Para sa aking ang Sixers ay five-seed, hanggang doon.
-Aabot sila sa conference finals. -Hindi.
Bynum, isang halimaw. Sa pagtira ng three-point, huwag mong…
Nakagat ko ang labi ko kaninang tanghali.
Kawawa ka naman. Hindi ko nakikita ito. Ang lakas ng Knicks.
-Ang lakas ng Nets. -Napakalakas ng Nets.
Mayroon akong malaking bukol sa aking labi, at ang sakit nito.
Nakakainis.
Terible ang Hawks. Palagi silang terible.
Kailangang mong pag-isipan bago ka--
Walang kaso.
Lagi kong sinasabi sa tatlong-taong gulang kong anak,
kung ito ang pinakamasahol na mangyayari--
Nagbibiro ka ba? Okay. Pam, nagpasya na ako. Uuwi na ako.
Magandang umaga, Meredith.
-Ano iyon? -Paumanhin. Pam. Naku.
Naglalagi si Jim ng ilang araw bawat linggo sa Philly,
at hindi ako magsisinungaling, malaking hamon ito.
Kahapon, lumala ang sitwasyon.
Nalaman kong may kuto si Cece, kung kaya't napuyat akong nag-disinfect
ng lahat ng kumot, tuwalya, laruan, at mga damit sa buong bahay.
Pagod na ako. Ngunit huwag ninyong sabihin kay Jim.
May malaking pulong siya ngayon, malaking pressure ito,
at ginagawa niya ito para sa pamilya.
Tatagpuin ko si Dr. J ngayon, kilala rin siya bilang Julius Erving,
kilalang 76er at ang aking personal na bayani.
Ngunit maingat akong huwag ipamukha kay Pam ito,
dahil, sa totoo lang,
ano'ng mararamdamam ko kung naiwan ako sa bahay kasama ang mga bata
habang naggo-go kart sila ni John Stamos?
-Mukhang pagod ka. Ayos ka lang ba? -Ayos lang. Ayos ang lahat.
-Ninenerbyos ka ba sa malaking pulong mo? -Kaunti.
Mabigat ang pressure. Ngunit alam kong mangyayari ito.
Jim, nandito na ang limo.
Alam mo? kailangan ko ng magpaalam
dahil narito na ang taxi na magdadala sa akin sa pulong.
-Tawagan mo uli ako. Good luck. -Okay. Salamat.
-Mahal kita. -Mahal din kita. Paalam.
Limo.
-Kumusta? -Okay. Kung iyon ang gusto mo.
-Kailangan. -Alam ko.
Ang hirap lang.
Walang kaming direksyon ni Val, at magtatrabaho ako sa Philly,
kailangan ko ng aking kalayaan.
Kaya kinumbinsi ko si Val na makipagkalas sa akin.
Ganito ang paraan nito. Sasabihin mo,
"Ano'ng gagawin mo, makikipagkalas ka sa akin?"
Na tila isang biro. Pagkatapos, magpataba ka.
-Hindi ako magsisisi, kahit minsan. -Ako rin. Halika rito.
Hey, Meredith. Kailangan ko ang supply request mo ngayong araw.
Ang aga naman. Maaring huwag kang makulit? Hindi nakakapagtakang iniwan ka ni Jim.
Hindi niya ako iniwanan. Nagpart-time lang siya.
-Pakilaman mo ang form. -Oo.
Sigurado akong nalilito lang siya.
Nagkakamot ang mga tao ng ulo kapag nalilito sila.
Hindi palaging tulad ng bakulaw, tulad ng ginawa ni Meredith,
ngunit nangyayari ito.
-Bilisan mo. -Magtiwala ka, alam ko ang ginagawa ko.
Sa pagitan ng mga foster home at bahay-ampunan,
22 na beses akong nagkaroon ng kuto.
Hala, ang laki nito. Okay, ibaba ang mga lapis. May kuto tayo.
Ano ba, Meredith. Kuto?
Hindi ba pumirma ka ng kontratang hindi magsa-shower?
Ano? Kuto? Panginoon.
Itarangka ang mga pinto. Magkwa-quarantine tayo.
Relax lang, Dwight. Kuto lang ito. Baka, maari.
Kuto lang, Pam?
Sa lahat ng vermin sa dakilang luntiang kaharian ng Diyos,
ang mga kuto ang pinaka-kinamumuhian ko.
