CHARLIE I FABRYKA CZEKOLADY
ZŁOTY KUPON
To jest opowieść o chłopcu,
który nazywał się Charlie Bucket.
Nie był szybszy ani silniejszy, ani zdolniejszy od innych dzieci.
Jego rodzina nie była bogata ani znana, ani wpływowa.
Właściwie przymierała głodem.
Ale Charlie był najszczęśliwszym chłopcem na świecie.
Tylko jeszcze o tym nie wiedział.
Dobry wieczór.
Zupa już prawie gotowa.
Nie mam co do niej dorzucić.
Do kapusty pasuje kapusta, nie?
Charlie,
mam dla ciebie coś fajnego.
Tata Charliego pracował w fabryce pasty do zębów.
Dzień pracy był długi a zarobki nędzne.
Ale zdarzały się niespodzianki.
Tego właśnie mi brakowało.
Co to jest, Charlie?
Tata znalazł brakującą część.
- A która to część? - Głowa Willy'ego Wonki.
To cudownie.
Podobny jest.
Myślisz?
Ja to wiem.
Nie raz widziałem Willy'ego Wonkę.
- Pracowałem u niego. - Tak?
Tak.
Uwielbiam winogrona.
Oczywiście, byłem wtedy młodszy.
Willy Wonka miał na początku tylko mały sklepik.
Dwadzieścia lat temu
Ale już wtedy wszyscy uwielbiali jego słodycze.
- Proszę pana. - Tak?
Potrzebujemy więcej czekolady.
- I skończyły się ptaszki. - Ptaszki?
To trzeba dorobić.
Otworzyć buźkę.
To był geniusz.
Wymyślił taką metodę robienia lodów,
żeby zawsze były lodowate. Nawet bez lodówki.
Nie rozpuszczały się nawet na słońcu.
- To niemożliwe. - Willy Wonka tego dokonał.
Wkrótce...
Piętnaście lat temu
...postanowił zbudować fabrykę czekolady.
Największą na świecie.
50 razy większą od największej.
Przestań, dziadku. Przegiąłeś.
Opowiedz mu jeszcze o tym hinduskim księciu.
O księciu Pondicherry?
Książę Pondicherry napisał list do pana Wonki,
żeby ten przyjechał do Indii
i zbudował mu ogromny pałac, calutki z czekolady.
Nowe Delhi, Indie
Będzie w nim 100 komnat. Wszystko zrobione będzie z czekolady.
Tak jak powiedział, czekoladowe były
cegły i cement.
Podobnie jak ściany i sufity.
I dywany, i obrazy, i meble.
Doskonały. Pod każdym względem.
Długo nie postoi. Zacznij go jeść, panie.
Nonsens. Nie będę jadł pałacu.
Będę w nim mieszkał.
Pan Wonka miał rację.
Wkrótce zrobiło się gorąco. Słońce grzało niemiłosiernie.
Książę zaraz zażądał wybudowania nowego pałacu,
ale pan Wonka miał swoje problemy.
Inni producenci czekolady zazdrościli mu sukcesów
i zaczęli przysyłać szpiegów, by wykradali tajne receptury.
Fickelgruber zaczął robić lody, które się nie rozpuszczały.
Prodnose - gumę do żucia, która nie traciła smaku.
Slugworth sprzedawał słodkie balony
niewiarygodnych rozmiarów.
Wykradanie receptur stało się taką plagą,
że któregoś dnia
pan Wonka kazał pracownikom iść do domu.
Ogłosił, że zamyka fabrykę na zawsze.
Zamykam moją fabrykę na zawsze.
Przykro mi.
Ale teraz fabryka działa.
Czasem "na zawsze" oznacza "na strasznie długi czas".
My na zawsze mamy kapuśniak.
- Tato. - Fabryka została zamknięta.
Wydawało się, że na zawsze.
I któregoś dnia zobaczyliśmy dym z kominów.
- Fabryka wznowiła produkcję. - Wróciłeś do pracy?
Nie.
Nikt nie wrócił.
Ktoś musi tam pracować.
Widziałeś kiedykolwiek,
żeby ktoś tam wchodził lub stamtąd wychodził?
Nie. Brama jest zamknięta.
No właśnie.
To kto obsługuje maszyny?
- Nie wiadomo. - To tajemnica.
Nikt nie zapytał o to pana Wonki?
On nie wychodzi z fabryki.
Jedyne, co stamtąd wychodzi, to słodycze.
W paczkach, z adresami.
Oddałbym wszystko, żeby móc tam wejść, choć jeden raz.
I zobaczyć, jak teraz wygląda ta niesamowita fabryka.
Nikt tam nie wejdzie. Ty też nie.
To była, jest i będzie tajemnica.
Ta twoja fabryczka jest jedyną, do której mamy dostęp.
Chodźmy. Dziadkowie się prześpią.
Dobranoc.
Krzesło.
Dzięki.
Nic nie jest niemożliwe, Charlie.
