Witajcie, nieszczęśni śmiertelnicy.
W roli głównej
NAWIEDZONY DWÓR
KOCHANKOWIE
W pozostałych rolach
Muzyka
ŚMIERĆ
NA ZAWSZE TWOJA, ELIZABETH
Zdjęcia
Scenariusz
Reżyseria
EVERS & EVERS KWATERA NA ZAWSZE
Cudo, prawda?
Czasami już od wejścia, ma się to niesamowite wrażenie:
Oto dom idealny!
Rzeczywiście piękny. Właśnie o taki nam chodziło.
- Mało gniazdek. - Zaraz, panie Coleman.
Poprzedni też panu nie pasował, a można rzec, że był cały z gniazdek.
Był ich tam z milion.
Ale schody za strome. Raz się potknąłem.
Tutaj też może cię spotkać coś złego.
Wiem, czego chcę.
A może rozwodu? Bo jeszcze chwila...
Nie wpadajmy w panikę.
Nie zostaniecie na bruku. Znajdę dla was idealny dom.
Ja wam to gwarantuję.
Bo zależy nam, żebyście byli zadowoleni na wieki wieków.
Chwileczkę, to inny klient.
Kwatera Na Zawsze. Mówi Jim Evers.
Cześć, kochanie. I jak? Zdecydowali się?
Tak, dom jest do kupienia.
Wiedziałam. Tacy zawsze marudzą.
Znalazł się nabywca.
Jadę do domu, przebrać się.
- Cieszę się na tę kolację. - Jest pani zdecydowana?
Zamówiłam stolik na siódmą.
Znakomicie. Jeszcze dziś przedstawię pani moją ofertę.
- Pa, kochanie. - Widzisz, co narobiłeś?
Dom jest cudowny.
Decydujemy się.
W takim razie poproszę państwa jeszcze o jeden drobiazg.
Dwa podpisy.
Lorraine i Gary.
Wszystko przygotowane, jeszcze tylko autografy.
Dziękujemy. Jesteś cudowny!
To trzeba oblać. Czego się napijesz?
Nie da rady. Żona na mnie czeka.
To dla nas wielki dzień.
- Naprawdę nie mogę. - Nalegamy.
Dobra, ale gazem. Mogę prosić o wodę mineralną?
Nie wygłupiaj się. Sammy, trzy Wulkany.
- Nic z tych rzeczy. - Wchodzą jak złoto.
Przychodzimy tu od lat.
Jest jak na Hawajach.
- Byliśmy tam po ślubie. - Naprawdę?
- Ja nigdy. - Musisz pojechać.
Dobra, ale podpiszcie, bo muszę iść.
Mam dziś rocznicę ślubu.
Rocznicę ślubu? Najlepsze życzenia!
Dziękuję. A teraz podpisy.
Z serca winszujemy ci,
z serca winszujemy ci,
- winszu, winszu, winszu... - Podpisy!
- Dobra. - Wypsnęło mi się.
Rozkosznie było was poznać. Aloha.
Przepraszam. Dobrze słyszałam?
- Sprzedał pan ich dom? - A jakże.
Bo my właśnie chcemy kupić.
Wybacz, skarbie.
Jim Evers, do państwa dyspozycji.
To czego państwo szukają?
Dobry wieczór. Mam powtórzyć, że mąż bardzo cię kocha,
ale czasami traci poczucie czasu. Przeciągnęło się.
Najlepsze życzenia.
Patrz, co ci przyniósł.
Niezły, co?
Mąż musi cię bardzo kochać, skoro daje ci takie prezenty.
- Masz szczęście. - Bardzo ładny.
To przez niego to spóźnienie. Chyba choroba lokomocyjna.
Trociny na podłodze... No wiesz.
W porządku. Misiowi wybaczam.
Kochanie, nie złość się.
To była super okazja. Nie mogłem odpuścić.
A mecze i urodziny dzieci i rodzinne pikniki to możesz?
Na prawdę tak już ze mną źle?
Dobra. Wyjeżdżamy na weekend.
- Co? - Wyjeżdżamy z miasta.
Nad jezioro, jak w zeszłym roku.
- Tylko my i dzieciaki. I jak? - To poważna oferta?
Żebyś wiedziała. Przypieczętujemy ją?
Załatwione? Zobaczę, co u dzieci, dobra?
Ej, potomstwo! Mam dla was wiadomość.
Michael Jordan Evers!
Tato, tam jest...
- Co takiego? - Tam jest pająk!
- Co? - Pająk! Tarantula!
- To czemu go nie zabijesz? - To wielkie bydlę!
To tylko stawonóg. Jak duży może być?
Gdzie masz tego potwora? Pokaż.
Myślałem, że to Godzilla, a to taki kurdupel.
Robisz z igły widły.
Masz dziesięć lat. Czas nauczyć się walczyć z pająkami.
Tatuś zaraz przekaże ci tę wiedzę.
Bierzemy jakieś czasopismo.
Może być "Life", "Time" albo "News..."
A można wiedzieć, skąd tu się wziął numer "Superlaski"?
- A ja wiem? - Tak, nie wiesz.
Skoro możesz to oglądać, to jesteś w stanie zabić robala.
Zwijasz w rulon, żeby leżał w ręce,
bierzesz paskudnika na cel, skradasz się, żeby go nie spłoszyć
i walisz skubańca w łeb, raz, a dobrze.
