszka. Słodki malec.
- Właściwie to... - Taki jeden myśliwy nas goni.
Pomyśleliśmy, żeby z wami trochę pobyć.
- Lepiej się poznać. - Byłoby fajnie.
- A gdyby się naprzykrzał... - To go zjesz!
- Taki mamy plan. - Zgubiliśmy go koło lodowca.
A! To te ślady to taka zmyłka?
- Nieźle to wymyślili. - Chyba mam pomysł!
Wiecie? To jest odlotowe.
- Prowadzę. - Dasz mi potem spróbować?
Trzeba mieć kwalifikacje! Patrz i ucz się.
Muszę tak zwisać? Wygląda, jakbyś mnie upolował.
To jasne, że już wyruszać czas!
Wskakujcie!
Oby blisko był drogi kres.
Nad głową mieć słońce lub pełno gwiazd,
bo wierzę, że szczęście tam jest.
To jasne, że już wyruszać czas.
Tam na końcu dom czeka mnie.
Słońce śle promień swój do mnie raz po raz,
do drogi zachęcić mnie chce.
Wyruszać czas.
Już wyruszać czas.
Miodzio, nie?
Ja to widzę tak: Jak śnieg jest biały - można jeść.
Jak żółty - lepiej sobie odpuścić.
Wiem z doświadczenia.
A właśnie. Rok temu Brysio, mój kolega, zaczął mnie podpuszczać.
Ale był już taki jeden, co przyłożył język do lodu
i rzeka zaczęła go znosić.
Musieli mu ten język odrywać
i teraz, jak coś mówi, to nie można zrozumieć...
Przestajesz czasem gadać?
Zobacz! To zorza polarna!
- Nawet stąd widać duchy. - Mówisz o duchach przodków?
Jasne! Tam jest moja babcia i dziadek.
Mama mówiła, że to duchy sprawiają, że świat się zmienia.
Gdy liście zmieniają kolor, a księżyc kształt,
- a kijanki zmieniają się w żaby. - Dobrze, rozumiem.
Ale czasem lepiej by było, gdyby nic nie zmieniały.
- Ale dlaczego? - Mówię o duchu brata.
Gdyby nie on...
nie byłoby mnie tutaj.
To twój brat już tam jest?
- A co mu się stało? - Zabił go nie...
Zabiła go bestia.
Jak miał na imię?
Sitka.
Dziękuję, Sitka. Gdyby nie ty, nigdy nie spotkałbym Kenaia.
Zawsze chciałem mieć starszego brata.
Zagramy w "to, co widzę"?
- Dobra, ja zaczynam. - Jasne.
To, co widzę, jest, proszę ja ciebie, zielone.
Świerk? Teraz ja?
- Tak. - To, co widzę, jest smukłe...
- Świerk. - Tak.
To, co widzę, ma tę... jak jej tam... korę.
Świerk?
To, co widzę, jest jakby...
- słupiaste w pionie. - Świerk.
- Dobra. To, co widzę... - Świerk.
- Teraz ja. - Świerk.
- Ale... - Liczy się.
- Nic nie powiedziałem! - Liczy się!
Dobra, świerk.
Zagrajmy w coś innego.
Koda? Co robisz?
- Obudź się. - Jeszcze dwa miesiące, mamo.
Gdzie jesteśmy?
To gdzie teraz?
- Chyba w tę stronę. - Chyba czy na pewno?
A może w tę?
Dlaczego nie jestem gołębiem?
- No chodź. - Ty chciałeś jechać stopem.
Dzięki za podwiezienie! Cześć!
Nie pierwszy raz tak się gubię.
- Raz poszliśmy z Brysiem... - Przestań gadać!
Co mnie obchodzi, czy ty i Pysio znaleźliście największą szypułkę!
Po pierwsze, to ma na imię Brysio nie Pysio.
Po drugie, nie żadną szypułkę, tylko szyszkę!
I to wielką. Większą niż twój nadęty łeb!
Nasz osobisty ochroniarz się zwija.
To my chyba też. Chodź.
- Huśtnij kopytem... - Nie mogę zejść.
Ja też nie. Chłopaki...
To my chyba dołączymy... jakoś przy okazji.
- Fajna wycieczka. - Miodzio.
Ale tak sobie myślę, że może ja bym poprowadził?
Nie kombinuj, ciesz się chwilą.
Jasne. Czemu nie.
Przepraszam, że się zgubiliśmy.
- Ale to też trochę twoja wina. - Moja?
Dość tego!