Dobranoc.
Tej nocy to "niemożliwe" zaczęło być możliwe.
Szanowni obywatele.
Ja, Willy Wonka,
postanowiłem zaprosić pięcioro dzieci do mojej fabryki.
Jedno z nich dostanie nagrodę tak specjalną,
że nawet trudno sobie wyobrazić.
5 złotych kuponów ukrytych jest
w pięciu czekoladach Wonki.
Szczęśliwe tabliczki mogą być wszędzie.
Tokio, Japonia
W każdym miejscu na świecie.
Marrakesz, Maroko
Nowy Jork
Ale byłoby fajnie rozpakować czekoladę
i znaleźć złoty kupon.
Ale ja dostaję tylko jedną czekoladę rocznie. Na urodziny.
Wypadają w przyszłym tygodniu.
Masz takie same szanse jak inni.
Akurat. Szansę ma ten,
kto codziennie kupuje czekoladę.
Nasz Charlie nie ma żadnej.
Wszyscy mają równe szanse.
Zobaczycie, pierwszy kupon
znajdzie tłuścioch.
Düsseldorf, Niemcy
Jem czekoladę Wonki
i nagle coś czuję.
To nie kokos
ani orzech włoski, ani masło orzechowe,
ani nugat,
ani karmel, ani schprinkels.
Wyjmuję z buzi i...
widzę złoty kupon!
Augustus, jak to uczciłeś?
Jem więcej czekolady.
Wiedzieliśmy, że Augustus znajdzie kupon.
Je tyle czekolady,
że musiał znaleźć.
Mówiłem, że będzie tłuścioch.
Odrażający chłopak.
Zostały 4 kupony.
Teraz zacznie się szaleństwo.
Buckinghamshire, Anglia
Veruca. Przeliteruj imię.
V-E-R-U-C-A. Veruca Salt.
Kiedy Veruca powiedziała, że chce kupon,
zacząłem wykupywać czekolady ze wszystkich sklepów.
Tysiące czekolad. Setki tysięcy.
Powiedziałem pracownicom:
Przestajemy rozłupywać orzechy,
zaczynamy szukać kuponu.
Minęły 3 dni, i nic.
Veruca się denerwowała.
Gdzie mój złoty kupon?
Chcę złoty kupon!
Przykro mi było na nią patrzeć.
Postanowiłem szukać tak długo, aż znajdę.
I wreszcie znalazłem.
Tato, chcę jeszcze jednego kucyka.
Jest nawet gorsza od grubasa.
Ale to nie ona znalazła kupon.
Ten pan psuje swoją córkę.
Nic dobrego z niej nie wyrośnie.
Charlie, chcesz może rozpakować swój prezent już dziś?
Proszę.
Może wypada poczekać?
- Jak diabli. - Tato.
Razem mamy 381 lat. Nie będziemy czekać.
Ale nie będziesz rozczarowany, jeśli nie?...
No wiesz...
Tak czy siak, masz czekoladę.
No cóż...
Jedz.
- Zjemy wszyscy. - Nie.
To twój prezent urodzinowy.
To moja czekolada. Zrobię z nią, co zechcę.
Kto znalazł tym razem?
"Trzeci kupon znalazła Violet Beauregarde".
To tylko część z 263 trofeów mojej Violet.
Kręci mnie guma. Ale jak usłyszałam o kuponach,
przerzuciłam się na czekoladę.
Nie wiem, skąd ona czerpie tę energię.
Jestem mistrzynią świata w żuciu gumy.
Gumę, którą mam teraz,
żuję od trzech miesięcy. To rekord.
Są tu też moje skromne trofea.
Dla jednego z nas jest nagroda specjalna.
Tę nagrodę dostanę ja.
Czemu ty?
Bo ja zawsze wygrywam.
Potworna dziewczyna.
Odpychająca.
Ty nie wiesz, o czym my mówimy.
O ważkach?
Czwarty kupon znalazł chłopiec, który nazywa się Mike Teavee.
Denver, Kolorado
Wystarczyło obczaić kody paskowe i daty produkcji.
Niedorozwój by się skapnął.
Na ogół nie rozumiemy, co mówi.
Dziś dzieciaki, z tą całą techniką...
Giń! Giń! Giń!
Dość szybko przestają być dziećmi.
Kupiłem tylko jedną czekoladę.
- Jak smakowała? - Nie wiem.
Nie cierpię czekolady.
To po co idziesz do fabryki czekolady, ty ba...?
Kto znajdzie ostatni kupon?
- Tato? - Tak?
Czemu nie jesteś w pracy?
Wziąłem trochę wolnego.
Takie jakby wakacje?
Coś takiego.
Ale to wcale nie były wakacje.
Wzrost spożycia czekolady zwiększył liczbę dziur w zębach.
Wzrosła sprzedaż pasty.
Za zarobione pieniądze fabryka przeprowadziła modernizację.
Pan Bucket stracił pracę.
