ไบรอัน ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย
ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร ไม่เป็นไรหรอก
ฉันได้ยินว่านายเดือดร้อน
- ฉันรู้สึกแย่มาก - ไม่เป็นไรหรอก
เป็นครั้งแรกในรอบเก้าปี ที่ผมได้มาถือไมค์ให้คุณอีก
ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดี
ยินดีเสมอ
แล้วคุณกับจิมเป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีนะ
ค่ะ ประมาณนั้น
แพม โทรศัพท์
ฝากทักทายเอลิสซ่าด้วย
- ได้เลย - ขอบคุณค่ะ
แน่นอน
ไง พ่อคนถือไมค์
- ไง เมเรดิธ - เมื่อไหร่จะมาตามฉันบ้าง
ฟังนะ เขาไม่ให้เราคุยกัน
เป็นกฎที่ไม่เข้าท่าเลย
- ผมต้องไปแล้ว แล้วเจอกัน - ได้เลย
(ออฟฟิศป่วนชวนหัว)
ได้ข่าวว่าคุณเรียกคนมาสัมภาษณ์ ตำแหน่งพนักงานขายคนใหม่
ใช่แล้ว เป็นเพื่อนเก่าน่ะ
ตำแหน่งนี้ต้องเจ๋งระดับนี้เลยนะ
นี่ไง เห็นมั้ย คุณยกมือขึ้นไปอีก
งั้นเหรอ จริงด้วย
วอลเลซยอมให้ผมจ้างพนักงานขายรุ่นน้อง...
มาแทนจิมระหว่างเขาอยู่ที่ฟิลาเดเฟีย
ในที่สุดผมจะได้คนเข้าใจมานั่งข้าง ๆ
แบบว่าจิม นายไม่รู้จริง ๆเหรอ...
ว่าโรงฆ่าสัตว์กับโรงงานปศุสัตว์ต่างกันยังไง
เตือนฉันว่าอย่าให้นายยืมวัวหรือม้าตายเชียว
แต่ผมเหมาะกับงานนี้ ผมทำภารกิจที่ร้านสโตนแอนด์ซันสำเร็จ
แถมยังเรื่องสมุดโทรศัพท์สแครนตันกับแจน
ผมยอมทำทุกอย่าง ทุกทาง
รู้อะไรมั้ย
นายจะได้มาสัมภาษณ์ ตกลงมั้ย
ฉันรู้ว่านายต้องแข่งกับคนเก่ง ๆมากมาย
แต่นายมีโอกาส
คลาร์กไม่มีโอกาสเลย
เขาต้องแข่งกับรอล์ฟเพื่อนซี้ผมเลยนะ
เขาไปตกปลาด้วยระเบิดมือ
และเทรเวอร์ แต่ละมุกของเขาเด็ด ๆทั้งนั้น
มันแย่มาก คุณโหมงานหนัก 12 สัปดาห์
แล้วพวกเขากลับให้ เราแข่งกับคนอื่นเพื่อเลื่อนตำแหน่ง
อย่างกับเราเป็นสัตว์
ผมนึกว่าที่นี่เป็นที่ทำงาน ไม่ใช่สังเวียน
ที่โต๊ะตัวนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ
ไม่มีจิมและแพมรวมหัวกันเถียงดไวท์อีกแล้ว
ตอนนี้คือดไวท์กับเพื่อน ๆ รวมหัวกันเถียงแพม
นายจะเรียกว่าพันธมิตรด้วยก็ได้ ใช่มั้ย
ฉันเลือกคำอย่างรอบคอบที่สุดแล้ว
เรื่องผมกับแพมตอนนี้ค่อนข้างเปราะบาง
ถ้าการที่ผมทำงานในฟิลาเดเฟีย...