Unang araw ko sa klase, may kuto ako, at walang ibig makipaglaro sa akin.
Labinglimang taon nila akong tinawag na Freak at Four Eyes
at Sci-Fi Nerd at Girl Puncher,
dahil lang sa may kuto ako noong pitong taong gulang ako.
-Makikiraan. Hindi. Suriin mo ako. -Dwight.
Ito na ang pinakamalinis na anit na nakita ko.
-Ayos ka na. -Dapat lang.
Araw-araw akong gumagamit ng shampoo para sa kuto.
-Hey. -Itigil mo iyan.
Dwight! Susunod.
Ano ba, Meredith, tanggapan ito. Hindi isa sa iyong mga bean-bag orgy.
Tigilan natin siya.
Hindi tayo siguradong siya ang may kasalanan.
Pam, talaga? Ano ka ba.
Ano'ng gusto mo? Kilala ko ang sarili ko.
Walang magdadala kay Meredith Palmer sa opera upang ipakilala sa reyna.
Kuto. Mas maraming kuto. May kuto si Angela.
Kadiri!
Grabe. Kuto. Naku. Kuto.
Hindi. Papaano? Ang linis ko.
Oo. Madaming kuto.
Naghuhugas ako ng kamay anim na beses sa isang araw.
At ang mga toilet seat cover? Oo, salamat, kahit sa pag-ihi.
Hindi pala nakakatulong ang mga ito
kapag si Meredith ang pinag-uusapan.
-Ano'ng suot-suot mo? -Ito ay hazmat suit.
Ito ay hazardous materials suit.
Kapag rerenta ka ng higit na apat na beses sa isang taon, mas maiging bumili na lang.
May iba pa ba ditong walang kuto?
Magaling. May mga hazmat suit ba kayo?
-Wala. -Wala.
Mga nagrerenta.
Kunin ninyo ang mga gamit ninyo, magpunta sa bodega.
Doon kayo magtrabaho hanggang ang mga may kuto ay wala ng kuto.
Kilos na tayo. Titigil ako dito at lalaban.
Kung hindi ninyo ako nakausap hanggang tanghali, tawagan ninyo ako.
Baka ibig ko ng pananghalian. Bababa tayo sa aking bodega.
Ibig sabihin, susundin ninyo ang aking mga patakaran.
Walang maglalaro ng baler, at maging cool kayo sa harap namin ni Val.
Kahihiwalay lang namin ni Val.
Kinalasan ka?
-Oo, nakipagkalas siya. -Napakahirap ng hiwalayan.
Ang tanging nakatulong sa akin noon ay maraming shepherd's pie at brandy.
Ang mang-aawit, hindi ang inumin.
Heto. Mas kailangan mo ito kaysa sa akin.
-Salamat. -Oo.
Guys, huwag nating pahirapan si Meredith. Mahirap din ito para sa kanya.
Hindi. Hindi pa ako nagsimulang manghiya.
Hayan. Kukunin ko na ang mga gamit ko. Uuwi na ako.
Hindi, Stanley, kung aalis ka ngayon,
madadala mo ito sa kotse mo, tapos madadala mo ito sa bahay mo.
-Lubayan mo ako. -Inililigtas kita mula sa iyong sarili.
Sige, hindi na ako aalis.
May lapis na tumutusok sa taba ko.
Baka nga si Meredith.
Maaring nagdala siya ng kuto na iba sa kutong nakuha ko kay Cece.
Kaya huwag nating isipin na galing ang kuto niya sa akin.
Sa ganoong paraan nag-uumpisa ang mga digmaan.
Sige, sasabihin ko sa kanya na ako ang dahilan.
Naku. Bagong piga ito.
At kaloob din ba ang lahat ng makakain dito?
-Oo, mag-uwi ka kung gusto mo. -Hindi. Ayos lang.
Pasensya na. Ito ba ang conference center?
Hindi. Tumawag si Ginoong Erving.
Nais ka niyang makatagpo sa kaniyang pribadong court.
Nagbibiro ka ba?
Hey, Meredith, may kailangan akong sabihin sa iyo.
-Ano'ng kailangan mo, Pam? -Naku. Meredith, ano'ng ginagawa mo?
Gumagawa ng cake. Ano sa tingin mo ang ginagawa ko?