Już i tak było nam ciężko.
Znajdziesz inną pracę.
Ja jeszcze odchudzę naszą zupę.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
Charlie.
Mój tajny zaskórniak.
Spróbujemy jeszcze raz.
Może znajdziemy kupon?
Chcesz go wydać na czekoladę?
Jasne.
Biegnij do sklepu
i kup pierwszą czekoladę, jaką zobaczysz.
Przynieś ją tu, otworzymy ją razem.
To taki dobry chłopak.
Dziadku.
- Zasnąłeś? - Masz ją?
Z którego końca otwieramy?
Po prostu zrób to szybko.
Dzieciak z Rosji znalazł ostatni kupon.
Wiem, czytałem.
Dobry piesek. Chodź.
Poproszę czekoladę Wonki.
Ludzie to mają tupet.
Podrabiać kupony. Też coś.
To złoty kupon.
Znalazłeś ostatni kupon!
I to w moim sklepie!
Dam ci za niego 5 dych. I nowy rower.
Co pan?! Ja mu dam 500 dolarów.
Odstąpisz mi go?
Zostawcie go w spokoju!
Nie dawaj go nikomu. Pędź do domu. Kapujesz?
Dziękuję.
Mamo! Tato!
Znalazłem go!
Ostatni złoty kupon!
Czytajcie.
Wszystko, na głos.
"Znalazłeś właśnie jeden ze złotych kuponów Willy'ego Wonki.
Ściskam twoją rąsię i zapraszam do mojej fabryki
na cały długi dzień".
"Ja, Willy Wonka, oprowadzę cię po niej osobiście".
"Do domu odprowadzi cię kolumna ciężarówek
wypakowana słodyczami, których nie dasz rady zjeść".
"Jedno z was otrzyma niewyobrażalną
nagrodę specjalną.
Oto dalsze wskazówki".
"1 lutego o 10 rano staniesz przed bramą fabryki.
Przyjdź z opiekunem.
Na razie. Willy Wonka".
1 lutego.
- To jutro. - Nie trać czasu.
Umyj się, uczesz,
wydmuchaj nos.
- I zeskrob błoto z portek. - Spokojnie.
Musimy postanowić, kto idzie z nim do fabryki.
Ja pójdę. Zostawcie to mnie.
Może lepiej ty idź.
Dziadek Joe jest bardziej w temacie.
Jeśli czuje się na siłach.
Nigdzie nie idziemy.
Jedna pani daje mi 500 dolarów za ten kupon.
Pieniędzy potrzebujemy bardziej niż czekolady.
Wnusiu, chodź do mnie.
Pieniędzy jest pełno wszędzie.
Co dzień drukują nowe.
Ale takich kuponów
jest tylko 5 na świecie.
I więcej nie będzie.
Tylko cymbał oddałby go za forsę.
Jesteś cymbałem?
Nie, dziadku.
To wyczyść portki. Idziesz do fabryki.
Tato, chcę już wejść.
Jest 9.59.
To popędź czas.
Pan Wonka cię pozna?
Trudno powiedzieć. Minęło wiele lat.
Pamiętaj o nagrodzie, Violet.
Proszę wejść.
Idźcie przed siebie.
Zamknąć bramę.
Szanowni goście.
Miło mi was powitać w mojej skromnej fabryce.
Kim jestem?
Cóż...
Willy Wonka, Willy Wonka
Ten niesamowity cukiernik
Willy Wonka, Willy Wonka
Powitajcie go okrzykami
Fantastyczne, nie?
Bałem się, że może być groźnie, ale ten finał...
Kim pan jest?
- To Willy Wonka. - Naprawdę?
"Witaj, gwiazdeczko.
Ziemia cię pozdrawia".
"Drodzy goście. Pozdrowienia.
Witam was w fabryce i ściskam wasze rąsie.
Nazywam się Willy Wonka".
Powinien pan być tam.
Stamtąd nie widziałbym dobrze przedstawienia, prawda?
Nie wiem, czy pan mnie pamięta,
ale ja tu pracowałem.
Był pan jednym ze szpiegów,
którzy wykradali dorobek mojego życia?
Nie.
To cudownie. Witam.
Ruszamy.
Nie chce pan znać naszych imion?
A co to ma za znaczenie? Szybciej, jest co oglądać.
Kurtki rzućcie, gdzie chcecie.
- Strasznie tu gorąco. - Co?
Moi pracownicy lubią taki klimat.
Zimna nie znoszą.
Kim oni są?
Wszystko w swoim czasie.
Jestem Violet Beauregarde.
- Mam to gdzieś. - To ważne,
bo to ja dostanę nagrodę.
Grunt to pewność siebie.
Veruca Salt. Miło mi pana poznać.
Myślałem, że veruca to taka kurzajka
na stopie.
Augustus Gloop. Kocham czekoladę.
Właśnie widzę. Ja też lubię.
Kto by pomyślał, że mamy ze sobą tyle wspólnego.