Musisz go rozkwasić od razu, bo inaczej ci zwieje.
I w bańkę go! Kopa w odwłok i już.
- Kiedy ja się boję. - Masz go załatwić, stary.
Ja się boję pająków. Nie chcę.
Posłuchaj, coś ci powiem. Całe życie będziesz je spotykał.
Zawsze?
Nie wolno ci się bać. Postaraj się przełamać strach.
Ja się nie boję, bo nie ma czego. No, synku, załatw pająka.
- Lutnij go w palnik. - Nie dam rady.
Jesteś dzielny, spuść mu lanie.
- Nie dam rady. - Właśnie że dasz. Załatw go.
- Zabij drania! - Nie potrafię!
Zadowolony?
Nie. Usiłowałem nauczyć twojego brata,
że zawsze należy brać pająki za rogi!
Jasne.
- Trzeba przeciąć Miller Road. - Dobrze.
To budowla zabytkowa. Obecny właściciel chce ją opuścić.
Czy byłaby pani uprzejma przybyć osobiście, bez małżonka?
Zawsze pracujemy razem.
Jaśnie pan bardzo rzadko podejmuje gości.
Po obejrzeniu pani fotografii uznał, że może pani zaufać.
Co do pani męża odniósł odmienne wrażenie.
To ta ulotka...
Polecono mi zaprosić panią na jutrzejszy wieczór.
Przykro mi, ale możemy się umówić dopiero na poniedziałek.
- Chwileczkę. - Kto to?
Chcą wystawić dom na sprzedaż.
Jaki adres? Gdzie to jest?
Sara, wiesz, co to za okolica?
Tam stoją same bajeranckie chaty. To kupa kasy.
A co z naszą wycieczką?
- Troszeczkę nadłożymy drogi. - Długo to potrwa?
Góra 20 minut. Będziecie zachwyceni.
Nareszcie zobaczycie swoich rodziców w akcji.
Telefon. Kto to może być?
Jim Evers, "Kwatera Na Zawsze".
Stan, jak leci? O co chodzi?
To jednak chcą go sprzedać? Jutro?
Wyjechałem z rodzinką.
Poczekaj. Mógłbym skrócić ten wyjazd.
Niestety, nic z tego.
Spotkajmy się jednak w poniedziałek, dobra?
Można? Można. To załatwione.
Pogadamy w poniedziałek.
Czy to jeszcze Ameryka?
No, jękoły, dojechaliśmy.
Konkretne ogrodzenie.
Pewnie ich wpieniali akwizytorzy.
Musieli być potworni.
- Spodziewają się nas? - Oczywiście.
Może się nie narzucajmy.
Halo! Otwierajcie!
To ja, Jim Evers!
Gdzieś ich wcięło.
Zdaje się, że nowe buty szlag trafi.
To co robimy?
Przejdę przez płot i trochę się rozejrzę.
- Może ich znajdę. - Pewnie na cmentarzu.
Jedźmy. Ściemnia się.
Zbyt łatwo się poddajesz. Cierpliwości.
W tej pracy grunt to wytrwałość...
O, znaleźli pilota. Chodźmy.
Kaska nie czeka.
Bob Budowniczy miałby tu co robić.
Nie wal tak drzwiami. Zrobisz mu krzywdę.
To tylko samochód.
Nic z tych rzeczy. To pełnoprawny członek rodziny.
Nie słuchaj jej. Nie chciała cię zranić.
Chodźcie, rozejrzyjmy się.
- Jestem głodny. - Ja też.
Spokojnie. Góra 20 minut.
A pamiętasz, jak w zeszłym roku zjadłem całą pizzę
a potem wszystko zwymiotowałem?
- Pójdziemy tam? - Ale daruj sobie dalsze występy.
Jak to mówią: "cisza i spokój".
Boże.
Umarlaki?
Patrz, jaki nietypowy park. Taki bardziej nastrojowy.
Jedni mają baseny, a inni prywatne cmentarze. Rzecz gustu.
Chcecie sprzedać dom z czymś takim?
"Zabytkowy dworek w urokliwym parku"? Tak.
Świetny tekst. Napiszemy to w ulotce.
- A trupy dacie w promocji? - To się przykryje folią.
W mordę! Mój nowy gajer!
- Myślisz, że przestanie? - Może nad jeziorem nie leje.
Jesteście z nami w pracy, więc zachowujcie się, jak należy.
Jakie wielkie kołatki. Ważą chyba po sto kilo.
Dzień dobry! My z nieruchomości!
Jest tu kto?
Firma "Kwatera Na Zawsze"!
- Widzieliście coś podobnego? - Nigdy.
Nie takie rzeczy się widziało.
- Pachnie jak u babci. - Gorzej. Pachnie jak babcia.
Dawno nie odkurzany. Puści się pluton sprzątaczek
i chata będzie lśniła jak nowa bryka.
Mamo, tu są pająki.
Sara Evers?
Tak, dzień dobry.
Nazywam się Ramsley.
Witaj, Ramsley. Miło mi poznać. Jestem Jim Evers, do usług.
Nie spodziewaliśmy się... krewnych.
Wiem. Zajechaliśmy po drodze.
Gdy dotarły do nas rozmiary domu i złożoność problemu,
postanowiliśmy rzucić do akcji wszystkie siły.
Mieliście nosa wybierając naszą agencję.
Proszę, wodoodporny kalendarzyk, elegancki i praktyczny.