Gdyby nie ja, dalej byś dyndał w tych sidłach!
Przynajmniej nie błąkałbym się słuchając bzdur.
"Zgubiłem się. Gdzie mama? Zaprowadzisz mnie do Potoku?"
- Dorośnij! - Świetnie! Sam sobie poradzę!
- Proszę bardzo! - Świetnie.
Świetnie.
Koda?
Przerażające są te potwory.
Najgorsze są te ich kije.
Chodź, czas na nas.
Wiesz już, gdzie jesteśmy?
Czy mój nadęty łeb zasłania ci widok?
A tak serio... Naprawdę tak się nadymam?
Gdybyś się trochę zgarbił, nie byłoby tak widać.
Mówisz, że tak? A może tak?
To było niezłe.
Może oni wskażą nam drogę.
Od razu rozjaśnia się w głowie.
To jeszcze raz. Chyba ją bierze.
- Cześć, maleńka! - Tak jest! Spodobałem się!
- Ej, mała! - Co robisz, baranie?
Odbiło ci? To na mnie patrzy.
Akurat by patrzyła na tę mordę.
Na mordę?. Przepraszam jak?
A z bańki chcesz?
- No to dawaj! - Dobra!
- Przepraszam... - Kto to?
- Co to ma być? - Jedną chwileczkę.
Zamknij się!
Ty się zamknij!
Może ty się zamkniesz?
Zamknij się!
Za bardzo rozgarnięci to oni nie są.
Ale czekaj...
- Poznaję to miejsce. - Serio?
Potok Pstrągów już blisko.
Musimy jeszcze tylko przejść tędy.
Co?
Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
Tak, chodź!
Koda?
Jesteś tu?
- Bardzo śmieszne. - Przestraszyłeś się?
Strach to jedno, a zaskoczenie - drugie.
A ty zaliczyłeś oba.
Jasne. A tak w ogóle to troszkę się oplułeś.
- Kenai! - Już mnie nie nabierzesz.
Uważaj!
Nie...
Szybko!
Kenai!
Kenai, gdzie jesteś?
W lewo!
Nie! W drugie lewo!
Kenai!
Nie!
Co tak siedzisz? Uciekajmy!
Czemu nas tak nienawidzą?
- Jesteśmy niedźwiedziami. - To co?
To, że... no wiesz. To mordercy.
Zaraz! Kto jest mordercą?
- Niedźwiedzie. - Które?
Ja nie morduję. Ty też nie.
Oczywiście nie wszystkie. Ty nie.
Większość atakuje ludzi przy byle okazji.
Ale to on zaatakował nas.
Jesteś jeszcze mały. Jak dorośniesz, zrozumiesz.
Ryby!
Udało się! To tutaj! Chodź!
Co? Koda?
- Ryby! - Odczepcie się!
Idźcie sobie! A sio!
Zamulasz akwen, kolego.
Niepotrzebnie płoszysz ryby, brachu.
- Tug! - Koda! Chodź tu!
Ty urwisie!
- Moja mama już jest? - Nawet się dziwiłem, ale nie.
- Czyli ją wyprzedziliśmy. - On jest z tobą?
Cześć.
Jakoś nigdy nie mieliśmy przyjemności.
- Skąd jesteś? - Ja... właśnie...
To właśnie ta góra. Tak, jak obiecałem.
Co noc światła wędrują po szczycie.
To będzie trudniejsze niż jazda na mamutach.
- Na mamutach? - Żartujesz?
- Dziwny pomysł. - Ma ich dużo.
Pije wodę przez słomkę. I nie ostrzy pazurów o korę.
- Nie zapada w sen zimowy... - Koda...
Możemy porozmawiać?
Wybaczcie.
Jakiś nerwowy, co?
Dobrze.. Koda, ja...
- Ja już idę. - Jak wrócisz, pójdziemy...
Ja już nie wrócę.
Dlaczego?
Bo... Widzisz, trochę to trudno...
- Idziesz sobie? - Nie.
To znaczy tak.
Bo chodzi o to, że...
- Ja tutaj nie pasuję. - Nie?
Każdy niedźwiedź tu pasuje. Zobaczysz, jak tu fajnie!
Każdy tu jest gościem, to obyczaj nasz.
Dobrze jest, gdy od siebie
innym coś dasz.
Wszystko wspólne jest.
Radości, smutki też.
Więc chodź!
I ty możesz zostać z nami.
Tu dla ciebie miejsce mamy.
Bo łatwiej cieszyć się światem, gdy się czujesz bratem.