Ty jesteś Mike Teavee.
Ten skórkojad, który rozwalił cały system.
A ty masz szczęście, że tu jesteś, nie?
Wy to pewnie ich...
- Rodzice. - Tak.
Mamy i tatusiowie.
Tata?
To chodźmy dalej.
Czy mi się wydaje, czy coś jest nie tak z panem Wonka?
Przykro mi, nie mówię po amerykańsku.
Chcesz czekolady? To sobie przynieś.
- Zostańmy przyjaciółkami. - Najlepszymi.
To ważne pomieszczenie.
- Fabryka czekolady. - I takie małe drzwi?
To żeby czekoladowy smak nie uciekał.
Tu musicie uważać.
Nie straćcie głowy.
Nie dajcie się emocjom.
Zachowajcie spokój.
Jak tu pięknie.
Co?
Tak, tu jest pięknie.
Każda kropla w tej rzece
to czekolada najwyższej jakości.
Najważniejszy jest wodospad.
Miesza czekoladę.
Dzięki temu jest lekka i puszysta.
Żadna inna
fabryka nie robi czekolady metodą wodospadu.
To pewne jak w banku.
Ludzie!
Te rury
zasysają czekoladę i rozwożą ją po fabryce.
Tysiące litrów na godzinę.
Podoba wam się łąka? Spróbujcie trawy.
Jest doskonała. I prezentuje się świetnie.
Tę trawę można jeść?
Oczywiście.
Dokładnie wszystko można tu jeść.
Nawet mnie.
Ale to byłby kanibalizm,
a większość społeczeństw go nie aprobuje.
Idźcie się bawić.
Synku.
Proszę cię.
Kazał się bawić.
Czemu jej nie wyrzucisz?
Bo nie byłabym mistrzynią, tylko frajerką. Jak ty.
Tato, patrz tam!
Co to jest?
Jakiś człowieczek.
Tam, przy wodospadzie.
- Jest ich dwóch. - Więcej niż dwóch.
- Skąd oni są? - Kto to?
To prawdziwi ludzie?
Oczywiście. To Umpa-Lumpasy.
- Umpa-Lumpasy? - Importowani z Umpalandii.
- Nie ma takiego miejsca. - Co?
Uczę geografii w szkole.
Więc powinien pan wiedzieć, jaki to straszny kraj.
Umpalandia to gęsta dżungla
i najgroźniejsze stwory świata.
Siekorożce, sykownice i te wredne kłapojapy.
Wybrałem się do Umpalandii w poszukiwaniu nowych smaków.
Znalazłem,
natomiast, Umpa-Lumpasów.
Mieszkali w domkach drzewnych, które chroniły przed bestiami.
Jedli wyłącznie gąsienice, które miały ohydny smak.
Szukali dodatków,
które poprawiłyby smak.
Były czerwone żuki, kora drzewa bong-bong.
Też ohydne,
ale mniej.
Ich niemal nieosiągalnym przysmakiem były ziarna kakaowe.
Szczęśliwcy znajdowali 3 rocznie.
Ależ oni je uwielbiali!
O niczym innym nie myśleli.
Z ziarna kakaowego robi się czekoladę, więc mówię do wodza:
Zamieszkaj w mojej fabryce.
Będziesz miał ziarna kakaowego tyle, ile zechcesz!
Mogę ci nawet płacić ziarnem kakaowym!
To cudowni pracownicy.
Ale muszę was ostrzec,
że lubią się zgrywać.
Augustus, mein schatz, tak nie wolno robić!
Chłopczyku!
Tej czekolady nie może dotykać ludzka ręka.
On utonie!
Nie umie pływać!
Ratujcie go!
Ale jazda.
Wezwijcie straż pożarną!
Jak on się mieści w tej rurze?
Chyba się nie mieści.
Zaklinuje się.
To już się stało.
Zatkał tę rurę.
Umpa-Lumpasy!
Odsunąć się!
Co oni robią?
Chcą nam coś zaśpiewać.
Takiej publiczności nie mieli od wielu księżyców.
Augustus Gloop, Augustus Gloop
Gruby, zachłanny matoł
Brawo!
Prawda, że są uroczy?
- Wszystko wygląda na wyreżyserowane. - Wiedzieli, co się wydarzy.
Bzdura.
Dokąd ta rura zabiera mojego syna?
Tam, gdzie robią
krówki truskawkowe
w polewie czekoladowej.
Znaczy, przerobią go na krówki
i będą sprzedawać na kilogramy?
Nie. Okropnie by smakował.
Augustusa-truskawkowego-Gloopa
nikt by nie kupił.
Zabierz panią Gloop do Hali Krówek.
Pomóż jej znaleźć syna.
Weź długi kij i podziob nim trochę w bece z czekoladą.
Jak to się stało, że Umpa-Lumpasy śpiewali o Augustusie?
Improwizacja to najprostsza sztuka.