No trudno. Powinno wystarczyć krzeseł.
Taki u was tłok?
Jaśnie pan Gracey nie zwykł nigdy konferować przed kolacją.
Trochę się spieszymy.
- Nie zostaniemy na kolację. - Nie bądźmy niegrzeczni.
A co z wycieczką nad jezioro?
Zjemy trochę zupki i spadamy.
Nieźle! Naprawdę nieźle! Fajna chata.
Chcielibyście mieć taką jadalnię, co?
Pan za chwilę do państwa dołączy.
Możesz odejść.
Widziałaś? Posłuchał mnie.
Widzieliście kiedyś taki kominek? Niesamowity.
Można by tu zgrillować nosorożca.
Poważnie. Spójrz na te detale. W życiu takich nie widziałem.
Doprawdy?
Mój dziad nie szczędził wydatków na ten dwór.
Węża w kieszeni to na pewno nie miał.
Jim Evers, z agencji nieruchomości. Miło mi pana poznać.
Edward Gracey.
To moja żona, Sara. Chodź się przywitać.
Bardzo mi miło, panie Gracey.
A to nasza córka, Megan i syn, Michael.
Ma pani piękne dzieci, pani Evers.
Dorzuciłem parę chromosomów.
Kolacja podana.
Dziękuję.
Jaśnie pan jest bardzo kontent,
z tak szybkiego pani przybycia.
W normalnych okolicznościach wysłalibyśmy zaproszenie,
ale liczy się każdy dzień.
Macie grzyb w łazience? A może chałupę zżerają termity?
Nie, ale ostatnio jest tu dość niespokojnie.
Co pani sądzi o domu, pani Evers?
Czuję się jak w pałacu z bajki.
Wspaniała architektura, renesansowe okna i zdobienia...
Niesłychana troska o detale.
Nie spotyka się takich domów. Ja nie spotkałam.
Wzniesiono go z ogromną troską i miłością.
To moja rodowa siedziba, moje gniazdo.
Ale życie tu jest torturą.
Niech mi pan powie...
Czy wierzy pan w duchy?
W co?
A, w duchy! Jasne.
Ale klienci raczej o to nie pytają.
Wolą wiedzieć, ile jest łazienek.
Uwielbiają toalety. Ja bym stawiał na biały montaż, nie na duchy.
Nawałnica przybiera na sile.
- Że jak? - Nie da się przejechać mostem.
Będą państwo zmuszeni spędzić tutaj noc.
Stanowczo nalegam, by przenocowali państwo u nas.
Niestety, musimy odmówić. Mamy inne plany.
Obawiam się, że musicie je zmienić.
Ramsley wskaże wam pokoje.
Dzieciom powinno być tu wygodnie.
- Jak w muzeum. - Zachowuj się.
Nie zapomnijcie sprawdzić, czy woda dobrze spływa.
Dobranoc, tato.
Mam nadzieję, że będą państwo zadowoleni z pokoju.
Jest wspaniały. Obsługa na najwyższym poziomie.
Czy coś jeszcze, proszę pana?
- A czekoladek nie dajecie? - Słucham?
W hotelach często kładą czekoladki na poduszki.
Zwykłe, albo z nadzieniem, czasami miętowe...
Co ja zrobiłem?
W co ty nas wpakowałeś?
- Mieliśmy jechać nad jezioro. - Moja wina, że pada?
Nie o to chodzi. Musiałeś tu przyjechać.
To dla nas wspaniała okazja.
Nie dla nas. Dla ciebie!
Nie obchodzi cię nic poza pracą.
Ale jak dostajesz drogie prezenty, to nie masz nic przeciwko temu.
Co ty robisz?
Wcale tak nie myślę.
Daj spokój.
Przepraszam, kochanie! Otwórz, proszę!
Nie strasz mnie...
Przepraszam za najście.
Zechciałby pan porozmawiać z jaśnie panem w bibliotece?
Porozmawiać? Bardzo chętnie.
- Tak. Gadka szmatka. - Szmatka. Rozumiem.
Proszę za mną, jeśli pan tak łaskaw.
Saro, idę zamienić słówko z panem Gracey.
Wracam za minutkę.
Byłeś kiedyś w solarium? Moja znajoma ma salon.
Blady coś jesteś.
W godzinę strzaskasz się na heban. Damy to lubią.
Brzmi zachęcająco.
Napije się pan czegoś? Może brandy?
Czemu nie, dzięki.
No nie! Klasa! Tego u nas brakuje.
Każę sobie powiesić mój portret.
Dopiero będzie elegancko.
Istotnie. Bez wątpienia.
Ekstra. Dziękuję, Ramsley.
- Od dawana tu pracujesz? - Od bardzo dawna.
O jakie kwalifikacje mam pytać ewentualnego kamerdynera?
Powinien być sumienny,
bezwarunkowo lojalny,
a nade wszystko znać swoje miejsce.
Dziwny gość ten twój szef. Co go kręci?
Jaką ma pasję? Pan kocha wszystko, co piękne.
Literaturę, operę...
A te jego... duchy?
Ciągle je widzi, czy miał tylko zły dzień?
- Pan w nie nie wierzy? - Pewnie, że nie.
Wiesz, co ci powiem? Życie masz tylko jedno.
Więc trzeba jechać, ile fabryka dała.
Czy potrafi pan milczeć jak grób?
- Spoko. - Jaśnie pan czuje się źle.