จะทำให้เหมือนมีดไวท์สองคนในชีวิตเธอ
จะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง
นายมาสัมภาษณ์เป็นพนักงานขายด้วยเหรอ
เปล่า นายนั่นแหละมาสัมภาษณ์ แต่ฉันจะได้งาน
ไม่แน่หรอก ฉันทำงานที่นี่มา 12 สัปดาห์แล้ว
นานขนาดนั้นเลยนะ
มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
ฉันรอล์ฟ
- รอล์ฟ อัล - รอล์ฟ อัล
- เหมือนโรอัล ดอลสินะ - ไปตายซะ
อยู่นี่เอง มาเลย เพื่อน ลุยได้
ขอโทษ รอล์ฟก่อน นายอย่ามาเทียบชั้น
เมื่อเราอยู่กับรอล์ฟ เราได้ลงไปขำจนท้องแข็งแน่
เยี่ยมเลย
รอล์ฟเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม เขาสุดยอด
เจ๋ง ใจเย็นตลอดเวลา
ลองพยายามแกล้งรอล์ฟสิ ผมท้าเลย
เขาเป็นคนน่ารักมาก
- นายจะคุยกับเดวิด วอลเลซเมื่อไหร่ - บ่ายนี้แต่อย่าหวังมากนักนะ
สายไปแล้ว ฉันหวังมากเลยล่ะ
อาทิตย์ก่อน บริษัทผมในฟิลาเดเฟีย เสียนักลงทุนใหญ่ไป เราต้องหารายใหม่
โชคดีที่เพื่อนผมมีวิธีแก้ไข
คือให้ผมขอเงินสดก้อนใหญ่ จากเจ้าของริษัทที่ผมจะทิ้งมา
เท่านี้ก็แก้ปัญหาได้แล้ว ขอบใจมาก
เก้าอี้ตัวนี้จะเป็นของนาย โต๊ะตัวนี้ด้วย
ฉันคุยโทรศัพท์อยู่
งั้นเหรอ
เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
หวังว่าคุณจะชอบ เพลงแบล็คเมทัลจากนอร์เวย์นะ
เพราะผมไม่ชอบใส่หูฟัง
ไม่นะ ไม่ใส่หูฟัง
ผมว่าเขาแค่ตื่นเต้นน่ะ
ไม่เป็นไรหรอก แค่เรื่องที่นั่งไม่สำคัญอะไร
ฉันดูประวัตินายอยู่ แต่มันไม่ได้เขียนไว้ทุกอย่าง
ข้อมูลพวกนั้นเป็นความลับ ฉันจะรู้ได้ไงว่านายเก่งพอจะประเมินฉัน
- ฉันเป็นคนเสนองานให้นาย - ไหนล่ะหนังสือรับรอง
ฉันทำงานที่นี่มา 12 ปี
ได้ตำแหน่งพนักงานขายแห่งปี และเป็นผู้ช่วยผู้จัดการภูมิภาค
ฉันว่าฉันฟังมาพอแล้ว
เดี๋ยว ถ้านายอยากรู้เพิ่ม ก็โทรหาเดวิด วอลเลซ เขาคงแนะนำได้
ขอบคุณ ดไวท์ ฉันจะติดต่อมา
พวกเขาจะชนะทั้งคู่ไม่ได้
แต่เทรเวอร์เป็นคนต่อไป และเขาเป็นมืออาชีพมาก
ถ้าคุณบอกให้ “กระโดด” เขาจะถามว่า “ใส่ใคร”
เทรเวอร์ชอบพุ่งชนคน
ทำไมนายถึงคิดว่า จะเป็นนักขายกระดาษมือดีได้
โอเค ฉันไม่ได้คิดข้อนั้นมาก่อนเลย
ขอเวลาคิดพักนึงได้มั้ย แล้วนายค่อยวนกลับมาถามใหม่
มันเป็นแค่คำถามง่าย ๆ สำหรับนักขายกระดาษที่มีศักยภาพ
ผ่าน ข้อต่อไป
นายคิดว่าตัวเองชอบทำงานเป็นทีม หรือชอบทำงานคนเดียว
ไม่ ไม่และไม่
มีคำตอบแค่สองตัวเลือก
รุกฆาต นายเอาฉันซะอยู่หมัดเลย เพื่อน
ประทับตราบัตรจอดรถให้ได้มั้ย
นี่มันบัตรรถเมล์
หลอกนายไม่ได้ง่าย ๆเลยจริง ๆ
ไงจิม ว่าอะไรมั้ย ถ้าฉันจะดูใบราคาพวกนี้ก่อนเข้าไปสัมภาษณ์
- เอาสิ ไม่มีปัญหา - ขอบใจ เพื่อน
- ไม่เป็นไรแน่นะ - ไม่เป็นไรเลย
คนชอบนั่งข้างนายมั้ย นายเป็นคนรักความสะอาดรึเปล่า
- สำอางเลยล่ะ - แล้วเวลาฟังเพลงล่ะ นายใส่หูฟังมั้ย
นายไม่ฟังเลยเพราะนายทำงานอยู่
ไม่ใช่คอนเสิร์ตเพลงแรง ๆ ฉะนั้น..
