BOISKO IM. CHARLIEGO FAUSTA
Marcus, Jordan, piłka leci!
Złapię!
Jest moja!
-Powiedziałem, że złapię. -To dlaczego nie złapałeś?
-Ale z ciebie niedojda. -Wcale nie.
No dobra.
Kimberly, teraz ty!
Jeszcze nie!
Chwila!
Sznurówki!
Nic mi nie jest!
Przestańcie się bić!
Dość tego!
Wiesz, jak lubię. Dawaj, dawaj!
Złamałeś mi rękę.
Wcale nie, bekso!
To tylko wybity palec!
Daj, wyciągnę!
Nie zbliżaj się do mnie!
-Nie będzie bolało. -Spadaj!
Będzie dobrze.
Patrzcie teraz!
Ile razy mam powtarzać?
Nie otwieraj budki, gdy Świstaki mają rozgrzewkę.
Na tyle ich stać?
Na tyle.
-Przykro mi, trenerze. -Mnie też.
Mnie też.
Dobrze, że mamy Eddiego.
Głowy w dół!
Do roboty, ludziska!
Frankie, Oliver, na boisko!
Całe szczęście, że mamy Eddiego.
Nieźle!
Dalej, Świstaki! Czas na porządną grę!
Pokażmy, na co nas stać!
Oliver, bądź twardy. Kimberly, sznurówki...
Nic mi nie jest!
Przed nami pierwszy mecz w sezonie.
Możemy wygrać wiele spotkań.
Cieszyłbym się i z jednej wygranej.
Ostatnio wygraliśmy z Panterami.
Bo złapali ospę.
-Wiem! -Akurat!
Pamiętajcie, że to rok rozwoju.
Przepraszam za spóźnienie.
Przegapiłam coś?
A co ty tak na różowo?
Mama myśli, że jestem cheerleaderką.
Od kiedy cheerleaderki kibicują baseballistom?
Ja tam bym nie pogardził.
Ja chcę zostać cheerleaderką.
Tylko jej tak mówię.
Ona była cheerleaderką
i oczekuje, że ja też będę.
Widziała cię w akcji?
Gramy!
-Proszę bardzo. -Dziękuję.
Dawaj, dawaj!
Hannah, bądź czujna!
Aaron, przyłóż się. Rzucasz jak baba.
Oliver, da się stać w gorszym miejscu?
Dobra robota, kochani!
W tym wieku są bardzo wrażliwi.
Ogden gra blisko bazy.
Zaraz przyjmie płaską piłkę.
Patrzcie w górę! Wszyscy patrzą w górę!
To jest ta chwila. Mamy szansę na mistrzostwo.
To było niezłe!
Możemy skopać kilka tyłków.
Co to był za mecz. Gracze: 10. Świstaki: 3.
Szlag!
W kolejnym meczu zeszłoroczni mistrzowie...
Dobra robota. Widzimy się jutro.
Czas pomyśleć o zwycięstwie.
Trzeba zmienić nazwę drużyny.
Gryzonie nam nie sprzyjają.
I czas na nowy kij. Ten jest pechowy.
Wiecie, na co jest czas?
Na Eddie-dogi.
Nie mogłem się doczekać.
Trochę chrzanu, trochę ostrej papryczki
i gotowe.
Patrzcie, trzy tłuściutkie świstaki.
Przegrywy!
Tak wygląda piłka od baseballa.
A co ty możesz wiedzieć o baseballu?
Nie odchodź, jak do ciebie mówię. Wracaj.
Chętnie skopałbym im tyłki na boisku.
To skopmy.
Każdy rok jest rokiem rozwoju.
Czas im pokazać, gdzie raki zimują.
-Poważnie? -Tak.
W tym sezonie pokonamy Orłów. Jesteście za?
Tak!
Słyszałeś?
Łowca talentów idzie na trening Orłów.
Dlaczego nie przyjdzie do nas?
Eddie to najlepszy zawodnik.
Fakt. Ale obaj wiemy,
że treningi Świstaków nie zawsze są ambitne.
Już biegną. A było tak cicho.
-Cześć, mamo. -Cześć, kochanie.
Cała drużyna wróciła?
-Tak. -Przykro mi.
Mecz już się zaczął!
-Słyszałeś coś? -Nic a nic.
Włącz dobry kanał!
-O co chodzi? -Posłuchaj.
Jeśli nie chcesz już być Świstakiem...
Dlaczego miałbym nie chcieć?
Pewnie zauważyłeś,
że marnujesz tu swój potencjał.
-Dobrze mi się gra. -Nie o to...
W tym roku stawka jest wysoka.
Jeśli chcesz zostać zawodowcem, to musisz zacząć wygrywać.
Dobra.
Złaź z mojej głowy!
Alex, zejdź z niego. To nasz gość.
Dlaczego tak naciskasz? To tylko gra.
Podciągnę ci gatki!
To nie tylko gra.
Widzisz? Eddie wie, o czym mówię.
To może być jego przyszłość.
Wiem, że ma dopiero 14 lat,
ale może zostać zawodowym graczem
albo chociaż zdobyć stypendium.
Łowca talentów mógłby go zauważyć...
Mówił ci kiedyś, że chciałby zostać zawodowcem?
Dobrze wiem, czego chce mój syn.
Eddie, powiedz matce.
Dodam trochę brązowego cukru.
Poczekam, że się rozpuści...
Co?
Tak, no pewnie.
Na niego!
Dlaczego tak naciskasz?
Jeśli to jego marzenie, to da sobie radę.
Nie naciskam. Ukierunkowuję. To zasadnicza różnica.
Co zrobiłaś?
Nic się nie stało.
To tylko skaleczenie.
-Pokaż. -Kilka szwów wystarczy.
Szwów? Głęboka ta rana?
Pokaż, inaczej ci nie pomogę.
Nie znosisz krwi.
Raz się człowiekowi zdarzy i...