Musi opuścić ten dom i udać się w podróż.
Tu grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo.
Obawiam się najgorszego.
Jezu, co to za nora. Nie ma zasięgu.
Ale nas załatwili. "Góra 20 minut." Akurat.
- Długo tak jeszcze będzie padało? - A co ja jestem? Pogodynka?
Cygarka...
Niezłe. Chodź do tatusia.
Milutko tu. Fajnie.
Naprawdę fajnie. Bogato...
Pan tak nie stoi. Ramsley, nalej panu.
Nie dalej jak wczoraj przywiozłem z Indii
nader zajmującą książkę: "Wskrzeszanie zmarłych"...
Tylko żeby nie było plamy.
Interesujące.
Ciekawe, dokąd prowadzi.
Wypuśćcie mnie!
Przechyl główkę.
Proszę natychmiast przechylić główkę!
Megan!
Co to jest?
Jakieś widmo.
Chce, żeby za nim iść.
Odbiło ci?
Naprawdę. Pokazuje nam drogę.
Megan, zaczekaj!
Jak jest potrzebny, to się stary grzyb ulotnił!
Przepraszam? Gdzie jest mój mąż?
Proszę pani!
Chwileczkę!
- Ramsley. To pan... - Tak. Do usług.
Nie mogę znaleźć mojego męża.
Ach tak.
Zostawiłem go w bibliotece.
Tamte drzwi.
Kochanie, nie kłóćmy się już. Idziemy spać?
Przepraszam. Wzięłam pana za mojego męża.
Pomogę pani. Ramsley nie lubi, gdy bałaganię.
- Jest dość surowy. - Tylko na pierwszy rzut oka.
Przy bliższym poznaniu bardzo zyskuje.
Jest nawet...
Jest całkiem miły.
Był dla mnie jak ojciec.
Panie Gracey? Mogę o coś spytać?
Oczywiście. Słucham.
Pozbywa się pan swojego rodzinnego gniazda.
To pański dom. Czemu chce go pan sprzedać?
Te mury są pełne wspomnień.
Bardzo często bolesnych.
Żeby pani to zrozumiała, musiałbym go pani pokazać.
Proszę.
Niech się pani nie obawia.
Czasy świetności tego domu dawno już minęły.
Jednak kiedyś te mury wprost tętniły życiem.
Wciąż zabawy, maskarady, tańce. To był szczęśliwy dom.
Wierzyliśmy, że tak będzie zawsze. Świat należał do nas.
I co się stało z tym światem?
- To ona. - Kto?
Elizabeth.
To jej wspomnienie mąci spokój tego domu.
- Chodź. - Zaczekaj.
A jak stanie między piętrami?
Nie bój żaby. Przynajmniej coś się będzie działo.
A ja myślałem, że jestem rozsądny.
Jest tu kto?
To chyba te termity.
A może tylko przeciąg.
Mama?
Co wy tu robicie? To absolutnie niewybaczalne!
- Proszę wyjść! - Kto to jest?
Nie twoja sprawa, smarkulo! Marsz do pokoju i spać!
Miała na imię Elizabeth. Macie ochotę na ciasteczka?
Nie dawaj im ciasteczek. To włamywacze.
Takich nicponi się nie częstuje. Po co tu węszą?
To ona ich przyprowadziła!
Schowajcie się.
Dzieci nie ma w pokoju. Wiecie, gdzie są?
- Dzieci? Jakie dzieci? - Jakie dzieci?
Jej dzieci. Które niepotrzebnie tu przywiozła,
razem z tym bezmyślnym prostakiem.
Gdybym miał go słuchać jeszcze przez chwilę, diabli by mnie wzięli.
Święta racja. Co za ćwok.
Czy nie zaproszono tylko jej?
Skąd ta niechęć do wypełniania poleceń? To takie trudne?
Oczywiście, że nie.
Znajdźcie dzieci i przyprowadźcie do mnie.
- Oczywiście, że tak. - Wszystko jest już przygotowane.
Nic nie przeszkodzi w realizacji planu jaśnie pana.
Nareszcie ludzki głos! Nie wie pani, jak stąd wyjść?
Przepraszam, że tak tu wlazłem, ale to z ciekawości.
Miałem się spotkać z panem Graceyem, ale jakoś nie wyszło.
Dla was to, widma, dźwięczą klawesyny,
łkają cymbały i grają tamburyny.
Słyszę, ale nic nie widzę. Gdzie jesteś?
Jam jest Madame Leota, Królowa Kabały.
Posłaniec zaświatów. Kogo chcesz widzieć?
- Chwila moment! - Cisza! Kogo szukasz?
- Wyjścia z tego cyrku! - Szukaj go wewnątrz.
- Nie chcę! Ogłuchłaś? - Radzę, abyś mnie wysłuchał.
Straszliwa klątwa zagraża twemu życiu.
Dlaczego? Ja tylko sprzedaję domy!
Na wampira czarną krew, zjaw się,
ty, co budzisz strach i nieś nas, nieś nas aż pod dach!
Wampiry? Nie przeginaj, bo zemdleję!
Tchnij w nas upiorną siłę i lekko unieś w górę, jak pyłek.
Lepiej mnie postaw, bo to się źle skończy, dobra?
Do bram rozumu więcej nie pukaj,
lecz raczej wiedzy nieziemskiej szukaj.
- Lepiej wskaż mi toaletę. - Brnąć będziesz przez ciernie.