ใช่ ฉันขอเวลาเตรียมตัวก่อนนะ
ได้เลย อยากทำอะไรก็ตามสบาย
หลังจากนายพิสูจน์เรื่องนึงก่อน
ฉันอยากให้นายหายใจรดฉัน
- อะไรนะ - หายใจใส่หน้าฉันเดี๋ยวนี้
นายใช้อะไร เปปเปอร์มินท์หรือวินเทอร์กรีน
- วินเทอร์กรีน - ว่าแล้วเชียว
- จมูกดีนี่ - ตอนนายมา ฉันคิดว่าวินเทอร์กรีน
ผมจ้างคลาร์กไม่ได้หรอก เขาหน้าเหมือนสกุลชรูท
แต่คิดเหมือนสกุลฮัลเพิร์ท และทำตัวเหมือนสกุลบีสลีย์
เอาล่ะ ข้อนี้
ลูกค้ารายนึงสั่งกระดาษ จำนวนมากจนได้ส่วนลด
แล้วอยากคืนของครึ่งนึง
นายเอาเงินที่ลดไปคืนมา หรือติดไว้ในการซื้อครั้งหน้าไมได้
เพราะนายผิดสัญญากับบุคคลที่สาม
- เป็นสถานการณ์ที่ไม่มีใครได้ใครเสีย - ขอบคุณ
ผมคงจะทดลองแบบโคบิยาชิ มารุ
บ้าชะมัด เป็นคำตอบที่ดีมาก อีกแล้ว
- ใช่ - คิดสิ ดไวท์ คิด
- นายมีเงิน 16 ปอนด์แล้วก็... - รู้อะไรมั้ย ดไวท์
การสัมภาษณ์นี้จบลงแล้วและฉันได้งาน
ฉันเพิ่งสร้างสถานการณ์โคบายาชิมารุ
- ไม่ - ใช่แล้ว
- กฎของสตาร์เทรค - ก็ใช่ ฉันยังไม่ยอม
ไม่เอาน่า เทรเวอร์ทำแบบนั้นมั้ย รอล์ฟล่ะทำมั้ย
นายคิดว่าฉันมีเพื่อนแค่สองคนเหรอ ฉันมีเพื่อนเยอะกว่านั้นแยะ
และเพื่อนฉันก็ดีกว่าพวกขี้แพ้ที่ทำงานที่นี่
นี่มันไม่ปกตินะ
ฉันแค่ ไม่อยากสรุป จากการดูแค่พฤติกรรมภายนอก
แน่นอน แต่พฤติกรรมภายนอก รวมถึงกลิ่นด้วยมั้ย
พวกเขาเหม็นมาก
ถ้าฉันเหม็นขนาดนั้น เธอจะบอกฉันใช่มั้ย
เมเรดิธ ผมบอกคุณเสมอ
รีบพูดเชียวนะยะ
คนต่อไปเป็นญาติผม โมส
โมสต้องเป็นนักขายกระดาษที่ดีแน่
เขาเป็นโรคกลัวกระดาษ
ซึ่งจะกระตุ้นเขา ให้อยากกำจัดมันออกจากบริษัท
ผมคาดหวังไว้กับโมสสูงมาก
อะไรคือคุณสมบัติของการเป็นนักขายที่ดี
ชอบพบปะผู้คน
ในประวัติส่วนตัวบอกว่านายเป็น พนักงานขายที่ดาว เคมิเคิลมา 15 ปี
- ใช่แล้ว - รู้ใช่มั้ยว่าเราอยู่บ้านเดียวกัน
- ใช่ - ฉันไม่เคยเห็นนายไปทำงานเลย