Muszę usiąść.
Posprzątajcie kuchnię.
Dobrze.
Oddychaj spokojnie.
Dam ci papierową torbę.
Chyba będzie wymiotował.
Otwórzcie okno.
Przynajmniej możemy obejrzeć mecz.
To się je?
Umieram z głodu.
Świetnie. Mecz się skończył.
Wiesz, że trzymasz martwą kurę?
Może zamiast sprzątać,
to coś ugotujemy?
Niech pomyślę. Nie.
Będzie fajnie. Mama się ucieszy.
Wolę wyrwać sobie włosy z nosa.
Ja też wolę wyrwać mu włosy z nosa.
Przecież nie potrafisz gotować.
Potrafię.
Trochę.
Eddie-dogi mi wychodzą. To nie może być trudniejsze.
Świeże. Jeszcze chrupią.
Podaj.
Jajka je się ze skorupkami?
Tak tylko pytam.
Cynamon.
Bazylia.
Kardamon.
Kminek.
Dobrze ci idzie.
-Nie przestawaj. -Wytrzyj czoło.
Dobra robota. Tłucz dalej.
Mamy pizzę!
-Co z mamą? -Nic mi nie jest.
Tata zemdlał dwa razy.
Mężczyźni nie mdleją, tylko tracą przytomność.
Posprzątałeś?
Nie.
Ugotowałem obiad.
Za żadne skarby tego nie zjem.
Byłem pierwszy.
Co wy na to?
Jestem pod wrażeniem.
Odwaliliście kawał dobrej roboty.
To nie nasza zasługa.
Tylko Eddiego.
Gotował jak w transie.
Wyrósł nam zawodowy kucharz.
Chyba kuchareczka.
Już wiem, co ci kupić na urodziny.
Fartuch!
Albo mikrofalówkę.
Dosyć.
Jak był dzieckiem, to robił ciasteczka z ciastoliny.
-Wcale nie! -Już wystarczy.
Popatrz tylko.
To ja, Edzia, twoja ukochana córcia.
-Przestań. -Mów mi Edzia.
Jestem francuską kuchareczką.
Uwielbiam gotować i... gotować!
Powiedziałem, dość!
Nie denerwuj się. To tylko żarty.
Chyba nie zamienisz rękawicy do baseballa na rękawicę kuchenną.
No nie wiem, tato.
Dziewczyny mogą grać w pierwszej lidze?
Chłopcy!
GIMNAZJUM CEDAR VALLEY
Zapomnij.
Nie będę chodził na zajęcia ze stolarstwa.
Nie chcę stracić palca.
Nie mógłbym grać w baseball, trzymać ołówka
ani zrobić tego.
To najłatwiejsze zajęcia.
Karmik dla ptaków to nic trudnego.
Jak utniesz sobie palca, to ci go przyszyją.
-Po kłopocie. -Posłuchajcie mnie.
Podobno informatyka jest najprostsza.
Będziemy zgarniać piątki
za granie na komputerze.
Mamo, ja wcale nie gram.
Uczę się na sprawdzian.
Niech się dobrze postarają,
bo w strzelanki gram, odkąd zacząłem chodzić.
GOSPODARSTWO DOMOWE
No chodź! Spóźnimy się na zapisy.
Już idę.
Nie zauważyłem wcześniej tej pracowni.
Wiem, co czujesz.
Mnie też ciarki przeszły.
ZAPISY NA ZAJĘCIA
Biegiem!
Zapisz nas! Przytrzymamy ich!
Dobra.
INFORMATYKA
GOSPODARSTWO DOMOWE
Długopis się wypisał!
-Kto ma długopis? -Dajcie coś do pisania!
Dawaj!
Gdzie jesteś?
Podpiszcie!
Tak!
Informatyka. Udało się!
Witam na gospodarstwie domowym.
Czeka nas świetna zabawa.
Nie wierzę w to.
-Przepraszam. -Ostrzegam.
Nikt nie może się dowiedzieć.
Zwłaszcza moi bracia.
Ktoś się jednak dowie.
Co tu robisz?
Ostatnio wybrałam hokej na trawie.
Mama oszaleje, jeśli znów to zrobię.
A wy?
Eddie podał nam złą listę.
Po raz setny, przepraszam.
Tu będzie fajniej niż na informatyce.
Patrzcie na nią.
Ma własny zestaw przyborów kuchennych.
Powinna się zapisać na zajęcia z ogarniania życia.
Z ogarniania życia? Bardzo zabawne.
Posłuchaj, gamoniu.
Bywają tu głupi kolesie,
którzy byli zbyt głupi,
by zapisać się na informatykę
i zachowują się...
-Głupio? -Tak. I przysięgam,
że jeśli nie zamkniesz jadaczki,
to pokroję cię jak Chińczyk warzywa.
Jasne?
Jak Chińczyk kroi warzywa?
W długie i wąskie słupki.
Bridget, przestraszyłaś nowych kolegów...
I mnie też.
Przeczytałam podręcznik
i mam kilka uwag...
Muszę przywitać nowych uczniów
i omówić zasady bezpieczeństwa w kuchni.
Mam tu coś dla was.
Zaczniemy z przytupem.
Mam formularze zgłoszeniowe
na coroczny konkurs gotowania za milion.
Można wygrać milion?
To łączna suma stypendiów.
Można zdobyć niewielką nagrodę
i stypendium do najlepszej szkoły kucharskiej w kraju.
Głowicie się, co to za konkurs?
Mogą wziąć w nim udział uczniowie od ósmej klasy wzwyż.
Czyli wy, moi drodzy.
W czasach licealnych byłam finalistką.
Na początek trzeba przesłać swój autorski przepis,
a w kolejnym etapie
odbywa się egzamin z gotowania na żywo,
który zweryfikuje zdolności kulinarne.
Wiem, że brzmi zachęcająco. Jeśli ktoś chce formularz...
