NETFLIX ― ORYGINALNY SERIAL ANIME
NA PODSTAWIE MANGI SHIROWA MASAMUNEGO
WYDAWANEJ W YOUNG MAGAZINE
Co jest?
Co się dzieje? Stój!
Co to?
Togusa.
Wszystko w porządku, panie Togusa?
Nie mogę go odłączyć.
Panie Togusa!
Na co czekacie?
Wgrajcie zabezpieczenia i zwalczcie wirusa!
NOSTALGIA — WSZYSCY STANĄ SIĘ N
Co się stało?
Analizował dane z mieszkania Takashiego.
Starał się zrozumieć, co kierowało tym chłopakiem.
Znaleźliśmy kod napisany po utworzeniu PolMy.
To wirus?
Jeszcze nie wiemy.
Hej.
Wszystko gra, Togusa?
- To ty, Batou. - Tak.
I pani major?
Przepraszam.
Nagle napadła mnie straszna tęsknota,
a potem lęk przed śmiercią.
Były tak silne, że aż zemdlałem.
Poczułeś tęsknotę?
Na szczęście z cybermózgiem wszystko w porządku.
Ale musimy czym prędzej usunąć te dane.
Tak, poproszę.
Dlaczego sam przeglądałeś kod?
Nie mam wymówki.
Gdzie pani major?
Jedzie w Tachikomie do kwatery premiera.
Pani major, skończyliśmy sprawdzać kod, który wniknął do cybermózgu Togusy.
Co ustaliliście?
Wygląda na to,
że program budzi uśpione wspomnienia.
Togusa przypomniał sobie coś, czego nie chciał,
i dlatego zemdlał.
- Zemdlał? - Rozumiem. Ciekawa sprawa.
Zobaczmy, co było dla niego takie ciężkie.
Czekajcie.
- Sam nie zdążyłem sprawdzić, co to było. - Nic mu nie jest?
Cicho.
Pokażesz mi, Ishikawo?
Niestety, część kodu jest zniekształcona.
Wirus jest groźny?
Nie wygląda bardzo źle.
Nie widać też żadnych śladów tego, żeby się rozmnożył.
W takim razie co zamierzał Takashi Shimamura?
Dlaczego to napisał po stworzeniu PolMy?
Pani major.
Może chciał użyć tego na sobie
i przywołać jakieś zapomniane wspomnienie?
Nazwa „PolMy” nawiązuje zapewne do „policji myśli”.
To jednostka policyjna występująca w książce Rok 1984, którą miał w pokoju.
Nie ma wątpliwości, że to książka go natchnęła.
Poza tym miał ją,
odkąd skończył dziewięć lat.
Nawet jego matka nie przypomina sobie,
kiedy ją zdobył.
Czy wróciłeś potem do ich mieszkania?
Tak.
- Jaki nieostrożny. - Prawda?
Wygląda na to, że wszystkie tropy się urwały.
Niezupełnie.
Takashi w wieku dziewięciu lat trafił pod opiekę krewnych w Kioto.
Skoro zadał sobie trud, żeby napisać program budzący wspomnienia,
musiał bardzo chcieć przypomnieć sobie coś ze swojej przeszłości.
To dość naciągane, ale nie niemożliwe.
Proszę mi pozwolić sprawdzić ten trop, pani major.
Jeśli tak podpowiada ci twój Duch, posłuchaj go.
Obyś coś znalazł.
Dziękuję.
To ja też się wybiorę.
Sam nie obronisz się przed Takashim, jeśli go spotkasz.
Trudno uwierzyć, że w Japonii wciąż są takie miejsca.
Taki jest los wsi, które nie poszły z duchem czasu.
O czym myślał...
gdy tam mieszkał?
KIOTO – 15 MINUT
To pewnie dom jego stryjka,
którego odwiedził w wieku dziewięciu lat.
Po co tu przyjechał?
Jego ojciec ciężko zachorował,
a matka czuwała nad nim w szpitalu.
Mamy tu kiepski zasięg.
A jest nawet głęboko pod ziemią na wyspie Etorofu.
Połączcie się przez Tachikomy.
Powinny wzmocnić sygnał.
Jasne.
Tachikoma, połącz się na nowo.
Tak jest.
Ty!
Co jest?
Bracie, co tam robisz?
Nie jestem twoim bratem.
To co tam robisz, Takashi?
Wymyślam grę.
Serio? Grę?
Super!
Yuzu, gdzie Takashi?
Tutaj siedzi!
Moi rodzice ostatnio ciągle chodzą źli.
To przeze mnie.
Dlaczego tak mówisz?
Ej, Togusa.
Co jest?
Nic.
Takashi!
Dokąd idziesz?
Po co za mną idziesz? Nie pozwoliłem ci.
Ale już się ściemnia. Nie wolno wychodzić o tej porze.
Ani iść w tamtą stronę.
Dlaczego?
Bo tam mieszka komandos.
Komandos?
Przyleciał z innego miejsca.