Tu każdy pomoże.
I ty możesz zostać z nami.
Tu dla ciebie miejsce mamy.
U nas każdego dnia dzielimy, co się da.
Tu wiecznie święto trwa.
Tego, co nas łączy, nie pojmie chyba nikt.
W tym prawdziwy życia smak
i więzy bratniej krwi.
Słowa "ja" i "ty"
obróćmy w jedno słowo "my".
- Więc chodź! - I ty możesz zostać z nami.
Tu dla ciebie miejsce mamy.
U nas każdego dnia dzielimy, co się da.
Tu wiecznie święto trwa.
Wspominam tu tych, co odeszli.
Po nich ślad w sercu mam.
Miłość też tutaj znajduję
i niejeden układam tu plan.
To najlepsze z tych chwil, które znam.
To miejsce jest takie piękne, że
inne tracą blask przy jego blasku.
Piękniejszych miejsc nie widział jeszcze nikt.
Teraz widzę, jaką drogę mam za sobą.
Gdy patrzę na nich.
gdy ich śmiech słyszę w tle,
w pamięci przeszłość budzi się.
- Więc chodź! - I ty możesz zostać z nami.
Tu dla ciebie miejsce mamy.
Bo łatwiej cieszyć się światem, gdy się czujesz bratem.
Tu każdy pomoże.
I ty możesz zostać z nami.
Tu dla ciebie miejsce mamy.
U nas każdego dnia dzielimy, co się da.
Tu wiecznie święto,
tu wiecznie święto trwa!
Proszę o ciszę, dobrze? Dajcie coś opowiedzieć.
A ty nie rzucaj ośćmi, bo ktoś się jeszcze udławi.
Dobra, ja pierwszy.
Niech pomyślę. Najciekawsze, co przytrafiło mi się w tym roku...
Pamiętam. Już mówię.
Nareszcie przewróciłem to drzewo, co zasłaniało widok z jaskini.
Musiałem znaleźć wiewiórom lokal zastępczy!
Dobra, moi państwo! Śmiało! Pazury w górę!
- Kto następny? Śmiało! - Tug. Mogę?
Refleks! Zmyłka!
W tym roku pożegnałam swego kochanego męża, Edgara.
Nie wmawiaj im, że umarłem!
Bywa, że nadal słyszę jego drogi głos!
Teraz ja!
No tak...
- Dajcie tę rybę! - Chyba wypadło na nas.
Ja w tym roku spotkałem najcudowniejszą...
To ty jesteś cudowny.
- Ty jesteś cudowniejsza. - Fundnij jej futro!
Gdyby Edgar żył...
Kobieto! Mówię, że żyję!
- Tak cię kocham, pszczółeczko. - Chcę coś powiedzieć!
- Twoja kolej. - To ty ją złapałeś.
- Co? - Ty złapałeś, ty opowiadasz.
Nie bawiłeś się w to, jak byłeś mały?
Śmiało, Kenai.
Dobrze, nie ma sprawy.
- Pytacie, co mnie spotkało? - Tak.
Wyruszyłem w najdłuższą i najtrudniejszą wyprawę w życiu.
I to z najgorszym gadułą, jakiego spotkałem.
Ale widać tacy są młodsi bracia.
To co, mały? Teraz ty.
- Opowiadaj, Koda. - Jasne. Więc tak.
Widziałem, jak mama walczyła na śmierć i życie
z najstraszniejszym potworem na świecie.
- Kto teraz? - Co?
Myślę, że wszyscy chętnie dowiedzą się czegoś więcej.
Szczerze mówiąc, na to liczyłem. No więc...
To był piąty albo szósty najmroźniejszy dzień w moim życiu.
Jedliśmy sobie z mamą ryby i było fajnie.
Nagle mama wpycha mnie w krzaki i każe mi być cicho.
Mówi: "Czuję coś." No to zacząłem węszyć.
W lesie coś było i biegło prosto na nas.
Było coraz bliżej.
A potem z gęstwiny wyskoczył człowiek!
Widzę, że mama nie ma gdzie uciekać.
Potwór przyparł ją do wielkiego lodowca!
Potwór zaatakował! Ale mama nie dała się zaskoczyć.
Zanim znów zaatakował, stanęła na tylnych łapach i mówi: "Odejdź!"
- Kenai! - Ale pojawiło się ich więcej.
Rzuciła się na nas cała sfora!
Sitka! Niedźwiedź! Za tobą!
Mama zasłoniła mnie własnym ciałem.