-Inaalis ang mga kuto. -Huminto ka. Pasensya na.
Sandali lang. Wax ko ito.
Sa tingin ko bumaba na rin ang mga ito.
-Ano'ng sinasabi mo? -Wala.
Sasabihin ko sa kanya, ngunit mukhang hindi ito ang tamang oras.
Bibilhan ko siya ng wig, magtatawanan kami.
May tamang paraan na sabihin ito.
Mga sumisipsip ng anit, mga bampira ng bungo,
mga naglalakbay sa mga follicle, mga abogado ng buhok.
Isang bagay lang ang klaro, ang pumatay o mamatay.
Hindi. Gambala lang ito. Hindi malaking bagay.
Kinolekta ko ang inyong mga sumbrero at mga coat
-Para sunugin. -…para labhan.
Ano'ng gagawin namin sa mga ulo namin?
Hindi ako magsisinungaling. Lihiya.
Hindi. Ang kailangan lang natin ay mayonesa.
-Ano iyon? -Tama siya. Epektibo ito.
-Sa tingin ko. -Pinipigilan nitong huminga ang mga ito,
at isang mabuting alternatibo sa mga kemikal na nakikita
sa mga shampoo ng kuto.
Gusto ko ito.
Mga organikong lokal na gulay at prutas lamang ang kinakain ko.
Ano sa tingin ninyo?
-Wow! -Panginoon.
Kuhanan ninyo ng larawan. Mas magtatagal ito.
Ayaw naming magtagal. Nakakakilabot.
Nakakasuka ang mga kalbo.
Tama. Sige, pagtulungan ninyo si Meredith.
Ngunit ako lang ang may lakas ng loob na ipakita sa mga kuto kung sino ang boss.
Okay, huwag kayong mag-panic.
Kung susundin ninyo ang aking direksyon, walang makakalbo.
Hindi ko sinasabing pangit ito, Meredith. Ang gara nito.
Para kang isang sanggol na tumanda ng 50 na taon.
Isang cute na sanggol, ngunit mayroong sumipsip ng hininga ng buhay mula dito.
Pasensya na. Kailangan natin ng mayonesa. Agad-agad.
-Ako na ang pupunta. -Okay. Salamat.
-Ang bait mo, Pam. -Hindi, walang kaso.
Meredith, may gusto kang ipabili habang nandoon ako sa tindahan?
Kendi o… O isa sa mga stylish na turban?
Salamat, Pam.
Isang pakete ng Nicorette gum at isang pakete ng Kools.
Okay.
Pag-usapan natin ang bulbol.
-Hey, Darryl. -Hey, Val.
-Darryl. -Nakakalungkot naman iyon.
Parang banggaan ng kotse. Hindi ko maialis ang mga mata ko.
-Nagmamahalan pa rin kayong dalawa. -Tama.
Ano'ng maitutulong namin?
Noong bata ako, ginagawan ako ng lola ko ng chocolate cake
kapag nalulungkot ako. Wala na siya.
Pasensya na. Kailangan kong mapag-isa saglit para ayusin ang ulo ko.
Kawawang Darryl. Hindi ko kayang makita siyang naghihirap.
Baka kailangan niya ng mga yakap at chocolate cake.
Hindi ito makakatulong. Muffin ito, hindi cake.
Subukan nating ibigay kay Darryl ang pinaka-kailangan niya sa mundo.
-Isang Escalade. -O ano uli ang pangalan niya?
-Si Val. -Tulungan natin silang magkabalikan.
Ayos lang bang pinapunta kita rito?
Hindi ko maipasok ang mga tuhod ko sa ilalim ng mesa.
Nagbibiro ka ba? Bibili ako ng ticket para makapunta dito.
Kaya mo bang mag-shoot mula sa malayo?
Ayaw kitang takutin, ngunit naglaro rin ako nito noong high school.
Okay.
-Wow! Magaling din si Halpert. -Pasensya na.
Pasensya na. Asawa ko. Pwede ko bang sagutin?
-Kung asawa mo, kailangang sagutin mo. -Tama.
-Kumusta? Ayos lang ba ang lahat? -Ayos lang ang lahat.
Tumawag ako para kumustahin ang pulong.
-Kasalukuyan pa lang ito, kaya… -Pinaghihirapan ka talaga niya.