Ktoś jeszcze?
Chce ktoś?
Nie?
Jak zwykle.
Może zaczniemy od podstaw,
żebyście sobie trochę łapki
pobrudzili w mące.
Łapiecie?
Nikt nie łapie.
Strona 74: Anatomia ciastka.
Nudne te zajęcia jak flaki z olejem,
ale skoro będziemy piec ciastka,
to nie może być ciężko.
I właśnie dlatego podczas pieczenia
należy pilnować odpowiedniej temperatury.
Myślałem, że upieką się szybciej.
Nie za dużo w tych ciastkach kawałków czekolady?
Nie dam rady zjeść ich sama...
Ale spróbuję.
Zapomniałem plecaka.
Ogden przeszukuje lodówkę. Musi odkryć nowy przepis.
Coś, czego jeszcze nikt nie wymyślił.
Tłum szaleje.
Co to będzie?
Podpowiedz mi.
Konkursie, nadciągam.
Nawet masło orzechowe i dżem nie pomogą.
No dobra.
Nadeszła chwila prawdy.
Najważniejsza akcja w całym meczu.
Smoothie z masła orzechowego i dżemu.
Odważne zagranie.
Zuchwałe wręcz.
Stop...
Wyłącz się!
Teraz już za...
Ktoś idzie.
Jest tak głupi, na jakiego wygląda.
Eddie, co się z tobą dzieje?
Jesteś rozkojarzony.
Nie trafiasz w piłkę, marnie ci idzie.
Skoro się nie starasz, to po co tracę czas?
Staram się.
Jesteś ich kapitanem.
Musisz dawać im dobry przykład.
Przepraszam.
Baseball musi być priorytetem...
Nie baw się jedzeniem.
Zachowujesz się jak mała dziewczynka.
Baseball jest moim priorytetem.
Jest dla mnie najważniejszy.
Wiem.
Nie chcę wywierać na tobie presji.
Jesteś świetny i masz ogromny potencjał.
Teraz będę twoim tatą.
Jak było w szkole?
Zapisałeś się na tę informatykę?
Tak. To był nasz pierwszy wybór.
Świetnie.
Powiedziałbyś mi, gdyby coś cię trapiło?
No pewnie.
Wszystko gra.
Mimo że są podobne,
każda z substancji spulchniających ma swoje wady
i zalety.
Drożdże są żywe
i zawierają ponad trzy miliardy komórek na kilogram.
Drożdże są dostępne w różnych postaciach.
Dziś wykorzystamy suszone.
Czasem do ciasta używa się
proszku do pieczenia i sody oczyszczonej.
Ale dziś pozostaniemy przy drożdżach.
Najważniejsze jest to...
Twoja kolej. Podaj literę.
Q.
Gdy woda ma złą temperaturę...
Nie umiesz w to grać.
...to wyjdą wam herbatniki.
Przejdźmy do gotowania.
Skończyłam gadać. Możecie się ruszyć.
Ruchy!
Cześć.
-Co chcesz? -Cześć.
No czego chcesz?
Masz już przepis na konkurs?
-Jeszcze nie. A co? -Pytam z ciekawości.
Myślisz, że masło orzechowe może być podstawowym składnikiem?
Orzeszki ziemne to wszechstronne rośliny strączkowe,
więc dlaczego nie mogłyby stanowić bazy?
Czyli tak. Próbowałaś je kiedyś podgrzać...
Co jest?
Nic.
-Rozmawiamy o konkursie. -Nie.
No przecież tak.
Odbiło jej. Wracajmy lepiej...
Lecisz na nią?
Na Bridget? Zwariowałeś.
Stoję tuż obok.
Ktoś tu się chyba
mocno zainteresował zajęciami.
Wcale nie. Są głupie.
Może użyłam zbyt mocnego słowa.
To co tu robisz?
Ja...
Chciałem zrobić to.
Wiesz, co teraz będzie?
Nie krępuj się.
Zachowajmy spokój.
-Nie chcemy, by rozpętała się... -Wojna na żarcie!
Tego właśnie chciałam uniknąć.
Wojna na żarcie!
Osłaniaj mnie. Idę tam.
Nigdy więcej nie przyjmę chłopców...
Wybaczcie mi, dziewczynki!
Niezły rzut, Hannah.
Martha Stewart nie musiała przez to przechodzić.
To była najlepsza wojna na żarcie pod słońcem.
Warto iść do kozy.
Lepsza od masakry na obozie letnim?
Lepsza od bitwy na lody na urodzinach kuzyna?
No jasne.
Niż wojna na spaghetti w drugiej klasie?
Bridget długo będzie zmywać ciasto z włosów.
Niech się zgłosi na konkurs jako potrawa.
Nie powinnam rzucać w nią jajkiem.
Ohyda.
Wiecie, co jest ohydne?
To.
Paskudztwo.
Obrzydliwe.
Nie jest takie złe.
W sumie całkiem niezłe.
A nawet pyszne.
No co?
Nie jadłem śniadania. Głodny jestem.
Dobre.
To jest świetne.
Jak sos barbecue, tylko lepsze.
Jadłbym to codziennie.
Musimy się dowiedzieć, co w tym jest.
Pamiętacie, co tu miało powstać?
Dlaczego ma taki kolor?
Konsystencja przypomina mus jabłkowy?
Stary.
Nie podniecaj się.
To tylko miska z fioletowym sosem.
-Tak, ale... -Ale co?
Nic.
Musimy jeszcze wyczyścić sufit.
Samson...
Mamy to.
Dawajcie! Damy radę!
Skupcie się, Świstaki. Jeszcze jesteśmy w grze.
No co? Grają Jankesi.
Dawaj, Jordan!
Nie daj się zastraszyć!
Świetnie, Jordan! Super!
Trafił! Nie do wiary!
Możemy wygrać!
Co ty jesz?