- Dziewczynko, powiedz coś. - Guma do żucia.
Gumy do żucia ja nie czuję Nie znoszę tego, kto ją żuje
Dokładnie to samo.
Nieprawda.
Przestań mamrotać,
bo nie rozumiem ani słowa.
Kontynuujmy wycieczkę.
- Naprawdę Umpa-Lumpasy żartują? - Jasne.
Chłopcu nic nie będzie.
Co się tak śmieją?
To przez to ziarno kakaowe.
Wiecie, że czekolada powoduje
uwalnianie się endorfin? Uczucie podobne do zakochania.
Co pan powie.
Wszyscy na pokład!
Ruszajcie!
Napij się. Dobrze ci zrobi. Wyglądasz na zagłodzonego.
- Pyszna. - Bo wymieszana przez wodospad.
Wodospad jest najważniejszy.
Miesza czekoladę, spienia ją.
- Żadna inna fabryka... - Już pan to mówił.
- Jesteście niscy, prawda? - Tak, bo jesteśmy dziećmi.
Ja nigdy nie byłem taki niski.
- Był pan. - Nie byłem! Dlaczego?
Bo pamiętam, jak wkładałem kapelusz na głowę.
Wy, z tymi krótkimi rączkami, nie sięgnęlibyście.
Pamięta pan swoje dzieciństwo?
Jasne.
Chociaż...
Tak naprawdę, Willy Wonka nie myślał o dzieciństwie od lat.
Cukierek albo psikus!
A kogóż my tu mamy?
Veronica, Ruthie, Terrance.
A kto jest pod prześcieradłem?
Mały Willy Wonka.
Willy Wonka był synem znanego dentysty,
Wilbura Wonki.
Zobaczmy,
ile świństw nazbierałeś w tym roku.
Cukierki.
Przylepiają się do aparatu.
Lizaki.
Powinny się nazywać "próchnica na patyku".
I wreszcie cała ta...
Ta cała...
czekolada.
Czytałem, że niektóre dzieci
są uczulone na czekoladę.
Swędzą je nosy.
Może ja nie jestem.
Mógłbym spróbować kawałek.
Naprawdę?
Po co ryzykować?
- Przed nami jakiś tunel! - Tak.
Cała naprzód!
- Czy oni widzą, dokąd płyną? - Z tego słyną,
że nie wiedzą, dokąd płyną.
Światła!
Przepływamy koło bardzo ważnych pomieszczeń.
Do czego wam krem do włosów?
Do nawilżania.
- Bita śmietana. - Dokładnie.
Bez sensu.
Jeśli chcesz wiedzieć,
bita śmietana nie jest dobra, jeśli nie jest ubita witkami.
Zatrzymać łódź! Pokażę wam coś.
To najważniejsza hala w fabryce.
Pooglądajcie sobie, ale niczego nie dotykajcie.
Co to jest?
Zaraz ci pokażę.
Dziękuję.
To są niezjadalne gębostopery.
Dla dzieci z małym kieszonkowym.
Można je ssać cały rok, a one wcale się nie zmniejszają.
- Czy to nie świetne? - Coś jak guma.
Nie. Gumę się żuje.
Gdybyś zaczęła żuć gębostopery,
połamałabyś sobie ząbki.
Ale są bardzo smaczne.
To jest toffi włochate.
Jak zjecie takiego glutka,
pół godziny później
wyrosną wam nowe włosy.
I wąsy. I broda.
Komu potrzebna broda?
Bitnikom. Piosenkarzom. Tym na motorach.
Wszystkim tym wporzo, spoko, wypasionym gościom.
Czaisz fazę? Ogarniasz to? Proste, że tak.
No to fląderka, co, ziomuś?
Niestety, mikstura nie jest udana.
Umpa-Lumpasy wypróbowali ją i...
Jak się dziś miewasz?
Wyglądasz świetnie.
Patrzcie teraz.
I to wszystko?
Wiecie, co to jest?
- Guma. - Tak.
Najbardziej rewelacyjna we wszechświecie.
Dlaczego?
Bo to pełny, trzydaniowy posiłek.
Po co nam coś takiego?
"Koniec z gotowaniem.
Zjesz kawałek gumy i masz
śniadanie, obiad i kolację.
Ta guma to zupa pomidorowa, rostbef i placek jagodowy".
To jest wspaniałe.
- To jest dziwne. - Wymarzona guma dla mnie.
Może raczej nie jedz, bo...
Jestem mistrzynią świata. Nie boję się niczego.
- I jak, kochanie? - Cudowna!
Pomidorowa. Czuję ją w przełyku.
Wypluj ją.
- Może jednak lepiej... - Smak się zmienia.
Rostbef i ziemniaki.
- Z masłem. - Żuj dalej.
Moja córka jako pierwsza na świecie zje gumowy posiłek.
Tak, ale martwię się...
Jagodowy placek i lody!
- Tym właśnie. - Popatrzcie na jej nos.