Oo, nakaka-stress. Sigurado ka bang ayos lang ang lahat?
Oo. Ang husay ko dito.
-Jim, paalam. -Okay. Paalam.
-Pasensya na. -Walang kaso.
Jim, ano'ng sukat mo?
Mayroon akong isang pares ng Japanese Nike na may pangalan mo.
-Ano sa tingin mo? -Gusto ko ito.
Iwanan ninyo ito sa ulo ninyo ng apat na oras.
Makakatulog ang mga kuto, hindi makakahinga, at mamatay.
Sige. At kapag handa na kayong magseryoso,
pumunta kayo sa akin para sa tamang solusyon.
Itabi mo ang mga iyan bago mo masaktan ang sarili mo.
Naku. Hindi.
Hindi. Hindi.
Hindi. Hindi. Hindi! Hindi!
Mas madali kung may kapareha, kung kaya't humanap kayo ng kapareha.
Oscar, gusto mo bang maging kapareha ko?
Oo, sige. Oo naman.
Hey, mayo buddy, tip na limang dolyar.
Tanggalin mo ang harang sa mga tenga ko, okay?
Creed, pasensya na. Kapareha ko na si Pete. Hindi ba, Pete?
Tama. May usapan kaming magkakapareha kami kung sakaling magkakuto. Pasensya na.
Hey, Creed. Gusto mo ba akong maging kapareha?
Naku. Natira sa aking ang weirdo.
-Angela. -Ayaw mo ng kuto.
Alam mo kung saan mapupunta ang mga kuto na ito?
Maswerte ka, wala na kong buhok.
Creed, tapos na ako. Ako naman na.
Pasensya na, Pam. Medyo magulo.
Teka lang.
-Kumusta? -Mukhang tumatalab na.
Eiffel Tower.
Ngayon na.
May kailangan ba kayo?
Ano, ayaw naming makialam,
ngunit nabalitaan naming nakipagkalas ka kay Darryl.
-Tama ito. -Sa tingin namin,
malaking pagkakamali ito.
-Malaking pagkakamali. -Napakalaki.
Mahusay siyang tao, at kailangang tanggapin mo siya uli.
Okay. Salamat. Wala ng iba?
Hindi. Mayroon pa.
Sasabihin ko sa iyo ang tungkol sa tunay na buhay.
Natutuyuan ang mga lalaki, at nagiging malungkot ang mga gabi.
Ang tanging mga tawag sa iyong makina ay mula sa mga collection agency
tungkol sa pares ng boots ng motorsiklo na hindi mo kailanman nagamit.
Ini-stalk mo online ang iyong dating kasintahan sa high school,
dumadalo sa mga soccer game ng kaniyang anak at nanggugulo.
Bibili ka ng singsing ng may brilyante para sa sarili mo,
isusuot mo ito sa iyong kanang kamay,
at sasabihan ang sarili na ito lang ang tangi mong kailangan.
Isang araw, nag-iisa ka, pagod.
Sa iyong paanan, isang nagaagaw-buhay na ibon.
Ngunit saan ito nanggaling? Bakit mo ito pinatay?
Dahil sa isang kakaibang paraan, ikaw ba ito?
Salamat sa inyong pag-aalala, ngunit maari na ba kayong lumabas?
-Hay. -Salamat.
Salamat.
-Makikipagbalikan ka ba Darryl? -Hindi.
Kung gayon, pwede ba tayong lumabas na dalawa?
Dahil libre ako. Parati.
Oo, inalok ako ni Kevin na lumabas.
Naisip kong bumalik sa dating pool, ngunit inalok ako ni Kevin.
Akala ko, tataas ang kalidad ng lalaki na makaka-date ko.
Tapos inalok ako ni Kevin.
-Hello. -Hi, honey. Si Mom ito.
Katatawag lang ng paaralan ni Cece.
-May kuto pa rin siya. -Ano? Hindi ito--
-Hindi ko-- -Huwag kang mag-alala.
Papunta na ako para sunduin siya, ngunit baka may kuto ka na rin.
Mahirap ang kuto. Minsan ang kuto ay--
-Naku. -Kalbuhin siya.
Kalbuhin siya.
Pasensya na. Napakaligalig lang dahil wala si Jim at--
Tama, hinayaan ni Princess Fancy-Pants na pagbintangan si Jane 12-Pack.
Tama siya, Pam.