- โอเค - แล้วนายเขียนอย่างนั้นทำไม
- รู้เรื่องรับสมัครตำแหน่งนี้ได้ยังไงกัน - แม่ฉันบอก
ดไวท์โทรมาที่บ้าน แต่เขาไม่รู้ว่าฉันย้ายออกมาแล้ว
เพราะฉันกับแม่ทะเลาะกัน
เพราะฉันชอบยุ่งกับของของแม่
ดไวท์เป็นญาติฉัน
ฉันได้ยินเขาคุยกับโมส น้องชายฉัน เรื่องงานตอนอยู่ในห้องน้ำ
นายหรือเขากันแน่ที่อยู่ในห้องน้ำ
ทุกคนอยู่ในห้องน้ำ เราอาบน้ำให้วัวอยู่ คนอยู่เป็นสิบ
พวกคุณรู้จักดไวท์กันหมดเลยเหรอ ฉันเป็นพี่เลี้ยงเขา เราเคยคบกันอยู่พักนึง
เขาเป็นคนที่มีความมุ่งมั่น และเป็นเด็กที่น่ารักมาก
ว่าแล้วว่าคุณหน้าคุ้น ๆ คุณเคยไปรับดไวท์ที่โรงเรียน
เธอเรียนที่โรงเรียนเอ็กซ์เมนด้วยเหรอ
โรงเรียนเอ็กซ์เมนเหรอ
ตอนผมยังเด็ก ผมเรียนโรงเรียนเอกชนอยู่หลายปี
มีคนบอกว่าผมจะได้พัฒนา ทักษะของมนุษย์กลายพันธุ์
สุดท้ายมันเป็นแค่ โรงเรียนเลียนแบบชาร์ลส เซเวียส
สำหรับเด็กที่มีพรสวรรค์ จากหนังสือการ์ตูนเอ็กซ์เมน
เรียนไปหลายปี กว่าจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวง
มีบางคนยังไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ
ผมมีพลังพิเศษ
ผมได้ยินเสียงตอนกลางคืน
สุนัขเข้าใจเวลาผมชี้ไปทางไหน ตอนเรียนเราได้ฝึกเก็บแครอท
ขัดห้องน้ำ เย็บลีวายปลอม
โทรศัพท์ขายของ
ฉันไม่อยากนั่งใกล้คนพวกนั้นไปตลอด 20 ปี
ใครพูดอะไรหน่อยสิ
ฉันพูดไปแล้วตอนเขาคิดจะจ้างจิม ตอนนั้นมันไม่ได้ผล
แล้วดูที่เขาทำกับเราตอนนี้สิ
- ใช่ จิม นี่เป็นความผิดของเธอ - ยังไงล่ะ
นี่เป็นบทเรียนของเธอนะ จิม
ลองนึกภาพผลที่ตามมา จากการกระทำของเธอ
โลกนี้ไม่ได้มีแต่เธอแค่คนเดียวซะที่ไหน
มันมีคนอื่นด้วย
แต่ดไวท์ต่างหากที่พาพวกประหลาดมา
ใช่ แต่ดไวท์เป็นพวกประหลาด
เราโทษคนประหลาด ที่พาพวกเดียวกันมาไม่ได้
แต่เราโทษคนปกติที่สร้างสถานการณ์ ที่ทำให้คนประหลาดพาพวกเดียวกันมาได้