Niebieścieje.
Nos robi ci się fioletowy.
Jak to?
Cała robisz się fioletowa!
- Co się dzieje? - Mówiłem, że nie wszystko gra.
Zawsze tak się robi przy deserze.
Przykro mi.
Mamo, co się ze mną dzieje?
Ona puchnie.
Robi się jak jagoda.
Testowałem gumę na Umpa-Lumpasach. Wszyscy skończyli jako jagódki.
Nie chcę mieć córki-jagody.
Jak teraz wyjdzie na matę?
To może dać ją na stragan?
Słuchajcie uważnie
Opowieści o Violet Beauregarde
O tej okropnej dziewczynie Która nie widzi nic złego
W żuciu gumy
Zabierzcie panią Beauregarde
do Wyciskarni Soków.
Co będą z nią tam robić?
Będą ją wyciskać.
Jak pryszcze na twarzy.
Musimy z niej wycisnąć cały ten sok.
Mamo, pomóż mi!
Proszę.
Chodźcie,
szalejmy dalej.
Musimy iść podwójnie szybkim krokiem, żeby ze wszystkim zdążyć.
Czemu pan nas tu wpuścił?
Żeby pokazać wam fabrykę.
Czemu teraz? I tylko pięcioro?
Kto dostanie nagrodę?
Najlepszą nagrodą jest niespodzianka.
Czy Violet już zawsze będzie jagodą?
Nie. Może. Nie wiem.
Tak się kończy żucie gumy.
To po co pan ją robi?
Nie mamrocz. To mnie wkurza.
Pamięta pan swoje pierwsze słodycze?
Nie.
Tak naprawdę, Willy Wonka pamiętał swoje pierwsze słodycze.
Przepraszam, miałem przypominajkę.
Często się to panu zdarza?
Coraz częściej.
Dzisiaj.
Ta hala jest mi znana.
Mam przetwórnię orzechów.
Stosuje pan Havermax 4000 do sortowania orzechów?
Nie.
Pan to jest dziwny.
- Wiewiórki. - Tak. Wiewiórki.
Są specjalnie szkolone w rozłupywaniu orzechów.
Czemu wiewiórki, a nie Umpa-Lumpasy?
Tylko one potrafią wyciągnąć orzech w całości.
Sprawdzają, czy orzech nie jest zepsuty.
Patrzcie.
Ten chyba jest zepsuty.
Tato, chcę taką wiewiórkę.
Masz już mnóstwo zwierzątek.
Tylko jednego kucyka, 2 psy, 4 koty, 6 królików,
2 kanarki, papugę, żółwia
i starego chomika. I chcę wiewiórkę!
Dobrze.
Tatuś ci kupi.
Ale ja chcę szkoloną wiewiórkę.
Dobrze.
Ile pan chce za taką wiewiórkę?
One nie są na sprzedaż. Takiej mieć nie może.
Tato.
Przykro mi, skarbie.
Pan Wonka jest nierozsądny.
Nie możesz kupić, to sama sobie wezmę.
Dziewczynko.
Veruca, wracaj.
Nie dotykaj orzechów!
To je wkurza.
Wezmę ciebie.
Szybko znaleźć klucz.
To nie ten.
Tato!
Ten też nie.
Ten.
Nie, nie ten.
Tato, niech przestaną!
Co ona robi?
Sprawdza, czy nie jest zepsuta jak orzech.
Jednak jest zepsuta jak orzech.
Dokąd ją zabierają?
Do zsypu. Tam, gdzie lądują zepsute orzechy.
A z zsypu dokąd?
Do pieca.
Ale włączają go tylko we wtorki.
Dziś jest wtorek.
Może go jednak dziś nie włączą.
Mogła utknąć poniżej wlotu.
Wystarczy zanurkować, chwycić i pociągnąć.
Veruca Salt, mała bestia
Właśnie wpadła do zsypu
Tam, gdzie wyląduje, spotka
Nieco innych znajomych
Naprawdę? Świetnie.
Piec się zepsuł,
więc wylądowali na trzytygodniowej stercie śmieci.
Dobra wiadomość.
Chodźmy dalej.
Zapomniałem,
że najlepiej jest poruszać się po fabryce windą.
Tu nie ma aż tylu pięter.
Skąd wiesz, mądralo?
Ta winda jeździ krzywo i prosto, i na ukos,
i jak tylko chcesz.
Wystarczy nacisnąć dowolny guzik.
Patrzcie!
Panie i panowie, Cukrowa Góra.
O tym wolę nie rozmawiać.
To szpital dla lalek i centrum oparzeń.
Jest stosunkowo nowy.
Część administracyjna.
Cześć, Doris.
Czemu tu wszystko jest bez sensu?
Słodycze nie muszą mieć sensu.
Dlatego są słodkie.
To głupie.
Słodycze to strata czasu.
Mój syn nie będzie cukiernikiem.
To ucieknę.
