Postanowiłem w tym roku bardziej wczuć się w nastrój Halloween.
To może być najkosztowniejsza decyzja w moim życiu.
Moja natłuszczona głowa bez problemu weszła w dynię...
Ale się nie rusza!
Nie mogę jej wyciągnąć.
Spróbuj jeszcze raz.
Mógłbym rozwalić dynię.
Nie!
Ale odkryliśmy z Jimem...
Nie!
Zniszczenie dyni może okazać się dla mnie tragiczne.
Najpierw wariowałem myśląc,
co należało zrobić inaczej.
Tak.
Nie trzeba było straszyć Erin.
I przede wszystkim nie drążyć tej dyni.
Potem zrozumiałem swoją głupotę.
Przecież za miesiąc, dwa dynia zgnije na mojej głowie.
Prawda?
Witamy w Scranton
WESOŁEGO HALLOWEEN
Cześć.
- Pam, kim jesteś? - Kopciuszkiem lekarką.
Cece ma fazę księżniczek,
więc zmieniliśmy je w pozytywne wzorce.
Jestem onkologiem.
A ty jesteś psem.
Szczeniaczkiem.
Cholera, bałam się, że to nastąpi.
- W porządku. - Jim, nie przebrałeś się.
Jasne, że tak. Jestem
jednym z facetów w czerni.
Pożyczysz okulary?
Daj spokój. Mamy to już za sobą.
Ten biznes z marketingu sportowego, o którym Jim opowiadał wszystkim poza mną.
Dziś jest lunch dla ważnych inwestorów, więc odpuściłem sobie przebranie.
Chyba że on ma sekretny strój, o którym powiedział wszystkim poza mną.
Już zawsze tak będzie?
Przywyknij.
Jitterbug.
Świetnie wyglądacie!
Przypominam, że impreza zaczyna się po lunchu,
więc skończcie wszystko wcześniej, albo wyrzućcie.
Jakieś pytania?
Senator dołączy później.
- To nie było pytanie. - Nie.
Doskonale. Czy ktoś widział Treble?
Przysiągłbym, że ja gdzieś widziałem.
Panie i panowie, oto Treble!
Jestem człowiekiem nieprzekonanym
Przychodzisz i odchodzisz
Karma, karma, karma, karma, karma chameleon
Przychodzisz i odchodzisz
Miłość byłaby prosta, gdyby twoje kolory były jak z moich snów
Czerwony, złoty i zielony
Karma, i już!
Dobre.
Skąd zwiały te klony?
To mój zespół a capella z Cornell.
Śpiewałeś w czymś takim?
Studiowałeś w Cornell?
Tak. Bardzo śmieszne.
Nie wiecie, że macie farta.
Zaśpiewamy na naszej imprezie halloweenowej.
Nie zniosę takiego koncertu.
A ja tak! Kocham to, co mój szef.
Brawo, Clark!
Gdzie nocujecie?
Jak pokoje? Macie choć trochę prywatności?
Nie. Odejdź.
Wiesz, co właśnie zrozumiałem?
Może będę miał solówkę w "Faith" George Michaela.
To jeden z moich numerów popisowych.
To by była masakra.
Jestem kompletnie nieprzygotowany.
Na pewno mogę w to włożyć sporo kasy?
Pewnie. Posłuchaj,
jeśłi mamy to robić, zróbmy to dobrze.
Jesteś najlepsza.
Może. To szaleństwo.
- Dobra. Niedługo się widzimy. - Dobra.
- Zobacz, zjadam cię. - Zamknij się.
Patrz, Erin.
To groszki-wariatki. Jem Jima.
Trzeba zjeść więcej!
- Przestań! - Wypluwam Jima!
Przestań!
Cześć, dziwny groszku.
Co z ciebie za groszek?
Dumatrii ma pozwolenie na terapię zaburzeń lękowych.
Napadów paniki, przesadnego niepokoju i strachu.
A po ludzku?
Szaleniec jest wśród nas.
- Dobra, poddaję się. Kim jesteś? - Seksownym Tobym.
Ohyda! Super.
Dumatrii!
Coś nie w porządku?
- Dumatrii? - Tak?
Tę tabletkę znalazłem w biurze.
Nie jest na robaki, ani egzemę, jak normalne tabletki.
Na żadne problemy cielesne.
Jest na problemy umysłowe.
Umysł to część ciała.
To tabletka na zwalczenie szaleństwa.
Ktokolwiek ją bierze, nie tylko jest wariatem,
ale w dodatku nie wziął leków.