To ten sos z zajęć?
Ty go zrobiłeś?
Wyluzujecie?
To przepis mojej mamy.
Skończcie ucztę. Nie ma jedzenia na meczu.
Co z wami?
Eddie, twoja kolej.
-Liczymy na ciebie. -Spoko.
Dajesz, Eddie!
Przekaż mamie, że to jest pyszne.
Bierz ich, Eddie!
Dawaj!
Pozamiata.
Wygraliśmy!
Gratulacje, Świstaki.
To może być początek nowej ery.
Byłaś dziś fantastyczna.
Grasz jak chłopak.
Jak tak dalej pójdzie,
to jeszcze pokonamy Orłów.
Chętnie bym dołożył ich trenerowi.
Wiesz, czym zajmuje się na co dzień?
Jest pielęgniarzem.
Nie wyplujesz gumy?
KONKURS KULINARNY
Musi pani sprawdzić dwa razy.
A najlepiej trzy.
Wiem, dziecko.
Jestem weteranem.
Co to ma do rzeczy?
To twój przepis na konkurs?
Nie był już skończony?
Nie twój interes.
Skończyła już, ale musimy się upewnić,
że wszystko jest dobrze.
Trzeba przesiać mąkę dwa razy.
Proszę o tym pamiętać.
Zapisałaś to. Pogrubioną czcionką.
I narysowałaś strzałki.
Nic nie rozumiem.
Nic dziwnego. Gotowanie to matma.
Wszystko musi się zgadzać.
Co do grama.
Precyzyjnie.
W przeciwnym razie cię zdyskwalifikują.
No to...
...powodzenia.
Nie dziękuję.
Mam godzinę, zanim nie wrócą.
Tylko nie panikuj.
Zacznij od dwóch szklanek cukru, a potem pójdzie gładko.
Nie! Nie ma cukru.
I co teraz?
CUKIER
Mamo!
Mogę to wyjaśnić.
Jest taki konkurs, jak czasem reklamują na płatkach.
Mówisz o konkursie kulinarnym?
Widzę formularz zgłoszeniowy.
To nie jest babski konkurs.
Chłopcy też mogą wziąć w nim udział.
Można wygrać pieniądze
i stypendium do świetnej szkoły.
Oglądałaś kanały kulinarne?
Dużo tam facetów.
Więc o co tyle hałasu?
Dobrze.
Ale to nie ja robię o to hałas.
Dlaczego to takie ważne?
Sam nie wiem.
Nie jest ważne.
Ale jeśli wygram, to nie będzie miało znaczenia.
A kto powiedział, że musisz wygrać?
To wszystko?
Zwyczajnie lubisz gotować?
To głupi pomysł. Zapomnij o tym.
Chcesz pozbawić świat swojego wspaniałego sosu?
Nie możesz powiedzieć tacie.
Ani braciom.
Nie okłamię go. Myślę, że by zrozumiał...
Dobrze wiesz, że by nie zrozumiał.
A jeśli tak?
Faktycznie, pewnie nie.
Co masz jeszcze do zrobienia?
Jak mogę pomóc?
Nie tylko jest kolorowa,
ale też łatwo ją jeść.
Pa, mamo.
Wypada!
Do boju, Eddie!
Musicie być królami.
Albo królem i królową.
Wolę już króla.
Bardzo proszę o uwagę.
Mam dla was małą niespodziankę.
A w zasadzie...
...to ogromną niespodziankę.
Dzwonili ludzie z konkursu.
Byli tacy mili.
Nadal mnie pamiętają.
Po 30 latach pamiętają moją zwycięską tartę jagodową.
A może tylko z uprzejmości.
No jasne, że tylko byli uprzejmi.
Jestem w finale czy nie?
Bridget, istnieje coś takiego jak budowanie napięcia.
Tak. Jesteś w finale.
Ekstra!
Brawo, Bridget.
Drugim finalistą jest Eddie Ogden.
Tak!
Ej, ja też przeszłam dalej.
W przepisie mam kilka rodzajów sera.
Mam kserówki.
Ktoś chce jedną?
Robię coś dobrego.
Bardzo dobrego.
Poczekaj, DB. Nie wściekaj się.
To był tylko żart. Myślałem, że będzie śmiesznie.
Nie ukrywa się takich rzeczy.
Powinienem był ci powiedzieć.
Uznałbyś, że to głupie.
Bo to jest głupie.
Powiedz szczerze.
Lubisz te zajęcia?
Tak czy nie?
Nie lubię.
Sam nie wiem.
Nie nudzę się na nich jak wy.
Nie jest tak źle.
No dobra. Lubię je.
Lubię tworzyć coś od zera.
Próbować, co się ze sobą łączy.
Lubię robić coś, czego nikt wcześniej nie zrobił.
Nie wiem dlaczego. Po prostu to lubię.
Lubi to.
To przecież głupota.
Wygrałem tym fioletowym szlamem.
Ten konkurs to żart.
Ale przyznaj, że dość zabawny.
Trochę tak.
Bridget gały wyszły na wierzch.
Wiesz, co będzie zabawne?
Mina twojego ojca, gdy się dowie.
Tata!
POCZTA
-Wróciłem. -Edzia wróciła!
Tego szukasz?
Oddawaj!
Potem się podroczycie.
Na górę.
To certyfikat.
Porwali go.
Nie wolno czytać cudzej korespondencji.
Nie otworzyli listu.
Dzwoniła twoja nauczycielka.
Przekazać nam radosną nowinę.
Nie jesteś uradowany.
Dziwisz się?
Uwielbiam, gdy mój syn mnie okłamuje
i robi coś za moimi plecami.
Przepraszam za kłamstwa.
Co to w ogóle za konkurs?
Nic ważnego.
Nie będzie mnie odrywał od baseballa i szkoły.
Obiecuję.
Sądziłem, że wszystko mamy ustalone.