Podobno jest bardzo zły. Zabijał ludzi i grzebał ich na górze.
Takashi, nie wchodź.
On cię zobaczy.
Komandos...
Taki prawdziwy?
Rety, są prawdziwe?
Uważaj, nie dotykaj.
Jeden, dziewięć, osiem, cztery?
Niech to. Wiejemy!
Tędy.
Jesteś cała?
Dzieciaki.
Nie kręćcie się po górach o tej porze.
Jesteś bratankiem pana Shimamury?
Poszedłeś tam z Yuzu?
Do chaty tego komandosa?
Nie karz Takashiego.
Sama za nim poszłam.
Nie odzywaj się!
Na litość boską. Twój brat zrzucił na nas niezłe zmartwienie.
Nie możesz porozmawiać z Yoshie?
Togusa, dokąd idziesz?
Tam. Spójrz.
Ej.
Nie ma.
O nie.
Szuka tej książki.
Ja...
jej nie ukradłem.
Wziąłem ją niechcący.
Przepraszam.
Jesteś...
tutejszy?
Od dwóch tygodni nocuję u mojego stryjka.
Nie jesteś stąd?
Zostaw ją sobie.
Co? Ale...
Zaraz.
Ludzie ze wsi mówią...
że jest pan złym człowiekiem.
Przyjemnie się tu żyje.
Ale dla kogoś, kto nie szanuje tutejszych zasad, to piekło.
Co to znaczy?
Przeczytaj, to się dowiesz.
Ta książka mówi o wszystkim, co czeka nasz świat.
Kombatant zabił grupę policjantów.
O sprawie zrobiło się dość głośno,
ale szybko zamieciono ją pod dywan.
Mówiłeś już Batou i Togusie?
W tamtej wsi jest bardzo kiepski zasięg.
Pani major.
Chodzi o wspomnienie pana Togusy.
Co wiecie?
Niestety, dane uległy zniekształceniu.
Nie udało się odtworzyć obrazu.
Wielka szkoda.
Ale...
wiemy, co dokładnie czuł.
Jak by to opisać...?
To uczucie...
było ciężkie.
I bolesne.
Serce się krajało.
Że co?
Sądzę, że najtrafniej opisuje je słowo „tęsknota”.
Robi ci się tęskno przez cudze wspomnienie?
- Co to? Kryzys wieku średniego? - Co?
Wypraszam sobie!
Żeby dołączyć do Sekcji Dziewiątej,
przeniosłam większość sentymentalnych wspomnień na zewnętrzny dysk.
Dlatego jestem bardziej podatna na to uczucie!
Tak?
Czyli program Shimamury
nie budzi tylko wspomnień,
ale i wzbudza w człowieku poczucie tęsknoty.
Togusa mógł mieć rację.
W sensie?
We wspomnianym zajściu
zginęli nie tylko policjanci.
Była także jedna ofiara postronna.
„Wojna to pokój.
Wolność to niewola.
Ignorancja to siła”.
Nie łapię, o co chodzi.
Ej.
- Wyjąć go. - Już.
- Dzień dobry. - Dobry.
Dobra, wyłaź.
Jazda.
- Pomóż. - Błagam...
Nic nie powiedziałem!
- Dobra. - Nic nie powiedziałem!
To nie ja...
Masz.
Ty też.
Takashi, gdzie jesteś?
Yuzu?
Mówili, żeby nie wchodzić na górę,
bo pan policjant coś tu robi!
Ej.
Yuzu!
Prosiłem cię, żebyś za mną nie szła.
Czyje to dzieci?
Dziewczynka jest z tej wsi.
Chłopak... jest przyjezdny.
To niedobrze.
Czyli masz na imię Takashi?
Bracie...
Od dawna tu jesteś?
Yuzu, chodźmy.
Czekajcie.
Yuzu, w nogi!
Stać!
Ej!
Yuzu! Chodź!
Bracie...
Stój!
Ejże.
Kurna!
Yuzu?
Bracie.
Zimno...
mi.
Yuzu...
Yuzu.
Yuzu!
Nie do wiary.
Ej, Togusa.
Co cię opętało?
Yuzu.
Czekaj.
Zabierz mnie ze sobą.
- Nie. - Błagam cię!
Wtedy...
nic nie rozumiałem.
Ale dziś...
już przeczytałem książkę!
W porządku.
Wsiadaj.
Jedziesz z nami?
Co?
Tachikoma, to ja.
Jest tam Batou?
Tak, jest.
Batou, dzwoni pan Ishikawa.
Przełącz go.
Ej!
Togusa.
Togusa...
zniknął.
Co ty opowiadasz?
Przecież stoi tutaj.
Co?
Nie widzę go. Robicie sobie żarty?
Niech pan da spokój, po co byśmy z pana żartowali?
Dobrze, Togusa, pa!
Bez takich!
Ej, Togusa!
- Szerokiej drogi! - Gdzie jesteś?
Togusa!
Napisy: Piotr Kacprzak