Problemy zdrowotne twoich kolegów to nie twoja sprawa.
Czemu za wszelką cenę chcesz to ukryć?
Co się dzieje? Mów.
To moja tabletka. Mam problem z lękiem i nie wstydzę się tego,
ale nie podoba mi się, że Dwight o tym wie.
Kiedyś widziałam, jak darł się na Phillis, że źle kichnęła.
Masz rację. Trzeba go powstrzymać.
Przyniosę podręczny zestaw.
Co u was?
Wiem, to żałosne, tak wspominać studia, ale odpuśćcie mi trochę.
No dobra, byłem na studiach szaloną gwiazdą rocka.
Kiedy wstąpiłem do Here Comes Treble, stałem się kimś.
A kiedy dostałem ksywę "Wiecznie Twardy", stałem się mną.
Nie przyszliście tu chyba siedzieć?
Czas na międzypokoleniowe braterstwo!
Teraz macie okazję! Oto jestem!
Wy macie pytania, ja mam wiedzę.
Powiedziałeś, że masz AIDS?
Nie mam. Nie to powiedziałem.
Następne pytanie.
Nie chcecie wiedzieć, jak to było kiedyś?
Albo, czemu mówili na mnie Wiecznie Twardy?
Myślałem, że mówili tak na Brokułowego Roba.
Słucham?
Myślałem, że Wiecznie Twardy mówili na Brokułowego Roba.
Brokułowy Rob to Brokułowy Rob.
Andy Bernard to Wiecznie Twardy.
Nie wiedziałem, że co roku wszyscy się przebierają.
Ja też nie.
To Halloween.
Świetne wyczucie czasu.
Rozmawiałem z ludźmi, myślą, że to ty jesteś Wiecznie Twardy.
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Powiedziałeś im to?
Opowiadałem o starych czasach, popłynęło wino
i zrobiło się trochę dziwnie.
Mógłbyś powiedzieć im prawdę?
Wiem, to może głupie,
ale naprawdę bardzo ważne.
Dobrze.
- Kocham cię, Andy. - Ja ciebie też.
Biuro wygąda świetnie.
Graficy mają przysłać projekty loga.
Chciałbym zobaczyć.
Dajecie czadu.
Czad.
Proszę.
Przejrzałem też cyferki. Z naszymi sponsorami
i naszymi inwestycjami,
wyglądamy świetnie przez rok.
Za późno, żeby w to wejść?
Przecież wyjaśniłem i wszystko jest dograne.
Rozmawiałem z żoną i uznaliśmy,
że chętnie w to wejdziemy.
O jakim poziomie inwestycji myśleliście?
Między 5 a 10 tysięcy dolarów.
Powiedzmy, okrągłe dziesięć. Włożymy wszystko.
- Dobrze. Witamy na pokładzie. - Świetnie. Wspaniale.
Jestem tu, żeby posmarować czoło masłem orzechowym.
To chroni mózg przed nanobotami,
jakie rząd wpuszcza do klimatyzacji.
To ma dla ciebie sens?
Czy uważasz, że to wariactwo?
Nie wyobrażam sobie tego. A wy?
Tak.
Może jeszcze policzki.
I wtedy ma sens? Czy to wariactwo?
Najpierw pod podbródkiem. Tak.
To tędy wchodzą nanoboty?
- Tak, aż do wargi. - Jasne.
Tak lubią wchodzić?
Tak, to szaleństwo.
Sam nie wiem.
- Niegrzeczni chłopcy z a capella! - Cześć.
Słyszeliście ostatnio coś fajnego albo nową wersję starych opowieści?
Tak, właśnie dzwonił Brokułowy Rob.
Chyba rzeczywiście to ty jesteś Wiecznie Twardy.
- Mówił ci, skąd ta ksywa? - Nie.
W 1995 roku na festiwalu muzycznym nawaliliśmy się tak,
że uprawiałem seks z bałwanem.
Nie mogłem się powstrzymać.
Zimno powstrzymałoby każdego, ale nie mnie, rozumiecie?
Reszta była poza konkurencją.
Mówiłam Phillis, żeby się nie fatygowała, ale ona nalegała.
A cześć.
Pamiętasz mojego męża, senatora.
- Senatorze. Miło pana widzieć. - Miło cię widzieć.
Zaraz. Kto układał jedzenie?
Rzeczy słodkie i słone są wymieszane.
To katastrofa.
Więc jesteś dinozaurem?
Raczej kolegium elektorskim.
Trafione w dziesiątkę.
Wiesz co? To potworne. Muszę znaleźć Phillis.