Wróciliście wcześniej.
Co się stało?
Jestem w finale konkursu.
Bardzo się cieszę. Gratulacje.
Nie jesteś zaskoczona.
Nie jestem.
Jego przepis był niesamowity.
Dlaczego powiedziałeś matce, a mnie nie?
Przepraszam.
Bałem się.
Sam nie wiem czego.
To chyba jasne.
Niech wam będzie.
Już nikt mi w tym domu o niczym nie mówi.
Jeśli jesteś na to gotowy,
to bardzo proszę.
Gotowy na co?
Eddie Ogden nie tylko jest pierwszym chłopcem,
który znalazł się w finale konkursu,
ale jest też najmłodszym finalistą.
Bridget Simmons też przeszła dalej.
Simons, imbecylu. Bridget Simons!
ZOSTAŃ CHEERLEADERKĄ
Eddie, chcesz dołączyć?
Wszystko gra?
Gra.
Naprostować komuś jedynki?
Nie trzeba. Ale doceniam intencje.
Przykro mi, że musisz przez to przechodzić.
Nie wiem, dlaczego tak się tym ekscytują.
Bo to idioci. Ignoruj ich i...
Chodź tutaj!
Musimy poćwiczyć do konkursu!
To do dzieła.
Uważam, że nie musimy tego robić.
Rozbijaj jajka, zanim się wyklują.
Nieźle.
Nie potrafię rozbić jajka. Co z tego?
Całą resztę potrafię.
A wiesz, co to sauté?
Umiesz zrobić potrawkę? Zrazy?
Umiesz blanszować? Drylować?
Redukować? Ubijać? Kandyzować?
Potrafisz zetrzeć skórkę cytryny?
Zrobić gruszkę w winie?
Lazanię? Ugotować jajko w koszulce?
Przygotować jagnięcinę?
Wszystkiego się nauczysz.
W finale liczy się wiedza
i praktyczne umiejętności.
Spodziewaj się niespodziewanego.
Wolna amerykanka się skończyła.
Przecież chcesz wygrać, prawda?
Tak, ale...
Żadnych „ale”.
Niech świat się dowie,
że Rose Hadley, certyfikowana dietetyczka,
nadal jest w formie.
Pokażecie im.
Przez kolejny miesiąc
będziecie żyć wyłącznie tym przedmiotem.
Z wyjątkiem wtorków.
We wtorki chodzę na fitness.
Cześć.
Idziesz?
Mam za dużo pracy.
Słuszna decyzja.
Jak chcesz.
No dobrze.
Weź jajko w prawą dłoń
i delikatnie rozbij.
Nie szkodzi. Jeszcze raz.
-Cześć. Dobrze grają? -Cześć.
Dobrze.
Kerry Wood dobrze gra?
Świetnie.
Na razie.
Mało brakło. To była dopiero
druga przegrana w sezonie.
Zwykle było już sześć porażek.
Nie ma co się przyzwyczajać do wygranej.
Obwiniacie mnie?
Niby dlaczego?
Jesteś lepszy niż my wszyscy razem wzięci.
Ale nam bardziej zależy.
Co to ma znaczyć?
-To jest dziwne. -Co niby?
To, że wolisz piec ciastka niż grać.
To, że wolisz czytać książkę kucharską niż komiks.
To jest dziwne.
Już o tym rozmawialiśmy.
Tak, wiem, lubisz to.
A jakbym zaczął bawić się lalkami?
Kiedyś się bawiłeś.
-Że co? -Nie pamiętasz?
Przynosiłeś lalki swojej siostry do przedszkola.
To było dopiero dziwne.
To nie to samo.
Na razie.
Też muszę lecieć.
To twój najlepszy suflet.
Dziękuję.
Zaraz będzie po mnie.
-Dajesz, Frankie! -Do boju!
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że suflet robi się tak długo.
Co jest?
-Przegrywamy. -I to konkretnie.
Nic straconego. Jest tam Marcus i Kimberly.
Zaliczę bazy i będziemy w domu.
Trzeci strike! Wypadasz!
Jordan, wchodzisz.
Jordan?
Tato, wpuść mnie na boisko.
Opuściłeś trzy rundy. Wypadasz z gry.
Nie zagram?
Nie możesz zrobić wyjątku?
Lubisz suflety?
Wolę szarlotkę.
Trzeci strike! Wypadasz!
Wszyscy na boisko.
Hannah, ty pierwsza. DB, wiesz, co robić.
Do boju, Świstaki!
Ruchy, ruchy!
Tak sobie myślałem.
Jeśli wygramy kolejny mecz, to i tak będziemy walczyć
o tytuł mistrza.
No i super.
Świstaki!
Pierwsza drużyna, która ma swojego szefa kuchni!
A ty co zrobisz piętnastego?
-Kiedy? -Piętnastego.
Jeśli się uda, zagramy wtedy z Orłami.
To pokryje się to z konkursem.
PRZEGRYW
Co zrobisz?
-Ja... -Tak myślałem.
Wściekasz się o coś, co może się nie wydarzyć?
Usiądź z dziewczynami. Wymienicie się przepisami.
Weź mój mus jabłkowy.
Upiecz szarlotkę.
Spadaj.
Wojna na żarcie!
Wściekasz się,
bo beze mnie nie dacie rady wygrać!
Wolę wygrywać jak mężczyzna niż gotować jak baba.
Jesteście kuplami!
Już nie. Rzucam grę.
Nie możesz!
Mówcie, co chcecie,
ale to była najlepsza wojna na żarcie,
jaką przeżyłem.
Totalny rozpiernicz...
No dobra.
Może to nie ja będę sprzątał stołówkę
przez kolejny miesiąc,
ale z drugiej strony...
Widzisz?
-W ten sposób. -Masz mus jabłkowy we włosach?
Będę piekł szarlotkę.
Ile to jeszcze potrwa?
Gdzie ci się spieszy?