Wytrzymaj jednak, trafisz do domu.
Ja chcę do domu!
Do roboty, Evers. Grozi wam straszna śmierć.
Waży się wasz los! Uwolnij nas od klątwy!
Bo nie ujdziecie stąd żywi!
Idź. Ocal żonę i dzieci. Uwolnij ją i wszystkich nas!
Nienawidzę karuzeli! Puszczę pawia!
- Żyjecie? - Nic nam nie jest.
- Wyjeżdżamy. - Teraz nie możemy!
Bo pada? Nie jesteście z cukru. Znajdźmy mamę i w nogi.
To niemożliwe. Nie może stąd wyjść.
- Dlaczego? - Bo nie.
Powiedziałbym, gdybym mógł. Ale nie mogę.
Ale jak tu...
Tatuś zachorował. Jedziemy do domu.
- To są duchy! - Dość tego!
Po prostu mamy halucynacje. Sałatka mogła być nieświeża.
- Moja sałatka! - Może i nie.
- Jedziemy stąd. - Trzeba im pomóc.
Na śmierć nie ma rady. Tak to już jest.
Tatuś ma rację. Niech każdy pilnuje swego nosa.
- Trzeba zdjąć z nich klątwę. - Co wam odbiło z tą klątwą?
Nie gadaliście czasem z taką rymującą kapustą w bańce?
- Znalazł Cygankę! - Nic z tego!
- Tato... - Fruwałem po pokoju.
Przywiązało mnie do krzesła i latałem z jakimiś instrumentami.
- Nic z tego, Kacper. - Musisz pomóc mamie!
A co się stało?
Zmarła tutaj, w tym domu.
Była taka młoda, piękna i wesoła.
I kochała pana tego domu.
Pańskiego dziadka?
Pokochał ją i to bardziej niż życie.
Ale nie mogli się pobrać. Pochodzili z różnych sfer.
Jak umarła?
Odebrała sobie życie. Zażyła truciznę.
Jej ukochany był w rozpaczy.
Stracił nadzieję, stracił miłość,
stracił Elizabeth... Powiesił się.
Umarł, ale stąd nie odszedł. Wierzy, że ona do niego wróci.
Jeśli posłuchasz uważnie,
usłyszysz, jak wciąż bije jego złamane serce.
No nie, wolnego!
Czyli że jakiś nieboszczyk chce skusić moją żonę na figo fago?
Otóż to. To niedobrze?
Jakiś zdechlak chce poderwać moją starą!
A ta chałupa nie jest na sprzedaż. Tak, to niedobrze.
Madame Leota, czy to ona?
Czy rzeczywiście nasza Elizabeth zmartwychwstała?
To prawda. Jest wśród nas.
- Widzisz? Nie zdawało mi się. - Ale nie dajcie się zwieść.
Nic nie jest takie, jakim się zdaje.
Klątwa zostanie zdjęta, gdy prawda wyjdzie na jaw.
Aby zaś do tego doszło, musicie znaleźć klucz.
Jaki klucz, szefowo?
Poprzez grobowiec pod uschłym dębem
trzeba ci zstąpić na dno otchłani,
gdzie klątwy strażnicy leżą pogrzebani.
Grób bezimienny jest twoim celem.
Znajdź go lub zgiń. Nic więcej nie wiem.
Dobrze rozumiem? Skoczę tylko na cmentarz po klucze i po sprawie?
- Musisz odnaleźć klucz. - Skojarzyłem. Do roboty!
Jest jeden problem. Jak stąd wyjdziemy?
No właśnie. Jak wyjdziemy?
Mam zdaje się jeden pomysł...
- Mówiłeś, że to potrafisz! - Wiem co robię.
- Nie trać głowy! - Ja poprowadzę!
- Co robisz? - Pozabijasz nas!
I tu się nieco mylisz, bo niektórzy z nas już nie żyją.
Tato, patrz.
Cel.... pal!
To chyba umarlaki.
Właściwie co tu robią te wszystkie duchy?
Po śmierci nie znalazły światła i są w pułapce.
Będą błąkać się po tym padole przez całą wieczność.
Nieźle.
A ty tu czego?
- Widzą nas? - Jasne, że nie.
Pewnie, że tak. Ja chyba lepiej wiem.
Nie słuchaj go, kłamie.
Chrzanić ich. Chodźcie, dzieci.
Dałbym głowę, że patrzył wprost na mnie.
To medium.
Tę suknię miała włożyć do ślubu.
Jaka piękna...
O ileż piękniej wyglądałaby na Elizabeth.
A teraz jest tylko ponurym wspomnieniem niespełnionych marzeń.
Kochać kogoś tak mocno i utracić tak nagle...
Nie mogę sobie tego nawet wyobrazić.
Prawdziwej miłości nic nie zwycięży.
Na zawsze zostaje w sercu.
To wzruszające.
Poświęcił wszystko dla miłości...
A potem zbankrutował. I powiesił się. Brawo.
O, w mordę! To nowe buty. Uważajcie pod nogi.
- W mordę! - Michael, nie wyrażaj się.
Gdzie to jest? Czego tu szukamy?
Ta z kuli mówiła o jakimś suchym dębie.
Świetnie. Co ja bym bez niej zrobił?
Co to? Słyszycie?
Cicho szumi las... wokół tyle gwiazd.
Duchy w krąg otaczają nas,
idą w tany setki par...