- Porozmawiajcie, dobrze? Przepraszam. - W porządku.
Phyllis!
Boże! Dobrze cię widzieć.
Wszyscy się świetnie bawią.
Czy to poncz?
Nie znali opowieści o bałwanie.
Opowiedziałem im i nic.
- Co z tymi kurczaczkami? - Prawda?
Lepiej zaśpiewajcie "Faith". Jasne?
Nie znamy tego.
To się nauczcie. Studiujecie w Cornell. Jesteście jak ósemka rain menów.
Uczcie się piosenki.
Wiem, że fajnie było ze starszymi facetami,
ale tyłek służy do czego innego.
Zróbcie to, albo Andy się wścieknie.
I niech to będzie niespodzianka.
To nie jest głupie.
Co?
Cześć.
Cześć, Toby.
- Jesteś mną? - Tak.
- Tylko popatrz. - Tak.
- Spójrz na mnie. - Wiem. Spójrz na ciebie.
Śmieszne, prawda?
Dobrze, skup się na tabletce.
Posłuchaj, Dwight, dajmy spokój.
To tylko tabletka na stany lękowe. Wielu ludzi je ma.
Myślisz, że ja nie? Cały czas!
Każda sekunda życia to tortura!
Muszę łagodzić kłótnie o ziemię, pilnować kuzyna-idioty,
i zajmować się zwariowanym rodzeństwem.
I daję sobie radę bez tabletek.
Oto darmowy stymulant.
Wiem, co knujesz, psychopato!
- Co, do cholery? - Tak!
- Nie używaj na mnie sieci na psy! - Mam cię!
Spróbuj się wydostać.
- To moja tabletka! - Co, do...
- Co? - Puść ją.
Przestań walić mnie w głowę!
Słuchaj, to tylko tabletka, prawda?
Na stany lękowe. Biorę je codziennie i czuję się lepiej.
Może i tobie pomoże.
- Cześć. I jak? - Cześć.
Świetnie. Oni byli świetni.
Zainwestowałeś?
- Tak. - Ile?
Chyba koło 10.
- Koło 10? - Równe dziesięć.
- Rety. - Tak.
- Rety! - Tak.
Dobrze, że to ustaliliśmy.
- Tak należało. - Tak, wiem.
Tak.
Wszyscy zainwestowali po 10 000?
- Właściwie nie wiem. - Co?
Nie skupialiśmy się na tym.
Powiedzieli tylko, że już zamknęli inwestycje i...
Panie i panowie.
Here Comes Treble.
Powiedzieli, że sprawa zamknięta,
a ty dałeś im 10 000?
Musiałem. Żeby pokazać, że gram zespołowo.
Zainwestowałeś 10 000, żeby coś pokazać?
Nie było cię tam. To było jasne, że muszę dać te 10 000.
- Później o tym porozmawiamy. - Ale ja chcę teraz!
To była większość naszych oszczędności.
Będę lepszy na starość
Zostanę twoim największym fanem
Zaraz. Chwileczkę.
Gdzie są muzycy?
Niemożliwe, że te cuda
- wyprawiacie ustami! - Ona też to mówiła.
Czemu, przesadzam?
Nie.
- Mówiliśmy o części. - Porozmawiamy o tym później.
Powiedzieliśmy "część".
Wypłaczesz się na moim ramieniu
Samochód będzie umyty
Zatankowany i nic nie zapłacisz
Tylko chodź, się zabawimy
Czas już wymyć Twój samochód
W myjni, tak!
- Tak! - Rety.
- Tak się to robi! - Dziękujemy.
- Okaż dumę. To szajs. - Zgadzam się, szajs.
Proszę dalej.
Teraz, na specjalne życzenie,
coś staromodnego.
Jest tu były członek zespołu.
- Kto? - Pan Andy Bernard.
Nie zaśpiewam tego.
Dziś przypomniał nam, jak bardzo jest dla nas ważny
a i my chyba jesteśmy ważni dla niego.
Oto nasz klasyk.
Myślę, że byłoby miło
Dotykać twego ciała
Bo nie każda Ma ciało jak ty
Co, do cholery, robi tu Brokułowy Rob?
Powiedziała, że chcesz usłyszeć "Faith". To popisowy numer Roba.
Potrzebuję trochę czasu...
To mój popisowy numer.
No nie wiem. Myślałem, że po prostu chcesz go usłyszeć.
To ja jestem George Michaelem.
Nie Adamem Lambertem?
Im więcej słyszę tego dramatu a capella,
tym bardziej wydaje mi się to żałosne.