Do Szwajcarii, Bawarii,
światowych stolic słodyczy.
Dobrze.
Jak wrócisz, mnie już tu nie będzie.
Przykro mi.
Zamykamy na noc.
Ja chcę wybrać salę.
No to już.
Proszę.
Włóżcie okulary i ich nie zdejmujcie.
Od tego światła mogą wypaść oczy.
A tego chyba nie chcemy, prawda?
W tej sali testujemy mój najnowszy wynalazek:
telewizyjną czekoladę.
Jeśli telewizja może rozbić obraz
na miliony kawałeczków, wysłać je w powietrze
i gdzie indziej poskładać,
to może zrobić to samo z czekoladą?
Wysłać ją przez telewizję i odebrać gdzie indziej?
Wydaje się niemożliwe.
To jest niemożliwe.
Nie zna się pan na nauce.
Jest spora różnica między falami a cząsteczkami.
Moc potrzebna do tego, żeby zmienić energię w materię,
to coś jak 9 bomb atomowych.
Mamrot!
Nie rozumiem ani słowa z tego, co mówisz.
Teraz wyślę czekoladę z jednego końca
na drugi. Przez telewizję.
Wnieść czekoladę!
Musi być duża. Wiecie, w telewizji
normalny facet jest takim konusem.
Zniknęła!
Teraz w postaci milionów kawałków
pędzi gdzieś w przestrzeni.
Patrzcie na ekran.
Zaraz tu będzie.
- Weź ją. - To tylko obraz na ekranie.
Tchórz.
Ty ją weź.
Sięgnij i złap ją.
Jasny piorun.
Zjedz ją.
Jest pyszna. To ta sama tabliczka,
tylko zmniejszyła się w czasie podróży.
Pyszna.
To cud.
Oglądacie w domciu telewizję.
Nagle, reklama i głos:
"Czekolada Wonki jest najlepsza na świecie.
Nie wierzysz? To spróbuj".
Sięgacie i bierzecie ją.
Co wy na to?
Mógłby pan też wysłać płatki śniadaniowe?
Wie pan, z czego one są zrobione?
Z wiórków z temperówek do ołówków.
Ale mógłby je pan wysłać?
- Jasne. - A ludzi?
Ale po co? Ludzie wcale nie są smaczni.
Pan wynalazł teleporter!
To najważniejszy wynalazek w historii.
A pan myśli tylko o czekoladzie.
Pan Wonka wie, o czym mówi.
Nie wie!
Myśli, że jest geniuszem, a jest idiotą!
Ale ja nie.
Chłopaczku.
Nie przeginaj.
Zniknął.
Zobaczmy, co mamy w telewizji.
Oby nie odpadły żadne cząstki.
Jak to?
Czasem dociera tylko połowa.
Którą połowę syna wolałby pan?
Co to za pytanie?
Spokojnie. To tylko pytanie.
Sprawdź wszystkie kanały.
- Jest. - Mike.
Jeśli chodzi o Mike'a Teavee
To bardzo żałujemy
Że będziemy drżeć ze strachu
Czy wróci do swoich rozmiarów
Weźcie go.
Na szczęście, wyszedł z tego bez szwanku.
Co pan wygaduje?
Puśćcie mnie w odwrotną stronę!
Nie ma odwrotnej strony.
To telewizja, nie telefon.
Co pan teraz proponuje?
Nie wiem.
Ale młodzi rozciągają się jak wściekli.
- Wsadźmy go do ciągarki toffi. - Ciągarka toffi?
To był mój pomysł.
Ale będzie cienki.
Zabierzcie pana Teavee i jego...
chłopczyka do ciągarki toffi.
Zwiedzamy dalej.
Jeszcze tyle do oglądania.
Ile dzieci zostało?
Został już tylko Charlie.
Zostałeś sam?
Tak.
A co się stało z resztą?
Znaczy, że wygrałeś!
Gratuluję ci. Naprawdę.
Wiedziałem, że tak będzie. Od początku.
Do końca dnia musimy załatwić jeszcze masę spraw.
Na szczęście, mamy szklaną windę, która...
przyśpieszy bieg rzeczy.
"W górę i na zewnątrz". Co tam jest?
Poczekaj.
Musimy jechać szybciej, bo inaczej się nie przebijemy.
Przez co?
Od lat marzyłem o tym, żeby nacisnąć ten guzik.
W górę i na zewnątrz!
- Jest pan pewny? - Tak.
Ona jest ze szkła.
Roztrzaska się.
Nie ogryzaj palców.
Ale one są takie pyszne.
Jestem teraz bardziej wygibalska.
Tak, ale niebieska.
Tato, chcę szklaną windę.
Dziś tylko kąpiel. Nic więcej.
Ale ja chcę!
Gdzie mieszkasz?
W tamtym domku.
Nie powinni już wracać?
Ciężko wyczuć, kochanie.
Chyba ktoś puka do drzwi.
Mamo! Tato! Jesteśmy!