Twoja kariera sportowa legła w gruzach.
Skupcie się.
Trzeba się przyłożyć.
Ważny dzień już za moment,
a wy nie jesteście jeszcze gotowi.
Jeśli chodzi o technikę krojenia,
to są dwie szkoły.
Jedna sugeruje, by kroić w bardzo wąskie paski,
a według drugiej lepiej kroić na grubsze słupki.
Każda z nich ma wady i zalety.
To głupota.
Kogo to obchodzi?
Co za różnica, czy jest pokrojona w kostkę, czy w słupki? To marchewka!
Wszystko jedno, jak ją pokroisz.
I tak będzie smakować jak marchewka.
To strata czasu.
To chyba nie wszystko.
Dopiero zaczynam.
Nie mam przyjaciół.
Ojciec się na mnie wścieka,
a bracia mnie wyśmiewają.
Wszyscy sobie stroją żarty.
A w szczególności,
nienawidzę kroić głupich warzyw.
Skończyłeś?
Możesz się wściekać i złościć,
ale wiem, że w głębi serca
kochasz gotowanie ponad wszystko.
Nie rezygnuj tylko dlatego...
Dosyć. Mam dość.
Wracam tam, gdzie moje miejsce.
Dlatego się ze mnie śmieją?
Bo lubię gotować?
Jasne, że nie.
Mają inne powody.
Krójmy dalej.
No dobra!
Bez stresu, ale jak wygramy z Pumami,
to powalczymy o mistrza!
-Gdzie Eddie? -Piecze ciasteczka.
Wiem, że jesteście zdolni,
ale potrzebujemy strategii.
Piłka musi iść nisko
i uderzacie w trzecią bazę.
Zawodnik trzeciej bazy dobrze łapie,
ale rzuca jak dziewczyna.
Ledwie daje radę...
-Ja rzucam jak dziewczyna. -Co takiego?
Rzucam jak dziewczyna, bo jestem dziewczyną.
Hannah też.
I jest świetna.
Nie o to mi chodziło.
Dlaczego to komplement, gdy biegam jak chłopak,
a nagana, gdy biegam jak dziewczyna?
Nie mogę po prostu kiepsko biegać?
Bo biegasz kiepsko.
Wiem.
Ale nie dlatego, że jestem dziewczyną.
Jestem fajtłapą jak Marcus i Jordan.
Zawodnik trzeciej bazy nie umie rzucać.
Kropka.
Dobrze.
Skoro nie ma więcej zastrzeżeń...
Mój tata jest pielęgniarzem.
Proszę?
Śmiał się pan z trenera Orłów.
Oliver, przepraszam, ale...
Oni ratują życie.
Mój tata jest florystą.
Dlaczego gram jak chłopak?
Jestem zawodniczką.
Co tak sterczycie?
-Co tu robisz? -Przyszedłem pograć w baseball.
Tym powinienem się zająć. Prawda?
Jasne.
Oczywiście, że tak.
Skoro wszystko jasne,
to wygrajmy ten mecz!
Mój staruszek był fryzjerem.
ŚWISTAKI: 4 PUMY: 3
Dobra, Świstaki, dwa auty!
Zaraz wygramy!
Pizza wyszła!
Gdybym dostawała dolca, gdy to usłyszę,
to uzbierałoby się na niejedną pizzę.
Bez obaw. Wsparcie już tu jest.
Świetnie grałeś.
Ty też.
-Dzień dobry. -Witam.
Myślałam, że to dostawca pizzy.
Nie jest nim pani.
Prawda?
Komuś zwiała kucharka!
Niestety nie mamy czym pani poczęstować.
Ciasteczko?
Dziękuję.
Eddie, wiesz, dlaczego przyszłam.
Musisz pojawić się w finale.
Nie mogę.
Dlaczego?
Świstaki walczą o mistrzostwo.
To jedyny powód?
W tym domu to obraza.
To najważniejszy mecz. Wszyscy na mnie liczą.
Nie zawiedzie swojej drużyny.
Zawiedzie wyłącznie sam siebie.
Ma pani Bridget. Świetnie jej pójdzie.
Z pewnością.
Ubija śmietanę, aż się krowom uszy trzęsą.
Ale brak jej pasji.
Brak wyczucia.
Ale ty, Eddie...
Masz wrodzony talent.
Zostałeś do tego stworzony.
Trochę zawiało desperacją.
Tego się obawiałam.
Łatwiej było mówić to do kota.
No cóż...
Przynajmniej próbowałam.
Miło, że pani przyszła.
I dziękujemy za ciasteczka. Są pyszne.
To imbir.
Przepraszam, ale prawda jest taka,
że Eddie ma ogromny potencjał
i chcę, by myślał o przyszłości.
Nie powinnam naciskać...
Ale czasem trzeba.
Do widzenia.
Dziękuję, że pani przyszła.
Obiecasz mi jedno?
Pomyśl o tym.
Nie podejmuj jeszcze ostatecznej decyzji.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Jak znam syna, nie liczyłbym na to.
Pan zapewne zna go najlepiej.
Kolejna baza dla Ogdena? Na to wygląda.
Długa i wysoka piłka
leci w kierunku ogrodzenia i...
Ale dobre!
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy, dwa...
Nazywam się Bobby Flay.
Zapraszam na finał konkursu kulinarnego!
Ośmioro utalentowanych finalistów
zachwyci nas swoimi potrawami
i stanie do walki o nagrodę i stypendium
w wymarzonej szkole kucharskiej.
Nieźle wyszło, Bobby.
Nie mam blendera! Nie mogę bez niego gotować!
Blender potrzebny na stanowisku drugim!
Na już!
Eddie Ogden?
Tak.
Lepiej się sprężaj, bo nie zdążysz.
Nie biorę udziału. Ale chciałem to wszystko zobaczyć.
Niesamowite.
Jak to?
Mam mecz.