A oni ze wszystkich stron dźgali ją kijami!
- Sitka! - Lód zaczął pękać i spadać do wody.
Prawdziwa lawina!
Mamie kończyło się powietrze i szlask!
Wynurzyła się z wody! Nigdy tak się nie bałem!
To nie niedźwiedź ponosi tu winę. Sitka by tego nie chciał.
Nasz brat nie żyje i to ta bestia go zabiła!
- Spadła z lodowca. - Coś niesamowitego.
Wyobrażacie to sobie?
Kenai? Wszystko w porządku?
- I co było dalej? - Nic jej się nie stało?
Kenai, co z tobą?
- Dokąd idziesz? - Wyszła na brzeg.
Ale się rozdzieliliśmy. A potem spotkałem Kenaia.
Kenai?
Ale się przestraszyłeś!
Gdzie cię wyniosło?
Wyglądasz fatalnie. Mama mówi, że po jedzeniu trzeba poleżeć.
Koda...
Jest coś, co ci muszę...
Pamiętasz, co wczoraj opowiedziałeś?
- Tak. - Teraz chyba moja kolej.
A co to za opowieść?
Trochę o człowieku,
a trochę o niedźwiedziu.
Ale przede wszystkim o potworze.
Który zrobił coś tak złego...
Zrobię krok lub dwa i cierpi ktoś.
Co się stało, nie odstanie się już, jak na złość.
Choć bardzo bym chciał, by to odmienić
i dałbym, co tylko mam,
By nie zostać ze swym wstydem sam na sam.
Zrobiłem coś bardzo złego.
Bracie mój, zawiodłem cię.
Nie podoba mi się to.
Wierzyłeś mi, ufałeś mi, ja zawiodłem cię.
Twoja mama nie przyjdzie.
Przed tobą prawdę kryłem wciąż.
Dziś tego wstydzę się.
I okrutny los
błagam o cud, by wszystko to był sen.
Już nikt, już nic,
już tak ma być.
Już bez przyszłości.
A tak najtrudniej żyć.
Lecz mimo łez to jedno wiem:
Jutro też nadejdzie dzień.
Koda?
Tak bardzo bym chciał...
Gdybym tylko mógł...
Zrobiłbym wszystko...
Ja tylko...
Przepraszam, Koda.
Ja nie chciałem.
Przepraszam, Kenai.
Nie mam pojęcia, co robić.
Naprawdę nie wiem.
Sitka?
No dobra, przepraszam.
Gdybym ja prowadził, to by się nie stało.
- Na nic mi nie pozwalasz. - Mówiłem, że przepraszam.
Jak można skasować mamuta?
- Miał zwaloną geometrię! - To nie jest argument.
- Chciałem skontrować... - Patrz, ten mały misiek.
- Jakiś mało uchachany. - Stało się coś, młody?
Nic. Wszystko gra.
Dobrze. Na czym stanęło? A, tak. Jesteś nieodpowiedzialnym łośkiem!
- Co? - Mam tego dosyć.
- Od dziś on będzie moim bratem. - Nie rób mi tego!
Od teraz zastąpi cię mój drogi braciszek... Jak ty masz na imię?
Nie chcę żadnych nowych braci.
- Widzisz? On też ma cię już dość. - Zmienię się!
Już to widzę! Ja dla ciebie nic nie znaczę!
- Właśnie, że znaczysz! - A niby co?
A pamiętasz, jak ci ogon zamarzł w przerębli?
- Kto z tobą przesiedział całą zimę? - Ty.
A kto ci pokazał naszą polankę?
Tę, gdzie zimą nie wieje, a latem jest cień.
Jak myślisz, dlaczego to zrobiłem?
Zrobiłem to, bo...
Bo kocham cię.
Przepraszam? Bo chyba się przesłyszałem?
Mówię, że kocham cię.
Ja też cię kocham.
Ja się mogę zmienić.
- Idź sobie. - Przestań. Zmienię się.
- Idź sobie. Nie dotykaj mnie. - Ja się zmienię!
Hej, nie!
Czekaj, bo oszaleję!
No, dobra młody, trzymaj się.
Na razie! Wiesz co? To trzeba uczcić.
Znam tu niedaleko... taką jedną pasiekę...
Dla mnie miodzio.
Sitka? Sitka, jesteś tam?
Proszę... Proszę, Sitka...
Nie mam pojęcia, co robić.
Sitka?
Denahi!
Sitka! Szybko! Odmień mnie!
Gdzie jesteś, Sitka?