May pang-adjust ba ng volume niyan?
Oo, mayroon.
Meredith, pasensya na.
Walang magagawa ang iyong paghingi ng pasensya, Pam.
Isa siyang halimaw.
Gusto kong magsabi kanina. Ngunit--
Ano, nakalimutan mo?
Sino ang hindi nagdala ng kuto sa tanggapan? Si Meredith.
Oo, binigyan ko sila ng sore eyes noon,
at ginasgasan ng aking ex ang kanilang mga kotse.
At, oo, nag-BM ako sa shredder noong Bagong Taon,
ngunit hindi ako nagdala ng kuto. Si Pam iyon.
Makinig kayo, mayroon kayong 60 segundo upang lisanin ang bullpen.
Pagkatapos, ihahagis ko itong matapang na pamatay insektong granada,
na naglalaman ng piperonyl butoxide at--
Dwight, ayos ka lang ba?
May kaunting hallucinogenic effect ang hypertoxide,
ngunit hindi pa ito tumatalab. Magbibilang ako mula sampu.
Siyam, dilaw,
malamig, malungkot, lila.
Umabot siya sa lila.
Pasensya na.
Nilulunod mo ako.
Okay lang ito. Pinapayagan kaming gumawa nito.
Pinapayagan kami.
-Okay, ikaw naman. -Medyo nalulungkot akong mawala ito.
Medyo kahawig mo si Elvis,
ngunit kailangang alisin natin ang mga patay na kuto.
-Okay. -Okay.
-Masyado bang malamig? -Hindi. Ayos lang.
Ano'ng nangyari roon? Nakaupo lang ako rito.
Okay. Subukan natin. Naku, gusto ko sana.
Ayaw ko lang na pilitin kang gawin ang isang bagay na hindi mo gusto.
-Hindi. Naniniwala ako sa ating dalawa. -Ngunit--
Nagkabalikan kami ni Val. Yehey.
Tama.
Ang ganda ng araw ko.
Hindi alinsunod sa lahat ng plano,
ngunit, kuto, kung nanonood ka,
handa ako sa iyo anumang oras, anumang lugar.
Hey, umalis na ba si Erin?
Sa tingin ko.
Okay.
-Ikaw si Kareem, tutulong ka. -Okay, ako si Kareem.
Naintindihan ko. Ako si Kareem. Ikaw si Dr. J.
-Medyo weird lang na bigkasin. -At ganito ang nangyari.
-At iyon na iyon. -Iyon na.
Walang maniniwala sa akin pag-uwi ko, ngunit ayos lang.
Ipapakita ko sa iyo kung paano ito ginagawa.
Si Jim Halpert ito. Mag-iwan kayo ng mensahe.
Hey, honey, ako ito.
Tumawag lang ako bago umuwi.
Tawagan mo ako pag libre ka na. Sana umayos ang araw mo. Mahal kita.
Ano'ng plano mo?
Uuwi lang.
Buong araw na inalagaan ng nanay ko ang mga bata.
Iwanan mo pa sila ng isang oras. Mag-beer tayo.
Talaga? Mukhang masarap mag-beer ngayon.
Oo naman. Tara na. Ikaw ang manlilibre.
-Meredith, pasensya na. -Kalimutan mo na ito.
Hindi ko alam kung gaano kahirap na wala si Jim.
Hinahangaan kita sa pagiging soltera mong ina sa mga nakaraan taon.
Pinabagsak ako nito sa loob ng kalahating linggo.
Gusto kong malaman mo,
hindi lahat ng tao ay kayang maging kalbo, ngunit bagay mo ito.
Hindi ba?
Nakuha ko ang telepono ng bartender noong nag-CR ka.
Ikakama ko siya bago matapos ang gabi.
Sige.
Para sa lahat ng mga kababaihan diyan.
-Dumating ako-- -Hindi pa.
-Dumating ako sa gitna ng gabi -Dumating ako sa gitna ng gabi
-Sabi ng ina ko -Sabi ng ina ko
-Kailan mo aayusin ang buhay mo? -Kailan mo aayusin ang buhay mo?
-Mahal kong ina -Mahal kong ina
-Hindi kami ang mga swerteng tao -Hindi kami ang mga swerteng tao
-At ang mga babae, gusto nilang mag-aliw -At ang mga babae, gusto nilang mag-aliw