Panowie, wybaczcie, że przeszkadzam.
Którędy do mauzoleum?
Gdy kwitły białe bzy, tam, gdzie ruczaju toń,
Tam, gdzie spotkałem cię...
Nie. Z tego co wiem, chodzi o uschły dąb?
Tak mi się zdaje. To obok...
- Obok nas... - Obok nas...
Mlecznej drogi lśni blask...
Jesteście świetni, chłopaki, ale muszę pomóc żonie, bo...
Kiedy znów powróci ona, hen, spoza gór!
Kiedy wszyscy już będziemy...
Chodzi mi o klucz...
Gdzie jest klucz? Piękny klucz?
Gdzie się chowa, czy wiesz? Da ci wszystko, o chcesz...
Gdzie tu w okolicy jest jakieś mauzoleum? Tam jest ten klucz.
By zdobyć klucz,
idź do mauzoleum. Idź i go weź...
Tato! To tutaj!
Tutaj to jest!
Dzięki, jak to mówią.
Jesteśmy.
Trzymajcie się mnie.
Patrzcie! Ostrzeżenie!
- Skąd wiesz? - Trzy lata uczyłam się łaciny.
Mówiłeś, że to głupota, bo to martwy język.
Jak widać, bardzo się nie pomyliłem.
"Strzeżcie się, którzy tu wchodzicie..."
"Tędy wiedzie droga do krainy umarłych."
- A ty dokąd? - Nie lubię łaciny.
Już to przerabialiśmy. Bądź mężczyzną. Masz 10 lat.
Od przedwczoraj. Dopiero się przyzwyczajam.
Zrobimy tak. Megan, zostań tu z bratem.
- Co? - Nie zostawię go tu samego.
Nie ruszajcie się stąd, a ja załatwię sprawę.
- Zaraz wracam. - Góra 20 minut?
Najwyżej 20 minut.
Czego kazała mi szukać ta żarówa?
Chyba jakiejś krypty...
Chodziło o kryptę...
Bezimienny grób.
Co ty wyprawiasz? Mogłem dostać zawału!
- Miałaś czekać z Michaelem. - Bałam się, że nie trafisz.
A Michaelowi nic nie będzie.
Było tak: "Grób bezimienny jest twym celem.
Znajdź go lub zgiń. Więcej nie wiem".
- To chyba ten. - Domyślił się.
Zaczynam mieć dość tego miejsca.
A kto nas tu przywiózł?
Ojciec, który stara się zapewnić wam byt,
i to, czego sam nigdy nie miał.
- Miałeś trudne dzieciństwo? - Wcale nie.
To po co nam coś, czego ty nie miałeś?
Po to, żebyście...
Nie podpuszczaj mnie, gadająca po łacinie smarkulo!
Miejmy to z głowy. Trzymaj.
Obiema rękami.
Mam sprawę. Przepraszam, że niepokoję.
Właściwie nic trudnego. Zwijamy się.
A żarówa straszyła, że będzie masakra.
Leć po klucz, ja się nim zajmę!
Wracaj do łóżeczka.
Jestem Jim Evers z agencji Kwatera Na Zawsze.
Przepraszam, że obudziłem. Chodzi o klucz...
Nie chcę robić kłopotu, ale chodzi o moją żonę.
Nie szukam zwady. Odczep się!
Sam chciałeś.
Spróbuj mi jeszcze raz wrócić do życia, cwaniaczku!
- I co? Znalazłaś? - Szukam.
Spokojnie. Sytuacja jest opanowana.
Nie ma najmniejszych powodów do niepokoju.
- Megan, może się pospiesz! - To nie jest dobry pomysł.
Dawaj rękę!
Zasuwamy!
Wyłaźcie stamtąd! Szybko!
- Już jesteśmy. - Prędzej!
Michael, otwórz drzwi! Musisz odsunąć zasuwę!
Pospiesz się, chłopie!
Tu są pająki, a ja nie mam żadnej gazety.
Boisz się?
To nic złego. Każdy czasem się boi.
- Jak ja teraz! - Boisz się?
Bardzo! Otwórz, synku!
- Otwieraj, bo cię zamorduję! - To go na pewno uspokoi.
To nic złego bać się, ale musisz nad tym zapanować!
Pająki są straszne? Poczekaj, aż wylezą zombie!
Jakie zombie?
Otwórz! Nie ma czasu na gadanie!
- Tato! Idą! - Wypuść nas!
Otwórz drzwi!
Otwieraj!
Zamykaj!
Precz, paskudztwa!
Już dobrze. Wszystko gra? Jestem z ciebie dumny.
- Żyjesz? - Masz klucz?
Zaraz... Tak, mam. Jest.
Strasznie się namęczyłem, więc gadaj, gdzie te drzwi.
To jest klucz od kufra.
- Co? - Od kufra.
- Od czego? - Klucz. Od kufra. Jasne?
Miałem znaleźć klucz. I znalazłem.
A teraz mam szukać jakiegoś kufra. "Musisz znaleźć klucz". Pamiętasz?
Ja tu tylko pracuję.
No dobra, koniec. Mam tego dosyć.
Nie pozwalaj sobie! Odstaw mnie!
Pożałujesz! To przynosi pecha!
Cicho, bo cię wezmę na kręgielnię.
- Mam mdłości. - Widzisz, jak to jest.
- Nie upuść mnie. Jestem delikatna. - Teraz to delikatna.