To pan Willy Wonka. Podrzucił nas do domu.
Właśnie widzę.
Pewnie jesteście jego...
- Rodzicami? - Tak, właśnie.
Pan mówi, że Charlie coś wygrał.
Nie zwykłe coś.
Najbardziej wycosiowane coś ze wszystkich cosiów na świecie.
Chcę mu oddać moją fabrykę.
Pan żartuje?
Nie.
Kiedy obcinałem włosy,
doznałem olśnienia.
Patrząc na pierwszy siwy włos,
zobaczyłem wszystko, co zrobiłem.
Moją fabrykę, Umpa-Lumpasów.
Kto się nimi zaopiekuje, gdy ja odejdę?
Wtedy zrozumiałem:
Muszę znaleźć dziedzica.
I znalazłem.
Ciebie.
Dlatego wkładał pan złote kupony?
Co to te Umpa-Lumpasy?
Najmniej zepsute dziecko miało zostać dziedzicem.
To ty, Charlie.
To jak?
Jesteś gotów zamieszkać ze mną w fabryce?
Jasne.
Jeśli moja rodzina może pójść ze mną.
Oczywiście, że nie.
Rodzina nie może
ci wisieć u portek jak wiejskie kundle. Bez urazy.
Nie było, frajerze.
Cukiernik musi być wolny, solo.
Musi być wierny marzeniom.
Ja nie mam rodziny, a odniosłem wielki sukces.
Jeśli pójdę z panem, nie zobaczę więcej mojej rodziny?
Tak. Taka mała premia.
To nie idę.
Nie oddałbym mojej rodziny za nic.
Nawet za całą czekoladę świata.
Rozumiem.
To dziwne.
Są jeszcze inne słodycze.
Przykro mi. Zostaję tutaj.
To nieoczekiwane i...
dziwne.
W takim wypadku...
Do widzenia.
Na pewno nie zmienisz zdania?
Na pewno.
Dobra. Pa.
Teraz wszystko będzie lepiej.
Po raz pierwszy babcia Georgina wiedziała, co mówi.
Rano Charlie pomagał rodzicom naprawić dach.
Dziadek Joe spędził dzień poza łóżkiem
i nie czuł się zmęczony.
Tata Charliego dostał lepszą pracę.
Naprawiał maszynę, która go zastąpiła.
Bucketowie mieli się świetnie.
Ale nie Willy Wonka.
Nic nie kapuję.
Zawsze wiedziałem, jakie słodycze robić,
a teraz nie wiem nic.
Nie wiem, jakie dobierać smaki ani które pomysły testować.
Zawsze robiłem je na czuja.
To jest to.
Ja czuję się okropnie, to i słodycze są okropne.
Ty, świetny jesteś.
Jak się nazywa ten gość od czekolady? Wendell, Walter...
- Willy Wonka. - Właśnie.
Piszą, że jego słodycze kiepsko się sprzedają.
Może sobie na to zasłużył.
- Tak. - Serio?
Poznałeś go?
Tak.
Najpierw wydawał się fajny. Potem okazał się nie taki fajny.
I ma takie śmieszne włosy.
Wcale że nie!
- Po co pan przyszedł? - Bo mam doła.
Co ci pomaga, jak jest ci źle?
Moja rodzina.
Co pan ma przeciwko nim?
To nie tak. Chodzi mi o...
Zawsze ci mówią, co robić.
To nie sprzyja twórczej atmosferze.
Robią to z miłości.
Jeśli pan nie wierzy, niech pan zapyta.
Kogo? Mojego ojca?
Nie ma mowy.
Sam tego nie zrobię.
Mam z panem iść?
Świetny pomysł.
I wiesz co? Muszę...
bardziej uważać, gdzie parkuję windę.
To chyba nie ten dom.
Jesteście umówieni?
Nie. On się trochę spóźnił.
Otworzyć.
Zobaczmy, jakie są ubytki.
Nie widziałem takich dwuguzkowców, odkąd...
Odkąd...
Willy?
Cześć, tato.
Przez cały ten czas...
nie używałeś nici.
Ani razu.
Charlie przyjął propozycję Willy'ego,
pod jednym warunkiem.
Mieliśmy burzę mózgów.
Słyszałem grzmoty.
- Willy, zjesz z nami? - Chętnie.
Dostawię talerz.
Pachniesz jak fistaszki.
- Lubię fistaszki. - Dziękuję.
Pani pachnie jak...
starzy ludzie i mydło.
Też lubię ten zapach.
Łokcie ze stołu, Charlie.
A może malinowe latawce?
Żelka ciągutka zamiast linki?
- Nie mówi się przy stole o interesach. - Przepraszamy.
Nieźle kombinujesz, Charlie.
I w końcu Charlie Bucket dostał fabrykę czekolady.
Ale Willy Wonka zyskał coś cenniejszego.
Rodzinę.
I jedno było jasne:
życie jeszcze nigdy nie było takie słodkie.