ฉันเป็นคนที่ต้องนั่งกับคนประหลาด ตอนที่จิมไม่อยู่นะ
ฉันเห็นด้วยกับเนท
และมันรู้สึกไม่ถูกต้องเลย
ช่างเถอะ ฉันต้องไปทำจิตรกรรมฝาผนัง
ต้องไปตกแต่งต้นไม้
ไงจิม ฉันนึกว่านายจะรีบโทรมา
ใช่ ตอนนี้มีเรื่องรับเซลล์คนใหม่
ดไวท์พาคนแปลก ๆมาเต็มไปหมด
- และฉันอยากรู้ว่าฉันจะ... - นี่ดไวท์ ชรูทพูด นี่ใครพูดสายอยู่
อย่าโกหก ฉันดูออกนะ
- ไง ดไวท์ นี่เดวิด - เดวิด
จิมบอกว่าอยากมีส่วนในการจ้างพนักงานใหม่
งั้นเหรอ น่าแปลกดีนะเพราะฉันคิดว่า เพราะจิมทำงานที่นี่แค่ชั่วคราว
เขาไม่น่าจะสนใจเรื่องขั้นตอนการตัดสินใจ ไม่เหมือนฉันซึ่งอยู่ที่นี่ทุกวัน
และขอบอกว่ามันราบรื่นดีมาก
ฉันแค่คิดว่าถ้าคนคนนี้ จะมานั่งที่โต๊ะฉัน ข้างภรรยาฉัน
จิม อีกเรื่องนึง เราต้องจ้างพนักงานใหม่ เพื่อทำงานขายแทนนายตอนไม่อยู่
ฉันเลยคิดว่าจะให้ค่าจ้างนาย เฉพาะวันที่นายมาทำงาน
ตามนั้น
- โอเค ก็ไม่ใช่ว่าไม่ยุติธรรมซะทีเดียว - ฉันว่ายุติธรรมดี เดวิด
- ฉันรู้ว่าเรามีนัดคุยกันทีหลัง - ใช่ ไว้เราค่อยคุยกัน
- ไม่ คุยตอนนี้เลยสิ - เอาสิ ว่ามาเลย จิม
เกี่ยวกับบริษัทแอธลีท
- โทษที ดไวท์ต้องอยู่ฟังด้วยเหรอ - ฉันอยากฟังด้วย เดวิด
โอเค พูดเลย จิม
มีโอกาสดีที่จะได้เป็นนักลงทุนหลัก
- โอเค จิม ผมว่าเราคงพอแค่นี้แหละ - โอเค ราตรีสวัสดิ์
- ฉันอยากลงทุน - ไม่เป็นไร ขอบคุณ
ฉันอยากให้เงินนายสัก 100 ล้าน
ทำไมคุณทำต้นไม้เป็นพุ่มไม้
เราไม่ได้ทำกระดาษจากพุ่มไม้นะ
ฮิเดะ ข้างบนมีงานน่ะ คุณลองไปดูสิ
- ขอบคุณ - ค่ะ
มันแน่น เหมือนขนมปังเลย
ดไวท์ นายจ้างคน แค่เพราะเขาเป็นเพื่อนไม่ได้นะ
ฉันเปล่า คนพวกนี้เก่งที่สุด
ฉันเห็นความสามารถและเสน่ห์ในตัวเพื่อน
พวกเขาประหลาด ดไวท์ เพื่อนคุณประหลาดและเพี้ยน
คุณรู้มั้ยว่าใครเพี้ยน
สไปเดอร์แมนไง และเขาเป็นฮีโร่
เพื่อนนายจะเหมือนสไปเดอร์แมน
ก็ต่อเมื่อเขาถูกแมงมุมกัด...