Długo by wyjaśniać.
Drużyna na mnie liczy. A mój tata...
Wiem, o co chodzi.
Powodzenia.
-Będzie nam cię brakować. -Dziękuję.
Do widzenia.
Jak pan rozbija jajko jedną ręką?
Zostań, to zobaczysz.
Spóźnię się. Do widzenia.
Na razie.
Nie wiem, gdzie jest. Dlaczego się wytrząsasz?
Przepraszam...
Sam nie wiem.
Czuję, jakbym go nie znał. Nic mi już nie mówi.
Nie mówi
czy mówi to, czego nie chcesz słuchać?
Co to ma znaczyć?
Cześć. Przepraszam za spóźnienie.
Tak jest!
Raz, dwa, trzy... Do boju, Świstaki!
Słuszna decyzja, synu.
Skopmy im tyłki.
Musimy pokonać Orłów.
Pamiętam.
Dawaj, dawaj!
Bierz ich.
Dajesz, Eddie!
Jak tam, mała kuchareczko?
Nie pieczesz ciasteczek?
Chętnie pogadałbym o przepisach, ale...
Mam kilka baz do zaliczenia.
ORŁY: 0 ŚWISTAKI: 3
Witamy po przerwie.
Za krótką chwilę ośmioro...
Siedmioro młodych kucharzy przystąpi do konkurencji.
Na dźwięk dzwonka
uczestnicy będą mieć dwie godziny,
by przygotować danie
z tych oto składników.
Łatwizna.
Muszą też wykorzystać wszystkie sekretne składniki:
czekoladę, kurczaka, cytryny
i ostatni składnik,
ostrą papryczkę chili.
Jednak nie łatwizna.
Ale założę się o kieszonkowe,
że Eddie wygrałby z widelcem w nosie. Co nie?
Po co to oglądasz?
Może i Eddiego nie ma w telewizji,
ale jest jego imię. Super sprawa.
Obserwuj piłkę, Eddie.
Pierwszy strike!
Gdyby to było takie super, to by tam był.
Spokojnie, Eddie.
Skup się.
Na mój sygnał...
Drugi strike!
Do startu...
Trzeci strike! Wypadasz!
Start!
I ruszyli.
To niezwykle stresujący moment dla naszych uczestników...
Wyłącz to.
Runda kończy się remisem.
Dalej, Świstaki! Gramy!
Zaliczona!
Była noga!
Orły na prowadzeniu.
Skupcie się, Świstaki!
Eddie, skup się na grze!
Dawaj, Jordan!
Obserwuj piłkę!
Co z Eddiem?
Nigdy nie grał tak źle.
Niech lepiej weźmie się w garść.
Bo co?
Jak to co?
Bo przegramy.
Wyłącz to. Rozpraszasz go.
Dlaczego każesz mu wybierać między gotowaniem
a przyjaciółmi?
Chyba zwariowałeś.
Dlatego właśnie trzeba nosić kask.
Pierwszy strike!
Dawaj, Jordan!
Eddie chce tu być.
Chce pokonać Orłów.
Tobie też na tym zależy?
Ja uwielbiam baseball.
A Eddie uwielbia gotować.
Zaliczę bazy i mamy to w kieszeni.
Bez niego nie wygramy.
Do boju, Eddie!
Niech to.
Ej, Ogden.
Dlaczego jesteś najważniejszy?
Że co?
Eddie biega najszybciej.
Eddie nas uratuje.
Może dasz nam w końcu zagrać?
Też chcemy przyłożyć rękę do zwycięstwa.
Chcę pomóc.
Nie potrzebujemy twojej pomocy.
Nie potrzebujemy cię tu.
Lepiej idź i upiecz sobie babeczki na tym głupim konkursie.
-Dobrze mówię? -Tak!
Idź.
Rób swoje, a my zrobimy swoje.
Pałkarz!
Pomóżcie.
Idź! Wynoś się!
Nie macie mi tego za złe?
Dawaj. Nie tylko ty szybko biegasz.
I co?
Biegnij, Kimberly!
Mamy remis.
No idziesz?
Idę.
Zostało półtorej godziny.
-Życz mi powodzenia. -Powodzenia.
I co?
Rezygnujesz?
Nie rezygnuję. Zaczynam coś nowego.
I tak byś nie zrozumiał.
-Zawiozę cię. -Dzięki.
Dobrze, że trener Orłów jest medykiem, bo pan Ogden zejdzie na zawał.
Ósmy uczestnik właśnie dotarł!
Za mną!
To nie fair!
Tak nie można!
Prawda?
Niestety nie możemy dać ci więcej czasu.
Została godzina i trzy minuty.
Dam radę!
Toalety nie wyczyści, ale martwej kury się nie brzydzi.
Orły prowadzą sześć do czterech.
Świstaki nadrabiają jeden punkt.
Zostało jeszcze 30 minut.
Eddie idzie jak burza.
Świstaki nie poddadzą się bez walki.
Orły prowadzą osiem do sześciu.
Dobra robota.
Twoja kolej.
Ograniczony czas
daje się we znaki. Nie ma miejsca na błędy.
Nie panikuj.
Tarta zamiast ciasta.
I po kłopocie.
Trzeci strike! Wypadasz!
Nie szkodzi, DB.
Dobra robota.
No dalej, Eddie.
Jak mu idzie?
Źle. Spieszy się.
Nie wystarczy mu czasu.
Pałkarz!
Ktoś powinien mu pomóc.
Inni uczestnicy mają pomoc.
Przepraszam.
Hannah, teraz ty!
Pokaż im, Hannah!
Mamy już dwa auty.
Pokaż, że masz jaja!
-Chciałem powiedzieć... -Spokojnie.
O nie! To moja mama!
Hannah, nie mamy na to czasu.
Hej, hej, piłka w grze!
Świstaki nie poddadzą się!
Do boju, Świstaki!