Denahi...
Denahi, proszę...
Koda?
Nie!
Zostaw go!
Koda!
Kenai?
Sitka?
Koda, nie bój się mnie. To ja.
On mnie potrzebuje.
Wiesz co? Lepiej wyglądasz z futrem.
Ale, Denahi...
Nic się nie martw.
Bez względu na wszystko zawsze będziesz moim małym braciszkiem.
I to ma być mały?
Kenai!
Mój brat Kenai wybrał życie z Kodą i innymi niedźwiedziami.
Nauczył mnie, że miłość ma wielką moc.
A ja opowiadam o tym mojemu plemieniu.
O chłopcu, który aby stać się mężczyzną,
musiał stać się niedźwiedziem.
Och, niech duchy tych, co mieszkali tu,
wezmą nas za ręce.
Podpowiedzą, dokąd wiedzie szlak.
Przecież w ich spojrzeniu
widać cały świat.
Nic tu się nie zmienia od tysięcy już lat.
Zawsze bratu równy brat,
bratu równy brat.
Ale tak, to chyba, wszystko w porządku?
Karate ćwiczyłem z bratem. A co, fikasz?
Kto, ja? Młody się zdenerwował.
Przecież mówię. Jestem człowiekiem zamienionym w niedźwiedzia.
Nie w rysia. Człowiek - niedźwiedź. Zdarza się.
Jasne. A wcześniej to pewnie robiłeś za kozę nostrę?
- Albo za słonia morskiego? - Nie, to zając.
Patrz na te uszy i ogonek. Uwaga, dziki zając!
Zakicaj!
A teraz, moi kochani, wdychamy, ile wlezie...
a potem wydech...
i przechodzimy do pozycji Halasana.
Nie! To ty się zamknij!
To ty się zamknij!
- I jak ci tam idzie, Koda? - Nie najgorzej.
W życiu ciągle uczysz się, aż
z czasem wszystko wiesz.
Gdzieś daleko wszystko czeka.
jeśli wytrwasz w wierze.
Nie uciekaj, nie bo nie będzie źle.
Wierz mi, bo ja czuwam tu nocą i za dnia.
Moimi oczami spójrz raz.
Może lepiej jest gdzieś daleko...
Moimi oczami spójrz raz.
Wszystko się zmienia.
Zaskoczy cię wielki świat.
Wiem, gdzieś lepiej jest.
Spójrz mymi oczami raz.
I będą w podróży tej chwile,
gdy w ciemności zbłądzisz.
Lecz o świcie słońce wschodzi,
jeśli wytrwasz w wierze.
Nie uciekaj, nie, bo nie będzie źle.
Wierz mi, bo ja czuwam tu nocą i za dnia.
Moimi oczami spójrz raz.
Może lepiej jest gdzieś daleko...
Moimi oczami spójrz raz.
Wszystko się zmienia.
Zaskoczy cię wielki świat.
Spójrz mymi oczami raz.
Możesz wiele rzeczy zmienić.
Wszystko swoje ma znaczenie.
I znajdziesz to, czego chcesz.
Zrozumieć to niełatwo, lecz
spójrz mymi oczami raz.
Może lepiej jest gdzieś daleko...
Moimi oczami spójrz raz.
Wszystko się zmienia, zadziwi cię wielki świat,
zaskoczy cię wielki świat.
Spójrz mymi oczami raz.
Wszystko się zmienia, zaskoczy cię wielki świat.
Ale lepszy jest, gdy patrzysz tak, jak ja.
Bo wiem, gdzieś piękniej jest. Spójrz mymi oczami raz
i popatrz tak, jak ja.
Spójrz mymi oczami raz.
Niełatwe to, lecz umiesz już dziś
znaleźć w sercu moc by wybaczyć mi.
I dzięki tobie teraz wiem,
gdzie mojej drogi kres.
Ty dałeś mi dość siły, żeby iść.
Już drogę z tych ciemności widzę
i co mnie czeka.
Przebaczenie pomogło mi.
I jest bardzo wiele różnych wyjść.
Czekam na kolejne dni
i widzę szlak,
jasno widzę szlak
i co mnie czeka.
Niedługo z tych ciemności wyjdę,
bo przyszłość czeka.
Zgodnie z ustawą o ochronie naturalnego dziedzictwa narodowego
przy niniejszej produkcji nie skrzywdzono żadnej ryby.
Nie! On chce mnie zjeść!
Cięcie!
Ludzie! Ludzie, zróbcie coś!