และหมกมุ่นกับการช่วยตัวเอง
คงเจ๋งเนอะถ้าฉันได้ทำงานที่นี่ แข่งเพ้นท์บอลตอนกลางวัน
เป็นเรื่องสำคัญเลยนะ
วูฟ รายงานด้วย ไปเล่นเพ้นท์บอล ที่ลานจอดรถเพื่อตอนกลางวัน
วูฟตลกมาก เขายิงถูกผมเยอะมาก
เราเคยอยู่ทีมเดียวกัน
พระเจ้า ผมร้องดังมาก
เจ้าบ้านั่น
ลองขายกระดาษแผ่นนี้ให้ฉันซิ
ดูนี่นะ
- คุณอยากได้กระดาษแผ่นนี้มั้ย - แน่นอน
มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ
- ฉันจะจ่ายนายไม่อั้น - ฉันว่าฉันเก็บมันไว้ดีกว่า
คงเป็นกระดาษพิเศษ นายถึงอยากได้มันมาก
ไม่ นายมีกระดาษแบบนี้มากพอแล้ว
- เอาเงินนี่ไป - หยุดแย่งฉันซะที
ดูปากฉัน มันจบแล้ว
โอเค เยี่ยมมาก
นายยังใช้เบอร์ห้าเจ็ดศูนย์อยู่นะ
- ใช่แล้ว - เอาล่ะ ดีเลย ดี
ผมมีเคยขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แปดปี
ที่ร้านซันโยกลางเมืองโตเกียว
ผมเคยเป็นหมอและผมจบปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยโตเกียว
คงไปไม่รอดหรอก
ขอบคุณ
เนทมีคุณสมบัติครบถ้วน แต่เสียอย่างเดียวที่พิการ
ทั้งการได้ยิน ได้เห็น การรับรู้ทั่วไป
เทรเวอร์เยี่ยมมากแต่วันนี้เขาไม่มีไฟเลย
เพราะเขาเป็นคนที่ชอบเริ่มก่อไฟ
ทรอย ไม่เหมือนใครจริง ๆ
เขาเป็นกอบลิน ฮอบบิท หรือไม่ก็โคโบล ชื่อเกรมลินชนิดนึง
และผมกำลังลังเล
ทำไมผมเลือกไม่ได้ซะที
ไม่ ๆๆ
ฉันต้องบอกพวกเขา ต้องบอกพวกเขา
ให้เปลี่ยนผ้าอ้อมมั้ย
ตอนนี้ผมทำเองได้แล้ว
จะตัดสินใจได้หรือยัง
ฉันจอดเกินเวลามา 5 ชั่วโมงแล้ว ฉันคงต้องเลื่อนรถแล้วมั้ง
รถคุณถูกลากไปแล้ว เขาจะลากถ้าจอดเกิน 45 นาที
งั้นพวกเขาแหละเป็นฝ่ายเสีย บ้านฉันอยู่ห่างลานเก็บรถไปนิดเดียว
พวกเขาช่วยฉันประหยัดค่าน้ำมัน
เราเข้าใจว่ามันยาก
และไม่ว่านายจะเลือกใคร พวกเรายังเป็นเพื่อนนาย
ใช่ ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือทรอย อันเดอร์บริดจ์ กาบอร์หรือมัลวีน่า
- หรือไม่เลือกใครเลย - ใช่ นายลากเรามาที่นี่
ให้เราอยู่รวมกันแล้วไม่เลือกใครเลย
ดูถูกกันชัด ๆ
โดนคนแบบนี้มาดูถูกกัน
- ฉันอยากจ้างพวกนายทุกคนเลย - ฉันเริ่มงานวันจันทร์ได้เลยนะ
จิม ๆ
จิม หันมา
ฉันชอบมองแค่จุดเดียว
จะมองตรงอย่างเดียวเท่านั้น ฉันพูดคำนี้ออกบ่อย
อย่าทำตัวมีพิรุธนะ
ฉันคิดว่ามันจะยุติธรรม ถ้านายช่วยฉันตัดสินใจ
เพราะเขาจะมานั่งที่โต๊ะนาย ข้างภรรยานาย
นายรู้ว่าฉันจะไม่เลือกพวกเขาสักคน
แย่ชะมัด
นายจะทำยังไง นายต้องตัดสินใจ
ทำไมล่ะ เพื่อนนายไม่เจ๋งอย่างที่นายคิดเหรอ