Cześć, mamo.
Zapomniałaś pomponów.
Dzięki.
Do zobaczenia w domu.
Świstaki!
Nie jestem cheerleaderką. Nigdy nie byłam
i nigdy nie będę.
Jestem świetną łączniczką
i niezłą pałkarką, gdy trzymam łokieć wysoko.
Krzycz, ile chcesz,
ale daj mi dokończyć ten mecz.
Dobrze, Hannah!
Zdaje się, że jej potrzebujesz.
Moja rękawica?
Znalazłam ją dziś rano.
Przykro mi,
że założyłaś, że mnie zawiedziesz,
bo idziesz własną drogą.
Ostatnie ostrzeżenie!
Nie masz nic przeciwko?
Nie. Ale i tak porozmawiamy po meczu.
A teraz idź
i pokaż matce, co potrafisz!
Dziękuję.
Leć.
Do boju.
Dzięki.
Pierwszy strike!
Pokaż im, jak się gra!
Czekaj na piłkę!
Piłka!
Dajesz, Hannah!
A ty co?
Śpisz?
Piłka czy strike? Już ci się język plącze!
Słyszysz, co bredzisz?
Zrobiłem was przysługę.
Weź się w garść,
to może wygramy!
Nie musisz...
To nie fair, że te dzieciaki,
które harują jak woły, przegrywają mecz,
bo jakiś nieudacznik nie zna się na baseballu!
Jeszcze słowo i cię wyrzucę.
Tak?
To mnie wyrzuć!
Koniec. Wylatujesz!
Chętnie.
Łokieć do góry.
Do boju, Świstaki!
Wygląda na to, że Eddie ma wsparcie.
Tłoczno w tej naszej kuchni.
Co tu robisz, tato?
Wiem, że to dla ciebie bardzo ważne.
Pokaż mi dlaczego.
-Teraz? -Nie teraz. Później.
Teraz ci pomogę.
Póki co mam przypalone ciasto
i garnek czekolady.
Przyda mi się pomoc.
Mów, co robić, trenerze.
Ja to pokroję,
a ty wbij te jajka do miski.
Źle to robię?
GOTUJ
Strike!
ORŁY: 8 ŚWISTAKI: 6
Zostały dwie minuty.
Jeśli ta beza nie wyschnie, to będzie po tobie!
Posyp papryczką.
-Czekoladę? -Tak.
Kto słyszał, żeby...
-Tato! -No dobra!
Świstaki mają ostatnią szansę.
Nieuchronnie zbliża się koniec meczu,
a Orły prowadzą osiem do sześciu.
Dawaj, DB!
Pokaż im!
Uderz mocno!
Musisz trafić i zaliczyć wszystkie bazy.
Na bank nie dasz rady.
Tak? To patrz.
Pierwszy strike!
Nic się nie stało!
Rozmawiałem!
Nie widzisz, że mnie rozprasza?
Drugi strike!
Skup się, DB!
Zostało niecałe 30 sekund.
Kurczak w czekoladzie?
Chyba popłynął.
Nie, to genialne.
Zaserwowano kurczaka z bekonem.
Pachnie zwycięstwem.
Wyjmij krem cytrynowy z lodówki.
Rzutem na taśmę,
na ladzie ląduje kurczak w czekoladzie.
Tato! Jeszcze 15 sekund!
Eddie, ten krem...
Nie stężał?
Nie mam czasu.
Uderz mocno!
Musisz wykorzystać cytrynę.
Dziesięć, dziewięć...
Tato!
...siedem, sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden!
Mam cytrynę!
Udało się!
Tak!
Koniec czasu!
Przegryw.
Biegnij!
Z drogi!
Zaliczona!
Niewiarygodne. Mamy remis!
Zanim ogłosimy zwycięzcę,
muszę przyznać, że to była zacięta rywalizacja.
Wykazaliście się kreatywnością,
pokazaliście nam pasję.
Świat kulinarny
stoi przed wami otworem.
Dzisiejszy konkurs był sam w sobie wielkim osiągnięciem.
Zwycięzcą
tegorocznego konkursu kulinarnego...
Wślizg!
...zostaje Bridget Simmons!
-Zaliczona! -Simons!
Wygrałam!
To wszystko na dziś.
Dzięki, że byliście z nami.
Do zobaczenia za rok.
Przykro mi, Eddie.
To nic takiego, tato.
I jak?
Bridget pokonała go cytrynową bezą.
Dałeś z siebie wszystko.
Ale i tak przegrałem.
Nie przegrałeś. Bridget miała przewagę.
Ale nie mam pucharu.
No przestań.
To był dobry mecz.
Nie chodzi o jakiś puchar.
Robiłeś to, co kochasz.
I jesteś w tym niesamowicie dobry.
Masz wiele talentów.
I całe życie przed sobą.
Więc gotuj, graj w baseball albo w krykieta...
Tego też nigdy nie pojmę.
Pamiętaj, że bez względu na wynik,
jestem z tobą.
Trzymasz się?
Przykro nam, że nie wygrałeś.
Nic się nie stało.
Wszystko gra.
W końcu gdzie kucharek sześć...
Tam nie ma co jeść.
Przepraszam, że was zawiodłem.
-Wcale nie. -Tak.
Byliśmy zdani tylko na siebie.
I wiesz co? Wygraliśmy!
Ej, ty, ważniaku.
Ponoć najlepiej znasz się na żarciu.
Ale jednego nie wiesz.
Eddie Ogden jest najzdolniejszy z nich wszystkich.
Nie zaprzeczam.
To dlaczego nie wygrał?
Dlaczego to nie on dostał puchar?
Spójrz na niego.
I tak wiele wygrał.
Dobrze gadasz.
Idziemy świętować? Zjemy coś?
-Eddie-dogi? -Tak!
A ja?
Wygrałam. I też jestem głodna.
Napisy: Mariola Wrona