A kto mi kazał ganiać się z umarlakami?
- To ten? - Tak jest.
No to do roboty.
Potrzymaj ją.
Czego mam szukać w tych szpargałach?
Tu, w tej skrzyni, ma być list. Treści jego nie zna nikt.
Ale tu tego...
Czekajcie, chyba jest.
Jest list.
"Tak, mój najdroższy. Wyjdę za ciebie.
Chcę spędzić z tobą całe życie.
Od dzisiaj zawsze będziemy razem.
Ty i ja. Twoja na zawsze, Elizabeth."
- Ona wcale się nie otruła. - Chciała z nim być.
Ktoś mu podrzucił fałszywy list.
Moje gratulacje, panie Evers. Nie doceniłem pana.
Osiągnął pan więcej, niż byłbym skłonny przypuszczać.
Kamerdyner zabił? Bez jaj...
Z wami dwojgiem policzę się później.
- Czemu ją zabiłeś? - Jaśnie pan stracił rozsądek.
Świat stał przed nim otworem, a on to odrzucił w imię miłości.
Ostrzegałem, że to się źle skończy.
- Ale z ciebie bydlę. - Bynajmniej. Jestem tylko rozsądny.
Moim obowiązkiem wobec rodu
było dopilnować, by jego dziedzic
nie popełnił brzemiennego w skutki błędu.
A takowym byłby związek z tą kobietą.
Wszystko ległoby w gruzach.
Nie mogłem biernie patrzeć, jak rujnuje sobie życie.
- Tato, daj mu w dziób! - Najpierw dowie się o tym szef.
Nie dowie się o niczym.
Odbędzie się ślub, który zdejmie klątwę z tego domu.
- Przeciez to moja żona! - Nie wiem, co ona w panu widzi.
Ale to nie ma znaczenia.
Najważniejsze, to położyć kres cierpieniom jaśnie pana.
Dokonam tego jeszcze dziś.
Uwolnię nas od klątwy. Nareszcie opuścimy ten dom.
Koniec ściemy. Gdzie moja żona?
Szykuje się do ślubu.
Nie mogą się pobrać! Ona żyje!
Tak, ale temu można zaradzić.
Łatwo złamać ten jakże kruchy kwiat.
Spróbuj ją tknąć, to cię zatłukę!
Przezabawne. Człowiek chce zabić ducha.
- Zostaw go! - Przestań!
Wypuść ich!
Uwolnij dzieciaki, oddaj mi żonę i wypuść nas stąd, do cholery!
Chce pan wyjść? Wybornie.
Wskażę panu drogę.
Pozwolę sobie pana pożegnać, panie Evers.
Ten dom długo czekał, by ktoś rozproszył spowijający go mrok.
I dzisiaj, po raz pierwszy od jakże wielu lat,
pojawia się szansa,
że historia ta w końcu znajdzie swoje zakończenie.
Saro, czy wierzysz że kochając można dać miłości drugą szansę?
I przebaczyć?
Tak, wierzę.
- Nic nie pamiętasz? - O czym?
- Panie Gracey, co panu jest? - Nie poznajesz mnie?
Myślałem, że gdy cię tu sprowadzę, wszystko sobie przypomnisz.
Ale co? Pan mnie przeraża.
Właśnie tutaj spędziliśmy ostatnie wspólne chwile.
Tańczyliśmy tu ostatni raz, zanim...
odebrałaś sobie życie.
Teraz nareszcie wróciłaś i możemy znów być razem.
A ty nie pamiętasz? Byłaś całym moim światem!
Po śmierci kochałem cię jak za życia!
- Puszczaj! - Jak mogłaś zapomnieć?
Poznaję cię. Jesteś Elizabeth. Uwierz mi!
Posłuchaj głosu serca! To ja, twój ukochany!
Wreszcie możemy być razem. Nie rozumiesz?
- Elizabeth, wysłuchaj mnie. - Nie jestem Elizabeth.
- Miej nade mną litość! - Przestań. Zostaw mnie!
Nie pamięta mnie. To nie ona.
To jest ona.
Jej powrót przepowiedziała Cyganka i czas się dopełnił.
- Proszę się przebrać. - Ale ona mnie nie pamięta.
Z czasem to minie.
Przypomni sobie. Wkrótce.
Otwierać!
Wpuśćcie mnie!
Ramsley, pomóż mi. Tu się dzieje coś strasznego.
- Pan Gracey... - Tak, proszę pani.
Jaśnie pan oczekuje. Czeka już od bardzo dawna.
A pani jeszcze nie jest gotowa.
Nie możemy tego odwlekać.
- Odwlekać? Czego? - Dziś wychodzi pani za mąż.
Ja nie jestem Elizabeth!
Oczywiście, że jesteś.
Jeszcze w to nie wierzysz, ale to kwestia czasu.
Sądzisz, że wezmę udział w tym szaleństwie?
Owszem. Jak najbardziej.
Tuszę, iż wciąż ci na nich zależy. Chyba się nie mylę, prawda?
- Nie zrobisz tego. - Skądże, moja droga.
Ale to zależy od ciebie.
Los twoich dzieci leży w twoich rękach.
Przygotować ją.
Jeśli jeszcze raz okażecie niesubordynację,
zostaniecie surowo ukarani.
Ależ...
Są miejsca gorsze niż czyściec. Zapewniam.
Do roboty.
Szczęścia łzy...
Co ty wyrabiasz?