กาบอร์ก็ยังไม่ไหวเหรอ
ฉันคงตั้งมาตรฐาน ของเพื่อนที่ทำงานสูงกว่าเพื่อนทั่วไป
ฉันนึกภาพพวกเขาใส่ชุดสีทองกับเทาไม่ออก
ฉันว่าแล้ว นายออกแบบชุด ให้ดันเดอร์ มัฟฟลิน
หน้าร้อน
หน้าหนาว
ในป่า
เป็นทางการ
ผมทึ่งในความสามารถของทุกคนมาก
- ใช่ - ขอบคุณ
ตัดสินใจยากมากครับ
เราคงไม่เลือกใครเลย
- ว่าไงนะ - อะไรนะ นี่มันบ้าชัด ๆ
คุณก็รู้ วอลเลซให้ผมรับผิดชอบ คุณพูดอะไรไม่ได้
นี่มันบ้ามาก ๆ ไร้สาระสุด ๆ
คุณทำแบบนี้กับพวกเขาได้ยังไง
- เกินไปแล้ว - โอเค
เราจะได้ประวัติคืนมั้ยหรือจะเก็บมันไว้
เพราะผมมีแค่อันเดียว และผมเขียนสูตรอาหารไว้ด้านหลัง
- ผมอยากได้มันคืน - พอที นี่มันเกินไปแล้ว
นี่ที่อยู่จิม ฮัลเพิร์ท เผื่อพวกนายอยากโยนทิชชูใส่บ้านเขา
เกินไปหน่อยนะ
ไม่เป็นไร เราเข้าใจ
ขอบคุณมากสำหรับโอกาส ดไวท์
ถ้าได้รับของอะไรแปลก ๆก็อย่าไปเปิดล่ะ
เดี๋ยวก่อน นายจะเปิดมันก็ได้ ปลอดภัยสุด ๆ
ทุกคน ไม่ใช่เพราะฉันนะ
รอล์ฟ ไม่เอาน่า ฉันไม่มีทางเลือก ฉันอยากจ้างพวกนายทุกคน
กาบอร์
เสียเวลาเปล่าเลย
ใช่ จะทำอะไรกินก็ไม่ทันแล้ว ร้านสวอนสันก็ยังไม่เปิด
- นึกออกแล้ว เพ้นท์บอล - เยี่ยมเลย รอฉันเลิกงานก่อนได้มั้ย
- ระหว่างนั้นเราควรจะทำอะไรล่ะ - โอเค
- ไปเถอะ ทุกคน - ใช่ ใช้อาวุธได้ไม่จำกัดใช่มั้ย
ฉันว่ามันผ่านไปด้วยดีนะ
นายดูข้อมูลนี่และปริ๊นท์มันออกมาได้มั้ย
เฮ้ มารู้จักเพื่อนโต๊ะข้าง ๆคนใหม่สิ
เยี่ยมเลย หวัดดี คลาร์ก
เชื่อผมสิ คนนี้โอเคที่สุดแล้ว
ผมต้องใช้เวลาทั้งวันจัดการเรื่องนี้ คุณน่าจะดีใจได้แล้ว
ค่ะ คงงั้น
แต่ฉันชอบเพื่อนคนเก่ามากกว่า
โอเค ผมขอโทษ
- ผมบอกพวกเขาว่าจะเข้าประชุมผู้บริหาร - ได้เลย
- ถึงแล้วจะโทรหา - ค่ะ บาย
โอเค ดูแลภรรยาฉันด้วย ฉันจะกลับมา
มีคนเคยบอกว่า บางครั้งเราก็เก่งกว่าเพื่อนเรา
ผมเพิ่งเก่งเกินเพื่อนทุกคน ในช่วงเวลาแค่สามชั่วโมง
แพม ผมจะเข้าในในครัว อยากได้อะไรมั้ย
- ไม่จ้ะ - ฉันขอกาแฟ
โทษทีนะ นายต้องเจ๋งเท่านี้ถึงจะได้กาแฟ
นี่ ดไวท์ อยากรับน้องใหม่มั้ย
ใคร ฉันเหรอ
เราไง
แน่นอน
โอเค เอาล่ะ นี่ไง
ครั้งหน้าถ้าเขาไปเข้าห้องน้ำ ฉันจะล่อเขาไว้ คุณเอานี่ไป...
ได้ ผมรู้ว่าต้องทำอะไร เยี่ยมเลย
ขอต้อนรับเข้ากลุ่ม
ไม่นะ ดไวท์
เป็นเรื่องสำคัญนะครับว่า ใครจะมานั่งข้างแพมตอนผมไม่อยู่
สุดท้ายคุณก็จะอยู่กับคนรอบตัวคุณนี่แหละ
เพราะโต๊ะผมอยู่ตรงนั้น
ผมใช้เวลาทั้งปีนั่งมองแพม และตกหลุมรักเธอ
เรื่องพวกนั้นมันสำคัญจริง ๆ