Ale jeśli z kimś jesteś, znosisz pewne rzeczy.
Tracisz potem do nich szacunek, ale to miłość.
- W porządku? - Ciągle jest wściekły.
- Dobrze. - Zamknij się, Brokułowy!
Strasznie mi głupio.
Russell zadzwonił,
że trzeba im trochę George Michaela.
No to ruszyłem do akcji. Znasz mnie.
Myślałem, że chcesz usłyszeć mój popisowy numer.
Myślałeś, że chcę siedzieć na widowni, jak jakiś nastoletni fan?
Nie odbiera się soliście jego popisowego numeru.
Taka zasada w zespole.
Nie moja wina. Ciągle mieszkam obok kampusu.
Jako absolwent mam obowiązek być miły dla młodzieży.
Wpadać dwa-trzy razy w tygodniu.
Tylko już nie śpiewaj.
Wiesz co? Zrobimy zawody w śpiewaniu.
Wybierzesz 12 z dowolnego roku, ja zrobię to samo.
Jestem tak pewien wygranej, że nie będę się nawet rozgrzewał.
Proszę bardzo, rozwal sobie piszczałki.
Moje piszczałki mają się świetnie!
Może zapytasz o nie Treya Anastasio?
Wiedziałem, że to powiesz, sukinsynu!
Powiedział, cytuję: "Niezłe piszczałki". Tak było.
- No dobrze. - To prawda!
- To opinia. - Niezmienna!
W porządku!
To nie znaczy, że jesteś najlepszy! Palant!
Koncert był świetny.
Tak, akapelka jest fajna.
Nie spodobało mi się "Monster Marsh".
Ta piosenka gloryfikuje okultyzm.
Przecież to Halloween. Trzeba śpiewać "Monster Marsh".
Naprawdę?
A co by się stało, gdyby tego nie zaśpiewali?
Poszliby do więzienia? Zostali rozstrzelani?
Dobrze, dajmy już spokój.
Nie. Jestem ciekawa.
Chyba wszyscy są ciekawi, czemu niby trzeba to śpiewać.
Bo mamy Halloween.
Jeśli masz dziś koncert, warto to dorzucić do programu.
No tak. Nie. Warto, to myć zęby.
A trzeba, to karmić dzieci i posyłać je do szkoły.
Wielu rzeczy nie możesz robić, jeśli będziesz śpiewać tę piosenkę.
Okazuje się, że Pam nie znosi "Monster Marsh".
Nigdy nie puszczajcie przy niej tej piosenki.
Nawet jeśli Jim ma świetne argumenty za.
Pam mówi: "Nie! Nie znoszę jej! Jest głupia!"
To wszystko jest głupie, prawda?
Co mam zrobić, wrócić do Cornell?
Pewnie.
A gdybyśmy to zrobili?
Dostali pracę i byli cały czas szczęśliwi?
Nie przenosimy się do Cornell.
- Wiem. To by było chore. - Pewnie.
Ale mogłoby zadziałać.
Bo niby czemu nie.
Boże, naprawdę to robimy?
Co się z tobą dzieje?
Jeśli nie jestem Wiecznie Twardy,
to nie wiem, kim jestem.
Może starym, mądrym facetem,
którego nowy Wiecznie Twardy podziwia.
- Mógłbyś... - Dać im trochę kasy.
- Chciałam powiedzieć: zostać mentorem. - Tak.
Zrobię darowiznę.
Przypadkiem znam kogoś, kto pracuje dla Fundacji Rodziny Barnardów.
Nazywa się mama.
Potrzebuję tych tabletek.
Brawo. To znaczy, będziesz potrzebował recepty,
Nie dla mnie. Dla kuzyna Mose'a.
Ma trudny okres, nie ma żony,
stres w pracy, no i to szalony kuzyn Mose.
- Inny kuzyn Mose. - Rozumiem.
Powiedz Mose'owi, że dobry z niego człowiek,
liczę, że poczuje się lepiej.
Który?
- Prawdziwy Mose? - Tak.
Mówi, że dziękuje.
Mama? Przyszło mi do głowy,
żeby ufundować stypendium dla zespołu a capella w Cornell.
Muszę im przelać trochę pieniędzy.
Co?
Z dala od szumu pędzącego miasta
Wychowani pod sklepieniem niebieskim
Co się stało?
Ona z dumą spogląda w dół
Rodzice są zrujnowani.
Wszyscy razem Ruszajcie do przodu
Głośno ją chwaląc
Chwała naszym trzem alma mater
Chwała Cornell