Odczep się. Daj mi spokój raz na zawsze.
Będziesz tak siedział i użalał się nad sobą?
Dziwisz się? Przecież to był mój pomysł.
To przeze mnie tu się znaleźliśmy.
A miało być tak pięknie. Siedzielibyśmy sobie przy ognisku.
Ale uparłem się.
A teraz to już koniec.
Koniec jeszcze daleki.
Próbowałem tam wejść. Ale się nie udało.
Przegrywasz, wygrywasz.
I znów próbujesz.
Pokonany to ten, kto przyznaje się do klęski.
To co ja mam zrobić?
Walcz dalej.
- Trzymaj się! - Czym?
Elizabeth?
Tak, najdroższy?
- Zaraz wracam. - Zaczekam tutaj.
Moi drodzy, zebraliśmy się tutaj by w obliczu Wszechmogącego
złączyć tych dwoje świętym węzłem małżeńskim.
Czy chcesz, Edwardzie Gracey, pojąć tę kobietę za małżonkę,
kochać ją i szanować po śmierci?
Tak, chcę.
A ty, Elizabeth Henshaw,
czy chcesz pojąć tego mężczyznę za męża,
kochać go i szanować za życia i po śmierci?
Tak, chcę.
Od tej chwili wasze dusze połączą się na zawsze
i na wieki wieków.
Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza.
Jeśli ktoś chce się sprzeciwić...
Tak, ja mam coś przeciwko!
Następnym razem na pewno pojedziemy nad jezioro.
Chodźmy.
Odsuń się od niej.
Raz ją straciłem. I drugi raz na to nie pozwolę.
To nie jest Elizabeth. Powiedz mu prawdę.
Nie mam pojęcia, o co panu chodzi.
Masz amnezję? Ona się nie zabiła. To on. To wszystko kłamstwo!
Ani słowa więcej. Zejdź mi z drogi.
Nie pozwolę ci na ślub z moją żoną.
Moja cierpliwość się kończy. Elizabeth, idziemy.
Nie jestem Elizabeth.
- Owszem, jesteś. - To Sara, z New Jersey.
Ramsley wmawia ci co innego, żeby złamać klątwę.
Cóż to za absurd!
- Wybacz. - Zabij mnie, jeśli chcesz.
Jako duch też nie zmienię zdania i dam ci popalić.
Lepiej to najpierw przeczytaj.
- Co to jest? - List od Elizabeth. Ten prawdziwy.
Ukradł go i ukrył przed tobą.
Co to ma znaczyć?
Po cóż dłużej wysłuchiwać bredni tego szaleńca?
- To jest napisane jej ręką. - No właśnie.
- Wyjaśnij to. - A więc?
Ten związek zaszkodziłby panu.
Próbowałem to panu tłumaczyć, ale pan nie słuchał.
Zabiłeś ją.
Musiałem zapobiec temu mezaliansowi.
Kochałem ją! To nic dla ciebie nie znaczy?
Liczy się dobro rodu.
Przez lata poświęcałem się dla ciebie.
Ale czy ty rozumiałeś, czym jest honor i obowiązek?
Kochałeś ją?
Przeklinam was! Do piekła!
- Mamo, co ci jest? - Powiedz coś!
Co z tobą? Saro, o co chodzi?
To trucizna!
Tylko mi tu nie umieraj!
Trzymaj się. Kocham cię, Saro.
Proszę, przecież cię kocham.
- Nie zbliżaj się! Zostaw nas! - Nic nam nie zrobi.
Elizabeth, to ty?
Tak, najdroższy.
A więc to była Elizabeth.
Tylko prawda mogła zdjąć ze mnie klątwę.
Ocalił mnie.
Drobnostka.
Elizabeth...
Tak, najsłodszy?
Tak długo czekałem na ciebie.
Już zawsze będziemy razem.
Tak naprawdę, to nie mama.
To moja żona.
Miałem stracha.
Ja też się bałam.
Jestem przy tobie.
Zechcesz mi wybaczyć?
No jasne. Kochałeś ją.
Proszę, to dla was.
- Co to? - Akt własności domu.
Jest wasz. Zróbcie z nim, co chcecie.
Zatrzymajcie, sprzedajcie, bylebyście byli szczęśliwi.
Dziękuję.
Dziękujemy za wszystko.
Nie tak szybko! Zaczekajcie!
- Po co ci to? - A jak będzie padać?
Idziemy do nieba. To już niepotrzebne.
Już ja swoje wiem. Do widzenia.
- Do zobaczenia. - Dziękujemy!
Szybko, bo nam uciekną!
Uwaga, lecimy!
Dusze zbłąkane trafiły do nieba.
Niczego im więcej do szczęścia nie trzeba.
Wszystkie już bowiem są aniołami,
o czym zaświadczam swoimi słowami.
- Mamo, Leotę trzeba wyłączyć. - Daleko jeszcze?
- Jestem głodna. - Miała być pizza.
- Długo jeszcze? - Najwyżej 20 minut.
Już ci wierzę.
Chłopaki, ciszej tam!
Cichutko tak, cichutko tak,
Pędzimy hen, w daleki świat...
I jedziemy zachwyceni
autostradą jak we śnie!
Czekamy na was. Czekamy z utęsknieniem.
Wstęp za okazaniem aktu zgonu.
Wszyscy nas odwiedzicie wcześniej czy później.
Umieramy z niecierpliwości.